Uitspraak · Civiel recht

Rechtbank Midden-Nederland, 6 november 2026 – Opheffingskortgeding: Vordering tot levering van woning

ECLI:NL:RBMNE:2026:8151Zaaknummer C/16/617757 / KL ZA 26-251

Instantie
Rechtbank Midden-Nederland
Datum uitspraak
6 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
C/16/617757 / KL ZA 26-251
Rechtsgebied
Civiel recht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig, Kort geding
Hoofdwetsartikel
Artikel 705 Rv
Zittingsplaats
Lelystad
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Opheffingskortgeding. Vordering tot levering van woning in hoofdzaak is niet summierlijk ondeugdelijk. Ook een belangenafweging leidt niet tot een ander oordeel.

4 De beslissing

De voorzieningenrechter

4.1

wijst de vorderingen van [eisers] af,

4.2

veroordeelt [eisers] in de proceskosten van € 1.707,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [eisers] niet tijdig aan deze veroordeling voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,

4.3

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. M.A. Overmars en in het openbaar uitgesproken op 6 november 2026.

5998

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 De procedure
  2. 2 De kern van de zaak
  3. 3 De beoordeling
  4. 4 De beslissing

RECHTBANK Midden-Nederland

Civiel recht

Zittingsplaats Lelystad

Zaaknummer: C/16/617757 / KL ZA 26-251

Vonnis in kort geding van 6 november 2026

in de zaak van

1 [eiser] ,

hierna te noemen: [eiser] ,

te [plaats] ,2. [eiseres],

hierna te noemen: [eiseres] ,

te [plaats] ,

eisende partijen,

hierna samen te noemen: [eisers] ,

advocaten: mr. F. van Laaren en mr. K. van Polen,

tegen

[gedaagde] ,

te [plaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde] ,

advocaat: mr. N.V.C. Haneveld.

1 De procedure

1.1

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van 6 oktober 2026 met producties 1 tot en met 4,

- de akte indiening aanvullende producties 5 en 6 van [eisers] ,

- de akte indiening aanvullende producties 7 tot en met 9 van [eisers] ,

- de akte indiening aanvullende producties 21AM en 22AM van [gedaagde] ,- de mondelinge behandeling van 23 oktober 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt,- de pleitnota van [eisers] , - de pleitnota van [gedaagde] ,

- de aanvullende productie 6AM van [gedaagde] .

2 De kern van de zaak

2.1

[gedaagde] heeft conservatoir leveringsbeslag laten leggen op de woning van [eiser] , omdat hij meent een vordering te hebben tot levering van die woning. In deze kortgedingprocedure vorderen [eisers] opheffing van het beslag. De voorzieningenrechter wijst de vordering af, omdat niet summierlijk is gebleken dat de vordering van [gedaagde] ondeugdelijk is. Een belangenafweging leidt niet tot een ander oordeel.

3 De beoordeling

Het toetsingskader in een kortgedingprocedure tot opheffing van beslag

3.1

Artikel 705 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) biedt een beslagschuldenaar de mogelijkheid om in kort geding opheffing van het (conservatoir) beslag te vorderen. Een opheffingsvordering is naar zijn aard spoedeisend.

3.2

Op grond van artikel 705 lid 2 Rv moet een beslag worden opgeheven als summierlijk van de ondeugdelijkheid van het door de beslaglegger ingeroepen recht blijkt. Dit brengt mee dat het in de eerste plaats op de weg ligt van degene die de opheffing vordert (in dit geval [eisers] ) om, met inachtneming van de beperkingen van de voorzieningenprocedure, aannemelijk te maken dat de door de beslaglegger ( [gedaagde] ) gepretendeerde vordering ondeugdelijk of onnodig is.

3.3

De voorzieningenrechter beslist aan de hand van wat door beide partijen naar voren is gebracht en summierlijk met bewijsmateriaal is onderbouwd. Dit komt erop neer dat ook als twijfel bestaat, maar het bestaan van de vordering niet bij voorbaat onwaarschijnlijk is, het beslag in principe moet worden gehandhaafd. Bij de beoordeling van een opheffingsvordering moeten ook de wederzijdse belangen van partijen worden afgewogen. Daarbij moet worden beoordeeld of het belang van de beslaglegger bij handhaving van het beslag op grond van de door deze naar voren gebrachte omstandigheden zwaarder moet wegen dan het belang van de beslagene bij opheffing van het beslag. De Hoge Raad heeft daaraan toegevoegd dat een conservatoir beslag ertoe strekt te waarborgen dat, als een vooralsnog niet vaststaande vordering in de bodemprocedure wordt toegewezen, verhaal mogelijk zal zijn, terwijl de beslaglegger bij afwijzing van de vordering kan worden aangesproken voor de schade die door het beslag is ontstaan.

