Uitspraak · Strafrecht
Rechtbank Amsterdam, 6 november 2026 – Verdachte heeft zich meerdere keren schuldig gemaakt
ECLI:NL:RBAMS:2026:11274Zaaknummer 1321592126
- Instantie
- Rechtbank Amsterdam
- Datum uitspraak
- 6 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- 1321592126
- Rechtsgebied
- Strafrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudig, Op tegenspraak
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 359a Sv
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Verdachte heeft zich meerdere keren schuldig gemaakt aan diefstal, waaronder diefstallen uit woningen door middel van inklimming. Verdachte heeft zich daarnaast twee keer schuldig gemaakt aan opzetheling. Verdachte wordt vrijgesproken van diefstal door middel van een valse sleutel. Ten aanzien van zaak D is er geen sprake van een vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering. Op grond van de Wet op de identificatieplicht was verdachte verplicht aan het bevel van de politie gehoor te geven. Van een staandehouding op de voet van artikel 52 van het Wetboek van Strafvordering was, anders dan de raadsman heeft betoogd, geen sprake. Aangezien het handelen van de politie was gericht op het vaststellen van de identiteit van verdachte in het kader van de uitoefening van hun politietaak, is van een vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering geen sprake, zodat bewijsuitsluiting of enige andere sanctie niet aan de orde is. De rechtbank legt een ISD-maatregel voor de duur van twee jaar op.
13 Beslissing
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
Verklaart niet bewezen wat aan verdachte onder 5 in zaak B, in zaak C en in zaak D primair is ten laste gelegd en spreekt verdachte daarvan vrij.
Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek
5 is vermeld.
Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is
bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
ten aanzien van het onder 1 in zaak A en het onder 1 in zaak B tenlastegelegde:
telkens: diefstal in een woning door iemand die zich aldaar buiten weten of tegen de wil van de rechthebbende bevindt, waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft en het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van inklimming
ten aanzien van het onder 2 in zaak A en het in zaak D subsidiair tenlastegelegde:
telkens: opzetheling
ten aanzien van het onder 2 primair en het onder 3 in zaak B tenlastegelegde:
telkens: diefstal in een woning door iemand die zich aldaar buiten weten of tegen de wil van de rechthebbende bevindt
ten aanzien van het onder 4 in zaak B tenlastegelegde:
diefstal
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte, [verdachte] , daarvoor strafbaar.
Legt op de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders voor de
duur van 2 (twee) jaar.
Beslag
Gelast de bewaring ten behoeve van de rechthebbende van
- Eén stuk Pakketpost (G6846579);- Twee stuks Schoenen (G6843049):- Eén stuk Pen (G6843035);- Eén stuk Slijpmachine (G6843025):- Eén stuk Rugzak (G6843027);- Eén stuk Schroevendraaier (G6843030):- Eén stuk Lantaarn (G6843032);- Eén stuk Mes (G6843013);- Eén stuk Electra (G6843018);- Eén stuk Oplader (G6843023);- Eén stuk Schaar (G6843000);- Twee stuks Schroevendraaier (G6853661);
- Eén stuk Accu (G6842996);- Eén stuk Accu (G6842998);- Eén stuk Fiets (6821554).
Verklaart onttrokken aan het verkeer:
- Eén stuk Cocaine (G6842997).
Vordering benadeelde partij [benadeelde partij 1]
Wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1] van € 1.262,35 (duizend tweehonderdtweeënzestig en vijfendertig eurocent) toe als vergoeding voor materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 25 juli 2026 tot aan de dag van de algehele voldoening.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve
van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Schadevergoedingsmaatregel
Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [benadeelde partij 1] , aan de Staat € 1.262,35 (duizend tweehonderdtweeënzestig euro en vijfendertig eurocent) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 25 juli 2026 tot aan de dag van de voldoening. Voormeld bedrag bestaat uit vergoeding van materiële schade. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 12 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.
Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.
Vordering benadeelde partij [benadeelde partij 2]
Wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 2] toe tot een bedrag van € 250,- (tweehonderdvijftig euro) als vergoeding voor materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 27 juni 2026 tot aan de dag van de voldoening.
Verklaart de benadeelde partij in zijn vordering voor immateriële schadevergoeding niet-ontvankelijk.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve
van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Schadevergoedingsmaatregel
Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van, [benadeelde partij 2] , aan de Staat € 250,- (tweehonderdvijftig euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 27 juni 2026 tot aan de dag van de voldoening. Voormeld bedrag bestaat uit vergoeding van materiële schade. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 2 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.
Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.
Vordering benadeelde partij [benadeelde partij 3]
De rechtbank wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 3] toe van € 285,27 (tweehonderdvijfentachtig euro en zevenentwintig eurocent) als vergoeding voor materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 27 juni 2026 tot aan de dag van de voldoening.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve
van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Schadevergoedingsmaatregel
Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van, [benadeelde partij 3] , aan de Staat € 285,27 (tweehonderdvijfentachtig euro en zevenentwintig eurocent) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 27 juni 2026 tot aan de dag van de voldoening. Voormeld bedrag bestaat uit vergoeding van materiële schade. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 2 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.
Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.
Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 4]
Verklaart de benadeelde partij [benadeelde partij 4] niet-ontvankelijk in haar vordering.
Vordering tenuitvoerlegging na voorwaardelijk veroordeling (13/305497-25)
Wijst af de vordering tot tenuitvoerlegging van de straf.
Dit vonnis is gewezen door
mr. B.C. Langendoen, voorzitter
mrs. M. Smit en B.J. Blok, rechters
in tegenwoordigheid van mr. S.L. van Tellingen, griffier
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank op 6 november 2026.
[..]
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
- 1 Het onderzoek ter terechtzitting
- 2 Tenlasteleggingen
- 3 Waardering van het bewijs
- 4 Bewezenverklaring
- 5 Het bewijs
- 6 De strafbaarheid van de feiten
- 7 De strafbaarheid van verdachte
- 8 Motivering van de maatregel
- 9 Beslag
- 10 De vorderingen van de benadeelde partijen
- 11 De vordering tenuitvoerlegging na voorwaardelijke veroordeling (13/305497-25)
- 12 Toepasselijke wettelijke voorschriften
- 13 Beslissing
vonnis
RECHTBANK AMSTERDAM
Afdeling Publiekrecht
Teams Strafrecht
Parketnummers: 13/215921-26 (zaak A), 13/207997-26 (zaak B), 13/341261-25 (zaak C) en 13/158006-26 (zaak D) (ter terechtzitting gevoegd)Parketnummer vordering tul: 13/305497-25
Datum uitspraak: 6 november 2026
Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] ( [land van herkomst] ) op [geboortedag 1] 1983,
zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland,
nu gedetineerd in [detentieplaats] ,
hierna te noemen: verdachte.
