Uitspraak uitgelegd

Ontbinding arbeidsovereenkomst afgewezen: € 150.000 kostenvergoeding

Een werkgever wilde de arbeidsovereenkomst laten ontbinden omdat de Mission-rol van de werknemer volgens haar inhoudsloos was geworden. De kantonrechter van de Rechtbank Den Haag wees dat verzoek op 22 oktober 2026 af: er waren concrete werkzaamheden en de h-grond bood geen alternatief voor de UWV-route bij gesteld verval van werk. Ook de andere ontslaggronden faalden. De werknemer behoudt zijn arbeidsovereenkomst; de werkgever moet re-integratie mogelijk maken en € 150.000 inclusief btw aan advocaat- en tolkkosten vergoeden.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Uitspraakdatum
2026-10-22
Publicatie bron
2026-11-05

In het kort

  • De kantonrechter wijst ontbinding op de h-, g- en i-grond af; de arbeidsovereenkomst blijft bestaan.
  • De Mission-rol had concrete werkzaamheden. Het gestelde vervallen daarvan kon niet via de h-grond worden aangevoerd om de voorafgaande UWV-route te omzeilen.
  • De werkgever moet re-integratie mogelijk maken, op straffe van € 1.000 per dag tot maximaal € 100.000, en na herstel voldoen aan haar inspanningsverplichting tot herplaatsing.
  • Wegens schending van goed werkgeverschap kent de rechter € 150.000 inclusief btw aan advocaat- en tolkkosten toe. Niet het volledige gevraagde bedrag wordt vergoed, omdat een urenstaat ontbreekt.

Waarom deze zaak belangrijk is

Deze beschikking laat zien dat een werkgever het gestelde verdwijnen van werkzaamheden niet via de h-grond aan de UWV-route kan onttrekken. Ook maakt zij het financiële belang van goed werkgeverschap concreet. De kostenvergoeding volgt hier niet alleen uit het verliezen van de procedure: de rechter wijst specifieke tekortkomingen aan. Tegelijk blijft onderbouwing van de kosten nodig; zonder urenstaat wordt niet het volledige gevraagde bedrag vergoed.

De Mission-rol had concrete werkzaamheden

De werknemer was in 2023 op een zogeheten Mission-rol geplaatst, met een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd waarop Nederlands recht van toepassing was. De werkgever zag die rol als een tijdelijke overbrugging naar een vaste functie en stelde dat de overeenkomst inmiddels inhoudsloos was. De kantonrechter ging daar niet in mee: de werknemer had concrete taken en verantwoordelijkheden gekregen en had de werkzaamheden in 2024 naar tevredenheid van zijn leidinggevende uitgevoerd. Het ontbreken van een nieuwe vaste functie maakte de bestaande overeenkomst daarom niet vanzelf inhoudsloos.

Bronpassages bij deze uitleg

Aansluitend heeft [partij A] [partij B] per juni 2023 op een zogeheten Mission-rol geplaatst. Voor de plaatsing op de Mission-rol is tussen partijen een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd gesloten waarop Nederlands recht van toepassing is.

Volgens [partij A] is de Mission-rol van [partij B] bedoeld als tijdelijke aanstelling om hem actief te houden totdat een permanente functie voor hem wordt gevonden.

[partij B] heeft een e-mail van [naam 9] van 15 juni 2023 overgelegd waarin is omschreven welke concrete taken en verantwoordelijkheden hij uit hoofde van deze functie heeft.

[partij A] heeft zelf een verslag van een functioneringsgesprek van 2024 overgelegd waaruit blijkt dat [partij B] deze werkzaamheden in dat jaar ook feitelijk (en naar tevredenheid van zijn leidinggevende) heeft uitgevoerd.

Het beroep op de h-grond kan daarom niet slagen op de stelling dat de arbeidsovereenkomst zonder perspectief op een herplaatsing van [partij B] geen inhoud heeft.

De h-grond vervangt de UWV-route niet

De h-grond is geen uitweg wanneer een andere ontslaggrond onvoldoende is onderbouwd. Volgens de werkgever waren de werkzaamheden inmiddels afgerond of door anderen overgenomen. De kantonrechter zag daarin in wezen een beroep op het vervallen van een arbeidsplaats wegens bedrijfseconomische omstandigheden. Voor zover die omstandigheden ontslag zouden kunnen rechtvaardigen, moest de werkgever eerst toestemming aan het UWV vragen. Dat was niet gebeurd; de h-grond bood geen alternatieve route. De rechter stelde dus niet vast dat een bedrijfseconomisch ontslag wél gerechtvaardigd was.