De aanloop naar deze kortgedingprocedure

3.4

[eiser] en [gedaagde] kennen elkaar via het autobedrijf van de vader van [gedaagde] waar zij samen werkten. [eiser] is eigenaar van de woning aan de [adres] te [plaats] (hierna: de woning). Hij woont daar samen met zijn vrouw, [eiseres] . [eiser] heeft vanaf december 2024 meerdere keren zijn woning aan [gedaagde] aangeboden. [gedaagde] heeft daarbij aangegeven dat hij de woning voor maximaal € 300.000 kon kopen. [eiser] heeft uiteindelijk met de verkoop van de woning voor € 300.000 ingestemd. Partijen hebben in augustus 2025 mondeling afgesproken dat [gedaagde] de woning van [eiser] voor € 300.000 zou kopen. [eiser] heeft toen op een briefje geschreven de afspraken die mondeling zijn gemaakt. Op 28 september 2025 is [gedaagde] met zijn vader en zijn broer langs geweest in de woning. Partijen hebben daar verder gesproken over de voorwaarden voor de verkoop van de woning aan [gedaagde] . Naar aanleiding van het gesprek zijn op diezelfde dag verschillende afspraken vastgelegd op papier. [gedaagde] stelt dat daarmee een koopovereenkomst tot stand gekomen is en dat hij aanspraak maakt op levering van de woning. [eisers] stellen zich op het standpunt dat de op papier gezette punten niet kunnen worden aangemerkt als een koopovereenkomst, althans dat de overeenkomst vernietigbaar is. De woning is niet aan [gedaagde] geleverd. [eiser] heeft de woning inmiddels openbaar te koop aangeboden.

3.5

[gedaagde] heeft op 30 april 2026 een bodemprocedure gestart bij de rechtbank Midden-Nederland, waarin hij levering van de woning vordert conform de afspraken die zijn vastgelegd in het document van 28 september 2025. Ter zekerheid van zijn vordering heeft [gedaagde] op 8 september 2026, na daartoe verlof te hebben verkregen van de voorzieningenrechter, leveringsbeslag laten leggen op de woning. In deze kortgedingprocedure vorderen [eisers] primair opheffing van dat beslag, met een bevel aan [gedaagde] om medewerking te verlenen aan doorhaling van het beslag in de openbare registers, op straffe van een dwangsom van € 1.000 per dag. Subsidiair vorderen zij opheffing van het beslag onder de voorwaarden dat de woning via een notaris wordt verkocht, de netto-opbrengst in depot wordt gestort en [gedaagde] daarop geen aanspraak kan maken zonder een eindbeslissing in de bodemprocedure of instemming van partijen. Meer subsidiair verzoeken zij de voorzieningenrechter een passende voorziening te treffen, waarbij [eisers] de woning kunnen verkopen en vervangende woonruimte kunnen verkrijgen, terwijl voor [gedaagde] voldoende zekerheid blijft bestaan.

Het bestaan van een koopovereenkomst is aannemelijk

3.6

Aan hun vorderingen leggen [eisers] primair ten grondslag dat geen rechtsgeldige en afdwingbare koopovereenkomst tot stand is gekomen, omdat de identiteit van de koper onduidelijk is en er geen overeenstemming bestaat over essentiële onderdelen van de gestelde koop. De voorzieningenrechter volgt [eisers] hierin niet.

3.7

De koopovereenkomst tussen [eiser] en [gedaagde] moet schriftelijk zijn aangegaan, omdat [gedaagde] niet handelt in de uitoefening van een beroep of bedrijf (artikel 7:2 lid 1 Burgerlijk Wetboek (BW)). Bij de beoordeling van de vraag of een koopovereenkomst tot stand is gekomen, geldt het document dat is opgesteld op 28 september 2025 daarom als uitgangspunt. In de wet staat verder dat verplichtingen die partijen aangaan, bepaalbaar moeten zijn (artikel 6:227 BW). Dit betekent dat voor het tot stand komen van een overeenkomst vereist is dat vast komt te staan dat partijen overeenstemming hebben bereikt over de hoofdzaken van een overeenkomst (de essentialia). Als dat niet het geval is, kan geen sprake zijn van een overeenkomst.

