Uitspraak · Arbeidsrecht
Rechtbank Gelderland, 14 oktober 2026 – Arbeidsrecht: Vermeend werken tijdens arbeidsongeschiktheid
ECLI:NL:RBGEL:2026:8516Zaaknummer K/5004/12260080
- Instantie
- Rechtbank Gelderland
- Datum uitspraak
- 14 oktober 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- K/5004/12260080
- Rechtsgebied
- Civiel recht, Arbeidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig, Beschikking
- Uitkomst
- Ontbinding arbeidsovereenkomst
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 7:625 BW
- Zittingsplaats
- Nijmegen
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Arbeidsrecht. Vermeend werken tijdens arbeidsongeschiktheid komt niet vast te staan. Wel verstoorde verhoudingen. Ontbinding op de g-grond.
6 De beslissing
De kantonrechter
op het verzoek
ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen met ingang van 1 december 2026;
veroordeelt [verzoeker] om aan [verweerder] de wettelijke transitievergoeding te betalen als bedoeld in artikel 7:673 lid 2 BW, onder verstrekking van een deugdelijke specificatie;
veroordeelt [verweerder] in de proceskosten, aan de zijde van [verzoeker] vastgesteld op € 1.148,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [verweerder] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend;
verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af het meer of anders verzochte;
op het tegenverzoek
wijst het verzoek af;
compenseert de proceskosten tussen partijen in die zin dat ieder zijn eigen kosten draagt.
| Deze beschikking is gegeven door mr. M.J.C. van Leeuwen en in het openbaar uitgesproken op 14 oktober 2026. | ||
| !NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING SECRETARIS! | !NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING RECHTER! | |
| !NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR STEMPELS! |
560 \ 40140
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK GELDERLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Nijmegen
Zaaknummer / rekestnummer: 12260080 \ HA VERZ 26-36
Beschikking van 14 oktober 2026
in de zaak van
de vennootschap onder firma [V.O.F] .
gevestigd te [plaats]
verzoekende partij
verwerende partij in het tegenverzoek
hierna te noemen: [verzoeker]
gemachtigde: mr. S.B.H. Dijkstra (DAS Rechtsbijstand)
tegen
[verweerder]
wonende te [plaats]
verwerende partij
verzoekende partij in het tegenverzoek
hierna te noemen: [verweerder]
gemachtigde: mr. Y. Eryilmaz.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het verzoekschrift met producties 1 t/m 14;
- het verweerschrift, met een tegenverzoek met producties 1 t/m 30;
- aanvullende stukken (producties 15 t/m 21) van [verzoeker] ingediend op 11 september 2026;
- de aanvullende productie 31 van [verweerder] ingediend op 11 september 2026;
- de mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 15 september 2026. Namens [verzoeker] zijn verschenen [persoon 1] en [verzoeker] en zij werden bijgestaan door mr. Dijkstra. [verweerder] is verschenen met [tolk] (tolknummer: [nummer] ) en zijn (waarnemend) gemachtigde mr. Karabulut. De gemachtigden hebben spreekaantekeningen voorgedragen. De griffier heeft aantekeningen gehouden van hetgeen met partijen is besproken.
Vervolgens is de datum van de beschikking bepaald op vandaag.
Op 17 september 2026 heeft mr. Karabulut in een brief aan de rechtbank en mr. Dijkstra gestuurd waarin is meegedeeld dat sprake was van vertalingsproblemen tijdens de mondelinge behandeling waardoor [verweerder] de vertaling van de tolk niet goed heeft begrepen en enkele antwoorden onjuist of onvolledig zijn vertaald.
2. De feiten
[verzoeker] is een aannemingsbedrijf in burgerlijke en utiliteitsbouw. Haar hoofdactiviteit is het verrichten van renovaties en restauraties.
[verweerder] , geboren op [geboortedag] 1982, is sinds 28 januari 2020 in dienst bij [verzoeker] . De functie van [verweerder] is Timmerman II met een loon van € 2.562,56 bruto per maand.
In april 2024 heeft [verweerder] letsel aan zijn hand opgelopen, waardoor hij arbeidsongeschikt is geraakt. Na een lange periode van re-integratie onder begeleiding van de bedrijfsarts is [verweerder] op 4 december 2025 weer volledig arbeidsgeschikt verklaard.
Op 30 januari 2026 heeft [verweerder] zich ziekgemeld wegens pijnklachten.
Op 4 februari 2026 heeft [verzoeker] [verweerder] via Whatsapp benaderd voor werkzaamheden. De volgende berichten zijn door [verzoeker] en in reactie daarop door [verweerder] gestuurd:
[verzoeker] :
Heb je zin om dit toiletje effe te tegelen?
Zit omhoog!
Licht werk.
[verweerder] :
Hai [verzoeker] Goedemiddag deze werk van mij is echt moeilijk sorry
Ik heb nog pijn
Sorry [verzoeker]
Op 24 februari 2026 is [verweerder] in de woning van een [particulier] geweest, waar verbouwingswerkzaamheden werden uitgevoerd door een andere aannemer, te weten [aannemer] (verder te noemen: [aannemer] ). In die woning was tevens de [elektricien] werkzaam, een elektricien met wie [verzoeker] ook zaken doet.
[verzoeker] heeft van [elektricien] de melding ontvangen dat [verweerder] in de woning van [particulier] is aangetroffen en dat hij daar is geweest om werk te bekijken. Op 25 februari 2026 heeft een gesprek tussen [verzoeker] en [verweerder] plaatsgevonden, waarin [verzoeker] [verweerder] met de mededeling van [elektricien] heeft geconfronteerd.
