Uitspraak uitgelegd

Partnermoord: 23,5 jaar cel na overschrijding redelijke termijn

Het gerechtshof 's-Hertogenbosch bevestigde op 19 november 2026 in hoger beroep de veroordeling voor moord op de toenmalige partner van de verdachte. Doorslaggevend was het al vóór het doden gevormde plan, waarvoor ook een grafkuil was voorbereid. Door een te lange behandeling in hoger beroep werd de straf 23 jaar en 6 maanden in plaats van 24 jaar. Daarnaast beoordeelde het hof afzonderlijk welke schokschade, affectieschade en kosten van levensonderhoud de nabestaanden in het strafproces konden verhalen.

Instantie
Gerechtshof 's-Hertogenbosch
Uitspraakdatum
2026-11-19
Publicatie bron
2026-11-19

In het kort

  • De veroordeling voor moord blijft in stand: de verdachte had uiterlijk enkele dagen vóór het doden een plan gevormd en was begonnen een graf voor zijn partner te graven.
  • Het hof vindt 24 jaar gevangenisstraf passend, maar verlaagt die wegens overschrijding van de redelijke termijn tot 23 jaar en 6 maanden, met aftrek van voorarrest.
  • Beide dochters krijgen ieder € 10.000 schokschade en € 20.000 affectieschade. Bij één dochter neemt het hof geestelijk letsel aan zonder concrete letselonderbouwing, vanwege de volgens het hof evidente gevolgen in deze omstandigheden.
  • De materiële vorderingen van de dochters zijn niet-ontvankelijk wegens de benodigde nadere beoordeling. Zij kunnen daarmee naar de burgerlijke rechter.
  • De twee zoons van de verdachte krijgen ieder € 20.000 affectieschade omdat het slachtoffer tot haar overlijden duurzaam in gezinsverband voor hen zorgde.

Waarom deze zaak belangrijk is

De uitspraak laat zien hoe een vooraf voorbereide begraafplaats samen met verklaringen over een eerder doodsbesluit bewijs voor voorbedachte raad kan dragen. Voor nabestaanden is vooral van belang dat het hof de verschillende schadeposten afzonderlijk beoordeelt: toekenning van schokschade en affectieschade betekent niet dat ook het gevorderde levensonderhoud binnen het strafproces kan worden afgedaan.

De grafkuil was volgens het hof onderdeel van een eerder moordplan

Volgens de verdediging kwam het doden voort uit een hevige opwelling in de nacht van 18 op 19 november 2022 en was daarom geen moord bewezen. Het hof zag juist een eerder gevormd plan. Uit de eigen verklaring van de verdachte bleek dat hij uiterlijk op 16 november was begonnen een graf voor zijn partner te graven en haar wilde doden. Dat de precieze uitvoeringswijze en het tijdstip toen nog niet vaststonden, deed daaraan in deze zaak niet af. Het voorbereide graf was volgens het hof onderdeel van hetzelfde plan. De bewezenverklaring van moord en het begraven om het overlijden en de oorzaak daarvan te verhullen bleef daarom in stand.

Bronpassages bij deze uitleg

maar dat bij het doden van [slachtoffer] geen sprake was van voorbedachte raad, maar juist van een hevige gemoedsbeweging bij de verdachte in de nacht van 18 op 19 november 2022.

Wat daar ook van zij, minst genomen volgt uit de eigen verklaring van de verdachte dat hij reeds op woensdag 16 november 2022 bezig is geweest met het graven van een grafkuil, dat deze grafkuil was bestemd voor [slachtoffer] en dat hij van plan was haar te doden.

Hij wist op dat moment, naar eigen zeggen, nog niet hoe en wanneer hij dat precies ging doen

Een belangrijk onderdeel van dit plan was het wegmaken van haar lichaam, door haar te begraven in de daartoe (al grotendeels) geprepareerde grafkuil in Half Mijl.

Het hof komt derhalve tot dezelfde eindconclusie als de rechtbank en bevestigt de in het vonnis opgenomen bewezenverklaring en kwalificatie van beide feiten.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan de moord op zijn toenmalige partner [slachtoffer] en aan het begraven van haar lichaam in een zelf gegraven grafkuil met het oogmerk haar overlijden en de oorzaak daarvan te verhullen.

