Uitspraak · Arbeidsrecht
Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 19 november 2026 – Arbeidsrecht WWZ. Ontslag op staande voet
ECLI:NL:GHSHE:2026:3293Zaaknummer 200.364.673/01
- Instantie
- Gerechtshof 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 19 november 2026
- Publicatiedatum
- 20 november 2026
- Zaaknummer
- 200.364.673/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht, Arbeidsrecht
- Procedure
- Hoger beroep
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 7:673 BW
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Arbeidsrecht WWZ. Ontslag op staande voet. Onverwijld gegeven. Dringende reden vanwege verrichten van nevenwerkzaamheden tijdens ziekte in bedrijf vader. Nevenwerkzaamhedenbeding in arbeidsovereenkomst niet nietig. Ernstig verwijtbaar handelen van werkgever in de zin van 7:673 lid 7 onder c BW. Geen transitievergoeding. Veroordeling werknemer in onderzoekskosten.
Het hof:
bekrachtigt de bestreden beschikking;
veroordeelt [de werknemer] in de kosten van het hoger beroep ten bedrage van € 3.620, te betalen binnen veertien dagen na heden; als [de werknemer] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend, dan moet [de werknemer] € 98,- extra betalen vermeerderd met de kosten van betekening;
wijst af het meer of anders verzochte.
Deze beschikking is gegeven door mrs. C.J.H.G. Bronzwaer, F.M.T. Quaadvliet en R. Voorink en is in het openbaar uitgesproken op 19 november 2026.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH
Team Handelsrecht
Uitspraak : 19 november 2026
Zaaknummer : 200.364.673/01
Zaaknummer eerste aanleg : 118081117\EJ VERZ 25-426
in de zaak in hoger beroep van:
[de werknemer]
wonende te [woonplaats] ,
appellant,
hierna aan te duiden als [de werknemer] ,
advocaat: mr. E.G. Hoorn,
tegen
[B.V.] B.V.,
gevestigd te [vestigingsplaats] ,
verweerster,
hierna aan te duiden als [de werkgever] ,
advocaat: mr. C.P. van den Eijnden.
De zaak in het kort
[de werkgever] heeft [de werknemer] op staande voet ontslagen. [de werknemer] vindt dat dat ten onrechte is gebeurd en dat daarom het ontslag moet worden vernietigd. De kantonrechter heeft dat verzoek afgewezen. Ook het hof vindt dat het ontslag op staande voet terecht is. Het hof zal de arbeidsovereenkomst niet herstellen. Ook vindt het hof dat [de werknemer] terecht is veroordeeld om de onderzoekskosten te betalen.
1 Het geding in eerste aanleg
Het hof verwijst naar de beschikking van de kantonrechter van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats Eindhoven van 4 november 2025.
2 Het geding in hoger beroep
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het beroepschrift met het procesdossier van de eerste aanleg (inclusief het proces-verbaal van de zitting in eerste aanleg) en producties, ingekomen ter griffie op 4 februari 2026;
- het verweerschrift met een producties, ingekomen ter griffie op 26 maart 2026;
- de op 8 oktober 2026 gehouden mondelinge behandeling, waarbij zijn gehoord:
- [de werknemer] , bijgestaan door mr. Hoorn;
- de heer [HR Business partner] (HR Business partner) en mevrouw [arbeidsrecht advocaat] (arbeidsrecht advocaat [de werkgever] ) namens [de werkgever] , bijgestaan door mr. van den Eijnden.
Het hof heeft daarna een datum voor beschikking bepaald. Het hof doet recht op bovenvermelde stukken.
3 De beoordeling
De feiten
[de werknemer] , geboren [geboortedatum] 1997, is sinds 3 oktober 2022 in dienst bij [de werkgever] . De
functie van [de werknemer] is Assembler 3 met een loon van € 5.056,42 bruto per maand.
Per 9 december 2024 is [de werknemer] arbeidsongeschikt wegens ziekte. Er is sprake van
symptomen van een burn-out en/of depressie. Op advies van de bedrijfsarts is [de werknemer]
onder behandeling bij een psycholoog ( [psycholoog] ).
[de werknemer] is gestart met re-integreren. In het advies van de bedrijfsarts van 11 juni
2025 (week 24) is het volgende opgenomen:
"What are the limitation and possibilities?
Employee reported sick due to a medical situation and has attempted to start re-integration with lx2h thus far.
The limitations in energy, personal (concentration, memory) and socialfunctioning (emotion
regulation, dealing with emotional problems of others and conflicts) are still present and have only slightly improved. I believe that re-integration and activation are needed to help improve rhythm and structure to enhance recovery.