3.8

Volgens [eisers] is er geen koopovereenkomst tot stand gekomen, omdat zij niet wisten dat zij met het ondertekenen van het document een koopovereenkomst zouden aangaan. Dit standpunt begrijpt de voorzieningenrechter zo, dat zij ondanks het ondertekenen van het document van 28 september 2025 niet hebben bedoeld met de verkoop van de woning in te stemmen. Dit standpunt volgt de voorzieningenrechter niet. [eiser] heeft vóór 28 september 2025 meerdere keren aan [gedaagde] aangeboden dat hij met zijn vrouw de woning aan hem wilde verkopen. [gedaagde] heeft voor 28 september 2025 meerdere keren aangegeven dat hij maximaal € 300.000 kon lenen voor de aankoop van de woning. [eiser] heeft van tevoren ook voor zichzelf een aantal voorwaarden voor de koop op papier gezet die zijn verwerkt in het document van 28 september 2025. [eiser] is dan ook niet over één nacht ijs gegaan. Het is dan ook onaannemelijk dat [eisers] de koop niet wilden sluiten, terwijl zij, of in ieder geval [eiser] , het document hebben ondertekend. In ieder geval mocht [gedaagde] op basis van deze omstandigheden de ondertekening redelijkerwijs zo begrijpen dat [eisers] instemden met de verkoop van de woning.

3.9

[eisers] stellen verder dat er geen koopovereenkomst, althans niet met [gedaagde] , is overeengekomen, omdat [gedaagde] in het document van 28 september 2025 niet wordt vermeld als contractspartij. Op het document staat aan koperszijde “familie [familienaam] ”, terwijl [eiser] nooit de bedoeling had aan de gehele familie te verkopen. Daarnaast staat onder het document de handtekening van de vader van [gedaagde] en niet die van [gedaagde] zelf. [gedaagde] voert daartegenover aan dat wel degelijk zijn handtekening op de overeenkomst staat en dat de handtekening van zijn vader slechts aanvullend is geplaatst, omdat zijn vader de woning zou financieren.

3.10

Er staan op het document aan de koperszijde twee handtekeningen. Bovendien heeft [eiser] meerdere malen aangegeven de woning aan [gedaagde] te willen verkopen. Er bestond dan ook geen onduidelijkheid over dat [gedaagde] de koper van de woning is. [eiser] heeft [gedaagde] ook meerdere keren over deze verkoop aangesproken. De enkele omstandigheid dat op het document “familie [gedaagde] ” staat, maakt dat niet anders.

3.11

Daarnaast is volgens [eisers] geen koopovereenkomst tot stand gekomen, omdat er tussen partijen geen overeenstemming bestaat over de essentialia van de koop. Zij hebben weliswaar op 28 september 2025 met [gedaagde] gesproken over de verkoop van de woning, maar over essentiële onderdelen zoals de koopprijs, het moment van levering en de gevolgen van bouwkundige gebreken bestond nog onduidelijkheid. Uit een transcriptie van het gesprek op 28 september 2025 blijkt volgens hen dat nog over verschillende punten werd onderhandeld en ook een later gedaan voorstel tot wijziging van het document bevestigt dat nog geen definitieve koopovereenkomst bestond. [gedaagde] stelt zich juist op het standpunt dat in het document in elk geval de koopprijs van € 300.000,00 en het object, te weten de woning, zijn vastgelegd en dat daarmee overeenstemming bestaat over de essentialia.

3.12

Ten aanzien van het latere wijzigingsvoorstel merkt de voorzieningenrechter op dat dit document nooit door beide partijen is ondertekend. Het heeft voor de beoordeling of er op 28 september 2025 een koopovereenkomst tot stand is gekomen, juridisch gezien geen betekenis. Het feit dat over verschillende punten nog wordt heronderhandeld, neemt daarnaast niet weg dat er al sprake kan zijn van overeenstemming over de essentialia en dus van een koopovereenkomst.