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting
van 23 oktober 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. L. van Eck Rasmussen en van wat verdachte en zijn raadsman, mr. B.W. van Beek, advocaat in Amsterdam, naar voren hebben gebracht.
Daarnaast heeft de rechtbank kennisgenomen van de vorderingen tot schadevergoeding van de benadeelde partijen [benadeelde partij 1] , [benadeelde partij 2] , [benadeelde partij 3] en [benadeelde partij 4] .
De rechtbank heeft de zaken, die bij afzonderlijke dagvaardingen onder parketnummers 13/215921-26, 13-207997-26, 13-341261-25 en 13-158006-26 zijn aangebracht, gevoegd. Deze zaken worden hierna als respectievelijk zaak A, zaak B, zaak C en zaak D aangeduid.
2 Tenlasteleggingen
Aan verdachte is, samengevat en na een wijziging van de tenlastelegging ter terechtzitting in zaak B, ten laste gelegd dat zij zich in Amsterdam heeft schuldig gemaakt aan:
Zaak A:
- diefstal uit een woning waarbij verdachte zich de toegang tot de woning heeft verschaft en/of de weg te nemen goederen, toebehorende aan [benadeelde partij 1] , onder zijn bereik heeft gebracht door middel van inklimming op 25 juli 2026, door twee of meer verenigde personen;
- heling van een bijzettafel op 27 juli 2026;
Zaak B:
1. diefstal uit een woning waarbij verdachte zich de toegang tot de woning heeft verschaft en/of de weg te nemen goederen, toebehorende aan [aangeefster] , onder zijn bereik heeft gebracht door middel van inklimming, in de periode van 20 juni tot en met 21 juni 2026;
2. primair: diefstal uit een woning, waarbij verdachte goederen heeft weggenomen, toebehorende aan [benadeelde partij 2] , op 27 juni 2026;
subsidiair heling in de periode van 27 juni tot en met 2 juli 2026;
3. diefstal uit een woning, waarbij verdachte goederen heeft weggenomen, toebehorende aan [persoon 2] , op 27 juni 2026;
4. diefstal van een tas, toebehorende aan [benadeelde partij 3] , op 27 juni 2026;
5. heling van een postpakket, in de periode van 15 juli 2026 tot en met 19 juli 2026;
Zaak C:
1. diefstal door middel van een valse sleutel, door een geldbedrag van € 14.828,90 van de rekening van [benadeelde partij 4] en/of [bedrijf 1] over te boeken naar de rekening van verdachte, in de periode van 30 juni 2025 tot en met 1 juli 2025;
Zaak D:
1. primair: diefstal van een fiets, toebehorende aan [persoon 3] , op 30 mei 2026;
subsidiair heling, op 1 juni 2026.
De volledige tenlasteleggingen zijn opgenomen als bijlage 1 die aan dit vonnis is gehecht en gelden als hier ingevoegd.
3 Waardering van het bewijs
Het standpunt van het Openbaar Ministerie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 1 en 2 tenlastegelegde in zaak A, het onder 1, 2 primair, 3 en 4 tenlastegelegde in zaak B, het tenlastegelegde in zaak C en het subsidiair tenlastegelegde in zaak D, kan worden bewezen, met dien verstande dat verdachte ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde in zaak A moet worden vrijgesproken van het medeplegen. Ten aanzien van het onder 5 tenlastegelegde in zaak B heeft de officier van justitie verzocht verdachte vrij te spreken.
Zaak D:
Met betrekking tot de door de politie ingezette dwangmiddelen heeft de officier van justitie
zich op het standpunt gesteld dat sprake was van een redelijk vermoeden van schuld aan
enig strafbaar feit. De staandehouding was daarom rechtmatig. Indien de rechtbank van oordeel is dat het handelen van de politie een onherstelbaar vormverzuim oplevert, kan worden volstaan met de constatering daarvan.
Het standpunt van de verdediging
Zaak A:
Ten aanzien van feit 1:
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat er onvoldoende bewijs is dat verdachte degene is geweest die de goederen, tezamen met een ander of alleen, heeft weggenomen, zodat verdachte moet worden vrijgesproken van het tenlastegelegde.
Ten aanzien van feit 2:
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte niet wist of redelijkerwijs had moeten vermoeden dat het om een gestolen pakket ging, zodat verdachte moet worden vrijgesproken van het tenlastegelegde.
Zaak B:
Ten aanzien van feit 1:
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de aangetroffen vingerafdrukken van verdachte aan de buitenkant van het raamkozijn van de woning, onvoldoende zijn om vast te kunnen stellen dat verdachte degene is geweest die de goederen uit de woning heeft gestolen, zodat verdachte moet worden vrijgesproken van het tenlastegelegde.
Ten aanzien van feit 2:
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat er onvoldoende bewijs is dat verdachte degene is geweest die de gitaren en de gitaartas uit de woning heeft weggenomen, zodat verdachte moet worden vrijgesproken van het primair tenlastegelegde. Volgens de raadsman kan ook het subsidiair tenlastegelegde niet worden bewezen. Het is niet bekend hoe verdachte aan de gitaren en de gitaartas is gekomen en aan deze goederen is niet te zien dat deze gestolen zouden zijn. Verdachte wist dat niet en had dat ook niet moeten vermoeden.
Ten aanzien van feit 3:
De raadsman heeft verzocht om verdachte vrij te spreken van het tenlastegelegde, omdat niet kan worden vastgesteld dat verdachte degene is geweest die de goederen uit de woning van aangever heeft gestolen.
Ten aanzien van feit 4:
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat niet kan worden bewezen dat verdachte de vitamines heeft gestolen, aangezien op de camerabeelden enkel te zien is dat verdachte een tas van Rituals uit de doos haalt.
Ten aanzien van feit 5:
De raadsman heeft verzocht om verdachte vrij te spreken van het tenlastegelegde, omdat niet kan worden vastgesteld dat het aangetroffen postpakket gestolen was en ook niet dat verdachte het pakket voorhanden had.
Zaak C:
De raadsman heeft verzocht om verdachte vrij te spreken van het tenlastegelegde, omdat de verklaring van aangeefster niet betrouwbaar is en daarom niet kan worden gebruikt als bewijs. Verder kan niet worden vastgesteld dat verdachte degene is geweest die € 14.828,80 vanaf de bankrekening van aangeefster heeft overgemaakt naar zijn eigen bankrekening.