I advise to maintain the evaluation moments with manager every 2 weeks to assess what is helpful and what needs to be adjusted. The goal of re-integration at this point in recovery is to build routine and structure in fitting re-integration tasks (no deadlines, no peak load, no end responsibility, possibility for frequent microbreaks, avoiding conflicts and tasks with leadership aspects). A practical tip to support employee in remembering agreements is to write these down together.
If offering routine and tasks that match these conditions is not possible, l advise to consider involving HR to find an alternative department re-integration.
I advise the following schedule as a guideline.
w25: 3x2h
w26-27:4x2h
w28-29: 4x3h
wJ0-31: 4x4h
w32-33: 4x5h
w34-35: 4x6h
etc"
Begin juni 2025 heeft [de werkgever] signalen ontvangen dat [de werknemer] tijdens zijn
arbeidsongeschiktheid elders aan het werk was. [de werkgever] heeft het interne [onderdeel]
onderzoek laten verrichten, een zogenaamd "Open-Source lntelligence Investigation
(OSINT)". Het doel van dit onderzoek is om vast te stellen of er informatie is in openbare
bronnen waaruit blijkt dat [de werknemer] nevenwerkzaamheden verricht.
Uit het rapport dat door [onderdeel] is opgemaakt (productie 10 bij verzoekschrift) volgt dat het (privé) telefoonnummer van [de werknemer] gekoppeld is aan " [bedrijf] ", een auto service/schoonmaakbedrijf van de vader van [de werknemer] . Zowel in de bedrijfsinformatie op [website] als op diverse Social Media accounts wordt naar het telefoonnummer van [de werknemer] verwezen bij de contactgegevens van het bedrijf. Tevens is [de werknemer] zelf, althans zijn armen en handen met daarop zijn tatoeage, zichtbaar in een video waarin hij werkzaamheden verricht voor [bedrijf] .
[de werkgever] heeft vervolgens aan onderzoeksbureau [onderzoeksbureau] B.V.
(verder te noemen: [onderzoeksbureau] ) opdracht gegeven om een surveillance onderzoek uit te voeren. Op
12 juni 2025 heeft de surveillance plaatsgevonden. [onderzoeksbureau] heeft een rapport opgesteld
(productie 6 bij verzoekschrift). Uit dit rapport volgt dat [de werknemer] op 12 juni 2025 de gehele
dag aanwezig was op de locatie van [bedrijf] , dat hij contact heeft gehad met
meerdere klanten van [bedrijf] en dat hij zichtbaar werkzaamheden heeft uitgevoerd
aan meerdere auto's.
[de werknemer] is door [de werkgever] uitgenodigd voor een gesprek op 17 juni 2025. Tijdens dit
gesprek is [de werknemer] geconfronteerd met de bevindingen van [onderzoeksbureau] . Onmiddellijk na dit gesprek is [de werknemer] op staande voet ontslagen.
In de ontslagbrief van 17 juni 2025 is onder andere het volgende vermeld:
"Wij, dhr. [HR Business partner] (HR Business partner) en [onderzoeker] (onderzoeker namens [onderzoeksbureau] ), hebben u vandaag, 17 juni 2025, geconfronteerd met de bevindingen omtrent het verrichten van
werkzaamheden voor een derde partij ( [bedrijf] ) zonder toestemming van, en terwijl u zich ziekgemeld heeft bij, [de werkgever] .
Op 9 december 2024 heeft u zich ziek gemeld bij [de werkgever] , en gedurende een lange periode heeft u niet gewerkt / kunnen werken. Sinds week 22 (26-30 mei 2025) bent u gestart met re-integratiewerkzaamheden voor (ongeveer) 4 uur per week.
Begin juni ontvingen wij meerdere anonieme meldingen over het feit dat u naast uw werk bij [de werkgever] werkzaam zou zijn voor een auto wrapping en/of auto reparatie bedrijf. Gezien de zorgwekkende berichten, hebben wij uitvoerig onderzoek gedaan naar de situatie.
Op basis van de uitkomsten van het onderzoek kunnen we het volgende concluderen:
- Uw prive-telefoon nummer (…) is gekoppeld aan het bedrijf [bedrijf] . Zowel in de bedrijfsinformatie op [website] als op de facebookpagina " [bedrijf] " wordt naar uw telefoonnummer verwezen onder de contactgegevens van het bedrijf Daarnaast wordt er op het Tiktok account van dit bedrijf ( [account 1] ) verwezen naar uw telefoonnummer. Zo staat er in een post van 17 mei 2025 "Wil jij jouw auto ook weer in de staat krijgen als hoe jij de auto hebt gekocht? Maak dan nu een afspraak via [afkorting] of bel: (…) ".
