Uitspraak · Materieel strafrecht
Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 19 november 2026 – Bewezenverklaring zware mishandeling
ECLI:NL:RBZWB:2026:11273Zaaknummer 02.017496.26
- Instantie
- Rechtbank Zeeland-West-Brabant
- Datum uitspraak
- 19 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- 02.017496.26
- Rechtsgebied
- Strafrecht, Materieel strafrecht
- Procedure
- Op tegenspraak
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 41 Sr
- Zittingsplaats
- Middelburg
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Bewezenverklaring zware mishandeling. Vrijspraak medeplegen. Voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van 2 jaar en een taakstraf.
De rechtbank:
Bewezenverklaring
- verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;
- spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;
Strafbaarheid
- verklaart dat het bewezenverklaarde de volgende strafbare feiten oplevert:
Primair: Zware mishandeling
- verklaart verdachte strafbaar;
Strafoplegging
- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 6 (zes) maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 (twee) jaar;
- bepaalt dat deze straf niet ten uitvoer wordt gelegd, tenzij de rechter tenuitvoerlegging gelast, omdat verdachte voor het einde van de proeftijd de hierna vermelde voorwaarden niet heeft nageleefd;
- stelt als algemene voorwaarde dat verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;
- stelt als bijzondere voorwaarden:
* dat verdachte zich gedurende de proeftijd meldt op afspraken bij Reclassering Nederland op het adres Vrijlandstraat 33, 4337 EA Middelburg, telefoonnummer 088 804 1505, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt;
* dat verdachte zich laat behandelen door Homerun, Forensische Zorg Zeeland of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering, zolang de reclassering de behandeling nodig vindt. De zorgverlener bepaalt de wijze van behandeling. De behandeling is gericht op agressiebeheersing en/of andere problematiek. Gelet op de problematiek kan onderdeel van de behandeling zijn dat de verdachte voorgeschreven medicatie zal gebruiken;
* dat verdachte zich inspant voor het vinden en behouden van betaald werk, onbetaald werk en/of vrijetijdsbesteding, met een vaste structuur. De dagbesteding draagt bij aan het voorkomen van delictgedrag;
* dat verdachte meewerkt aan controles om zicht te krijgen op het gebruik en/of het gebruik te leren beheersen van alcohol en/of verdovende middelen, genoemd in lijst I (harddrugs), en/of lijst II (softdrugs) en/of en middelen die vallen onder een stofgroep genoemd in lijst IA in de Opiumwet. Deze controles kunnen bestaan uit urineonderzoek. De reclassering bepaalt hoe vaak en met welk controlemiddel wordt gecontroleerd;
* dat verdachte meewerkt aan ambulante begeleiding door Homerun, of een andere zorgaanbieder, te bepalen door de reclassering;
* dat verdachte op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met [medeverdachte] , geboren [geboortedag 2] 2009, indien en voor zolang de reclassering dit noodzakelijk acht;
* dat verdachte op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met aangever [aangever] , geboren [geboortedag 3] 2006, indien en voor zolang de reclassering dit noodzakelijk acht;
- bepaalt dat van rechtswege gelden de bijzondere voorwaarden:
* dat verdachte ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit, medewerking verleent aan het nemen van vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage biedt;
* dat verdachte medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, de medewerking aan huisbezoeken daaronder begrepen;
- geeft opdracht aan de reclassering tot het houden van toezicht op de naleving van voormelde bijzondere voorwaarden en verdachte ten behoeve daarvan te begeleiden;
- veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 200 (tweehonderd) uren;
- beveelt dat indien verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, vervangende hechtenis zal worden toegepast van 100 (honderd) dagen;
- bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van dit vonnis in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde taakstraf naar rato van 2 uur per dag;
Benadeelde partij
- veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [aangever] van € 5.157,-, waarvan € 1.657,- aan materiële schade en € 3.500,- aan immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 14 december 2025 tot aan de dag der voldoening;
- veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot nu toe begroot op nihil;
- wijst het overige gedeelte van de vordering af;
Schadevergoedingsmaatregel
- legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer [aangever], € 5.157,- te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 14 december 2025 tot aan de dag der voldoening;
- bepaalt dat bij niet betaling 50 dagen gijzeling kan worden toegepast, met dien verstande dat toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft;
- bepaalt dat bij voldoening van de schadevergoedingsmaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partij vervalt en omgekeerd;
Voorlopige hechtenis
- heft het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op.
Dit vonnis is gewezen door mr. D.H. Hamburger, voorzitter, mr. L.E. Verschoor-Bergsma en mr. S.E. Poutsma, rechters, in tegenwoordigheid van mr. A.G. Vork, griffier,
en is uitgesproken ter openbare zitting op 19 november 2026.
Mr. Hamburger, mr. Poutsma en de griffier zijn buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
Rechtbank ZEELAND-WEST-BRABANT
Strafrecht
Zittingsplaats: Middelburg
Parketnummers: 02.017496.26
Vonnis van de meervoudige kamer van 19 november 2026
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag 1] 2003,
ingeschreven in de basisregistratie personen op het [adres] ,
raadsman mr. R.S. Vriend, advocaat te Middelburg.