3.13

Uit vaste rechtspraak volgt dat in ieder geval de koopprijs en het te verkopen object essentialia zijn van een koopovereenkomst voor een woning. De afgesproken koopprijs van de woning is duidelijk, waardoor er tussen partijen hierover overeenstemming is. In het document is expliciet opgenomen dat de koopprijs € 300.000 bedraagt, waarvan € 50.000 binnen één jaar na de overdracht moet worden voldaan. Ook blijkt uit het document dat kopers een aanbetaling doen van 10 procent. Vervolgens is geconcretiseerd dat die 10 procent wordt verrekend met een Golf Plus en nog € 18.000 moet worden betaald. Deze onderdelen maken deel uit van de koopprijs en worden dus opgevat als essentiële voorwaarden van de koopovereenkomst. [eisers] stellen zich ten onrechte op het standpunt dat de verhouding van de het bedrag van € 50.000 tot de koopprijs onduidelijk is. In het document staat letterlijk dat het om “€ 50.00 van het aankoopbedrag” gaat. De verhouding van het bedrag van € 50.000 tot de koopprijs is dus helder. Ook stellen [eisers] zich op het standpunt dat de verhouding van het bedrag van € 50.000 tot de aanbetaling van 10 procent onduidelijk is. Waarom deze verhouding relevant en onduidelijk is, maken [eisers] niet duidelijk. Hoe praktisch uitvoering wordt gegeven aan de voertuigconstructie, is geen essentiële voorwaarde voor het bestaan van de koopovereenkomst. Dat daarover mogelijk nog geen overeenstemming bestaat, betekent dus niet dat er geen koopovereenkomst is gesloten.

3.14

[eisers] stellen daarnaast dat de regeling voor voortgezet gebruik van de woning en de gebruiksvergoeding niet eenduidig is vastgelegd en dat er over de bouwkundige keuring nog zou worden onderhandeld. De voorzieningenrechter laat in het midden of dit essentialia zijn van de koopovereenkomst. Uit het document blijkt namelijk voldoende duidelijk wat partijen hierover zijn overeengekomen. Er staat dat verkopers maximaal zes maanden na de aanbetaling in de woning mogen blijven wonen, waarna duidelijk is bepaald wat zij (daarna) als gebruiksvergoeding zullen betalen. Ook staat erin dat kopers kunnen afzien van de koop op basis van een bouwtechnische keuring, dat de kosten van die keuring voor de koper zijn en dat partijen bij gebreken in overleg treden over de prijs. Over deze punten is dus overeenstemming.

3.15

Ook over het moment van levering bestaat volgens [eisers] geen overeenstemming, terwijl dat volgens hen een essentieel onderdeel is. Ter zitting heeft [gedaagde] toegelicht dat partijen hebben besproken dat eerst een notaris zou worden gezocht en dat de overdracht zou plaatsvinden zodra die notaris was gevonden. Dat is door [eisers] niet betwist. Gelet daarop is niet aannemelijk gemaakt dat dit punt nog in zodanige mate openstond dat van een koopovereenkomst geen sprake kan zijn. Ook als het moment van levering als essentieel zou moeten worden aangemerkt, is aannemelijk dat partijen dit zijn overeengekomen.

3.16

[eisers] hebben dus onvoldoende aannemelijk gemaakt dat er geen koopovereenkomst tussen partijen tot stand is gekomen. Het daarop gebaseerde vorderingsrecht is om die reden niet summierlijk ondeugdelijk.

Vernietiging vanwege het ontbreken van toestemming van [eiseres] is niet aannemelijk

3.17

[eisers] voeren subsidiair aan dat, als de voorzieningenrechter wel van een koopovereenkomst uitgaat, deze moet worden vernietigd wegens het ontbreken van toestemming van [eiseres] . De woning is eigendom van [eiser] , maar wordt ook bewoond door zijn echtgenoot [eiseres] . Voor de verkoop van een echtelijke woning is op grond van artikel 1:88 lid 1 onder a BW toestemming van de andere echtgenoot vereist. Ook de toestemming van [eiseres] moet op grond van artikel 1:88 lid 3 BW en artikel 7:2 lid 1 BW schriftelijk worden verleend. [eiseres] moet de koopovereenkomst dus hebben ondertekend of op een andere manier schriftelijk van haar toestemming hebben laten blijken. Als die handtekening ontbreekt, kan [eiseres] de koopovereenkomst op grond van artikel 1:89 lid 1 BW vernietigen.