Bronpassages bij deze uitleg

Volgens vaste jurisprudentie dient deze h-grond beperkt te worden uitgelegd en mag deze niet worden gebruikt om een anders onvoldragen ontbindingsverzoek op grond van een van de in a tot met g genoemde gevallen te ‘repareren’.

omdat die arbeidsplaats zou zijn vervallen wegens bedrijfseconomische omstandigheden, namelijk deels door het afgerond zijn van de werkzaamheden en deels door een herverdeling van zijn taken onder andere werknemers.

Voor zover [partij A] al met succes een beroep op deze omstandigheden zou kunnen doen om de arbeidsovereenkomst met [partij B] te beëindigen, hetgeen [partij B] betwist, moet [partij A] daarvoor op grond van artikel 7:671a BW eerst toestemming verzoeken bij het UWV.

[partij A] heeft dat niet gedaan.

Het conflict met HR rechtvaardigde hier geen ontbinding

Ook het beroep op een verstoorde arbeidsverhouding, de g-grond, faalde. Er was wel een conflict met HR en een beperkte kring aan de top, maar de werkgever had geen conflict gesteld met de personen met wie de werknemer zijn eigen werk verrichtte of zou verrichten. Volgens de kantonrechter stond het arbeidsconflict, gelet op het advies van de bedrijfsarts, kennelijk niet meer aan werkhervatting in de weg. De combinatiegrond, de i-grond, hielp evenmin: niet was komen vast te staan dat twee of meer relevante gronden zich voordeden. Het ontbindingsverzoek werd afgewezen en de arbeidsovereenkomst bleef bestaan. De voorwaardelijke verzoeken om ontslagvergoedingen en ontheffing uit beperkende bedingen kwamen daardoor niet aan inhoudelijke beoordeling toe.

Bronpassages bij deze uitleg

[partij B] erkent weliswaar dat zijn verhouding met de HR-afdeling en een beperkte kring van mensen in de top van het bedrijf die zich met zijn herplaatsing hebben beziggehouden is verstoord,

[partij A] heeft in deze procedure ook niet gesteld dat een conflict bestaat tussen [partij B] en de personen met wie hij als [functienaam 7] heeft samengewerkt en/of in de toekomst zal moeten samenwerken.

Daaruit volgt dat het arbeidsconflict dat de bedrijfsarts in zijn eerdere advies van 26 augustus 2025 heeft vastgesteld kennelijk niet (meer) in de weg staat aan hervatting van de werkzaamheden door [partij B] .

Uit het voorgaande volgt dat ook het meest subsidiaire beroep van [partij A] op de i-grond niet slaagt, omdat niet is komen vast te staan dat twee of meer van de in artikel 7:669 lid 3 sub c tot en met e, g en h genoemde gronden zich voordoen.

wijst de verzoeken af;

Aangezien de arbeidsovereenkomst tussen partijen in stand blijft, behoeven de voorwaardelijk door [partij B] ingestelde tegenverzoeken tot betaling van ontslagvergoedingen en ontheffing uit beperkende bedingen geen bespreking.

Re-integratie moet binnen zeven dagen mogelijk zijn

Omdat de werknemer nog niet volledig beter was gemeld, bleef de werkgever verplicht hem volgens de adviezen van de bedrijfsarts te laten re-integreren in eigen of passend werk. De kantonrechter verplichtte de werkgever om binnen zeven dagen na de beschikking aan haar re-integratieverplichtingen te voldoen. Bij niet-nakoming geldt een dwangsom van € 1.000 per dag, tot maximaal € 100.000.

Bronpassages bij deze uitleg

Aangezien vaststaat dat [partij B] tot op heden nog niet volledig beter is gemeld, is [partij A] als werkgever verplicht om hem – conform de adviezen van de bedrijfsarts – te laten re-integreren in zijn eigen of passend werk (artikel 7:658a BW).

veroordeelt [partij A] om binnen zeven dagen na dagtekening van deze beschikking te voldoen aan haar re-integratieverplichtingen en [partij B] te re-integreren in zijn eigen of passend werk,

op straffe van een dwangsom van € 1.000,- per dag dat [partij A] hiermee in gebreke blijft met een maximum van € 100.000,-;

Niet alleen het functieniveau bepaalt passende herplaatsing

Daarnaast moet de werkgever vanaf het herstel van de werknemer voldoen aan haar inspanningsverplichting tot herplaatsing in een passende alternatieve functie. Voor de passendheid zijn opleiding, ervaring en capaciteiten van belang; ook de medische mogelijkheden kunnen meewegen. Het enkele feit dat eerder functies op VP- of Director-niveau waren voorgesteld, betekende niet automatisch dat de werkgever onvoldoende aan herplaatsing had gedaan. Aan deze inspanningsverplichting werd geen dwangsom verbonden.