Tijdsverloop alleen bewijst geen voorbedachte raad

Het hof sluit voor voorbedachte raad aan bij de aangeleverde Hoge Raad-arresten uit 2012 en 2013. Beschikbare bedenktijd is een belangrijke aanwijzing, maar maakt een levensberoving niet automatisch tot moord: aanwijzingen die tegen voorbedachte raad spreken kunnen zwaarder wegen. De Hoge Raad verduidelijkte in 2013 bovendien dat het enkele ontbreken van bewijs voor een ogenblikkelijke opwelling onvoldoende is. In deze zaak berustte het oordeel juist op concrete aanwijzingen voor een vooraf gevormd plan en voldoende gelegenheid om de betekenis en gevolgen daarvan te overdenken.

Bronpassages bij deze uitleg

De vaststelling dat de verdachte voldoende tijd had om zich te beraden op het te nemen of het genomen besluit, vormt weliswaar een belangrijke objectieve aanwijzing, maar hoeft de rechter er niet van te weerhouden aan contra-indicaties een zwaarder gewicht toe te kennen.

Zo kunnen bepaalde omstandigheden (of een samenstel daarvan) de rechter uiteindelijk tot het oordeel brengen dat de verdachte in het gegeven geval niet met voorbedachte raad heeft gehandeld.

Daarbij verdient opmerking dat de enkele omstandigheid dat niet is komen vast te staan dat is gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, niet toereikend is om daaraan de gevolgtrekking te verbinden dat sprake is van voorbedachte raad.

Het hof is derhalve van oordeel dat de verdachte ruimschoots de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven.

Zes maanden strafkorting door overschrijding van de redelijke termijn

De lagere straf betekent niet dat het hof het bewezenverklaarde minder zwaar beoordeelde dan de rechtbank. Ook het hof vond 24 jaar gevangenisstraf passend. Wel duurde de behandeling in hoger beroep te lang. Hoewel het ongeveer zes maanden van de vertraging aan de verdachte toerekende, vond het geen rechtvaardiging voor het resterende deel van ongeveer tien tot elf maanden. Daarom kwam de straf uit op 23 jaar en 6 maanden, met aftrek van voorarrest. Het hof vernietigde het vonnis voor de strafoplegging, de ontbrekende beslagbeslissing en de schadevorderingen, maar bevestigde het voor het overige.

Bronpassages bij deze uitleg

Alles afwegende, acht het hof, net als de rechtbank, een gevangenisstraf voor de duur van 24 jaren, met aftrek van voorarrest, passend en geboden.

Hoewel deze overschrijding gedeeltelijk – voor een periode van ongeveer 6 maanden – is toe te schrijven aan de verdachte

acht het hof geen zodanig bijzondere omstandigheden aanwezig die het resterende deel van de overschrijding – een periode van ongeveer 10 à 11 maanden – rechtvaardigen.

Nu de redelijke termijn in hoger beroep is geschonden, zal worden volstaan met het opleggen van een gevangenisstraf voor de duur van 23 jaren en 6 maanden, met aftrek van voorarrest.

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de strafoplegging, de (ontbrekende) beslissing op het beslag en de beslissingen op de vorderingen van de benadeelde partijen en doet in zoverre opnieuw recht.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het hiervoor overwogene.

Dochters krijgen schokschade op verschillende bewijsgronden

Beide dochters krijgen ieder € 10.000 schokschade en € 20.000 affectieschade. Het bewijs van geestelijk letsel verschilt echter. Bij één dochter ontbraken concrete gegevens daarover. Toch aanvaardde het hof het letsel, omdat de emotionele schok en de nadelige gevolgen daarvan in deze omstandigheden volgens het hof evident waren. Voor de andere dochter was PTSS wel onderbouwd met een psychologisch verslag. Deze specifieke bewijswaardering mag niet worden gelezen als een algemene vrijstelling van onderbouwing: het hof formuleert juist als uitgangspunt dat geestelijk letsel aan de hand van deskundige informatie moet kunnen worden vastgesteld, zonder dat daarvoor steeds een formele diagnose nodig is.

Bronpassages bij deze uitleg

De benadeelde partij heeft de immateriële schade op een totaalbedrag van € 30.000,00 gesteld, bestaande uit € 10.000,00 aan schokschade en € 20.000,00 aan affectieschade.

(€ 10.000,00 + € 20.000,00 =) € 30.000,00. De verdachte is tot vergoeding van deze schade gehouden, zodat de vordering tot dat bedrag toewijsbaar is,

De benadeelde partij heeft de immateriële schade op een totaalbedrag van € 30.000,00 gesteld, bestaande uit € 10.000,00 aan schokschade en € 20.000,00 aan affectieschade.