1 Onderzoek op de terechtzitting
De zaak is inhoudelijk behandeld op de zitting van 05 november 2026, waarbij de officier van justitie mr. M. Nieuwenhuis en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt.
2 De tenlastelegging
De tenlastelegging is als bijlage I aan dit vonnis gehecht.
De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte op
14 december 2025 samen met een ander [aangever] met gebalde vuisten en met een glazen bierfles in zijn gezicht en/of tegen zijn hoofd heeft geslagen als gevolg waarvan [aangever] letsel heeft opgelopen. Dit is primair ten laste gelegd als medeplegen van zware mishandeling, subsidiair als medeplegen van mishandeling met zwaar lichamelijk letsel als gevolg en meer subsidiair als openlijke geweldpleging.
3 De voorvragen
De dagvaarding is geldig.
De rechtbank is bevoegd.
De officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging.
Er is geen reden voor schorsing van de vervolging.
4 De beoordeling van het bewijs
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie acht de primair ten laste gelegde zware mishandeling wettig en overtuigend bewezen. Hij meent dat het medeplegen (van de zware mishandeling) niet bewezen kan worden verklaard, zodat daarvan vrijspraak moet volgen.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging stelt primair dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen en verzoekt verdachte vrij te spreken van het feit in alle varianten. Niet kan worden bewezen dat verdachte de ten laste gelegde geweldshandelingen heeft gepleegd. De getuigenverklaringen in het dossier kunnen hiervoor niet als steunbewijs worden gebruikt. Daarnaast kan niet worden vastgesteld dat sprake is van zwaar lichamelijk letsel en als dat al zo is, ontbreekt het (voorwaardelijke) opzet van verdachte op het toebrengen van het zwaar lichamelijk letsel als ook het opzet op de mishandeling en de openlijke geweldpleging. Verder is er geen sprake van een nauwe en bewuste samenwerking met anderen. Subsidiair stelt de verdediging dat sprake is van een noodweer(-exces)situatie.
Het oordeel van de rechtbank
De bewijsmiddelen
De bewijsmiddelen zijn in bijlage II aan dit vonnis gehecht.
De bijzondere overwegingen met betrekking tot het bewijs
Uit het dossier leidt de rechtbank af dat er op 14 december 2025 in Goes een geweldsincident heeft plaatsgevonden, waarbij verdachte en [medeverdachte] betrokken zijn geweest en waarbij [aangever] letsel heeft opgelopen. Verdachte heeft ter zitting stellig ontkend dat hij de ten laste gelegde geweldshandelingen heeft gepleegd en door de verdediging is aangevoerd dat de getuigenverklaringen in het dossier niet als steunbewijs hiervoor kunnen dienen. Gelet hierop zal de rechtbank eerst ingaan op de betrouwbaarheid van de getuigenverklaring(en).
Betrouwbaarheid getuigenverklaring(en)
De verdediging heeft zich onder meer op het standpunt gesteld dat het gaat om partij-getuigen die niet meteen maar pas in een later stadium zijn gehoord, waardoor zij de tijd en de gelegenheid hebben gehad om de verklaringen op elkaar af te stemmen. Deze suggestie van de raadsman vindt geen steun in enig bewijsmiddel. De rechtbank overweegt hiertoe dat de getuigen [getuige 1] , [getuige 2] en [getuige 3] in grote lijnen hetzelfde hebben verklaard, maar dat er ook enige discrepantie tussen de verklaringen zit. Die discrepantie geeft er naar het oordeel van de rechtbank juist blijk van dat de verklaringen niet op elkaar zijn afgestemd, zonder dat daarmee aan de kern van de verklaringen tekort wordt gedaan. Bovendien worden de getuigenverklaringen op diverse punten ondersteund door andere bewijsmiddelen. Zo passen de getuigenverklaringen bij (de beschrijving van) de beelden die er zijn en bij het letsel van aangever. In het bijzonder heeft de rechtbank naar de verklaring van getuige [getuige 3] gekeken. Uit de inhoud van de getuigenverklaring van [getuige 3] blijkt niet dat sprake is van een vriendschapsband tussen hem en aangever. Integendeel, [getuige 3] heeft verklaard dat hij aangever pas sinds de dag van het incident kende. Zijn verklaring bevat geen aanknopingspunten voor de veronderstelling dat hij partijdig zou zijn of anderszins een belang zouden hebben bij een bepaalde uitkomst van de strafzaak. De rechtbank heeft dan ook geen reden om aan de betrouwbaarheid van de verklaring van getuige [getuige 3] te twijfelen. Dat zijn verklaring niet meteen na het incident maar op 17 december 2025 - drie dagen na het incident en één dag na de aangifte - is opgenomen, doet hier niet aan af.
De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of en welke ten laste gelegde geweldshandelingen wettig en overtuigend kunnen worden bewezen.
