Uitspraak · Socialezekerheidsrecht
Rechtbank Overijssel, 11 november 2026 – Werkloosheidswet; maatregel opgelegd; verwijtbaar werkloos
ECLI:NL:RBOVE:2026:6867Zaaknummer ZWO 26/1960
- Instantie
- Rechtbank Overijssel
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Publicatiedatum
- 18 november 2026
- Zaaknummer
- ZWO 26/1960
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Socialezekerheidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep ongegrond
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 27 WW
- Zittingsplaats
- Zwolle
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Werkloosheidswet; maatregel opgelegd; verwijtbaar werkloos; verduistering; dringende reden; hiervan kan eiser een verwijt worden gemaakt. Het beroep is ongegrond.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. N.P. Heisterkamp, rechter, in aanwezigheid van mr. H. Richart, griffier. Uitgesproken in het openbaar op
| griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK OVERIJSSEL
Zittingsplaats Almelo
Bestuursrecht
zaaknummer: ZWO 26/1960
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , uit [woonplaats] , eiser, hierna: [eiser]
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen, verweerder, hierna: het UWV
(gemachtigde: [gemachtigde] ).
Samenvatting
Deze uitspraak gaat over de weigering van het UWV om aan [eiser] een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) uit te betalen, omdat hij volgens het UWV verwijtbaar werkloos is. De rechtbank is van oordeel dat het UWV de uitbetaling van de WW-uitkering terecht heeft geweigerd. [eiser] krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
1. Bij besluit van 31 maart 2026 heeft het UWV aan [eiser] medegedeeld dat er wel een recht op uitkering op grond van de WW bestaat per 5 december 2025, maar dat deze niet wordt uitbetaald omdat hij verwijtbaar werkloos is.
In het bestreden besluit van 4 juni 2026 is het daartegen gemaakte bezwaar van [eiser] ongegrond verklaard.
[eiser] heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 13 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [eiser] en de gemachtigde van het UWV.
Beoordeling door de rechtbank
Aanleiding
2. [eiser] is met ingang van 1 mei 2025 in dienst getreden bij [bedrijf] BV (de ex-werkgever) en is daar laatstelijk werkzaam geweest als sales manager .
Bij brief van 5 december 2025 heeft de ex-werkgever [eiser] op staande voet ontslagen, onder meer omdat hij meermalen buiten de wetenschap en zonder de toestemming van de ex-werkgever de creditcard van de ex-werkgever heeft gebruikt voor persoonlijke doeleinden en het geld niet heeft geretourneerd, ook niet nadat hem dat met klem was verzocht.
Op 17 maart 2026 heeft [eiser] een aanvraag voor een WW-uitkering ingediend.
Het UWV heeft vervolgens de besluiten genomen die beschreven staan onder Procesverloop.
Het bestreden besluit
3. Het UWV heeft onderzoek gedaan naar het ontslag van [eiser] en contact gehad met de ex-werkgever. Gebleken is dat de reden voor het ontslag van [eiser] is geweest dat hij de creditcard van zijn ex-werkgever buiten diens weten en zonder diens toestemming heeft gebruikt voor persoonlijke doeleinden en het geld, ook nadat hem dat met klem was verzocht, niet heeft terugbetaald aan zijn ex-werkgever. Volgens het UWV is dit verduistering en vormt dit een dringende reden voor ontslag. [eiser] heeft zich zodanig gedragen dat van de ex-werkgever niet kon worden verlangd dat hij hem langer in dienst hield. Het UWV heeft in het bestreden besluit dan ook geconcludeerd dat [eiser] verwijtbaar werkloos is geworden en dat de WW-uitkering niet aan hem wordt uitbetaald.
Wettelijk kader
4. Op grond van artikel 27, eerste lid, van de WW brengt het UWV een bedrag blijvend op de uitkering in mindering, indien de werknemer een verplichting, die hem op grond van artikel 24, eerste lid, aanhef en onder a, van deze wet is opgelegd, niet is nagekomen, tenzij het niet nakomen van de verplichting de werknemer niet in overwegende mate kan worden verweten.
Op grond van artikel 24, eerste lid, aanhef en onder a, van de WW voorkomt de werknemer dat hij verwijtbaar werkloos wordt. Volgens artikel 24, tweede lid, aanhef en onder a, van de WW is de werknemer verwijtbaar werkloos geworden als aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag ligt in de zin van artikel 7:678 van het Burgerlijk Wetboek (BW) en de werknemer ter zake een verwijt kan worden gemaakt.