(€ 10.000,00 + € 20.000,00 =) € 30.000,00. De verdachte is tot vergoeding van deze schade gehouden, zodat de vordering tot dat bedrag toewijsbaar is,

Hoewel de benadeelde partij niet met concrete gegevens heeft onderbouwd dat zij hierdoor geestelijk letsel heeft opgelopen,

dat de hevige emotionele schok en de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo evident voor de hand liggen, dat dit geestelijk letsel wel dient te worden aangenomen.

opgemaakt door GZ-psycholoog drs. M.H.P. Slenders, volgt dat de benadeelde partij is gediagnosticeerd met een Post Traumatische Stress Stoornis en dat tevens sprake is van complexe rouwverwerkingsproblematiek.

Een diagnose is daarvoor niet vereist, maar het bestaan van geestelijk letsel moet wel kunnen worden vastgesteld op grond van een rapportage van een bevoegde en bekwame deskundige, zoals een psychiater, huisarts of psycholoog.

Levensonderhoud vergt nader onderzoek bij de burgerlijke rechter

De materiële vorderingen van de dochters kregen een andere uitkomst. Het hof had onvoldoende inzicht in de kosten na hun verhuizing naar respectievelijk hun vader en een pleeggezin. Ook was in de berekening geen rekening gehouden met de verkoopopbrengst van de gezamenlijke woning van de verdachte en hun moeder. Het benodigde vervolgonderzoek zou het strafproces onevenredig belasten. Daarom verklaarde het hof de materiële vorderingen van € 97.609,13 en € 16.472,13 niet-ontvankelijk. Dat is geen inhoudelijk oordeel dat deze schade niet bestaat: de dochters kunnen deze vorderingen bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Bronpassages bij deze uitleg

Het hof overweegt daartoe dat de benadeelde partij, na het overlijden van haar moeder, bij haar vader is gaan wonen, hetgeen een ander kostenplaatje met zich brengt waarin het hof geen inzage heeft.

Het hof overweegt daartoe dat de benadeelde partij, na het overlijden van haar moeder, bij een pleeggezin is gaan wonen, hetgeen een ander kostenplaatje met zich brengt waarin het hof geen inzage heeft.

Voorts zijn de huurpenningen van de nieuwe woning onderdeel van de berekening, maar is geen rekening gehouden met de opbrengst van de verkoop van de gezamenlijke woning, nu die woning zowel op naam van de verdachte als [slachtoffer] stond.

Naar het oordeel van het hof zou het alsnog verrichten van nader onderzoek hiernaar een onevenredige belasting van het strafgeding opleveren.

De vordering van de benadeelde partij zal ten aanzien van de materiële schade (een bedrag van in totaal € 97.609,13) niet-ontvankelijk worden verklaard. Deze vordering kan slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

De vordering van de benadeelde partij zal ten aanzien van de materiële schade (een bedrag van in totaal € 16.472,13) niet-ontvankelijk worden verklaard. Deze vordering kan slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Moeder krijgt schokschade, maar het meerdere wordt afgewezen

Ook bij de moeder vond het hof de psychische klachten door de confrontatie met haar overleden dochter voldoende onderbouwd. Haar psychische voorgeschiedenis stond vergoeding niet in de weg: het handelen van de verdachte had de klachten verergerd. Het hof kende € 10.000 schokschade toe naast € 17.500 affectieschade. Bij de hoogte van de schokschade hield het rekening met overlap tussen beide vergoedingen. Anders dan bij de materiële vorderingen van de dochters bleef het meerdere hier niet onbeslist: de extra gevorderde € 20.000 schokschade werd inhoudelijk afgewezen.

Bronpassages bij deze uitleg

dat de psychische klachten (onder andere een Post Traumatische Stress Stoornis) die de benadeelde partij heeft gekregen als gevolg van de confrontatie met de gevolgen van het jegens [slachtoffer] gepleegde levensdelict voldoende zijn onderbouwd.

Zoals reeds ten aanzien van de post toekomstige schade door het hof is overwogen, doet de predispositie van de benadeelde partij daaraan niet af. De klachten zijn door het handelen van de verdachte verergerd.