- Indien contact wordt opgenomen met dit telefoonnummer dan bent u ook degene die de
telefoon aanneemt.
- Het lnstagram account van [bedrijf] ( [account 2] ) toont meerdere video's waarop u
(gedeeltelijk) te zien bent (geweest) terwijl u werkt aan een auto. Bijvoorbeeld op het
dagelijkse verhaal van 5 Juni 2025 is te zien hoe een auto wordt schoongemaakt. De
tatoeage op de hand/pols van de persoon die dit aan het doen is, komt overeen met uw
tatoeage. Daarnaast is (een deel van) deze zelfde tatoeage te zien op een video die geplaatstis op 3 juni 2025.
- In zowel uw oorspronkelijke arbeidsovereenkomst (d.d. 8 augustus 2022), als uw
contractverlenging (d.d. 10 augustus 2023) is nadrukkelijk opgenomen dat het uitvoeren van nevenwerkzaamheden alleen is toegestaan met toestemming van werkgever. Deze toestemming heeft u nooit gevraagd noch gekregen.
- Op 11 juni 2025 vond uw meest recente consult met de bedrijfsarts plaats. Op basis van uw input heeft de bedrijfsarts het volgende vastgesteld: "The limitations in energy, (personal concentration, memory) and social functioning are still present and have only slightly improved ".
- Op basis van bovenstaande informatie heeft [de werkgever] vanuit zorgvuldigheid een
onderzoeksbureau gevraagd om een observatie onderzoek uit te voeren, dat plaatsvond op donderdag 12 juni 2025.
- Op 16 juni 2025 ontving [de werkgever] het onderzoeksrapport. Hieruit blijkt dat u op 12 juni 2025 (voor het grootste gedeelte van de werkdag) aanwezig was op locatie van [bedrijf] .
- U heeft gedurende deze (hele) werkdag contact gehad met (meerdere) klanten van [bedrijf] alsook zichtbaar werkzaamheden uitgevoerd aan (meerdere) auto's.
Tijdens het gesprek op 17 juni 2025 hebben we u met bovenstaande bevindingen geconfronteerd, en u de gelegenheid gegeven om hierop te reageren. In eerste instantie gaf u aan dat u gedurende de dag probeert actief te blijven, door bijvoorbeeld te wandelen of boodschappen te doen. Dit laatste lukt ook vaak niet, gezien uw energetische beperkingen. U gaf aan dat het bedrijf [bedrijf] van uw vader is, en deze onderneming sinds ongeveer 2 maanden actief is. U heeft uw vader geholpen bij het uitzoeken van een locatie, maar verder belast hij u niet met de onderneming gezien uw ziekte. Later gaf u aan dat u wel eens langs gaat als uw energie goed is, maar nooit werkzaamheden uitvoert. Uw telefoonnummer zou gekoppeld zijn aan het bedrijf omdat uw vader slecht Nederlands zou spreken,
echter geeft u aan niet open te staan voor telefoontjes van mensen die u niet kent. U bevestigde meerde keren dat u nooit werkzaamheden uitvoert, en ook geen auto's poetst. Nadat we u confronteerde met de beelden op social media van 3 juni 2025 gaf u toe deze video (toevallig wel) gemaakt te hebben, maar bleef u volhouden geen werkzaamheden uit te oefenen. Nadat we u confronteerde met het onderzoek dat plaatsvond op 12 juni 2025 erkende u die dag aanwezig te zijn geweest bij [bedrijf] . U gaf aan alleen af en toe auto's droog te maken. In uw ogen kan dit niet gezien worden als werkzaamheden omdat u hier geen verdiensten aan over houdt.
Het is duidelijk dat u dit verhaal geleidelijk verandert naarmate we u met meer feiten confronteerden. Hieruit moeten wij ook concluderen dat uw verhaal onbetrouwbaar is. Tijdens het gesprek toonde u geen enkel teken van berouw of spijt, maar u blijft steeds met nieuwe excuses komen. U heeft met bovengenoemde toevoegingen niet het vertrouwen kunnen herstellen.
