Uitspraak · Verbintenissenrecht

Rechtbank Limburg, 11 november 2026 – Reiskosten NS-businesscard

ECLI:NL:RBLIM:2026:11651Zaaknummer 12261102 \ CV EXPL 26-3102

Instantie
Rechtbank Limburg
Datum uitspraak
11 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
12261102 \ CV EXPL 26-3102
Rechtsgebied
Civiel recht, Verbintenissenrecht
Procedure
Bodemzaak
Hoofdwetsartikel
Artikel 140 Rv
Zittingsplaats
Maastricht
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Reiskosten NS-businesscard. Overeenkomst gesloten door voormalige vennoot VOF. Uitgetreden vennoot. Verstek verleend tegen de ene vennoot. Aansprakelijkheid uitgetreden vennoot. Artikel 17 en 18 Wvk.

5 De beslissing

De kantonrechter

5.1.

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk om aan NS te betalen een bedrag van € 88,28, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente als bedoeld in artikel 6:119a BW over € 48,28, met ingang van 8 mei 2026, tot de dag van volledige betaling,

5.2.

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk in de proceskosten van € 373,58, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagden] niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,

5.3.

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. Piëtte en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 De procedure
  2. 2 De feiten
  3. 3 Het geschil
  4. 4 De beoordeling
  5. 5 De beslissing

RECHTBANK LIMBURG

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Maastricht

Zaaknummer: 12261102 \ CV EXPL 26-3102

Vonnis van 11 november 2026

in de zaak van

NS REIZIGERS B.V.,

te Utrecht,

eisende partij,

hierna te noemen: NS,

gemachtigde: LAVG Groningen,

tegen

1. [gedaagde 1] VOORMALIG VENNOOT VAN DE PER 25 MEI 2020 ONTBONDEN VENNOOTSCHAP ONDER FIRMA [V.O.F.],

te [plaats 1] ,

niet verschenen,2. [gedaagde 2] VOORMALIG VENNOOT VAN DE OP 25 MEI 2020 ONTBONDEN VENNOOTSCHAP ONDER FIRMA [V.O.F.],

te [plaats 2] ,

procederend in persoon,

gedaagde partijen,

hierna te noemen: [gedaagden] .

1 De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding- de conclusie van antwoord- de conclusie van repliek- de conclusie van dupliek.

1.2.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2 De feiten

2.1.

Op 25 augustus 2016 heeft [gedaagde 1] op naam van de voormalige vennootschap onder firma [V.O.F.] (hierna: de vof) met NS een overeenkomst tot verkrijging van een NS-Business Card (hierna: businesskaart) afgesloten.

2.2.

Per 1 april 2020 hebben [gedaagden] de passiva en activa behorende bij de vof ingebracht in een nieuw op te richten vennootschap [B.V.] (hierna: de B.V.).

2.3.

De vof is per 25 mei 2020 ontbonden.

2.4.

[gedaagde 2] heeft per 1 januari 2021 zijn aandelen verkocht aan [gedaagde 1] en is als bestuurder uitgetreden.

2.5.

Op 14 april 2024 heeft NS de vof een factuur gestuurd voor de met de businesskaart gemaakte treinreizen ter waarde van € 48,28.

3 Het geschil

3.1.

NS vordert - samengevat - hoofdelijke veroordeling van [gedaagden] tot betaling van € 88,28, vermeerderd met de wettelijke handelsrente over € 48,28 vanaf 8 mei 2026 tot de dag van volledige betaling, en in de proceskosten.

3.2.

Samengevat legt NS aan haar vordering ten grondslag dat er een overeenkomst is gesloten, op grond waarvan [gedaagden] tot betaling van de factuur over moeten gaan. Ondanks aanmaningen heeft NS nog geen betaling ontvangen.

3.3.

[gedaagde 2] voert verweer en concludeert tot afwijzing van de vordering van NS. Hij stelt zich op het standpunt dat hij geen partij is in deze overeenkomst, aangezien de overeenkomst destijds zonder zijn medeweten is gesloten door zijn voormalige compagnon van de vof. Ook voert [gedaagde 2] aan dat hij de businesscard niet heeft gebruikt. Na ontbinding van de vof is [gedaagde 2] bovendien kort nadien uitgetreden uit de B.V., ruim voor het betreffende gebruik van de businesscard.

3.4.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

4 De beoordeling

4.1.

Dat [gedaagde 1] in zijn hoedanigheid van voormalig vennoot van de vof de overeenkomst met NS heeft gesloten, staat niet ter discussie. Evenmin staat ter discussie dat de businesscard gebruikt is. De vraag is of [gedaagden] (hoofdelijk) verplicht zijn om het door NS gefactureerde bedrag te betalen. Om op deze vraag een antwoord te geven, zal de kantonrechter eerst ingaan op de vordering ten aanzien van [gedaagde 1] en daarna ten aanzien van [gedaagde 2] .