Zaak D:
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat sprake is geweest van vormverzuimen. De verbalisanten hebben verdachte, toen zij hem aanspraken nadat zij hem in het Oosterpark zagen fietsen met een doos van het merk Makita in zijn fietsmand, vragen gesteld over die doos. De politie heeft verdachte hiermee onderworpen aan een verhoorsituatie zonder hem de cautie te geven. Daarnaast was sprake van een onrechtmatige staandehouding, omdat er geen redelijk vermoeden van schuld aan enig strafbaar feit was. Het handelen van de politie levert een onherstelbaar vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering op. Om deze reden moet de aangetroffen fiets als ‘fruit of the poisonous tree’ worden uitgesloten van het bewijs, en daarom moet verdachte worden vrijgesproken van het aan hem tenlastegelegde feit.
Het oordeel van de rechtbank
Zaak A:
Feit 1: bewezenverklaring diefstal uit woning door middel van inklimming
Aangever [benadeelde partij 1] heeft verklaard dat er meerdere goederen uit zijn woning op [adres 1] zijn gestolen. Op 24 juli 2026 waren alle goederen nog aanwezig in zijn slaapkamer. Toen hij op 25 juli 2026 thuiskwam, zag hij dat het raam van zijn slaapkamer openstond en dat er een man voor zijn raam stond. Aangever zag een andere man uit zijn raam klimmen, met een volle rugzak op zijn rug. Hierna bleek dat er meerdere goederen uit de woning waren weggenomen. Getuige [getuige] heeft verklaard dat hij op 25 juli 2026 een man via het raam van de woning van aangever zag inklimmen, terwijl de andere man buiten bleef staan. Op de buitenzijde van het schuifraam zijn twee dactyloscopische sporen, te weten twee vingerafdrukken, aangetroffen. De rechtbank stelt op basis van de bewijsmiddelen vast dat de dactyloscopische sporen van verdachte afkomstig zijn. Verdachte heeft geen concrete en aannemelijke verklaring geboden voor de aanwezigheid van zijn vingerafdrukken op het raam van de woning. Hij heeft op zitting verklaard niet te weten hoe zijn vingerafdrukken daar terecht zijn gekomen. Bij afwezigheid van een aannemelijke alternatieve verklaring, gaat de rechtbank ervan uit dat deze vingerafdrukken zijn aan te merken als dadersporen, dat wil zeggen sporen die door de pleger van de diefstal bij het plegen van het delict zijn achtergelaten.
Op grond van het voorgaande acht de rechtbank bewezen dat verdachte degene is geweest die de goederen heeft weggenomen uit de woning door middel van inklimming.
Vrijspraak medeplegen
De rechtbank is, met de officier van justitie en de raadsman, van oordeel dat het procesdossier onvoldoende bewijs bevat om tot een bewezenverklaring van het tenlastegelegde medeplegen te komen, zodat verdachte hiervan wordt vrijgesproken.
Feit 2: bewezenverklaring opzetheling
De rechtbank is van oordeel dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan opzetheling van
een postpakket en overweegt daartoe als volgt.
Uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte op 27 juli 2026 in Amsterdam een postpakket bij zich had dat was geadresseerd aan [persoon 4] . Dit postpakket bleek gestolen te zijn. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij het postpakket in de bosjes van het Oostenburgerpark had gevonden. De rechtbank acht deze verklaring ongeloofwaardig. Verdachte had een gestolen postpakket dat aan een ander was geadresseerd voorhanden, en kon daarvoor geen geloofwaardige verklaring geven. Het kan naar het oordeel van de rechtbank niet anders zijn dan dat verdachte ten tijde van het voorhanden krijgen van het postpakket wist dat dit pakket van misdrijf afkomstig was.
Zaak B:
Feit 1: bewezenverklaring diefstal uit woning door middel van inklimming
Aangeefster [aangeefster] heeft verklaard dat er een laptop met oplader en laptoptas uit haar studentenkamer op [adres 2] zijn gestolen. Op 20 juni 2026 heeft aangeefster haar kamer verlaten en de voordeur op slot gedaan. Op 21 juni 2026 kwam aangeefster terug in haar kamer en bleek dat de goederen weg waren. Haar voordeur was nog steeds afgesloten. De politie zag dat het linker schuifraam van de kamer opengeschoven kon worden en niet afgesloten was. Op de buitenzijde van het schuifraam zijn drie dactyloscopische sporen, te weten drie vingerafdrukken, aangetroffen. De rechtbank stelt op basis van de bewijsmiddelen vast dat de dactyloscopische sporen van verdachte afkomstig zijn. Verdachte heeft geen concrete en aannemelijke verklaring geboden voor de aanwezigheid van zijn vingerafdrukken op het raam van de woning. Hij heeft op zitting verklaard niet te weten hoe zijn vingerafdrukken daar terecht zijn gekomen. Bij afwezigheid van een aannemelijke alternatieve verklaring, gaat de rechtbank ervan uit dat deze vingerafdrukken zijn aan te merken als dadersporen, dat wil zeggen sporen die door de pleger van de diefstal bij het plegen van het delict zijn achtergelaten.
Op grond van het voorgaande acht de rechtbank bewezen dat verdachte degene is geweest die de goederen heeft weggenomen uit de woning. De rechtbank stelt vast dat verdachte de diefstal uit de woning heeft gepleegd door middel van inklimming, aangezien er geen braaksporen zijn aangetroffen en de politie heeft vastgesteld dat het raam opengeschoven kon worden.
Feit 2: bewezenverklaring diefstal uit een woning
Aangever [benadeelde partij 2] heeft verklaard dat uit zijn woning aan [adres 3] , twee gitaren, een gitaartas en een pedaal zijn weggenomen. Aangever heeft verklaard dat hij in de nacht van 27 juni 2026 tussen 3:00 uur en 3:30 uur zijn gitaren nog in de keuken heeft zien staan, maar dat deze in de ochtend weg waren. Uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte de twee gitaren en gitaartas van aangever heeft aangeboden aan [bedrijf 2] op 30 juni 2026 en 2 juli 2026. Op camerabeelden van 27 juni 2026 van de centrale hal van het portiek van een complex aan [straatnaam] is te zien dat verdachte om 06:40 uur binnen komt lopen met een zwarte gitaartas op zijn rug die qua uiterlijke kenmerken overeenkomt met de gitaartas van aangever.