Geweldshandelingen
Op basis van de bewijsmiddelen leidt de rechtbank af dat aangever samen met [getuige 3] langs [discotheek] liep, waarbij zij tijdens het voorbijlopen door verdachte en de medeverdachte werden aangesproken. Aangever en [getuige 3] zijn doorgelopen, waarna de verdachten in versnelde pas achter hen aan zijn gelopen. Uit (de beschrijving van) de beelden volgt dat verdachte met zijn linkerhand naar voren wees en zei “deze”, terwijl hij samen met medeverdachte achter aangever liep. De rechtbank stelt op grond van de verklaringen van aangever en [getuige 3] , de beelden die staan beschreven in het dossier en de eigen waarneming van de bewegende beelden op zitting vast dat verdachte op dat moment een glas/(bier)fles in zijn rechterhand vasthad. Uit het dossier volgt dat aangever en [getuige 3] vervolgens achteromkeken en er voor een zeer kort moment woorden tussen de jongens werden gewisseld. Aangever is vervolgens doorgelopen, waarna hij vanaf achteren meerdere keren door verdachten met gebalde vuisten op zijn gezicht en tegen zijn (achter)hoofd is geslagen en/of gestompt en verdachte met een glas/(bier)fles op zijn hoofd heeft geslagen. Dat verdachte degene is geweest die met een glas/(bier)fles op het hoofd van aangever heeft geslagen, vindt steun in de getuigenverklaring van [getuige 3] die verdachte (later op die avond) herkent als degene die met het glas/de (bier)fles op het hoofd van aangever heeft geslagen en in de omstandigheid dat de politie kort na het incident verdachte met behoorlijke verwondingen en bloed aan zijn hand en vingers heeft aangetroffen, waarover verdachte tegen de politie heeft gezegd dat hij door een jongen met glas in zijn hand was gestoken. Dat verdachte ter zitting heeft verklaard dat hij niet degene is geweest die dat zou hebben gezegd en dat hij niet met glas maar met een mes zou zijn gestoken, vindt geen steun in andere bewijsmiddelen. Ook zijn verklaring dat hij als eerst werd geslagen en zich enkel heeft moeten verdedigen tegen een aanval door drie personen waarna medeverdachte hem te hulp is geschoten, vindt geen steun in het dossier. Als gevolg van dit geweldsincident heeft aangever letsel opgelopen, te weten meerdere (glas)verwondingen op zijn hoofd en in zijn gezicht en een diepe snijwond ter hoogte van de rechterwenkbrauw welke moest worden gehecht en met spier- en/of zenuwletsel tot gevolg.
Gelet op het voorgaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte(n) aangever letsel hebben toegebracht door hem (met gebalde vuisten) in zijn gezicht en tegen zijn hoofd te slaan en/of te stompen en hem met een glas/(bier)fles op zijn hoofd te slaan.
De vraag die de rechtbank moet beantwoorden is hoe het handelen van verdachte(n) kan worden gekwalificeerd. Aan verdachte is primair het medeplegen van zware mishandeling ten laste gelegd. Gelet hierop zal de rechtbank eerst ingaan op de vraag of er sprake is van zwaar lichamelijk letsel.
Zwaar lichamelijk letsel
De rechtbank is van oordeel dat het aan aangever toegebrachte letsel, zoals hierboven genoemd, als zwaar lichamelijk letsel kan worden aangemerkt. Op basis van de medische informatie in het dossier en de bijgevoegde foto’s van kort na het incident, waarop ook de diepe snijwond ter hoogte van de rechterwenkbrauw te zien is, acht de rechtbank het aannemelijk dat het niet anders kan dan dat aangever een blijvend litteken in zijn gezicht ter hoogte van zijn rechterwenkbrauw aan de geweldshandelingen heeft overgehouden. Uit de medische informatie van de plastisch chirurg - 10 dagen na het incident - volgt verder dat bij aangever sprake is van spier- en/of zenuwletsel, in de vorm van gevoelloosheid van een deel van het voorhoofd en verminderde beweeglijkheid van de rechterwenkbrauw. Zoals uit de toelichting bij de vordering tot schadevergoeding volgt, is hier bij aangever - ruim 10 maanden na het incident - nog steeds sprake van en heeft hij op zeer korte termijn een afspraak bij de plastisch chirurg om te kijken of het spier- en/of zenuwletsel blijvend van aard is.
Gelet op de aard van het letsel, de noodzaak van het medisch ingrijpen, de omstandigheid dat na ruim 10 maanden nog geen medische eindtoestand is bereikt, het spier- en/of zenuwletsel mogelijk blijvend van aard is en er geen uitzicht op (volledig) herstel van voornoemd litteken is, oordeelt de rechtbank dat er sprake is van zwaar lichamelijk letsel in de vorm van een blijvend litteken in het gezicht met spier- en/of zenuwletsel.
Ontstaan van het zwaar lichamelijk letsel door glas/(bier)fles en niet door slaan
De rechtbank acht op basis van de hiervoor geschetste toedracht niet aannemelijk dat het zwaar lichamelijk letsel is ontstaan anders dan door het slaan met het glas/(bier)fles op het hoofd van aangever. Zulks vindt steun in de verklaringen van aangever en [getuige 3] en past ook bij de aard van het letsel. Uit het dossier volgt immers dat (ook) in deze snijwond glasscherven zaten, welke moesten worden verwijderd en waarna de snijwond moest worden gehecht.