Door zonder toestemming van [de werkgever] nevenwerkzaamheden te verrichten, heeft u in strijd gehandeld met uw arbeidsovereenkomst. Bovendien heeft u, terwijl u zich ziek heeft gemeld bij [de werkgever] (en(volledige) loondoorbetaling ontvangt), werkzaamheden verricht voor een andere onderneming. Dit terwijl op basis van uw meest recente input bij de bedrijfsarts nog werd geconcludeerd dat uw limitaties in energie, persoonlijk en sociaal functioneren slechts licht zijn verbeterd, en u vanaf deze week slechts in staat zou zijn tot het verrichten van arbeid voor 3x 2 uur per week.
Door werkzaamheden te verrichten voor een andere onderneming, terwijl u aan onze bedrijfsarts aangeeft niet in staat te zijn werkzaamheden te verrichten, kunnen wij ons niet aan de indruk onttrekken dat u doelbewust heeft getracht de bedrijfsarts een verkeerde voorstelling van zaken te geven. Hiermee hebt u in strijd gehandeld met de ethische normen en waarden zoals die zijn omschreven in onze Code of Conduct.
Binnen onze organisatie is vertrouwen, voor [de werkgever] als werkgever, in u als persoon een essentieel vereiste. Dat vertrouwen kunnen wij u niet meer geven. Uw gedrag wordt door [de werkgever] beschouwd als ernstig verwijtbaar. Dit heeft ertoe geleid dat wij geen mogelijkheid meer zien om de arbeidsrelatie te laten voortduren.
Wij hebben naar aanleiding van het voorgaande uitvoerig intern overleg gevoerd en zijn van
mening dat we u in uw positie niet kunnen handhaven. Daarom heeft [de werkgever] , op basis van dit gesprek en de gepresenteerde feiten, besloten uw dienstverband met onmiddellijke ingang te beëindigen.
De hiervoor genoemde omstandigheden vormen zowel in objectieve als in subjectieve zin een
dringende reden voor een ontslag op staande voet. Er is geen vertrouwen meer in uw persoon en uw functioneren binnen onze organisatie. De hiervoor genoemde feiten vormen ieder afzonderlijk, evenals in combinatie met één dan wel enkele van de andere redenen, een
dringende reden voor ontslag op staande voet."
[de werknemer] heeft zich verzet tegen het ontslag op staande voet.
Verzoeken van partijen in eerste aanleg en in hoger beroep en de beslissing van de kantonrechter
In de onderhavige procedure heeft [de werknemer] verzocht primair het ontslag op staande voet te vernietigen en [de werkgever] te veroordelen tot betaling van loon. Subsidiair verzoekt hij [de werkgever] te veroordelen tot betaling aan hem van een vergoeding wegens onregelmatige opzegging van € 5.056,42 bruto, een transitievergoeding van € 5.309,14 bruto en een billijke vergoeding van € 70.585,06 bruto, te vermeerderen van de wettelijke rente over alle voorgaande Bedragen, zowel primair als subsidiair met veroordeling van [de werkgever] in de proceskosten.
Aan dit verzoek heeft [de werknemer] , kort samengevat, het volgende ten grondslag gelegd.
Hij stelt dat hij ten onrechte is ontslagen wegens het ontbreken van een dringende reden. Bovendien is het ontslag niet onverwijld gegeven. Indien het ontslag niet wordt vernietigd is [de werkgever] schadeplichtig vanwege onregelmatige opzegging. [de werkgever] is zowel een transitievergoeding als een billijke vergoeding verschuldigd.
[de werkgever] heeft gemotiveerd verweer gevoerd. Als tegenverzoek heeft [de werkgever] de veroordeling verzocht van [de werknemer] tot betaling van de onderzoekskosten van [onderzoeksbureau] , vermeerderd met wettelijke rente en proceskosten.
In de beschikking van 4 november 2025 heeft de kantonrechter de verzoeken van [de werknemer] afgewezen, het tegenverzoek van [de werkgever] tot betaling van de onderzoekskosten toegewezen en [de werknemer] in de proceskosten veroordeeld.
[de werknemer] kan zich met deze beslissing niet verenigen en hij is hiervan in hoger beroep gekomen. Hij heeft geconcludeerd tot vernietiging en verzoekt, samengevat, primair herstel van de arbeidsovereenkomst, salarisbetaling en wedertewerkstelling en subsidiair betaling van een billijke vergoeding van € 70.585,56 en de transitievergoeding van € 5.309,14 en, zowel primair als subsidiair, terugbetaling van de bedragen die hij op basis van de bestreden beschikking aan [de werkgever] heeft betaald, met veroordeling van [de werkgever] in de kosten van beide instanties met nakosten.