Artikel 7:677, eerste lid, van het BW luidt:
Ieder der partijen is bevoegd de arbeidsovereenkomst onverwijld op te zeggen om een dringende reden, onder onverwijlde mededeling van die reden aan de wederpartij.
In artikel 7:678, eerste lid, van het BW is het volgende opgenomen:
Voor de werkgever worden als dringende redenen in de zin van lid 1 van artikel 677 beschouwd zodanige daden, eigenschappen of gedragingen van de werknemer, die ten gevolge hebben dat van de werkgever redelijkerwijze niet kan gevergd worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Volgens artikel 7:678, tweede lid, onder d, van het BW zullen dringende redenen onder andere aanwezig geacht kunnen worden wanneer hij zich schuldig maakt aan diefstal, verduistering, bedrog of andere misdrijven, waardoor hij het vertrouwen van de werkgever onwaardig wordt.
Overwegingen
Hoe moet de beoordeling plaatsvinden?
5. Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB)[_943ca543-1da4-4134-b176-ff5a6a52692e] dient voor de vraag of er sprake is van verwijtbare werkloosheid, gelet op de tekst en de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 24, tweede lid, aanhef en onder a, van de WW, een materiële beoordeling plaats te vinden van de vraag of aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag ligt. Daarbij is artikel 7:678 van het BW de maatstaf en moeten alle omstandigheden van het geval, in onderling verband en samenhang, in aanmerking worden genomen. Tot de elementen die moeten worden gewogen, behoren de aard en ernst van de gedraging(en) van de werknemer, de wijze waarop de werkgever in de specifieke situatie en in de specifieke werkrelatie het verweten gedrag beoordeelt, de in dat verband voor de werknemer kenbare bedoeling van de werkgever, de aard en duur van de dienstbetrekking, de wijze waarop de werknemer deze heeft vervuld, en de persoonlijke omstandigheden van de werknemer, zoals zijn leeftijd en de gevolgen die een beëindiging van het dienstverband voor hem zou hebben. Ook indien die gevolgen ingrijpend zijn, kan een afweging van deze persoonlijke omstandigheden tegen de aard en de ernst van de gedraging(en) tot de conclusie leiden dat beëindiging van de dienstbetrekking gerechtvaardigd is. Indien tot het aannemen van een dringende reden wordt geconcludeerd, zal in het kader van artikel 24, tweede lid, aanhef en onder a, van de WW ten slotte nog moeten worden getoetst of de werknemer van de dringende reden een verwijt kan worden gemaakt.
6. Uit vaste rechtspraak van de CRvB[_f40b0ba7-91e0-48ce-abbc-2f824aca719c] volgt verder dat het UWV gehouden is zich een eigen oordeel te vormen over de vraag of een aanvrager van een WW-uitkering verwijtbaar werkloos is geworden. Dat brengt mee dat het UWV gehouden is zelfstandig te onderzoeken of aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag heeft gelegen en of de werknemer ter zake een verwijt kan worden gemaakt. Daarnaast moet het UWV na vergaring van de nodige kennis over de relevante feiten zijn beslissing deugdelijk motiveren.
Ligt aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag?
7. De rechtbank is van oordeel dat het UWV terecht heeft geconcludeerd dat aan de werkloosheid van [eiser] een dringende reden ten grondslag ligt. Het UWV mocht daarbij uitgaan van de van de ex-werkgever ontvangen informatie, waaruit is gebleken dat [eiser] de credit card van de ex-werkgever, buiten diens weten en zonder diens toestemming, heeft gebruikt voor geldopnamen voor persoonlijke doeleinden. De ex-werkgever heeft, nadat hij van de geldopnamen op de hoogte raakte, [eiser] met klem verzocht om het geld terug te geven maar dit is niet gebeurd. [eiser] heeft deze omstandigheden niet betwist. Hij heeft wel aangevoerd dat hij niet de intentie had om zijn ex-werkgever te benadelen en hierbij toegelicht dat hij per ongeluk de credit card van de ex-werkgever met zijn eigen credit card heeft verwisseld. De rechtbank is van oordeel dat het UWV deze verklaring terecht niet heeft gevolgd. [eiser] heeft dit namelijk onvoldoende onderbouwd. Daarbij weegt in de eerste plaats mee dat [eiser] niet één keer, maar verspreid over vier dagen in totaal € 3.110,00 heeft opgenomen. Dat [eiser] op vier verschillende dagen zijn persoonlijke credit card en de credit card van zijn ex-werkgever – met bijbehorende tenaamstellingen en pincodes – zou hebben