Verdachte heeft ter terechtzitting bevestigd dat hij degene is die op de camerabeelden van [straatnaam] te zien is en dat hij de gitaren en gitaartas heeft aangeboden aan [bedrijf 2] . Verdachte ontkent dat hij de inbraak heeft gepleegd, maar heeft niet willen vertellen hoe hij aan deze spullen is gekomen. De rechtbank acht het, gelet op de hiervoor genoemde feiten en omstandigheden en het korte tijdsbestek tussen het moment waarop de diefstal uit de woning van aangever heeft plaatsgevonden en het moment waarop verdachte met de gitaartas op de camerabeelden te zien is, bewezen dat verdachte degene is geweest die de gitaren, gitaartas en het pedaal uit de woning van aangever heeft gestolen.
Feit 3: bewezenverklaring diefstal uit een woning
Aangever [persoon 2] heeft verklaard dat uit zijn woning op de [adres 5] tussen 26 juni 2026 om 23:00 uur en 27 juni 2026 om 07:00 uur een keukenmes, weegschaal en eten zijn weggenomen. Op camerabeelden van 27 juni 2026 van de centrale hal van het complex van [adres 5] is te zien dat verdachte om 06:40 uur binnenkomt en naar de eerste verdieping loopt. Om 06:50 uur is te zien dat verdachte naar beneden komt lopen met een gevulde Albert Heijn tas. Deze tas had verdachte niet bij zich toen hij naar de eerste verdieping liep. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij degene is die op de camerabeelden van [straatnaam] te zien is, maar ontkent dat hij de spullen uit de woning heeft gestolen. Verdachte heeft echter niet willen vertellen hoe hij aan de Albert Heijn tas is gekomen of wat er in die tas zat.
De rechtbank acht de omstandigheid dat verdachte na het moment waarop de diefstal heeft plaatsgevonden naar beneden is gekomen met een gevulde tas, die hij niet bij zich droeg toen hij naar boven liep en er ook geen andere persoon dan verdachte rond dat tijdstip op de beelden is te zien, redengevend voor de conclusie dat verdachte de goederen gestolen heeft en deze in de in de tas heeft meegenomen.
Het feit is bewezen.
Feit 4: bewezenverklaring diefstal
Op 18 juli 2026 bevond de politie zich voor een buurtonderzoek naar een woninginbraak op 27 juni 2026 op [adres 5] . In datzelfde onderzoek was op camerabeelden te zien dat een man op dat adres een Rituals tas uit een postpakket in de centrale hal haalde. De politie zag dat dit pakket geopend in de centrale hal stond en dat het geadresseerd was aan [benadeelde partij 3] . De politie zag het volgende op het pakket staan. Inhoud: 6 body Care Sets from Rituals. 6 Bottles of supplements (vitamin). [benadeelde partij 3] heeft aangifte gedaan van diefstal van deze producten. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij degene is geweest die de Rituals tas uit het pakket heeft gehaald.
De rechtbank acht, gelet op voornoemde feiten en omstandigheden, bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de diefstal van een Rituals tas met daarin verzorgingsproducten en vitamines.
Feit 5: vrijspraak heling
De rechtbank is, met de officier van justitie en de raadsman, van oordeel dat het procesdossier onvoldoende bewijs bevat om tot een bewezenverklaring van het onder 5 tenlastegelegde te komen, zodat verdachte hiervan wordt vrijgesproken.
Zaak C: vrijspraak diefstal door middel van een valse sleutel
Aangeefster [benadeelde partij 4] heeft verklaard dat verdachte op 1 juli 2025 € 14.828,90 vanaf haar zakelijke rekening heeft overgemaakt naar zijn bankrekening. Aangeefster heeft verklaard dat zij daar nooit toestemming voor heeft gegeven en dat verdachte hiervoor haar telefoon heeft afgepakt en dat hij vermoedelijk haar code heeft afgekeken op een moment dat zij inlogde op haar internetbankieren. Verdachte ontkent dit. Volgens verdachte heeft aangeefster zelf vrijwillig geld naar zijn bankrekening overgemaakt. Zij deed dit omdat zij zelf geen bankpas meer had. Van dat geld is drugs gekocht die zij samen hebben gebruikt en er is met medeweten van aangeefster een groot bedrag gegeven aan de neef van verdachte die van dat geld naar Marokko is gegaan om van zijn verslaving af te komen.
Het is aldus het woord van aangeefster tegen het woord van verdachte. Het dossier bevat geen bewijs waaruit blijkt dat verdachte daadwerkelijk over de inlogcode van de bankrekening van aangeefster kon beschikken. Dat hij dit van haar zou hebben afgekeken is slechts een vermoeden van aangeefster. Daar komt bij dat uit haar verklaring ook volgt dat zij in het bijzijn van verdachte heeft ingelogd op haar internetbankieren. Dat gegeven zou ondersteuning kunnen bieden aan de verklaring van verdachte dat zij in zijn bijzijn zelf geld overgemaakt heeft. Het bewijs dat verdachte de bedragen zonder toestemming van aangever heeft overgemaakt zou dan moeten worden geleverd door de volgende feiten en omstandigheden.
Uit bankafschriften van aangeefster volgt dat op 30 juni 2025 en 1 juli 2025 door middel van vijf overboekingen geld is overgemaakt naar de bankrekening op naam van verdachte. De laatste twee transacties van € 5.600,- en € 28,80 zijn gedaan op 1 juli 2025 om 19.06 uur en 19.11 uur. Uit het procesdossier volgt dat aangeefster op dat moment bij de politie was en dat zij toen niet beschikte over haar telefoon. De politie concludeert dat aangeefster deze twee transacties niet zelf gedaan kan hebben.
De rechtbank overweegt dat het vragen oproept dat er twee keer een bedrag is overgeboekt naar de rekening van verdachte op het moment dat aangeefster bij de politie was. Naar het oordeel van de rechtbank is daarmee echter niet buiten redelijke twijfel vast te stellen dat verdachte degene is geweest die deze geldbedragen heeft overgeboekt, laat staan alle andere geldbedragen. Dit volgt niet uit de bewijsmiddelen
Het feit is niet bewezen. Verdachte zal hier daarom van worden vrijgesproken. Het verweer ten aanzien van de betrouwbaarheid van de verklaring van aangeefster kan daarom onbesproken blijven.