[de werkgever] heeft de grieven bestreden en geconcludeerd tot bekrachtiging van de bestreden beschikking met veroordeling van [de werknemer] in de kosten van beide instanties.
Bespreking van de grieven
[de werknemer] heeft twaalf grieven aangevoerd. De strekking van de eerste grief is dat de kantonrechter ten onrechte geen acht heeft geslagen op het verweerschrift van [de werknemer] tegen de voorwaardelijke ontbinding. In hoger beroep de zaak ligt de zaak opnieuw voor, inclusief het door [de werknemer] in eerste aanleg ingediende verweerschrift. [de werknemer] heeft bij deze grief dan ook geen belang. Overigens is dit processtuk weliswaar niet genoemd in de opsomming onder 1 in de bestreden beschikking, maar, zoals [de werknemer] in het beroepschrift stelt, wel besproken tijdens de mondelinge behandeling bij de kantonrechter, zoals ook blijkt uit het proces-verbaal van de mondelinge behandeling waar ook de vader van [de werknemer] aanwezig was en kort is gehoord door de kantonrechter.
Ontslag op staande voet
De kernvraag waar het in hoger beroep om gaat is of [de werkgever] een dringende reden had om [de werknemer] op staande voet te ontslaan. Op grond van artikel 7:677 lid 1 BW is ieder van de partijen bevoegd de arbeidsovereenkomst onverwijld op te zeggen om een dringende reden, onder onverwijlde mededeling van die reden aan de wederpartij. Het hof stelt voorop dat ontslag op staande voet de zwaarst mogelijke arbeidsrechtelijke sanctie is en mogelijk grote gevolgen heeft voor de werknemer. Daarom stelt de wet daaraan in artikel 7:677 lid 1 BW strenge eisen. De opzegging moet gegrond zijn op een dringende reden en moet onverwijld (dat wil zeggen: zodra de werkgever bekend is met de dringende reden) worden gegeven. De dringende reden moet bovendien gelijktijdig met het ontslag worden meegedeeld.
De stelplicht en – bij voldoende gemotiveerde betwisting door de werknemer – bewijslast van de aanwezigheid van de dringende reden en de onverwijldheid van de opzegging rusten op de werkgever.
Ontslag onverwijld gegeven
Nadat [de werkgever] begin juni 2025 een vermoeden had gekregen van het verrichten van nevenwerkzaamheden door [de werknemer] tijdens zijn ziekte, heeft zij eerst intern onderzoek laten doen naar de gegrondheid van dat vermoeden. Vervolgens heeft zij naar aanleiding van de bevindingen uit dat onderzoek een extern onderzoeksbureau, [onderzoeksbureau] , ingeschakeld. Dat bureau heeft op 12 juni 2025 een onderzoek in de vorm van een observatie uitgevoerd.
Tijdens een – om een andere reden al gepland – gesprek op 17 juni 2025 heeft [de werkgever] [de werknemer] met de resultaten van de onderzoeken geconfronteerd en hem na dat gesprek op staande voet ontslagen. [de werkgever] heeft het ontslag bij brief van diezelfde datum aan [de werknemer] bevestigd (zie 3.1.4. tot en met 3.1.7.).
In een geval als dit, waarin de werkgever eerst onderzoek verricht, voordat het ontslag op staande voet wordt gegeven, moet worden beoordeeld of:
i) de werkgever voldoende voortvarend onderzoek heeft verricht of laten verrichten naar de vermoedens van betrokkenheid van de werknemer bij onregelmatigheden
ii) het onderzoek voldoende voortvarend is uitgevoerd
iii) de werkgever zich voldoende voortvarend van de, ook tussentijdse, bevindingen uit het onderzoek op de hoogte heeft gesteld en
iv) de werkgever na kennisneming daarvan voldoende voortvarend is overgegaan tot het ontslag op staande voet (HR 1 december 2023, ECLI:NL:HR:2023:1668, r.o. 3.2).
Gelet op de relatief korte tijdspanne tussen de vermoedens (begin juni 2025) en het ontslag op staande voet (17 juni 2025) is het hof van oordeel dat aan de eisen van voortvarendheid als hiervoor uiteengezet is voldaan en daarmee aan de eis van onverwijldheid van het ontslag. Dat tijdens het gesprek op 17 juni 2025 geen schriftelijke arbeidsovereenkomst aanwezig was, wat daarvan verder zij, is in dat kader niet relevant. Dat tussen partijen een schriftelijke arbeidsovereenkomst bestond is immers niet in geschil. Het ontslag is aangezegd door de heer [HR Business partner] , die daartoe bevoegd was zoals blijkt uit de in hoger beroep overgelegde verklaring van de heer [betrokkene] . De grieven 2 en 3 slagen niet.