Medeplegen en (voorwaardelijk) opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel
De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of verdachte en medeverdachte het slaan met een glas/(bier)fles op het hoofd van aangever in vereniging hebben gepleegd. Dat is het geval als de samenwerking nauw en bewust was - als in de kern sprake is van een gezamenlijke uitvoering - en als de bijdrage van beide verdachten van voldoende gewicht is.
De rechtbank acht ten aanzien van het primair ten laste gelegde medeplegen van zware mishandeling het medeplegen niet bewezen. Op grond van de bewijsmiddelen en de hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden is de rechtbank wel van oordeel dat verdachte en medeverdachte samen de confrontatie met aangever hebben opgezocht met de intentie om hem te mishandelen. Verdachten zijn samen met versnelde pas achter aangever aangelopen, waarbij verdachte naar voren heeft gewezen en heeft gezegd “deze”. Daarna hebben beide verdachten vrijwel direct met gebalde vuisten aangever in zijn gezicht en tegen zijn (achter)hoofd geslagen en/of gestompt. Dit maakt dat de voor medeplegen vereiste voldoende nauwe en bewuste samenwerking, die hier bestond uit een gezamenlijke uitvoering, tussen verdachten naar het oordeel van de rechtbank is vast komen te staan voor zover dit ziet op het met gebalde vuisten slaan en/of stompen in het gezicht en tegen het hoofd van aangever.
Het zwaar lichamelijk letsel is echter, zoals hierboven vastgesteld, ontstaan door het slaan met een glas/(bier)fles. De rechtbank heeft hiervoor vastgesteld dat verdachte degene is geweest die deze geweldshandeling heeft gepleegd. De rechtbank is van oordeel dat verdachte door te slaan met een glas/(bier)fles op het hoofd van aangever in ieder geval voorwaardelijk opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel had. Door zo te handelen heeft hij bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat hij zwaar lichamelijk letsel aan aangever zou toebrengen. Ten aanzien van de medeverdachte is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden vastgesteld dat hij (voorwaardelijk) opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan aangever had, zodat zijn medeplegen niet (ook) was gericht op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Uit het dossier volgt niet dat medeverdachte wist of kon weten dat verdachte aangever met een glas/(bier)fles op zijn hoofd zou slaan. Dit maakt dat de rechtbank van oordeel is dat voor wat betreft het slaan met een glas/(bier)fles op het hoofd van aangever geen sprake is van een nauwe en bewuste samenwerking tussen de verdachten.
Dit betekent dat het medeplegen tussen verdachten slechts kan worden bewezen voor zover het ziet op het slaan en/of stompen met gebalde vuisten in het gezicht en tegen het hoofd van aangever, maar niet voor het slaan met het glas/(bier)fles op het hoofd van aangever, als gevolg waarvan aangever zwaar lichamelijk letsel in de vorm van een blijvend litteken in zijn gezicht met spier- en/of zenuwletsel heeft opgelopen.
Conclusie
Gelet op het bovenstaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat alleen verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de primair ten laste gelegde zware mishandeling. Nu er geen sprake is van medeplegen tussen de verdachten bij het slaan met het glas/(bier)fles op het hoofd van aangever, zal de rechtbank verdachte voor het medeplegen vrijspreken.
De bewezenverklaring
De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte
Primair
op 14 december 2025 te Goes , aan [aangever] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel een blijvend litteken in het gezicht met spier- en/of zenuwletsel heeft toegebracht, door
meerdere malen (met gebalde vuist) in het gezicht, althans tegen het hoofd te stompen en/of te slaan en met een glas/(bier)fles op het hoofd te slaan.
Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.
De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.
5 De strafbaarheid
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft bepleit dat verdachte zich noodzakelijk heeft moeten verdedigen tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding door aangever, waardoor verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging. Daartoe is aangevoerd dat verdachte door drie personen werd aangevallen, waarbij hij als eerst werd geslagen en waarna een vechtpartij is ontstaan. Medeverdachte is hem te hulp geschoten, waarna verdachte door één van de drie personen met een mes in zijn hand is gestoken/gesneden. Verdachte ontkent dat hij met een glazen bierfles zou hebben geslagen of een andere vorm van geweld zou hebben gebruikt.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft aangevoerd dat een noodweer(-exces)situatie niet aannemelijk is geworden, nu het dossier geen aanwijzingen bevat waaruit volgt dat aangever agressief was of dat verdachte eerst zou zijn aangevallen. Verdachte is degene die agressief was, de confrontatie met aangever heeft opgezocht en hem met een glas/(bier)fles heeft geslagen.
Het oordeel van de rechtbank
Voor noodweer is vereist dat de verdediging is gericht tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding. Van een ogenblikkelijke aanranding is ook sprake bij een onmiddellijk dreigend gevaar voor een aanranding. De enkele vrees/angst voor zo'n aanranding is daartoe echter niet voldoende. De gestelde aanranding moet in redelijkheid beschouwd, zodanig bedreigend zijn voor verdachte dat deze kan worden aangemerkt als een ogenblikkelijke aanranding in de zin van artikel 41 van het Wetboek van Strafrecht.