Bronpassages bij deze uitleg

veroordeelt [partij A] om te voldoen aan haar inspanningsverplichting om [partij B] te herplaatsen in een passende alternatieve functie vanaf het moment dat hij weer is hersteld;

dat van een passende functie sprake is wanneer deze aansluit bij de opleiding, ervaring en capaciteiten van de werknemer.

of de functie aansluit bij de arbeids/medische mogelijkheden van de werknemer.

Het feit dat [partij A] [partij B] eerder alleen functies op VP- of Director-niveau heeft voorgesteld maakt dus niet automatisch dat [partij A] daarmee niet aan haar inspanningsverplichting om [partij B] te herplaatsen heeft voldaan.

De kantonrechter ziet daarom geen aanleiding om aan de inspanningsverplichting van [partij A] ten aanzien van een herplaatsing een dwangsom te verbinden.

Kostenvergoeding wegens schending van goed werkgeverschap

De kantonrechter kende een kostenvergoeding toe omdat de werkgever zich niet als goed werkgever had gedragen, niet enkel omdat zij het ontbindingsverzoek verloor. Daarbij telden twee tekortkomingen: het niet naleven van de re-integratieverplichtingen en het in mei 2025 aansturen op beëindiging zonder directe aanleiding of voor de werknemer duidelijk kenbare grond. Daardoor had de werknemer redelijkerwijs juridische bijstand moeten zoeken. De rechter baseerde vergoeding van de redelijk gemaakte advocaat- en tolkkosten op goed werkgeverschap in samenhang met artikel 6:96 BW.

Bronpassages bij deze uitleg

De kantonrechter is van oordeel dat voldoende is gebleken dat [partij A] zich tegenover [partij B] niet als een goed werkgever heeft gedragen en dat hij als gevolg daarvan advocaat- en tolkkosten heeft moeten maken.

Zoals hiervoor overwogen, is [partij A] haar re-integratieverplichtingen niet nagekomen. Daarmee heeft zij ook haar verplichting om zich als een goed werkgever te gedragen geschonden.

Daarnaast acht de kantonrechter het in strijd met het goed werkgeverschap dat [partij A] in mei 2025 heeft aangestuurd op beëindiging van de arbeidsovereenkomst, terwijl daar op dat moment geen directe aanleiding of voor [partij B] duidelijk kenbare grond voor bestond.

[partij A] is daarom op grond van artikel 6:96 BW gehouden om de door [partij B] redelijk gemaakte advocaat- (en tolk)kosten te vergoeden.

Geen € 250.000, maar € 150.000 inclusief tolkkosten

De werknemer vroeg € 250.000 aan advocaatkosten, maar kreeg niet het volledige bedrag. Het inschakelen van een internationaal kantoor uit het hogere segment was volgens de rechter redelijk, gelet op onder meer zijn functie, het salarisbelang en zijn internationale loopbaan. Zonder urenstaat kon de rechter echter niet controleren of alle opgevoerde kosten redelijk waren. Hij kende € 150.000 inclusief btw toe voor advocaat- en tolkkosten samen, met wettelijke rente vanaf veertien dagen na de beschikking.

Bronpassages bij deze uitleg

[partij A] te veroordelen in de daadwerkelijk door [partij B] gemaakte en nog te maken advocaatkosten van € 250.000,-,

De kantonrechter acht het redelijk dat [partij B] zich heeft gewend tot een internationaal opererend kantoor uit het hogere segment,

gelet op zijn functie, zijn financiële belang bij behoudt van zijn (top)salaris, het internationale karakter van zijn loopbaan en de juridische bijstand waarvan [partij A] zich zelf in zijn dossier heeft voorzien.