Zaak D:
Feiten en omstandigheden
Op 1 juni 2026 ziet de politie in het Oosterpark in Amsterdam een man met een fiets, die later verdachte blijkt te zijn. De politie ziet dat in de fietsmand een doos staat van het merk Makita. Gelet op het feit dat Makita in het algemeen een duur merk is en het Oosterpark bekend staat als een verzamelplaats voor verslaafden die met gestolen goederen drugs kopen, besluit de politie verdachte aan te spreken. De politie vraagt hoe het met verdachte gaat, waarop verdachte zegt dat het niet goed gaat en dat hij een slechte nacht heeft gehad. De politie vraagt hierna aan verdachte hoe hij aan de Makita doos komt, waarop hij zegt dat hij daar geen antwoord op gaat geven. De politie besluit vervolgens om een geldig identiteitsbewijs van verdachte te vorderen. De politie ziet hierna in de politiesystemen dat verdachte moet worden aangehouden in verband met het afnemen van een verhoor in een andere zaak. De politie heeft verdachte hierop aangehouden. De politie ziet vervolgens dat verdachte een fiets bij zich heeft waarvan het slot is doorgeslopen. Deze fiets blijkt gestolen te zijn.
Vormverzuim in de zin van artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering?
De rechtbank moet naar aanleiding van het gevoerde verweer beoordelen of rechtmatig is
gehandeld bij de opsporing. Zij overweegt hierover als volgt en gaat daarbij uit van de feiten
en omstandigheden als genoemd onder 4.3.1.
De rechtbank is allereerst van oordeel dat het gesprek dat de politie met verdachte heeft gevoerd een informatief gesprek betrof. Zoals beschreven in paragraaf 4.3.1. heeft de politie aan verdachte gevraagd hoe het met hem ging en hoe hij aan de Makita doos kwam. Op dat moment bestond geen redelijk vermoeden van schuld jegens verdachte. Het gesprek was dan ook geen verhoorsituatie als bedoeld in artikel 29 tweede lid van het Wetboek van Strafvordering en het geven van de cautie was dan ook niet verplicht. Gelet op het voorgaande is van een vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering geen sprake.
Nadat de politie verdachte had aangesproken, heeft zij een geldig identiteitsbewijs van verdachte gevorderd. Op grond van de Wet op de identificatieplicht was verdachte verplicht aan dat bevel gehoor te geven. Van een staandehouding op de voet van artikel 52 van het Wetboek van Strafvordering was, anders dan de raadsman heeft betoogd, geen sprake. Aangezien het handelen van de politie was gericht op het vaststellen van de identiteit van verdachte in het kader van de uitoefening van hun politietaak, is van een vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering geen sprake, zodat bewijsuitsluiting of enige andere sanctie niet aan de orde is. Het verweer van de raadsman wordt verworpen.
Bewijsoordeel
Zoals beschreven in paragraaf 4.3.1. heeft de politie waargenomen dat het slot van de fiets die verdachte bij zich had, was doorgeslepen en dat deze fiets gestolen was.
Vrijspraak diefstal fiets (primair)
De rechtbank is van oordeel dat het dossier geen bewijs bevat dat verdachte de fiets heeft weggenomen. De rechtbank zal verdachte daarom vrijspraken van de primair tenlastegelegde diefstal.
Bewezenverklaring opzetheling fiets (subsidiair)
De rechtbank acht wel bewezen dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan opzetheling van de fiets. Verdachte heeft geen verklaring willen afleggen over de herkomst van de fiets. Gelet op het feit dat het slot van de fiets was doorgeslepen, kan het naar het oordeel van de rechtbank niet anders zijn dan dat verdachte ten tijde van het voorhanden krijgen van de fiets wist dat deze van misdrijf afkomstig was.
4 Bewezenverklaring
De rechtbank acht bewezen dat verdachte
ten aanzien van het onder 1 in zaak A tenlastegelegde:
op 25 juli 2026 te Amsterdam, in een woning gelegen op [adres 4] , alwaar verdachte, zich buiten weten of tegen de wil van de rechthebbende bevond, een laptop, meerdere speakers, een hoeveelheid cashgeld, een tros bananen en een rugtas, die aan [benadeelde partij 1] , toebehoorden heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl verdachte zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft en die weg te nemen goederen onder zijn bereik heeft gebracht door middel van inklimming;
ten aanzien van het onder 2 in zaak A tenlastegelegde:
op 27 juli 2026 te Amsterdam een bijzettafel, voorhanden heeft gehad, terwijl hij ten tijde van de verwerving of het voorhanden krijgen van dit goed wist, dat het een door misdrijf verkregen goed betrof;
ten aanzien van het onder 1 in zaak B tenlastegelegde:
in de periode van 20 juni 2026 tot en met 21 juni 2026 te Amsterdam in een woning, [adres 2] , een laptop met toebehoren, dat aan [aangeefster] , toebehoorde heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl verdachte zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft en dat weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van inklimming;
ten aanzien van het onder 2 in zaak B primair tenlastegelegde:
op 27 juni 2026 te Amsterdam, uit een woning, [adres 3] , alwaar verdachte, zich buiten weten of tegen de wil van de rechthebbende bevond, twee gitaren, een gitaartas en pedaal, die aan [benadeelde partij 2] , toebehoorden heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;
ten aanzien van het onder 3 in zaak B tenlastegelegde:
op 27 juni 2026 te Amsterdam, uit een woning, [adres 5] , alwaar verdachte, zich buiten weten of tegen de wil van de rechthebbende bevond, een mes, weegschaal en voedsel, die aan [persoon 2] toebehoorden heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;
ten aanzien van het onder 4 in zaak B tenlastegelegde:
op 27 juni 2026 te Amsterdam, een tas, merk Rituals, met daarin verzorgingsproducten en vitamines, die aan [benadeelde partij 3] [adres 5] , toebehoorden heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;
ten aanzien van het in zaak D subsidiair tenlastegelegde:
op 1 juni 2026 te Amsterdam, een fiets, merk groene Cortina Common Nd7 met framenummer [nummer] , voorhanden heeft gehad, terwijl hij ten tijde van de verwerving of het voorhanden krijgen van dit goed wist, dat het een door misdrijf verkregen goed betrof.
Voor zover in de tenlasteleggingen taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn
deze verbeterd gelezen. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.
5 Het bewijs
De rechtbank grondt haar beslissing dat verdachte het bewezen geachte heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat. Indien tegen dit verkort
vonnis hoger beroep wordt ingesteld, worden de door de rechtbank gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het verkort vonnis. Deze aanvulling wordt dan aan het verkort vonnis gehecht.