Ten aanzien van [gedaagde 1]

4.2.

[gedaagde 1] is niet verschenen. De kantonrechter stelt vast dat de voorgeschreven formaliteiten en termijnen in acht zijn genomen, waarna tegen [gedaagde 1] verstek is verleend. Omdat [gedaagde 2] wel in de procedure is verschenen, zal op grond van artikel 140 lid 3 Rv één vonnis worden gewezen dat voor alle partijen als een vonnis op tegenspraak wordt beschouwd, ook ten aanzien van de niet verschenen partij ( [gedaagde 1] ).

4.3.

Omdat tegen [gedaagde 1] verstek is verleend, moet de kantonrechter de vordering tegen hem toewijzen, tenzij de vordering haar onrechtmatig of ongegrond voorkomen (artikel 139 Rv). Van dat laatste is geen sprake, zodat de vordering tegen [gedaagde 1] van € 88,28 volledig wordt toegewezen.

Ten aanzien van [gedaagde 2]

4.4.

[gedaagde 2] heeft zich primair op het standpunt gesteld dat hij niet gebonden is aan de overeenkomst omdat deze is gesloten door [gedaagde 1] , de overeenkomst met NS is overgenomen door de B.V. en dat [gedaagde 2] al sinds 2021 is uitgetreden uit de B.V., ruim voordat de businesscard in 2024 werd gebruikt.

4.5.

Deze verweren slagen niet. De kantonrechter zal hieronder uitleggen hoe zij tot dit oordeel is gekomen.

[gedaagde 1] was bevoegd om de overeenkomst namens de VOF te sluiten

4.6.

Uit artikel 17 lid 1 Wetboek van Koophandel (Wvk) volgt dat elke vennoot, die daarvan niet is uitgesloten, bevoegd is om namens de vennootschap met derden overeenkomsten aan te gaan. [gedaagde 2] heeft niet gesteld dat [gedaagde 1] in afwijking van deze hoofdregel niet bevoegd was de vof te vertegenwoordigen. Dit betekent dat [gedaagde 1] bevoegd was om namens de vof de overeenkomst met NS aan te gaan. De expliciete toestemming van [gedaagde 2] was daarvoor niet nodig.

De overeenkomst is niet overgegaan op de B.V.

4.7.

[gedaagde 2] stelt dat de overeenkomst met NS is overgegaan op de B.V. en dat hij door zijn uittreden uit deze B.V. per 1 januari 2021 niet meer aangesproken kan worden op betaling van een factuur die opeisbaar is geworden ná zijn uittreden. NS heeft betwist dat sprake is van contractovername omdat zij hierover niet is geïnformeerd en geen toestemming heeft gegeven.

4.8.

Voor een contractovername van deze overeenkomst van de vof naar de B.V. is op grond van artikel 6:159 BW toestemming van NS vereist. Deze toestemming heeft NS nooit verleend, zodat de overeenkomst is blijven voortbestaan tussen NS en de voormalige vennoten van de vof, [gedaagden] . Het feit dat [gedaagde 1] na het uittreden van [gedaagde 2] met de businesscard gebruik is blijven maken van de diensten van NS maakt dat niet anders. Ook eventuele onderlinge afspraken tussen [gedaagden] binden NS niet.

[gedaagde 2] blijft aansprakelijk ook na uittreden

4.9.

Artikel 18 Wvk bepaalt dat een vennoot hoofdelijk - dat wil zeggen ieder voor het volledige bedrag - aansprakelijk is voor de verbintenissen van de vof. Dit betekent dat [gedaagden] elk verplicht zijn de factuur van NS te betalen, omdat zij op het moment van aangaan van de overeenkomst in 2016 vennoten waren. Deze verplichting blijft bestaan, ook nadat de vof is opgeheven.

4.10.

De uitgetreden vennoot blijft in beginsel ook aansprakelijk voor verplichtingen uit een op het moment van uittreden bestaande duurovereenkomst, die pas opeisbaar zijn geworden nadat de vennoot is uitgetreden[_6dfb955e-6aa7-4610-bd36-61dc9d79b7fb]. Daar is in deze zaak sprake van. NS vordert namelijk betaling van het gebruik van de businesscard die ná de uittreding van [gedaagde 2] opeisbaar is geworden op grond van een daarvóór gesloten overeenkomst.

4.11.