Dringende reden voor ontslag?
Dringende redenen als bedoeld in artikel 7:678 lid 1 BW zijn zodanige daden, eigenschappen of gedragingen van de werknemer die tot gevolg hebben dat van de werkgever redelijkerwijs niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Bij de beoordeling of sprake is van zo’n reden moet de rechter de omstandigheden van het geval in onderling verband en samenhang in aanmerking nemen. Hij moet hierbij de aard en de ernst van de dringende reden afwegen tegen de door de werknemer aangevoerde omstandigheden. Van belang hierbij zijn bijvoorbeeld de aard en de duur van de dienstbetrekking en de wijze waarop de werknemer de dienstbetrekking heeft vervuld. Ook de gevolgen van het ontslag voor de werknemer moeten worden meegewogen.
Voor de beantwoording van de vraag of [de werkgever] een dringende reden had voor het ontslag, zijn maatgevend de door [de werkgever] opgegeven redenen, zoals vermeld in de brief van17 juni 2025 (zie 3.1.7.). [de werknemer] betwist niet dat de in deze brief vermelde redenen dezelfde zijn als die hem eerder die dag mondeling zijn medegedeeld bij zijn ontslag.
Deze komen, kort samengevat, op het volgende neer:
( i) zonder toestemming van [de werkgever] nevenwerkzaamheden verrichten, hetgeen in strijd is met de arbeidsovereenkomst
(ii) tijdens ziekte werkzaamheden voor een derde verrichten en
(iii) handelen in strijd met de Code of Conduct onder meer door de bedrijfsarts op het verkeerde been te zetten.
Het hof beoordeelt deze gronden als volgt.
- zonder toestemming van [de werkgever] verrichten van nevenwerkzaamheden
In artikel 13 van de arbeidsovereenkomst is opgenomen dat de werknemer geen werkzaamheden voor derden zal uitvoeren, al dan niet betaald, tenzij werkgever uitdrukkelijke schriftelijke toestemming heeft verleend. Vast staat dat [de werknemer] geen toestemming heeft gevraagd aan [de werkgever] . [de werknemer] heeft aangevoerd dat artikel 7:653a BW als uitgangspunt heeft dat het verboden is om een verbod op nevenwerkzaamheden op te nemen in de arbeidsovereenkomst, zodat [de werkgever] geen beroep toekomt op artikel 13 van de arbeidsovereenkomst en, zo begrijpt het hof, overtreding daarvan geen dringende reden oplevert. Volgens [de werknemer] had [de werkgever] immers, wanneer om toestemming zou zijn gevraagd, geen objectieve reden om die toestemming te weigeren. [de werkgever] ziet dat anders.
Naar het oordeel van het hof is het beding zoals dat in deze arbeidsovereenkomst is geformuleerd, niet nietig. Waar het volgens de wetsgeschiedenis van artikel 7:653a BW om moet gaan is dat de werkgever een objectieve rechtvaardiging moet hebben om nevenwerkzaamheden (overigens buiten de tijdstippen waarop de werkzaamheden worden verricht bij [de werkgever] ) te weigeren. Die rechtvaardiging hoeft echter niet in het beding of arbeidsovereenkomst zelf te worden opgenomen maar mag ook naderhand worden gegeven.[_81ba2049-4e5b-457b-a6a7-0850e5f33a8c] In dit geval heeft [de werkgever] ervoor gekozen om via het toestemmingsvereiste te beoordelen of er een objectieve rechtvaardiging is om het verrichten van nevenwerkzaamheden te weigeren wanneer de werknemer om toestemming vraagt. Op die manier kan een afweging worden gemaakt rekening houdend met alle belangen op het desbetreffende moment, eventueel na
– in geval van ziekte – consultatie van de bedrijfsarts. In dit geval heeft [de werkgever] die belangenafweging niet kunnen maken omdat [de werknemer] in het geheel geen toestemming heeft gevraagd aan [de werkgever] . Dat levert op zichzelf al een schending van de arbeidsovereenkomst op, waarbij het nog maar de vraag is of [de werkgever] hem die toestemming zou hebben verleend.