verwisseld, acht de rechtbank onwaarschijnlijk. Als sprake was geweest van een vergissing, geldt daarnaast dat het voor de hand zou hebben gelegen dat [eiser] direct de betrokken bedragen had teruggestort naar de rekening van de ex-werkgever, toen de ex-werkgever hem dat verzocht. Dit is niet gebeurd. Uiteindelijk heeft de ex-werkgever de van de credit cardrekening onttrokken bedragen verrekend met het nog openstaande loon van [eiser] . Dat daardoor zijn openstaande schuld bij zijn ex-werkgever is verminderd, doet – anders dan [eiser] heeft aangevoerd – niet af aan het voorgaande. Het UWV heeft naar het oordeel van de rechtbank voldoende aannemelijk gemaakt dat sprake is geweest van opzettelijke toe-eigening van geld van de ex-werkgever en daarmee van verduistering, zoals omschreven in artikel 7:678, tweede lid, onder d, van het BW. De rechtbank merkt verder nog op dat uit de ontslagbrief van 5 december 2025 niet alleen volgt dat [eiser] de credit card van de ex-werkgever heeft gebruikt voor persoonlijke doeleinden, maar ook dat hij in augustus 2025 veel lunchbonnen heeft ingeleverd terwijl hij toen bijna geen externe bezoeken aflegde, dat hij diverse declaraties voor benzine heeft ingeleverd zonder de bijbehorende bonnen en dat hij een onverklaarbare hoeveelheid kilometers in auto's van de ex-werkgever heeft afgelegd. Zoals ter zitting door het UWV is toegelicht, dragen ook deze omstandigheden bij aan de conclusie dat [eiser] zich zodanig heeft gedragen dat van de ex-werkgever niet kon worden verlangd dat hij [eiser] langer in dienst hield.
Naar de mening van [eiser] heeft het UWV onvoldoende meegewogen dat tussen hem en de ex-werkgever uiteindelijk een vaststellingsovereenkomst voor beëindiging van het dienstverband tot stand is gekomen. Dit betoog volgt de rechtbank niet. Bij de beoordeling van de vraag of aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag ligt, is niet de ontslagroute die de werkgever heeft gekozen bepalend, maar de ontslagreden[_df59c104-4ede-4394-8a53-26b671bf92f7]. Dit betekent dat als na de ontslagbrief van 5 december 2025 een vaststellingsovereenkomst tot stand is gekomen – wat overigens door het UWV in twijfel wordt getrokken, nu de vaststellingsovereenkomst die in het dossier zit niet door beide partijen is ondertekend – hieruit niet kan worden afgeleid dat geen sprake is van een dringende reden voor ontslag.
Verwijtbaarheid
8. Uit wat [eiser] naar voren heeft gebracht, volgt verder niet dat hem van de verduistering en de andere in de ontslagbrief van 5 december 2025 opgenomen gedragingen geen verwijt kan worden gemaakt.
Zijn er dringende redenen om van het opleggen van de maatregel af te zien?
9. [eiser] heeft ten slotte betoogd dat de blijvende weigering van zijn WW-uitkering ingrijpende financiële gevolgen heeft.
Het UWV heeft de persoonlijke situatie van [eiser] – waaronder zijn financiële situatie – betrokken bij het nemen van het bestreden besluit en daarin geen aanleiding gezien om een ander besluit te nemen.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft het UWV terecht de maatregel opgelegd en vormt de financiële situatie van [eiser] geen dringende reden om hiervan af te zien. De gestelde financiële gevolgen zijn niet met concrete en verifieerbare gegevens onderbouwd. Daarnaast is ter zitting gebleken dat [eiser] een bijstandsuitkering ontvangt waardoor hij over financiële middelen beschikt. Dat zijn financiële situatie het gevolg is van een klinisch behandeltraject vanwege ernstige psychische klachten, zoals [eiser] heeft gesteld, maakt dit niet anders.
Conclusie en gevolgen
10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en [eiser] geen gelijk krijgt. Hij krijgt daarom het griffierecht niet terug.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. N.P. Heisterkamp, rechter, in aanwezigheid van mr. H. Richart, griffier. Uitgesproken in het openbaar op
| griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Voetnoten
- Zie bijvoorbeeld de uitspraken van 7 november 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:3467, ECLI:NL:CRVB:2018:3468 en ECLI:NL:CRVB:2018:3469.
- Zie bijvoorbeeld de uitspraak van 12 november 2020, ECLI:NL:CRVB:2020:2872.
- Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de CRvB van 6 maart 2025, ECLI:NL:CRVB:2025:345.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.