3.18

Volgens [eisers] staat op het document alleen de handtekening van [eiser] en ontbreekt die van [eiseres] . [gedaagde] heeft dat ter zitting betwist en heeft gesteld dat zowel de handtekening van [eiser] als [eiseres] op de overeenkomst staat, maar deels over elkaar heen. Hij heeft ter verduidelijking het document in kleur overgelegd. Op dat stuk lijkt aan de zijde van de verkoper een lichtere, tweede handtekening zichtbaar. Hoewel niet met zekerheid kan worden gezegd dat [eiseres] het document wel heeft ondertekend, kan het ook niet worden uitgesloten. Deze kortgedingprocedure leent zich niet voor een nader uitgebreid onderzoek. Daarom hebben [eisers] onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de bodemrechter de koopovereenkomst op deze grond zal vernietigen.

Vernietiging vanwege een geestelijke stoornis van [eiseres] is niet aannemelijk

3.19

Voor zover [eisers] zich op het standpunt stellen dat de toestemming van [eiseres] , in dit geval de handtekening onder de koopovereenkomst, vernietigbaar is op grond van artikel 3:34 BW, oordeelt de voorzieningenrechter als volgt. Volgens [eisers] zou ten tijde van het geven van de toestemming, oftewel het ondertekenen van de koopovereenkomst, sprake zijn van een geestelijke stoornis en zou [eiseres] de koopovereenkomst niet hebben willen aangaan.

3.20

Voor toepassing van artikel 3:34 BW is vereist dat sprake is van een tijdelijke of blijvende geestelijke stoornis. Is die aanwezig, dan wordt de voor de rechtshandeling vereiste wil geacht te ontbreken indien (i) de stoornis een redelijke waardering van de bij de handeling betrokken belangen belette, of (ii) indien de wilsverklaring onder invloed van de stoornis is gedaan.

3.21

[eisers] hebben niet aannemelijk gemaakt dat [eiseres] , toen ze de koopovereenkomst ondertekende, een geestelijke stoornis had. Zij hebben als onderbouwing van de geestelijke stoornis een huisartsverklaring van 28 oktober 2025 en een verklaring van de behandelend arts neurologie van 11 oktober 2026 overgelegd. Deze verklaringen dateren van na het sluiten van de koopovereenkomst en daaruit kan niet worden afgeleid dat [eiseres] toen zij de koopovereenkomst ondertekende een geestelijke stoornis had. Het is dus niet aannemelijk dat de bodemrechter op grond van enkel die stukken zou oordelen dat de koopovereenkomst vanwege een geestelijke stoornis vernietigbaar is.

Vernietiging vanwege een geestelijke stoornis van [eisers] is niet aannemelijk

3.22

Meer subsidiair hebben [eisers] zich op het standpunt gesteld dat de koopovereenkomst vernietigbaar is op grond van artikel 3:34 BW, omdat ten tijde van het sluiten van de koopovereenkomst sprake was van een geestelijke stoornis bij [eiser] en hij de koopovereenkomst niet zou hebben gewild. Op basis van de beschikbare informatie is dat onvoldoende aannemelijk gemaakt.

3.23

Bij de beoordeling van de geestestoestand gaat de voorzieningenrechter uit van medische verklaringen die iets zeggen over de toestand van de vermeende geestesgestoorde ten tijde van het aangaan van de koopovereenkomst. [eisers] hebben als medische verklaring, een verklaring van een geriater overgelegd van 18 januari 2023. Daarin wordt [eiser] gediagnosticeerd met milde cognitieve stoornissen. Maar dat er ten tijde van het sluiten van de koopovereenkomst al milde cognitieve klachten en cognitieve achteruitgang zijn geconstateerd bij [eiser] , is onvoldoende om aan te nemen dat er sprake is van een geestesstoornis, laat staan dat daardoor de wil tot het sluiten van de koopovereenkomst heeft ontbroken. De huisartsverklaring van 18 juni 2026 dateert van ná het sluiten van de koopovereenkomst en kan [eiser] alleen al om die reden niet baten. Ook de verklaringen van de casemanager maken dit oordeel niet anders. Dit is namelijk geen medische verklaring, en ziet bovendien voor een groot deel op de periode na het aangaan van de koopovereenkomst. Nader onderzoek naar de geestestoestand van [eiser] en de gevolgen daarvan voor de wilsvorming is noodzakelijk. Maar deze kortgedingprocedure leent zich daar niet voor. Het is dus op voorhand onvoldoende aannemelijk dat de bodemrechter de koopovereenkomst op deze grond zal vernietigen.

