Rechtbank Rotterdam, 24 september 2026

Bij besluit van 11 maart 2026 heeft verweerder een huisverbod opgelegd aan eiser.

Bij brief van 13 maart 2026 heeft eiser beroep ingesteld tegen dit besluit (hierna: het bestreden besluit). Tevens heeft eiser de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen (bekend onder zaaknummer C/10/716391 / KG ZA 26-247).

Verweerder heeft op 16 maart 2026 een verweerschrift ingediend.

Eiser heeft bij bericht van 16 maart 2026 haar beroepsgronden aangevuld.

Bij besluit van 18 maart 2026 heeft verweerder het huisverbod ingetrokken.

Verweerder heeft op 30 maart 2026 een nader verweerschrift ingediend met als bijlagen onder meer het filmpje met het geluidsfragment, de datum daarvan, de beëdigde vertaling en transcript van de tekst.

Eiser heeft bij bericht van 8 april 2026 haar beroepsgronden aangevuld, en bij berichten van 14 juli 2026 en 31 juli 2026 aanvullende stukken ingediend.

De oudste minderjarige is eerder in de procedure al in de gelegenheid gesteld zijn mening kenbaar te maken. Hij heeft hier geen gebruik van gemaakt.

De mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgevonden op 27 augustus 2026. Bij die gelegenheid zijn verschenen:

Weergave bestreden besluit en beroep

Bij het bestreden besluit heeft verweerder aan eiser een huisverbod opgelegd voor de duur van tien dagen op grond van de Wet tijdelijk huisverbod (hierna: Wth). Verweerder heeft hieraan ten grondslag gelegd dat de aanwezigheid van eiser in de woning (een vermoeden van) een ernstig en onmiddellijk gevaar (hierna: het gevaar) oplevert voor de veiligheid van één of meer personen die met haar in de woning wonen.

Het beroep strekt ertoe het bestreden besluit te vernietigen met veroordeling van verweerder in de door verzoekster gemaakte (proces)kosten.

Wettelijk kader

Inhoudelijke beoordeling beroepsgronden

Eiser voert aan dat het gevaar niet bestond op het moment dat verweerder het bestreden besluit nam en dat verweerder in redelijkheid geen gebruik heeft kunnen maken van zijn bevoegdheid het huisverbod op te leggen. Eiser heeft daartoe aangevoerd dat het eerder genoemde filmpje met daarop de uitspraken die door eiser gedaan zouden zijn, niet ten grondslag lag aan de beslissing tot oplegging van het huisverbod. Eiser lag bovendien in bed te slapen op het moment dat de politie ter plaatse kwam, waardoor volgens haar geen sprake was van gevaar. Bovendien is de bij de minderjarige aangetroffen snee op zijn gezicht niet terug te leiden naar eiser.

De rechter beoordeelt vol of het gevaar blijkt uit de door verweerder geduide feiten of omstandigheden. Als blijkt van dat gevaar, dan was verweerder bevoegd een huisverbod op te leggen.

De rechter is daarom van oordeel dat sprake was van (een ernstig vermoeden van) gevaar. Verweerder was dus bevoegd het huisverbod op te leggen. Daarna beoordeelt de rechter terughoudend of verweerder, alle belangen afwegend, in redelijkheid gebruik heeft kunnen maken van die bevoegdheid.

Uit de stukken en de mondelinge behandeling blijkt dat ten tijde van de oplegging van het huisverbod verweerder de adviezen uit het Risicotaxatie-instrument Huiselijk Geweld (hierna ook: RiHG) van zowel Veilig Thuis als de politie heeft meegewogen. Op basis van de RiHG van de politie heeft de hulpofficier geadviseerd het huisverbod op te leggen. Uit de toelichting bij het RiHG vanuit Veilig Thuis blijkt dat geadviseerd is om geen huisverbod op te leggen, onder voorwaarde dat intensieve hulpverlening ingezet zou worden. De voorzieningenrechter heeft geconstateerd dat eiser onvoldoende heeft gemotiveerd dat het besluit is gebaseerd op de uitkomsten van het één van deze twee RiHG’s. De rechtbank heeft in deze beroepszaak geen reden om van dat oordeel af te wijken. Het besluit is in zoverre niet deugdelijk gemotiveerd.

Verweerder heeft in het nader verweerschrift en tijdens de mondelinge behandeling dit motiveringsgebrek echter voldoende hersteld. Verweerder heeft nader toegelicht waarom zij het advies vanuit de politie volgde, onder meer omdat de politie tijdens het opstellen van het RiHG wel over eerdere politieregistraties en processen-verbaal van bevindingen van de politie beschikte en Veilig Thuis niet. Uit die stukken blijkt een langere voorgeschiedenis met meerdere meldingen van (dreigend) geweld en ruzies tussen achterblijver en eiser. De rechtbank is van oordeel dat verweerder in redelijkheid gebruik heeft kunnen maken van de bevoegdheid het huisverbod op te leggen. Daarbij betrekt de rechtbank het uitgangspunt dat verweerder vanaf het opleggen van het huisverbod tien dagen wordt gegund voor het opstarten van noodzakelijke hulpverlening en dat alleen bijzondere feiten of omstandigheden reden zijn voor het voortijdig beëindigen van de werking van het huisverbod.

Ondanks de begrijpelijke zorgen van eiser over wat het huisverbod betekent voor onder meer haar werk en haar reputatie, is niet komen vast te staan dat eiser in haar belangen is geschaad door het ontbreken van een deugdelijke motivering van deze belangenafweging. Daarbij is van belang dat verweerder deze motivering heeft aangevuld en eiser heeft hier ook op heeft kunnen reageren. De rechtbank zal daarom op grond van artikel 6:22 Awb het besluit in stand laten.

Conclusie

Het beroep is deels ongegrond.

De rechtbank ziet in het onder 2.3.5 vastgestelde motiveringsgebrek wel aanleiding om verweerder te veroordelen in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op 2 punten met een waarde per punt van € 934,-, wat maakt een totaal van € 1.868,-. Omdat aan eiser een toevoeging is verleend, moet het bedrag van de kosten worden betaald aan de rechtsbijstandverlener.