Gezien de feiten en omstandigheden als hiervoor omschreven en als aangehaald in de bewijsmiddelen, is de rechtbank van oordeel dat geen sprake is geweest van een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding zodat het beroep op noodweer wordt verworpen. De rechtbank acht de feiten en omstandigheden die de verdediging aan het verweer ten grondslag heeft gelegd, niet aannemelijk geworden. Het dossier biedt geen aanknopingspunten voor de door de verdediging gegeven lezing van de gebeurtenissen, te weten dat verdachte als eerst zou zijn aangevallen en daarbij met een mes in zijn hand zou zijn gesneden/gestoken. Op basis van het dossier stelt de rechtbank vast dat verdachte degene is geweest die de agressor was en samen met medeverdachte de confrontatie met aangever heeft opgezocht. Omdat verdachte niet heeft gehandeld uit noodweer kan zich niet de situatie voordoen dat verdachte te ver is gegaan in die verdediging en dit brengt met zich mee dat ook het beroep op noodweerexces niet kan slagen.
Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. Dit levert het in de beslissing genoemde strafbare feit op.
Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.
6 De strafoplegging
De vordering van de officier van justitie
De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf van 6 maanden met aftrek van voorarrest, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren, waarbij de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden worden gesteld en daarnaast een taakstraf van 200 uren. Bij zijn strafeis heeft de officier van justitie rekening gehouden met de aard en ernst van het feit, de persoonlijke omstandigheden van verdachte en dat artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) van toepassing is. Als strafverzwarende omstandigheden weegt hij het strafblad van verdachte mee en dat verdachte geen verantwoordelijkheid voor zijn handelen neemt.
Het standpunt van de verdediging
Voor zover de rechtbank tot een bewezenverklaring komt, verzoekt de verdediging rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte, het verloop van de schorsingsperiode en de positieve ontwikkelingen die hij in de afgelopen periode heeft gerealiseerd. Verder merkt de verdediging op dat artikel 63 Sr van toepassing is en wijst de verdediging op het reclasseringsrapport, waarin onder meer is opgenomen dat het opleggen van een gevangenisstraf het lopende begeleidings- en behandeltraject op negatieve wijze zou doorbreken, waarbij de mate van beïnvloedbaarheid van verdachte ook een rol speelt.
Het oordeel van de rechtbank
Aard en ernst van het feit
Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan zware mishandeling door bewust de confrontatie met aangever op te zoeken en hem met gebalde vuisten in zijn gezicht en tegen zijn hoofd te slaan en/of te stompen en met een glas/(bier)fles op zijn hoofd te slaan. Door zo te handelen heeft verdachte een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van aangever. Aangever liep hierdoor meerdere (glas)verwondingen op, waaronder een diepe snijwond ter hoogte van de rechterwenkbrauw welke moest worden gehecht en nu een blijvend litteken in zijn gezicht met spier- en/of zenuwletsel is. Nog los van de ernstige inbreuk op de lichamelijke integriteit van aangever en de pijn die hij heeft ondervonden, is het plotseling escalerende geweldsincident voor aangever een zeer angstige gebeurtenis geweest die voor gevoelens van onveiligheid heeft gezorgd. Uit het niets werd hij geslagen en in alle opzichten is er sprake geweest van zinloos geweld, wat de rechtbank verdachte zwaar aanrekent. De rechtbank acht het zeer zorgelijk dat verdachte zo lichtvaardig is overgegaan tot het plegen van de geweldshandelingen en daarbij willekeurig zijn slachtoffer lijkt te hebben uitgekozen, zonder dat hij daarvoor zijn verantwoordelijkheid neemt. Uit de slachtofferverklaring van aangever komt duidelijk naar voren wat deze vorm van zinloos geweld met hem heeft gedaan en nog altijd doet. Het geweld van verdachte heeft bovendien niet alleen impact gehad op aangever, maar ook op degenen die hiervan getuige waren. Dit soort incidenten veroorzaken in de maatschappij gevoelens van angst en onveiligheid.
De persoon van verdachte
De rechtbank heeft ook kennisgenomen van het strafblad van verdachte gedateerd 26 oktober 2026. Daaruit blijkt dat verdachte meerdere keren is veroordeeld voor geweldsfeiten.