Vernietiging vanwege misbruik van omstandigheden is niet aannemelijk

3.24

[eisers] voeren uiterst subsidiair aan dat de koopovereenkomst vernietigbaar is wegens misbruik van omstandigheden als bedoeld in artikel 3:44 lid 1 en 4 BW. Daarvoor is vereist dat iemand weet of moet begrijpen dat een ander door bijzondere omstandigheden (zoals een noodtoestand, afhankelijkheid, lichtzinnigheid, abnormale geestestoestand of onervarenheid) wordt bewogen tot het verrichten van een rechtshandeling, terwijl hij weet of moet begrijpen dat hij dat niet had behoren te doen. Daarin ligt dus een vereiste van kenbaarheid. [gedaagde] moest dus weten (i) van de bijzondere omstandigheden waarin [eiser] zich ten tijde van de koopovereenkomst bevond en (ii) dat [eiser] de koopovereenkomst niet (onder deze voorwaarden) had gesloten als hij vrij was geweest om zijn belangen naar behoren te behartigen.[_b6f15a49-84e7-4148-a3e8-b3e01ec541ca]

3.25

[eisers] stellen dat de bijzondere omstandigheden zijn gelegen in hun hoge leeftijd en dementieklachten. [gedaagde] wist volgens [eisers] van deze kwetsbaarheid van [eiser] en had daarom de koopovereenkomst niet mogen sluiten.

3.26

Als er al sprake zou zijn van bijzondere omstandigheden in de zin van artikel 3:44 lid 4 BW, is niet aannemelijk geworden dat deze omstandigheden ook voor [gedaagde] kenbaar waren. [eisers] stellen dat [gedaagde] wist van de dementie van [eiser] . Zo was hij vaak de weg kwijt tijdens een autorit voor het autobedrijf waar hij werkte en zou hij hebben gezegd dat hij er af en toe met zijn hoofd niet bij was. Ook zou [eiseres] meermaals bij het bedrijf zijn langs geweest om aan te geven bij [gedaagde] dat [eiser] minder moest werken omdat hij na een werkdag moe was. Dat [eiser] af en toe de weg kwijt was en er met zijn hoofd af en toe niet bij was, wordt door [gedaagde] betwist en is daarnaast onvoldoende om zonder meer aan te nemen dat [gedaagde] van de dementie op de hoogte was. Dit geldt ook voor de opmerking van [eiseres] dat [eiser] minder moest werken, omdat hij na een werkdag moe was. [gedaagde] erkent dat [eiser] soms wat vergat, maar stelt dat dit niet afweek van wat bij een oudere persoon gebruikelijk is. Ook op dit punt geldt dat deze kortgedingprocedure zich niet leent voor nader onderzoek. Daarom is onvoldoende aannemelijk dat de bodemrechter de koopovereenkomst op deze grond zal vernietigen.

Conclusie: de vordering van [gedaagde] is niet summierlijk ondeugdelijk

3.27

Omdat voldoende aannemelijk is dat de bodemrechter zal oordelen dat er sprake is van een koopovereenkomst en een vernietigingsgrond tegelijkertijd onvoldoende aannemelijk is geworden, is de vordering van [gedaagde] in de hoofdzaak niet summierlijk ondeugdelijk. Die grond kan dus niet leiden tot toewijzing van de vordering tot opheffing van het beslag.

De belangenafweging valt uit in het voordeel van [gedaagde]

3.28

Om te beslissen over de vordering van [eisers] moet de voorzieningenrechter ook een afweging maken tussen het belang van [eisers] bij opheffing van het beslag en het belang van [gedaagde] bij de handhaving daarvan.

3.29

[eisers] stellen in hun dagvaarding dat zij door het beslag worden belemmerd in hun verhuizing naar een sociale huurwoning, terwijl zij dringend een woning nodig hebben die past bij hun leeftijd en gezondheidssituatie. De verkoopopbrengst is nodig om de verhuizing te kunnen financieren. Bij het uitblijven van verkoop zullen ze ook worden geconfronteerd met dubbele lasten, bestaande uit de hypotheeklasten van de woning en de huur. [eiser] leeft van een AOW en een klein pensioen en zal daardoor in financiële problemen komen. Tot slot voeren [eisers] aan dat zij belang hebben bij opheffing van het beslag vanwege de stress en de gezondheidsklachten die de huidige situatie hen oplevert.