In de omstandigheid dat de benadeelde partij tevens affectieschade vordert, ziet het hof aanleiding om bij het bepalen van de hoogte van de schokschade, door de overlap tussen de beide vormen van schade, het toe te wijzen bedrag te bepalen op € 10.000,00.

De omvang van die vergoeding is forfaitair vastgesteld op een bedrag van € 17.500,00 en is door de verdediging niet betwist. Het hof acht dit deel van de vordering derhalve toewijsbaar.

Het meergevorderde (een bedrag van € 20.000,00) zal worden afgewezen.

Het hof overweegt dat uit de stukken volgt dat de benadeelde partij degene is geweest die het stoffelijk overschot van [slachtoffer] – haar dochter – heeft geïdentificeerd.

Feitelijke zorgrelatie geeft de stiefkinderen recht op affectieschade

De twee zoons van de verdachte krijgen ieder € 20.000 affectieschade wegens het overlijden van hun stiefmoeder. Beslissend was de zorg die zij tot haar overlijden duurzaam binnen het gezin voor hen droeg. De afspraak dat de verdachte en het slachtoffer ieder hun eigen kinderen naar school en sport zouden brengen, betekende volgens het hof niet dat die zorg was geëindigd. Voor deze beoordeling keek het hof dus naar de feitelijk voortgezette zorgrelatie, niet alleen naar afzonderlijke afspraken over dagelijkse taken.

Bronpassages bij deze uitleg

Het hof is derhalve van oordeel dat [slachtoffer] , tot aan haar overlijden, duurzaam in gezinsverband voor de benadeelde partij heeft gezorgd en dat de benadeelde partij derhalve recht heeft op vergoeding van affectieschade.

€ 20.000,00. Het hof acht de (primaire) vordering derhalve geheel toewijsbaar.

De omvang van die vergoeding is forfaitair vastgesteld op een bedrag van € 20.000,00. Het hof acht de (primaire) vordering derhalve geheel toewijsbaar.

Dat [slachtoffer] en de verdachte, zoals door de verdediging is betoogd, vlak voor haar moord waren overeengekomen dat zij ieder hun eigen kinderen naar school en sport zouden brengen, maakt niet dat [slachtoffer] in het geheel niet meer voor de zoon(s) van de verdachte zorgde.

Deze feitelijke zorgrelatie is bepalend voor het bestaan van een duurzaam gezinsverband.

Verhouding tot eerdere rechtspraak

Voor de maatstaf voor voorbedachte raad sluit het hof aan bij de aangeleverde Hoge Raad-arresten uit 2012 en 2013. Bedenktijd is een belangrijke aanwijzing, maar tegenaanwijzingen moeten worden meegewogen. Het hof baseert zijn oordeel hier op een eerder gevormd doodsplan en de voorbereiding daarvan, niet uitsluitend op het ontbreken van een bewezen opwelling. Deze vergelijking is beperkt tot voorbedachte raad en zegt niet dat ook alle oordelen over nabestaandenschade aan hogere rechtspraak zijn getoetst. Het jurisprudentieonderzoek is niet uitputtend.

Bronpassages bij deze uitleg

De vaststelling dat de verdachte voldoende tijd had om zich te beraden op het te nemen of het genomen besluit, vormt weliswaar een belangrijke objectieve aanwijzing, maar hoeft de rechter er niet van te weerhouden aan contra-indicaties een zwaarder gewicht toe te kennen.

Zo kunnen bepaalde omstandigheden (of een samenstel daarvan) de rechter uiteindelijk tot het oordeel brengen dat de verdachte in het gegeven geval niet met voorbedachte raad heeft gehandeld.

Daarbij verdient opmerking dat de enkele omstandigheid dat niet is komen vast te staan dat is gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, niet toereikend is om daaraan de gevolgtrekking te verbinden dat sprake is van voorbedachte raad.

Het hof is derhalve van oordeel dat de verdachte ruimschoots de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven.

Reikwijdte en beperkingen

  • De vergelijking met andere uitspraken is beperkt tot de aangeleverde bronnen en is niet uitputtend.
  • Voor schokschade is geen inhoudelijk arrest van de Hoge Raad als afzonderlijke vergelijkingsbron aangeleverd. De bijzondere bewijswaardering bij de dochters wordt daarom niet als een door de Hoge Raad bevestigde algemene lijn gepresenteerd.
  • De toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk onderzocht.

Uitspraken en wetsartikelen

De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.

Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.