6 De strafbaarheid van de feiten
De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
7 De strafbaarheid van verdachte
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
8 Motivering van de maatregel
De eis van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte de maatregel van plaatsing in een
inrichting voor stelselmatige daders (hierna: ISD-maatregel) zal worden opgelegd voor de
duur van twee jaar, zonder aftrek van voorarrest.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft verzocht om de vordering van de officier van justitie af te wijzen, omdat het risico bestaat dat verdachte het behandelplan niet kan volgen in [detentieplaats] . Als verdachte ergens anders wordt geplaatst en niet behandeld kan worden door de mensen die hij vertrouwt, is de kans groot dat het ISD-traject niet zal slagen.
De raadsman heeft verzocht om aan verdachte, als de rechtbank tot een veroordeling komt, een gevangenisstraf op te leggen die gelijk is aan de duur van het voorarrest.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen maatregel gelet op de aard en de ernst van wat bewezen is verklaard, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals op zitting is gebleken.
De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende maatregel en
bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
Ernst van de feiten
Verdachte heeft zich meerdere keren schuldig gemaakt aan diefstal, waaronder diefstallen uit woningen. Verdachte heeft met zijn handelen schade, overlast en gevoelens van onveiligheid veroorzaakt voor de bewoners. Een woning is bij uitstek een plek waar men zich veilig moet kunnen voelen. Bij een deel van de strafbare feiten is verdachte de woning van de slachtoffers in de nacht binnengegaan. Door in de nacht de woning binnen te gaan terwijl de bewoners in de woning lagen te slapen, heeft verdachte een grote inbreuk gemaakt op de privacy van de bewoners en hun gevoel van veiligheid. Verdachte heeft daarnaast met zijn handelen er blijk van gegeven geen respect te hebben voor andermans goederen en heeft zich enkel laten leiden door zijn eigen financiële gewin of om te kunnen voorzien in zijn verslaving. Verdachte heeft zich daarnaast twee keer schuldig gemaakt aan opzetheling. Verdachte heeft door het voorhanden hebben van een gestolen bijzettafel en fiets bijgedragen aan het in stand houden van een afzetmarkt voor gestolen goederen.
Persoon van de verdachte
De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad)
van verdachte van 21 september 2026. Hieruit volgt dat verdachte veelvuldig is veroordeeld voor vermogensdelicten en het aanwezig hebben van verdovende middelen.
De rechtbank heeft ook acht geslagen op het reclasseringsadvies van Inforsa van 8 oktober 2026, opgemaakt en ondertekend door mevrouw [persoon 5] . Dit rapport houdt zakelijk weergegeven onder meer het volgende in:
De reclassering ziet instabiliteit op vrijwel alle leefgebieden. Een stabiele huisvesting, een dagbesteding en een legaal inkomen ontbreekt. Daarnaast is er sprake van schulden en beschikt verdachte over een negatief sociaal netwerk. Verdachte heeft een ernstige harddrugsverslaving (crack). Tot op heden is die verslaving niet doorbroken, ondanks de inzet van interventies vanuit zowel ambulant kader en ondanks verschillende toeleidingspogingen naar langdurig klinische opnames. Volgens de reclassering is sprake van complexe problematiek, waarbij de verslavingsproblematiek verweven lijkt te zijn met de onderliggende trauma’s en persoonlijkheidsproblematiek. De reclassering ziet een direct verband tussen zijn verslavingsproblematiek, de psychische problematiek en het delictgedrag. Verdachte heeft aangegeven ten tijde van de bewezen verklaarde feiten dagelijks onder invloed te hebben verkeerd van verdovende middelen en dat zijn verslavingsproblematiek de aanleiding vormt voor het plegen van vermogensdelicten. Het risico op recidive wordt door de reclassering als hoog ingeschat.
De reclassering adviseert de oplegging van een onvoorwaardelijke ISD-maatregel voor de duur van twee jaar. De reclassering ziet op dit moment geen andere mogelijkheden om het risico op recidive terug te dringen vanuit een ambulant kader, ook niet indien dit een langdurig klinische opname betreft. De reeds ingezette en volledig uitgeputte interventiemogelijkheden vanuit een ambulant kader zijn ontoereikend gebleken om te komen tot stabiliteit op de leefgebieden en een lager recidiverisico. Met een ISD-maatregel van twee jaar kan verdachte gestabiliseerd worden en kan hem de tijd gegeven worden om een intensieve verslavingsbehandeling te ondergaan en te werken aan zijn psychische problematiek (PTSS).
De rechtbank neemt de bevindingen en het advies van de reclassering over en maakt die tot
de hare.
Ter terechtzitting van 23 oktober 2026 heeft [persoon 5] , gehoord als deskundige, haar advies
toegelicht en gehandhaafd.
Oplegging van de ISD-maatregel
De rechtbank stelt vast dat ten aanzien van de bewezen geachte feiten aan alle voorwaarden is voldaan die artikel 38m van het Wetboek van Strafrecht aan het opleggen van de ISD-maatregel stelt. Hiervoor is bewezen verklaard dat verdachte misdrijven heeft begaan waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten.
Uit het strafblad van 21 september 2026 blijkt dat verdachte daarnaast gedurende vijf jaar voorafgaand aan de door hem begane misdrijven ten minste driemaal wegens een misdrijf onherroepelijk is veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf of maatregel terwijl de in dit vonnis bewezen verklaarde feiten zijn begaan na tenuitvoerlegging van deze straffen. Ook blijkt uit het hiervoor genoemde reclasseringsadvies en het strafblad van verdachte, dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat verdachte wederom een misdrijf zal begaan. Verder eist de veiligheid van personen of goederen het opleggen van deze maatregel, gezien de ernst van en het aantal door verdachte begane soortgelijke feiten.
Uit het strafblad volgt dat ook is voldaan aan de eisen die de Richtlijn voor Strafvordering
bij meerderjarige veelplegers van het Openbaar Ministerie stelt. Verdachte is een zeer actieve veelpleger, die over een periode van vijf jaar processen-verbaal tegen zich opgemaakt zag worden voor meer dan tien misdrijven, waarvan ten minste één in de laatste twaalf maanden, terug te rekenen vanaf de pleegdatum van het laatst gepleegde feit. Gelet op het voorgaande concludeert de rechtbank dat is voldaan aan de ‘harde’ ISD-criteria.
De rechtbank is van oordeel dat verdachte ook aan de ‘zachte’ ISD-criteria voldoet. Die houden in dat er geen reëel alternatief voor de oplegging van de ISD-maatregel bestaat. Eerdere interventies in een voorwaardelijk kader hebben niet geleid tot recidivevermindering.