- tijdens ziekte werkzaamheden voor een derde verrichten
[de werknemer] heeft zich op 9 december 2024 ziekgemeld. Pas op 2 mei 2025 heeft de bedrijfsarts [de werknemer] geadviseerd te beginnen met re-integratie voor 2x 2 uur per week, op te bouwen naar 3 en 4 x 2 uur per week. De bedrijfsarts schreef in zijn rapportage naar aanleiding van het consult bij de bedrijfsarts op 11 juni 2026 dat [de werknemer] tot dat moment had getracht te re-integreren gedurende 1x 2 uur. [de werknemer] stelt zich op het standpunt dat hij geen werkzaamheden heeft verricht, maar slechts incidenteel zijn vader heeft geholpen in diens bedrijf en daar niet voor kreeg betaald. Daarnaast heeft hij aangevoerd dat hij het moeilijk vond om de dag door te komen en daarom graag bij het bedrijf van zijn vader - waar ook zijn broer werkt - langs ging om koffie te drinken. Ook had zijn psycholoog tegen hem gezegd dat hij vooral ‘leuke dingen’ moest doen.
Uit de onderzoeken die [de werkgever] heeft laten verrichten is voldoende gebleken dat de werkzaamheden die [de werknemer] heeft verricht - betaald of onbetaald, dat is niet relevant – meer omvatten dan koffiedrinken op het bedrijf, het incidenteel helpen van zijn vader of bezigheden om de verveling te verdrijven. Gebleken is immers dat het telefoonnummer van [de werknemer] is gekoppeld aan [bedrijf] en dat dit nummer ook wordt vermeld op [website] en diverse sociale media waarop het bedrijf zich presenteert. [de werknemer] heeft diverse keren de telefoon beantwoord en potentiële klanten te woord gestaan. Op het instagramaccount van [bedrijf] is verder te zien dat [de werknemer] een auto aan het schoonmaken is; [de werknemer] , die dit overigens niet betwist, is te herkennen aan zijn tatoeage op zijn onderarm. Uit het onderzoek op 12 juni 2025 is gebleken dat [de werknemer] toen de gehele dag aanwezig is geweest op het bedrijf, contact heeft gehad met klanten en verschillende werkzaamheden aan auto’s heeft uitgevoerd.
- handelen in strijd met de Code of Conduct onder meer door de bedrijfsarts op het verkeerde been te zetten
Of de geconstateerde activiteiten stroken met het voorzichtige re-integratie advies van de bedrijfsarts is door de bedrijfsarts niet beoordeeld, nu [de werknemer] de bedrijfsarts over deze werkzaamheden niet heeft geïnformeerd. Dit terwijl een dag eerder, op 11 juni 2025 bij het bezoek aan de bedrijfsarts is besproken dat hij nog forse beperkingen ondervindt in energie, persoonlijk en sociaal functioneren en dat qua re-integratie er nog niet meer mogelijk is dan 1x 2 uur per week. Dat laat zich moeilijk rijmen met het gegeven dat hij een dag later de hele dag bezig is in het bedrijf van zijn vader en daarbij, kennelijk, geen beperkingen in sociaal functioneren en energie ervaart. De conclusie is dan ook dat [de werknemer] de bedrijfsarts onjuist en onvolledig heeft ingelicht en daarmee op het verkeerde been heeft gezet, zoals [de werkgever] aanvoert. Daarmee heeft [de werknemer] gehandeld in strijd met de Code of Conduct en het vertrouwen van [de werkgever] in hem beschadigd.
Dringende reden die ontslag rechtvaardigt
Deze feiten hebben begrijpelijkerwijs ertoe geleid dat het vertrouwen van [de werkgever] in [de werknemer] een behoorlijke deuk had opgelopen. Tijdens het gesprek op 17 juni 2025 heeft [de werknemer] nog steeds geen volledige openheid van zaken gegeven, maar slechts mondjesmaat feiten toegegeven en zijn verklaring telkens aangepast naarmate hij met (meer) bewijs werd geconfronteerd. Het vertrouwen van [de werkgever] in hem, dat dus al was geschonden, is daarmee verder beschadigd. Onder deze omstandigheden kon naar het oordeel van het hof van [de werkgever] dan ook redelijkerwijs niet worden gevergd dat zij de arbeidsovereenkomst met [de werknemer] liet voortduren. De door [de werkgever] aangevoerde ontslaggronden zoals hiervoor besproken vormen ieder op zich en in samenhang met elkaar een dringende reden voor ontslag op staande voet. Dat, zoals [de werknemer] nog heeft aangevoerd, de werkzaamheden bij zijn vader zijn re-integratie niet in de weg stonden - wat daarvan verder zij - is niet relevant omdat dat niet een reden is die [de werkgever] aan het ontslag ten grondslag heeft gelegd. Dat het gesprek van 17 juni 2025 aanvankelijk was gepland als een gesprek om over re-integratie te praten en [de werknemer] zich overvallen voelde toen hij met de bevindingen uit de onderzoeken werd geconfronteerd, maakt het voorgaande ook niet anders. Dat doet immers aan de ernst van de feiten niet af. De grieven 4 tot en met 9 zijn dan ook vergeefs opgeworpen.