In deze procedure is door [partij B] echter geen urenstaat van zijn gemachtigden overgelegd, zodat de kantonrechter niet kan vaststellen dat alle verzochte – en zeer aanzienlijke – kosten in redelijkheid zijn gemaakt.

veroordeelt [partij A] tot betaling aan [partij B] van € 150.000,- (inclusief btw) ter vergoeding van zijn advocaat- en tolkkosten, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf veertien dagen na dagtekening van deze beschikking;

Verhouding tot eerdere rechtspraak

Voor de h-grond sluit de kantonrechter aan bij de beperkte inzet die het hof Arnhem-Leeuwarden beschreef: een niet-geslaagd beroep op disfunctioneren kon daar niet via de h-grond worden hersteld. Het hof Den Haag aanvaardde de h-grond daarentegen wel bij een consultant die ondanks inspanningen van beide partijen niet plaatsbaar bleek, zodat de werkgever geen invulling aan de overeenkomst kon geven. In die hofzaak werd ook een billijke vergoeding op grond van artikel 7:683 lid 3 BW geweigerd wegens de voldragen h-grond. Die aanspraak moet worden onderscheiden van de € 150.000 aan advocaat- en tolkkosten in de hoofdzaak. In deze hoofdzaak waren concrete werkzaamheden uitgevoerd en zag de kantonrechter in het gestelde verdwijnen daarvan een bedrijfseconomische ontslagkwestie. De andere uitkomst wordt daarmee door andere feiten verklaard; uit deze vergelijking blijkt geen afwijkende maatstaf. Voor de kosten erkende de Hoge Raad een mogelijke aanspraak wegens schending van goed werkgeverschap, maar het ging daar om rechtsbijstandskosten die niet voor de toen lopende procedure waren gemaakt. De beoordeling van die aanspraak moest na verwijzing nog plaatsvinden. De Haagse kantonrechter vergoedt hier ook daadwerkelijke advocaat- en proceskosten. Die kostenzaken zijn daarom niet volledig vergelijkbaar.

Bronpassages bij deze uitleg

Volgens vaste jurisprudentie dient deze h-grond beperkt te worden uitgelegd en mag deze niet worden gebruikt om een anders onvoldragen ontbindingsverzoek op grond van een van de in a tot met g genoemde gevallen te ‘repareren’.

Er is in wezen sprake van een poging tot reparatie van het niet-geslaagde verzoek op de d-grond. Daar is de h-grond echter niet voor bedoeld.

[appellant] en Devoteam hebben inspanningen verricht om [appellant] te plaatsen maar dat is desondanks niet gelukt. Daardoor kan Devoteam geen invulling geven aan de arbeidsovereenkomst en kan van haar in redelijkheid niet worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren.

Aangezien sprake is van een voldragen h-grond, is er geen reden voor toekenning van een billijke vergoeding als bepaald in art. 7:683 lid 3 BW.

[partij A] heeft zelf een verslag van een functioneringsgesprek van 2024 overgelegd waaruit blijkt dat [partij B] deze werkzaamheden in dat jaar ook feitelijk (en naar tevredenheid van zijn leidinggevende) heeft uitgevoerd.

Daarnaast volgt de kantonrechter [partij B] in zijn standpunt dat [partij A] in wezen een verkapt (en onvoldragen) beroep doet op ontslag wegens het verval van de arbeidsplaats, zoals omschreven in artikel 7:669 lid 3 sub a BW.

Het gaat immers niet om kosten die zijn gemaakt met het oog op deze procedure

Een aanspraak op vergoeding van deze kosten zou wel kunnen worden ontleend aan schending door de werkgever van diens verplichting om zich als een goed werkgever te gedragen, in samenhang met art. 6:96 BW.

Na verwijzing zal het verzoek tot vergoeding op laatstgenoemde grondslag alsnog kunnen worden beoordeeld.

De kantonrechter zal daarom aan (werkelijke) advocaat- en proceskosten, inclusief de verzochte tolkkosten, het redelijk te achten totaalbedrag van € 150.000,- (inclusief btw) toewijzen, te vermeerderen met wettelijke rente zoals in de beslissing weergegeven.

Reikwijdte en beperkingen

  • Dit is een beschikking in eerste aanleg. Uit het aangeleverde materiaal blijkt niet of hoger beroep is ingesteld of wat daarvan de uitkomst is.
  • De vergelijking beperkt zich tot de drie aangeleverde andere uitspraken en is geen uitputtend jurisprudentieonderzoek.
  • De toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk onderzocht. De bespreking volgt het wettelijke kader zoals de rechters dat in de aangeleverde uitspraken toepassen.

Uitspraken en wetsartikelen

De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.

Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.