Ook slaat de rechtbank acht op het rapport van de reclassering van 26 oktober 2026 dat over verdachte is opgemaakt. Daaruit volgt dat de reclassering een delictpatroon onder invloed van alcohol bij verdachte signaleert, waarbij agressie en geweld de boventoon lijken te voeren. Het risico op recidive wordt als gemiddeld ingeschat, waarbij risicoverhogende factoren in het alcoholgebruik en het psychosociaal functioneren van verdachte worden gezien, te weten zijn emotie-/agressieregulatie, de mate van beïnvloedbaarheid en het risico op overvraging. Uit het rapport volgt verder dat verdachte zich gedurende zijn schorsingsperiode grotendeels goed aan de bijzondere voorwaarden heeft gehouden en heeft opengestaan voor de opgelegde begeleiding en behandeling. Er is bij verdachte sprake van een (beginnende) gedragsverandering ten aanzien van conflictsituaties; hij toont inzicht in zijn gedrag en lijkt geweldsituaties beter te kunnen vermijden. De reclassering acht het voortzetten van de begeleiding, behandeling en de reclasseringscontacten geïndiceerd in het kader van een (deels) voorwaardelijke veroordeling. Dit zodat verdachte verder kan worden ondersteund bij het aanleren van vaardigheden op praktisch gebied en ten aanzien van het psychosociaal functioneren om zodoende de risico’s in te kunnen perken.
Oplegging van de straf
Bij de strafoplegging neemt de rechtbank de hiervoor genoemde adviezen en omstandigheden in aanmerking. Ook let de rechtbank op de straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd en de landelijke oriëntatiepunten van het LOVS voor een dergelijk strafbaar feit. Verder houdt de rechtbank rekening met de jongvolwassen leeftijd van verdachte, zijn (licht) verstandelijke beperking en dat hij nog in ontwikkeling is. De rechtbank ziet dat verdachte in de afgelopen periode een voorzichtige positieve ontwikkeling aan het doormaken is. Verdachte is zelfstandig gaan wonen (in plaats van begeleid) en wordt in zijn voetbalomgeving zeer gewaardeerd, waarbij zijn voetbalvereniging heeft aangegeven bereid te zijn om verdachte, naast de sportieve activiteiten, extra aandacht en begeleiding op sociaal vlak te bieden. Verdachte heeft hierdoor een positief netwerk om zich heen en naar het oordeel van de rechtbank dient de voorzichtige positieve ontwikkeling die in gang is gezet, niet te worden doorkruist. Om die reden en omdat de rechtbank van oordeel dat verdachte meer baat bij begeleiding, hulpverlening en reclasseringstoezicht heeft, acht de rechtbank een terugkeer naar de gevangenis niet in het belang van verdachte en de maatschappij. Om verdachte een kans te geven om de voorzichtige positieve ingeslagen weg voort te zetten en om te voorkomen dat hij zich (opnieuw) met het plegen van strafbare feiten zal bezig houden, zal de rechtbank een voorwaardelijke gevangenisstraf aan verdachte opleggen met daaraan gekoppeld de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden, te weten de meldplicht bij de reclassering, het meewerken aan ambulante behandeling, het hebben van dagbesteding, het meewerken aan de beheersing van zijn middelengebruik en het meewerken aan ambulante begeleiding. Daarnaast ziet de rechtbank aanleiding om aan de geadviseerde bijzondere voorwaarden een contactverbod met medeverdachte en aangever toe te voegen. Om verder recht te doen aan de aard en de ernst van het feit zal de rechtbank daarnaast een taakstraf aan verdachte opleggen.
Alles afwegend is de rechtbank van oordeel dat oplegging van een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden met daaraan gekoppeld de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden en het contactverbod met de medeverdachte en aangever, met een proeftijd van 2 jaren en daarnaast een taakstraf van 200 uren, met aftrek van het voorarrest, passend en geboden is.
Voorlopige hechtenis
Gelet op het voorgaande zal de rechtbank het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis opheffen.
7 De vordering van de benadeelde partij
Benadeelde partij [aangever]
De benadeelde partij [aangever] heeft een vordering tot schadevergoeding ingediend van € 5.857,-. Dit bedrag bestaat uit € 1.657,- aan materiële schade en € 4.200,- aan immateriële schade. Daarnaast wordt de wettelijke rente gevorderd en wordt verzocht de schadevergoedingsmaatregel op te leggen. Ook wordt verzocht om uit te gaan van hoofdelijke aansprakelijkheid.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie acht de gevorderde materiële schade en het grootste gedeelte van de gevorderde immateriële schade, te weten € 3.500,-, voor toewijzing vatbaar. Dit omdat de schade (met name) een gevolg is van het handelen van verdachte en in mindere mate een gevolg van het handelen van de medeverdachte. Het overige deel van immateriële schade is volgens de officier van justitie aan de medeverdachte toe te rekenen en daarom verzoekt hij in deze zaak de benadeelde partij voor het overige deel niet-ontvankelijk te verklaren. Vanwege de splitsing van de schadebedragen vordert de officier van justitie niet om de toe te wijzen schadevergoeding hoofdelijk op te leggen. Wel vordert hij om het schadebedrag te vermeerderen met de wettelijke rente en de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.
Het standpunt van de verdediging
Gelet op de bepleite vrijspraak dan wel het ontslag van alle rechtsvervolging verzoekt de verdediging om de vordering af te wijzen dan wel de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren. Voor zover de rechtbank wel tot een bewezenverklaring komt, meent de verdediging dat de schadeposten “kleding” en “niet-vergoede kosten osteopaat” onvoldoende zijn onderbouwd. Voor wat betreft de immateriële schade stelt de verdediging dat de opzettoeslag van 25% op het basisbedrag niet kan worden toegewezen.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank heeft overwogen dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte het primair ten laste gelegde feit heeft gepleegd. Dit betekent dat verdachte onrechtmatig tegenover [aangever] heeft gehandeld en zijn schade moet vergoeden.