Uit de literatuur en de jurisprudentie volgt dat de redelijkheid en billijkheid zich onder omstandigheden kunnen verzetten tegen het uitgangspunt dat de uittredende vennoot aansprakelijk blijft voor schulden uit een duurovereenkomst die opeisbaar zijn geworden na het uittreden van een vennoot[_3c77e1a3-31be-45c6-9e64-6fd5e8050297]. De kantonrechter begrijpt dat [gedaagde 2] hier een beroep op doet. Bij de beantwoording van deze vraag moeten alle omstandigheden van het geval worden betrokken. [gedaagde 2] heeft aangevoerd dat het betreffende gebruik van de businesscard ruim drie jaar na zijn uittreding heeft plaatsgevonden en dat hij geen toegang meer had tot de administratie en zakelijke e-mails zodat hij hiervan niet op de hoogte was. Dit is naar het oordeel van de kantonrechter onvoldoende om tot de conclusie te komen dat het in strijd met de redelijkheid en billijkheid is om [gedaagde 2] aansprakelijk te houden voor de betaling van de factuur. [gedaagde 2] had namelijk al bij de oprichting van de B.V. op 25 mei 2020 en bij zijn uittreding per 1 januari 2021 op de hoogte kunnen zijn van de businesscard. Bij de oprichting van de B.V. zijn alle activa en passiva van de vof ingebracht in deze B.V.. Op dat moment had het bestaan van de businesscard duidelijk moeten zijn. Vervolgens hebben [gedaagden] afspraken gemaakt over zijn uittreding als aandeelouder en bestuurder van de B.V.. Ook op dat moment had geïnventariseerd kunnen worden of de overeenkomst met NS nog liep en of [gedaagde 1] of [gedaagde 2] deze wilde voortzetten. Dat [gedaagden] dit hebben nagelaten, behoort nu niet tot het risico van NS te komen.

4.12.

De conclusie is dat [gedaagde 2] persoonlijk aansprakelijk is voor de verplichtingen uit de overeenkomst die de vof met NS heeft gesloten, ook voor de verplichtingen die na de uittreding van [gedaagde 2] opeisbaar zijn geworden. Daarom moet [gedaagde 2] het bedrag van € 48,28 aan NS betalen.

[gedaagde 2] is de wettelijke handelsrente verschuldigd

4.13.

NS vordert ook de wettelijke handelsrente vanaf de datum van de dagvaarding (8 mei 2026). [gedaagde 2] heeft erkend dat hij de sommatiebrief van NS van 27 november 2025 heeft ontvangen, maar dat hij hier niets mee gedaan heeft. Daardoor was [gedaagde 2] al voor de dagvaarding op de hoogte van de vordering van NS, zodat [gedaagde 2] in ieder geval vanaf de datum van de dagvaarding in verzuim is met betaling van het bedrag. De gevorderde wettelijke handelsrente wordt daarom vanaf 8 mei 2026 toegewezen.

[gedaagde 2] moet de buitengerechtelijke incassokosten betalen

4.14.

NS vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. Er is sprake van een handelsovereenkomst als bedoeld in artikel 6:119a lid 1 BW of artikel 6:119b lid 1 BW die op of na 16 maart 2013 is gesloten. De overeengekomen of wettelijke betalingstermijn is verstreken. [gedaagde 2] is daarom op grond van het bepaalde in artikel 6:96 lid 4 BW ook zonder verzuim € 40,00 verschuldigd als vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. Daarom zal een bedrag van € 40,00 worden toegewezen.

[gedaagden] moeten de proceskosten betalen

4.15.

[gedaagden] worden in het ongelijk gesteld en moeten daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van NS worden begroot op:

- kosten van de dagvaarding€127,08
- griffierecht€139,00
- salaris gemachtigde€86,00(2 punten × € 43,00)
- nakosten€21,50(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)
Totaal€373,58

De veroordeling worden hoofdelijk uitgesproken

4.16.

De veroordeling wordt hoofdelijk uitgesproken. Dat betekent dat zowel [gedaagde 1] als [gedaagde 2] kunnen worden gedwongen het hele bedrag te betalen. Als de één (een deel) betaalt, hoeft de ander dat (deel van het) bedrag niet meer te betalen.

5 De beslissing

De kantonrechter

5.1.

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk om aan NS te betalen een bedrag van € 88,28, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente als bedoeld in artikel 6:119a BW over € 48,28, met ingang van 8 mei 2026, tot de dag van volledige betaling,

5.2.

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk in de proceskosten van € 373,58, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagden] niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,

5.3.

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. Piëtte en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026.

Voetnoten

  1. Hof Arnhem-Leeuwarden 18 februari 2025, ECLI:NL:GHARL:2025:854.
  2. Hof Arnhem-Leeuwarden 18 februari 2025, ECLI:NL:GHARL:2025:854.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.