3.30

[gedaagde] stelt daartegenover dat zijn belang erin is gelegen om zijn aanspraak op levering veilig te stellen. Als de woning eenmaal aan een ander is geleverd, kan hij deze woning niet meer verkrijgen, terwijl hij er heel graag wil wonen. Hij heeft namelijk zijn hele sociale netwerk in Lelystad en moet hier dagelijks zijn in verband met zijn kind met autisme. Gezien de huidige woningmarkt, zal hij niet zomaar een andere woning voor dezelfde prijs kunnen vinden. De door [eisers] voorgestelde zekerheid (zie rechtsoverweging 3.5.) biedt voor hem dus geen bevredigend alternatief. De stelling van [eisers] dat [gedaagde] onvoldoende middelen zou hebben om de woning te kopen, is door [gedaagde] voldoende gemotiveerd betwist en daarom niet aannemelijk.

3.31

De voorzieningenrechter begrijpt dat de situatie voor [eisers] stressvol is. Toch weegt het belang van [gedaagde] om zijn aanspraak op levering veilig te stellen zwaarder. Daarbij is van belang dat ter zitting is gebleken dat [eisers] inmiddels in een middenhuurwoning wonen. Met de verhuurder van die middenhuurwoning is een betaalafspraak gemaakt, waarbij maandelijks maar de helft van de huur hoeft te worden betaald. Het resterende deel hoeft pas bij verkoop van de woning te worden voldaan. In zoverre lijken de financiële lasten niet dusdanig bezwaarlijk voor [eisers] dat niet op de uitspraak in de bodemprocedure kan worden gewacht. Ook op grond van een belangenafweging ziet de voorzieningenrechter dus geen aanleiding om tot opheffing van het beslag over te gaan.

De vorderingen van [eisers] worden afgewezen

3.32

De primaire vorderingen van [eisers] dat het ten behoeve van [gedaagde] gelegde conservatoir leveringsbeslag moet worden opgeheven en [gedaagde] daaraan moet meewerken op straffe van een dwangsom, zullen gelet op het bovenstaande worden afgewezen.

3.33

Ook de subsidiaire vorderingen van [eisers] worden afgewezen. [eisers] vorderen subsidiair dat het conservatoir leveringsbeslag wordt opgeheven onder de voorwaarden dat:

  • [eiser] de woning verkoopt via een notaris,
  • de netto-opbrengst in depot wordt gestort bij de notaris,
  • het depot wordt aangehouden tot er in de bodemprocedure een eindbeslissing wordt gegeven of partijen er schriftelijk uitkomen, en
  • [eisers] geen aanspraak op uitkering uit het depot kan maken zonder nadere rechterlijke beslissing of schriftelijke instemming van [gedaagde] .

Zoals hiervoor al is uitgelegd is het belang van [gedaagde] erin gelegen dat hij zijn aanspraak op levering veiligstelt. Het gaat [gedaagde] niet om een schadevergoeding als de woning achteraf ten onrechte aan een derde wordt verkocht. Om dezelfde redenen als genoemd in 3.30 en 3.31 valt de belangenafweging uit ten voordele van [gedaagde] . Ook het meer subsidiaire gevorderde, namelijk het treffen van voorzieningen die de voorzieningenrechter passend acht, waarbij [eiser] de woning kan verkopen en [eisers] vervangende woonruimte kunnen verkrijgen, wordt daarom afgewezen.

[eisers] moeten de proceskosten betalen

3.34

[eisers] zijn in het ongelijk gesteld en moeten daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op:

- griffierecht€341,00
- salaris advocaat€1.177,00
- nakosten€189,00(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing)
Totaal€1.707,00

4 De beslissing

De voorzieningenrechter

4.1

wijst de vorderingen van [eisers] af,

4.2

veroordeelt [eisers] in de proceskosten van € 1.707,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [eisers] niet tijdig aan deze veroordeling voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,

4.3

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. M.A. Overmars en in het openbaar uitgesproken op 6 november 2026.

5998

Voetnoten

  1. Zie Asser/Sieburgh 6-III 2022/267 (https://www.inview.nl/document/id9a3cde66572548b3bdb800ba2271e01f).

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.