Aan verdachte zijn meerdere onvoorwaardelijke gevangenisstraffen opgelegd, die hem er niet van hebben weerhouden nieuwe strafbare feiten te begaan. Verdachte heeft hiermee laten zien dat hij niet in staat is geweest om contact met politie en justitie langdurig te voorkomen. Gelet op de problematiek van verdachte en het feit dat eerdere interventies in een voorwaardelijk kader niet hebben geleid tot recidivevermindering, is de rechtbank van oordeel dat de ISD-maatregel de enige oplossing is om de kans op recidive terug te dringen en dat de veiligheid van personen en goederen de oplegging van de ISD-maatregel eist. Het belang van de samenleving, dat verdachte geen overlast en schade meer zal veroorzaken, staat voorop.
Duur ISD-maatregel
Om de beëindiging van de recidive van verdachte en het behandelen van zijn problematiek alle kansen te geven en voorts ter optimale bescherming van de maatschappij, is het van groot belang dat voldoende tijd wordt genomen om de ISD-maatregel ten uitvoer te leggen. De rechtbank zal de vordering van de officier van justitie toewijzen en een ISD-maatregel opleggen voor de duur van twee jaar. De tijd die door verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis is doorgebracht wordt niet in mindering gebracht op de duur van de maatregel.
In de omstandigheid dat nog niet zeker is of verdachte in de instelling van zijn voorkeur (te weten Justitieel Complex Zaanstad) geplaatst kan worden ziet de rechtbank geen aanleiding om anders te oordelen. Hoewel de rechtbank begrijpt dat het voor verdachte belangrijk en prettig is om zijn traject te kunnen voortzetten met de mensen met wie hij een vertrouwensband heeft opgebouwd, is dat voor de door de rechtbank te nemen beslissing geen relevante factor. Ook als er in Justitieel Complex Zaanstad geen plek voor verdachte blijkt te zijn, zal hij de motivatie moeten vinden om aan de maatregel mee te werken.
9 Beslag
Onder verdachte zijn diverse voorwerpen in beslag genomen en niet teruggegeven. Deze
voorwerpen staan vermeld op de beslaglijst en onder rubriek 14.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat de in beslag genomen cocaïne moet worden onttrokken aan het verkeer en dat de overige in beslag genomen voorwerpen op de beslaglijst moeten worden bewaard ten behoeve van de rechthebbende.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de in beslag genomen goederen moeten worden teruggegeven aan de verdachte.
Het oordeel van de rechtbank
De inbeslaggenomen cocaïne is in het onderzoek naar verdachte in beslag genomen. Deze is op grond van artikel 36d van het Wetboek van Strafrecht vatbaar voor onttrekking aan het verkeer. Het ongecontroleerde bezit daarvan is immers in strijd met de wet en het algemeen belang.
De rechtbank zal de bewaring gelasten ten behoeve van de rechthebbende van de overige in beslag genomen voorwerpen op de beslaglijst.
10 De vorderingen van de benadeelde partijen
De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1]
De benadeelde partij, [benadeelde partij 1] , vordert een materiële schadevergoeding van € 1.262,35, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De materiële schade bestaat uit de volgende posten:
a. Apple Macbook Air (€ 779,40);
b. Edifier R128ODB speakerset (€ 71,40);
c. Zedar rugzak (€ 11,55);
d. Contant geld (€ 400,-).
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft primair verzocht de benadeelde partij in zijn materiële schadevergoeding niet-ontvankelijk te verklaren wegens de verzochte vrijspraak. De raadsman heeft subsidiair verzocht de gevorderde materiële schadevergoeding ten aanzien van het contante geld onder d. af te wijzen, omdat deze post onvoldoende is onderbouwd.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft verzocht om de gevorderde materiële schadevergoeding in zijn geheel toe te wijzen, inclusief wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank is van oordeel dat de gevorderde materiële schadevergoeding voldoende is onderbouwd en wijst daarom een bedrag van € 1.262,35 toe.
De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 2]
De benadeelde partij, [benadeelde partij 2] , vordert een schadevergoeding van € 1.050,-, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Dit bedrag bestaat uit een immateriële schadevergoeding van € 800,- en een materiële-schadevergoeding van € 250,-. De materiële schade bestaat uit het weggenomen pedaal.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft primair verzocht de benadeelde partij in zijn schadevergoeding niet-ontvankelijk te verklaren wegens de verzochte vrijspraak. De raadsman heeft subsidiair verzocht de gevorderde schadevergoeding in zijn geheel af te wijzen, omdat deze niet is onderbouwd.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft verzocht om de benadeelde partij in zijn vordering niet-ontvankelijk te verklaren.
Het oordeel van de rechtbank
Materieel
De rechtbank heeft bewezen verklaard dat verdachte het pedaal uit de woning van aangever heeft gestolen. Aangever heeft dat pedaal niet teruggekregen. Daarmee is voldoende komen vast te staan dat de benadeelde partij door het handelen van verdachte rechtstreeks schade heeft geleden. De benadeelde partij heeft de omvang van zijn vordering niet onderbouwd met stukken. De rechtbank schat de schade voor het pedaal naar billijkheid op het gevorderde bedrag en acht een bedrag van € 250,- toewijsbaar.
Immaterieel
De rechtbank begrijpt dat het bewezenverklaarde feit een impact op de benadeelde partij heeft gehad. De rechtbank is echter van oordeel dat de benadeelde partij geen feiten of omstandigheden naar voren heeft gebracht waaruit het bestaan van geestelijk letsel zonder meer kan worden afgeleid. De benadeelde partij heeft ook niet voldoende onderbouwd dat zich een situatie voordoet waarin uit de aard en de ernst van de normaantasting en de gevolgen daarvan volgt dat van een aantasting in de persoon op andere wijze sprake is. Dit betekent dat er in deze zaak geen wettelijke grondslag kan worden vastgesteld voor een vergoeding van immateriële schade.
De rechtbank zal de benadeelde partij gelet op het bovenstaande in zijn vordering niet-ontvankelijk verklaren.
De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 3]
De benadeelde partij [benadeelde partij 3] vordert een materiële schadevergoeding van € 285,27 vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De materiële schade bestaat uit de volgende posten:
a. Rituals verzorgingsproducten (€ 238,30);
b. Vitamins en supplementen Holland & Barrett (€ 46,97).
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft verzocht de benadeelde partij in haar vordering ten aanzien van de schadepost onder b. niet-ontvankelijk te verklaren. De raadsman heeft verzocht de vordering onder a. af te wijzen, omdat deze onvoldoende is onderbouwd.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft verzocht de gevorderde materiële schadevergoeding in zijn geheel toe te wijzen, inclusief wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank heeft bewezen verklaard dat verdachte verzorgingsproducten en vitamines heeft gestolen. De benadeelde partij heeft haar vordering voldoende onderbouwd. De rechtbank wijst daarom het gevorderde bedrag van € 285,27 toe.