Geen recht op transitievergoeding en billijke vergoeding.
Op grond van artikel 7:673 lid 7 onder c BW is de transitievergoeding niet verschuldigd wanneer het eindigen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werknemer. Het hof is met de kantonrechter van oordeel dat de feiten en omstandigheden die een dringende reden vormen in dit geval ook ernstige verwijtbaarheid opleveren. Een werkgever moet haar werknemers kunnen vertrouwen. Dat een werknemer zonder de werkgever daarover in kennis te stellen in de periode dat hij tegenover de bedrijfsarts verklaart dat hij nauwelijks energie heeft voor activiteiten, elders werkzaamheden verricht, schaadt dit vertrouwen in grote mate. Dit handelen is zodanig ernstig en verwijtbaar dat [de werknemer] geen recht heeft op een transitievergoeding. Het hof is anders gezegd van oordeel dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen van [de werknemer] in de zin van de wet. Daarmee slaagt ook grief 10 niet.
Aan toekenning van een billijke vergoeding komt het hof niet toe, omdat het verzoek van [de werknemer] om het ontslag te vernietigen terecht is afgewezen.
Onderzoekskosten
[de werkgever] heeft als tegenverzoek de veroordeling van [de werknemer] verzocht tot betaling van de onderzoekskosten gemaakt door [onderzoeksbureau] . Bij de beoordeling van dit verzoek wordt vooropgesteld dat kosten ter vaststelling van schade en aansprakelijkheid op grond van artikel 6:96 lid 2, aanhef en onder b BW voor vergoeding in aanmerking kunnen komen mits een grondslag voor aansprakelijkheid bestaat en zowel het maken van de kosten als ook de omvang ervan redelijk zijn.
Vast staat dat [de werknemer] tijdens zijn ziekte elders werkzaamheden heeft verricht. Eveneens staat vast dat dit handelen een dringende reden voor ontslag op staande voet oplevert en dat [de werknemer] daarvan een ernstig verwijt kan worden gemaakt. Hij heeft daarmee in strijd gehandeld met zijn verplichtingen uit de arbeidsovereenkomst. [de werkgever] beschikte over aanwijzingen dat [de werknemer] was verbonden aan [bedrijf] en/of daar werkzaamheden verrichtte. Tegen die achtergrond was het redelijk om [onderzoeksbureau] in te schakelen om deze aanwijzingen verder te onderzoeken. Het onderzoek heeft de vermoedens van [de werkgever] bevestigd. De omvang van de kosten zijn naar het oordeel van het hof eveneens redelijk, zodat het verzoek tot vergoeding van die kosten terecht is toegewezen en de daartegen gerichte grief 11 geen succes heeft.
Slotsom
Het hoger beroep slaagt niet. Het hof zal de beschikking van de kantonrechter bekrachtigen en [de werknemer] als de in het ongelijk gestelde partij, veroordelen in de proceskosten van het hoger beroep. Bij deze uitkomst is ook de proceskostenveroordeling van [de werknemer] door de kantonrechter terecht, zodat tot slot ook de daartegen gerichte grief (grief 12) faalt.
De kosten voor het hoger beroep zullen worden vastgesteld op:
- griffierecht € 851,-
- salaris advocaat € 2.580,- (2 punten x tarief II)
- nakosten € 189,- (plus de verhoging zoals hierna vermeld)
€ 3.620
4 De beslissing
Het hof:
bekrachtigt de bestreden beschikking;
veroordeelt [de werknemer] in de kosten van het hoger beroep ten bedrage van € 3.620, te betalen binnen veertien dagen na heden; als [de werknemer] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend, dan moet [de werknemer] € 98,- extra betalen vermeerderd met de kosten van betekening;
wijst af het meer of anders verzochte.
Deze beschikking is gegeven door mrs. C.J.H.G. Bronzwaer, F.M.T. Quaadvliet en R. Voorink en is in het openbaar uitgesproken op 19 november 2026.
Voetnoten
- Memorie van Toelichting onder 3
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.