Materiële schade
Namens de benadeelde partij is een bedrag van € 1.657,- aan materiële schade gevorderd, bestaande uit € 319,- aan kleding, € 770,- aan eigen risico ziektekostenverzekering, € 174,- aan niet-vergoede kosten osteopaat en € 394,- aan verlies arbeidsvermogen.
- Kleding
Uit het dossier volgt dat de benadeelde partij bij het doen van zijn aangifte op 16 december 2025 direct bij de politie heeft gemeld dat zijn jas bij het incident is gescheurd en dat hij deze jas nog maar net had gekocht, hetgeen ook blijkt uit het betaalbewijs. Op grond van het dossier en de bijgevoegde foto’s stelt de rechtbank vast dat de benadeelde partij de jas zoals genoemd in de vordering tijdens het incident droeg en dat deze jas daarbij beschadigd is geraakt. Er is daarmee sprake van een causaal verband tussen het bewezenverklaarde handelen en de schade aan de jas. De schade is met het betaalbewijs voldoende onderbouwd. De rechtbank acht daarom het gevorderde bedrag van € 319,- toewijsbaar.
- Eigen risico ziektekostenverzekering
Deze schadepost bestaat uit tweemaal € 385,- aan eigen risico voor het jaar 2025 en 2026.
De rechtbank zal het bedrag van € 770,- toewijzen. Deze schadepost is niet betwist, is naar het oordeel van de rechtbank voldoende onderbouwd en staat in een voldoende rechtstreeks verband met het bewezenverklaarde handelen.
- Niet-vergoede kosten osteopaat
Uit het dossier volgt dat de benadeelde partij bij het doen van zijn aangifte op 16 december 2025 direct bij de politie heeft gemeld dat hij na het incident ontzettende hoofdpijn had. Uit de onderbouwing bij de vordering leidt de rechtbank af dat de benadeelde drie keer door de osteopaat vanwege hoofdpijnklachten is behandeld en dat deze behandelingen (kort) na het incident zijn geweest. Dit maakt dat er naar het oordeel van de rechtbank sprake is van een causaal verband tussen het bewezenverklaarde handelen en de gemaakte kosten bij de osteopaat. Uit de stukken volgt verder dat de gemaakte kosten deels door de zorgverzekering zijn vergoed en in dit kader gaat de rechtbank ervan uit dat een zorgverzekering enkel kosten zal vergoeden als er sprake is van een ter zake doende behandeling. De rechtbank acht daarom het gevorderde bedrag van € 174,- toewijsbaar.
- Verlies arbeidsvermogen
De rechtbank zal de kosten van het verlies arbeidsvermogen van € 394,- toewijzen. Deze schadepost is niet betwist, is naar het oordeel van de rechtbank voldoende onderbouwd en staat in een voldoende rechtstreeks verband met het bewezenverklaarde handelen.
Uit het vorenstaande volgt dat een bedrag van € 1.657,- aan materiële schade wordt toegewezen.
Immateriële schade
Namens de benadeelde partij is een bedrag van € 4.200,- aan immateriële schade gevorderd. De rechtbank acht de door het slachtoffer geleden immateriële schade in deze zaak toewijsbaar voor een bedrag van € 3.500,-, gelet op het handelen van verdachte en zijn aandeel bij het incident, de onderbouwing van de vordering en de hoogte van de schadevergoedingen die in min of meer vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De rechtbank is van oordeel dat deze schade in een voldoende rechtstreeks verband met het bewezenverklaarde handelen staat. Uit de toelichting op de vordering volgt namelijk dat de benadeelde als gevolg van het bewezenverklaarde handelen meerdere (glas)verwondingen had, waaronder een forse snijwond ter hoogte van de rechterwenkbrauw welke moest worden gehecht en met spier- en zenuwletsel tot gevolg. Ruim 10 maanden na het incident is een deel van het voorhoofd van de benadeelde nog steeds gevoelloos en is er sprake van verminderde beweeglijkheid van zijn rechterwenkbrauw. De medische eindtoestand is nog niet bereikt en er bestaat een kans dat het spier- en zenuwletsel blijvend van aard is. Daarnaast heeft de benadeelde door het incident zijn studie moeten uitstellen en voelt hij zich nog steeds onveilig in de openbare ruimte. De rechtbank zal het overige deel van de immateriële schade afwijzen, omdat de rechtbank dat schadebedrag in de zaak van de medeverdachte heeft toegewezen.
Geen hoofdelijkheid
Nu de rechtbank, zoals overwogen, van oordeel is dat het medeplegen (van zware mishandeling) niet wettig en overtuigend kan worden bewezen en verdachte daarvan is vrijgesproken, zal de rechtbank de toe te wijzen schadevergoeding niet hoofdelijk opleggen.