De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 4]
Nu verdachte wordt vrijgesproken van het tenlastegelegde in zaak C, zal de benadeelde partij [benadeelde partij 4] in haar vordering niet-ontvankelijk worden verklaard. De benadeelde partij en de
verdachte zullen ieder de eigen kosten dragen.
11 De vordering tenuitvoerlegging na voorwaardelijke veroordeling (13/305497-25)
Bij de stukken bevindt zich de op 21 september 2026 ter griffie van deze rechtbank ontvangen vordering van de officier van justitie in het arrondissement Amsterdam in de zaak met parketnummer 13/305497-25, betreffende het onherroepelijk geworden vonnis van 17 februari 2026 van de rechtbank Amsterdam, waarbij verdachte is veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van drie maanden, met bevel dat deze straf niet tenuitvoergelegd zal worden, tenzij de rechter later anders mocht gelasten op grond dat veroordeelde zich voor het einde van de bepaalde proeftijd van twee jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.
Bij de stukken zit ook een geschrift waaruit blijkt dat de mededeling als bedoeld in artikel
366a van het Wetboek van Strafvordering aan verdachte per post is toegezonden.
Het standpunt van het Openbaar Ministerie
Ter terechtzitting heeft de officier van justitie gevorderd om de vordering tot tenuitvoerlegging af te wijzen, omdat zij de oplegging van een ISD-maatregel heeft gevorderd.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft verzocht, indien aan verdachte een ISD-maatregel wordt opgelegd, de vordering tot tenuitvoerlegging af te wijzen.
Het oordeel van de rechtbank
Gelet op de oplegging van de ISD-maatregel acht de rechtbank toewijzing van de vordering tot tenuitvoerlegging niet opportuun en wijst deze af.
12 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De beslissing is gegrond op de artikelen 36b, 36d, 36f, 38m, 38n, 57, 310, 311 en 416 van het Wetboek van Strafrecht.
13 Beslissing
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
Verklaart niet bewezen wat aan verdachte onder 5 in zaak B, in zaak C en in zaak D primair is ten laste gelegd en spreekt verdachte daarvan vrij.
Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek
5 is vermeld.
Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is
bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
ten aanzien van het onder 1 in zaak A en het onder 1 in zaak B tenlastegelegde:
telkens: diefstal in een woning door iemand die zich aldaar buiten weten of tegen de wil van de rechthebbende bevindt, waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft en het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van inklimming
ten aanzien van het onder 2 in zaak A en het in zaak D subsidiair tenlastegelegde:
telkens: opzetheling
ten aanzien van het onder 2 primair en het onder 3 in zaak B tenlastegelegde:
telkens: diefstal in een woning door iemand die zich aldaar buiten weten of tegen de wil van de rechthebbende bevindt
ten aanzien van het onder 4 in zaak B tenlastegelegde:
diefstal
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte, [verdachte] , daarvoor strafbaar.
Legt op de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders voor de
duur van 2 (twee) jaar.
Beslag
Gelast de bewaring ten behoeve van de rechthebbende van
- Eén stuk Pakketpost (G6846579);- Twee stuks Schoenen (G6843049):- Eén stuk Pen (G6843035);- Eén stuk Slijpmachine (G6843025):- Eén stuk Rugzak (G6843027);- Eén stuk Schroevendraaier (G6843030):- Eén stuk Lantaarn (G6843032);- Eén stuk Mes (G6843013);- Eén stuk Electra (G6843018);- Eén stuk Oplader (G6843023);- Eén stuk Schaar (G6843000);- Twee stuks Schroevendraaier (G6853661);
- Eén stuk Accu (G6842996);- Eén stuk Accu (G6842998);- Eén stuk Fiets (6821554).
Verklaart onttrokken aan het verkeer:
- Eén stuk Cocaine (G6842997).
Vordering benadeelde partij [benadeelde partij 1]
Wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1] van € 1.262,35 (duizend tweehonderdtweeënzestig en vijfendertig eurocent) toe als vergoeding voor materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 25 juli 2026 tot aan de dag van de algehele voldoening.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve
van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Schadevergoedingsmaatregel
Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [benadeelde partij 1] , aan de Staat € 1.262,35 (duizend tweehonderdtweeënzestig euro en vijfendertig eurocent) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 25 juli 2026 tot aan de dag van de voldoening. Voormeld bedrag bestaat uit vergoeding van materiële schade. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 12 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.
Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.
Vordering benadeelde partij [benadeelde partij 2]
Wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 2] toe tot een bedrag van € 250,- (tweehonderdvijftig euro) als vergoeding voor materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 27 juni 2026 tot aan de dag van de voldoening.
Verklaart de benadeelde partij in zijn vordering voor immateriële schadevergoeding niet-ontvankelijk.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve
van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Schadevergoedingsmaatregel
Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van, [benadeelde partij 2] , aan de Staat € 250,- (tweehonderdvijftig euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 27 juni 2026 tot aan de dag van de voldoening. Voormeld bedrag bestaat uit vergoeding van materiële schade. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 2 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.
Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.
Vordering benadeelde partij [benadeelde partij 3]
De rechtbank wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 3] toe van € 285,27 (tweehonderdvijfentachtig euro en zevenentwintig eurocent) als vergoeding voor materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 27 juni 2026 tot aan de dag van de voldoening.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve
van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Schadevergoedingsmaatregel
Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van, [benadeelde partij 3] , aan de Staat € 285,27 (tweehonderdvijfentachtig euro en zevenentwintig eurocent) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 27 juni 2026 tot aan de dag van de voldoening. Voormeld bedrag bestaat uit vergoeding van materiële schade. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 2 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.
Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.
Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 4]
Verklaart de benadeelde partij [benadeelde partij 4] niet-ontvankelijk in haar vordering.
Vordering tenuitvoerlegging na voorwaardelijk veroordeling (13/305497-25)
Wijst af de vordering tot tenuitvoerlegging van de straf.
Dit vonnis is gewezen door
mr. B.C. Langendoen, voorzitter
mrs. M. Smit en B.J. Blok, rechters
in tegenwoordigheid van mr. S.L. van Tellingen, griffier
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank op 6 november 2026.
[..]
Wetsartikelen in deze uitspraak
- Artikel 359a Sv meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 29 Sv meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 52 Sv meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 38m Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 36d Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 366a Sv meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 36b Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 36f Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 38n Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 57 Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 310 Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 311 Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 416 Sr meer uitspraken over dit artikel
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.