Wettelijke rente
De gevorderde wettelijke rente zal worden toegewezen vanaf de datum waarop het feit werd gepleegd, te weten 14 december 2025.
Schadevergoedingsmaatregel
De rechtbank zal tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen tot betaling van het toegekende schadebedrag. Dit betekent dat het CJIB de inning zal verzorgen en dat bij niet betaling gijzeling kan worden toegepast als dwangmiddel.
Kostenveroordeling
Ook zal de rechtbank verdachte veroordelen in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt, nu er geen proceskosten zijn gevorderd tot op heden begroot op nihil, en in de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.
8 De wettelijke voorschriften
De beslissing berust op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 63 en 302 van het Wetboek van Strafrecht zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.
9 Beslissing
De rechtbank:
Bewezenverklaring
- verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;
- spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;
Strafbaarheid
- verklaart dat het bewezenverklaarde de volgende strafbare feiten oplevert:
Primair: Zware mishandeling
- verklaart verdachte strafbaar;
Strafoplegging
- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 6 (zes) maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 (twee) jaar;
- bepaalt dat deze straf niet ten uitvoer wordt gelegd, tenzij de rechter tenuitvoerlegging gelast, omdat verdachte voor het einde van de proeftijd de hierna vermelde voorwaarden niet heeft nageleefd;
- stelt als algemene voorwaarde dat verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;
- stelt als bijzondere voorwaarden:
* dat verdachte zich gedurende de proeftijd meldt op afspraken bij Reclassering Nederland op het adres Vrijlandstraat 33, 4337 EA Middelburg, telefoonnummer 088 804 1505, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt;
* dat verdachte zich laat behandelen door Homerun, Forensische Zorg Zeeland of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering, zolang de reclassering de behandeling nodig vindt. De zorgverlener bepaalt de wijze van behandeling. De behandeling is gericht op agressiebeheersing en/of andere problematiek. Gelet op de problematiek kan onderdeel van de behandeling zijn dat de verdachte voorgeschreven medicatie zal gebruiken;
* dat verdachte zich inspant voor het vinden en behouden van betaald werk, onbetaald werk en/of vrijetijdsbesteding, met een vaste structuur. De dagbesteding draagt bij aan het voorkomen van delictgedrag;
* dat verdachte meewerkt aan controles om zicht te krijgen op het gebruik en/of het gebruik te leren beheersen van alcohol en/of verdovende middelen, genoemd in lijst I (harddrugs), en/of lijst II (softdrugs) en/of en middelen die vallen onder een stofgroep genoemd in lijst IA in de Opiumwet. Deze controles kunnen bestaan uit urineonderzoek. De reclassering bepaalt hoe vaak en met welk controlemiddel wordt gecontroleerd;
* dat verdachte meewerkt aan ambulante begeleiding door Homerun, of een andere zorgaanbieder, te bepalen door de reclassering;
* dat verdachte op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met [medeverdachte] , geboren [geboortedag 2] 2009, indien en voor zolang de reclassering dit noodzakelijk acht;
* dat verdachte op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met aangever [aangever] , geboren [geboortedag 3] 2006, indien en voor zolang de reclassering dit noodzakelijk acht;
- bepaalt dat van rechtswege gelden de bijzondere voorwaarden:
* dat verdachte ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit, medewerking verleent aan het nemen van vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage biedt;
* dat verdachte medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, de medewerking aan huisbezoeken daaronder begrepen;
- geeft opdracht aan de reclassering tot het houden van toezicht op de naleving van voormelde bijzondere voorwaarden en verdachte ten behoeve daarvan te begeleiden;
- veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 200 (tweehonderd) uren;
- beveelt dat indien verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, vervangende hechtenis zal worden toegepast van 100 (honderd) dagen;
- bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van dit vonnis in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde taakstraf naar rato van 2 uur per dag;
Benadeelde partij
- veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [aangever] van € 5.157,-, waarvan € 1.657,- aan materiële schade en € 3.500,- aan immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 14 december 2025 tot aan de dag der voldoening;
- veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot nu toe begroot op nihil;
- wijst het overige gedeelte van de vordering af;
Schadevergoedingsmaatregel
- legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer [aangever], € 5.157,- te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 14 december 2025 tot aan de dag der voldoening;
- bepaalt dat bij niet betaling 50 dagen gijzeling kan worden toegepast, met dien verstande dat toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft;
- bepaalt dat bij voldoening van de schadevergoedingsmaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partij vervalt en omgekeerd;
Voorlopige hechtenis
- heft het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op.
Dit vonnis is gewezen door mr. D.H. Hamburger, voorzitter, mr. L.E. Verschoor-Bergsma en mr. S.E. Poutsma, rechters, in tegenwoordigheid van mr. A.G. Vork, griffier,
en is uitgesproken ter openbare zitting op 19 november 2026.
Mr. Hamburger, mr. Poutsma en de griffier zijn buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.
Wetsartikelen in deze uitspraak
- Artikel 41 Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 63 Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 9 Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 14a Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 14b Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 14c Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 22c Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 22d Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 36f Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 302 Sr meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 1 WID meer uitspraken over dit artikel
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.