Na het gesprek met [verweerder] heeft [verzoeker] per e-mail contact gezocht met de eigenaar van de woning ( [particulier] ) met de vraag of [verweerder] werk heeft verricht of heeft aangenomen.
Diezelfde dag heeft [aannemer] via Whatsapp gestuurd:
‘(..)
Ik begrijp dat er veel commotie is rondom [verweerder] . Even ter verduidelijking: ik werk momenteel bij [particulier] (..). Hij vond het fijn samen te werken met mensen die eerder bij hem gewerkt hebben, en [verweerder] valt daar ook onder.
De afspraak met [verweerder] was dat hij, na zijn operatie, het toilet van [particulier] zou betegelen, en dit zou na 20 maart gebeuren. Tot nu toe heeft hij echter geen werkzaamheden verricht.
(..)
‘Ja wilde het graag even toelichten. We waren daar gister voorlopig voor het laatst om de wanden te sluiten en [verweerder] kwam kijken wat er gedaan moest worden qua tegelwerk. (..)’
Bij e-mail van 27 februari 2026 heeft [particulier] aan [verzoeker] bericht:
‘(..)
[verweerder] is bij ons thuis geweest voor tegels. Hij is aangenomen door [aannemer] . Hij heeft geen werk verricht. Ik hoorde van [aannemer] dat hij die middag niet meer zou komen omdat hij ziek was. (..)’
Op 27 februari 2026 heeft een vervolggesprek plaatsgevonden tussen [verzoeker] en [verweerder] over zijn aanwezigheid in de woning van [particulier] op 24 februari 2026. Tijdens dat gesprek zijn de gemoederen hoog opgelopen. [verzoeker] heeft [verweerder] hierna een voorstel gedaan om de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden te beëindigen. [verweerder] heeft dit voorstel afgeslagen.
[verzoeker] heeft zich vervolgens tot haar gemachtigde gewend. Laatstgenoemde heeft [verweerder] bij de brief van 12 maart 2026 in de gelegenheid gesteld uiterlijk 18 maart 2026 het voorstel van [verzoeker] te accepteren onder aanzegging van een ontbindingsprocedure.
In de brief staat, voor zover thans van belang:
‘(..)
De [elektricien] (..) was ingeschakeld door [aannemer] om de elektriciteit te maken (..). Voor het huis trof hij u aan. U droeg op dat moment werkkleding en had een pasje van Bouwmaat in uw hand. [elektricien] (..) vroeg u wat u daar deed. (..) U gaf onder andere aan dat u bij Bouwmaat materiaal zou gaan halen om voorbereidende werkzaamheden (naar achteraf bleek voorstrijk werkzaamheden) te gaan verrichten.
(..)
Na een tijdje kwamen u en [aannemer] beiden naar beneden en vertrok u zonder iets te zeggen. [aannemer] vertelde [elektricien] dat u niet blij was dat [aannemer] niet had gezegd dat hij ook zou komen. [aannemer] vertelde hem ook dat u eerder die ochtend al daar was geweest om het werk te bekijken, zodat u diezelfde dag in de middag kon voorstrijken en op 20 maart 2026 zou gaan tegelen.
De volgende dag, op 25 februari 2026, heeft [elektricien] 's middags melding gedaan van zijn constateringen bij cliënte. Cliënte heeft u vervolgens uitgenodigd op kantoor om de constateringen van de [elektricien] voor te leggen en u om een uitleg te vragen. Op de concrete vraag van cliënte wat u daar op 24 februari 2026 deed, in werkkleding, met een Bouwmaat-pas in uw hand, heeft u geen duidelijke verklaring gegeven. U heeft enkel aangegeven "dat u niks gedaan heeft". Na afloop van het gesprek heeft cliënte de eigenaar van [adres] te Nijmegen een
WhatsApp bericht gestuurd. (..) Cliënte ontving daarop geen reactie van de klant zelf, maar van [aannemer] , "dat u geen werkzaamheden zou hebben verricht tot nu toe". Diezelfde avond zond u cliënte via WhatsApp meerdere spraakberichten waarin u aangeeft "het niet gedaan te hebben", en "het niet zo bedoeld te hebben".
Op 27 februari 2026 heeft cliënte u opnieuw uitgenodigd voor een gesprek op kantoor en u bevraagd over de situatie. Zij heeft opnieuw moeten constateren dat u geen verklaring had voor waarom u op dinsdag 24 februari 2026, in werkkleding en een pas van Bouwmaat in de hand, werd aangetroffen op de bouwplaats bij een particulier die in beheer is van een aannemer waar u niet in dienst bent terwijl u aan cliënte heeft verklaard vanwege ziekte niet in staat te zijn om werkzaamheden te verrichten. U kwam opnieuw niet verder dan "dat u het niet gedaan heeft en het niet zo bedoeld heeft". Cliënte kan daarom op basis van de verklaring van [elektricien] in combinatie met de bevestiging van [aannemer] dat u op 24 februari 2026 aanwezig was op de bouwplaats
van [adres] te Nijmegen, gewoonweg niet anders dan concluderen dan dat u op 24 februari 2026 omstreeks 12.30 uur op de bouwplaats van [adres] te Nijmegen aanwezig was, omdat u voornemens was om tijdens ziekte nevenwerkzaamheden te verrichten die exact dezelfde werkzaamheden betroffen als die u normaliter voor cliënte verricht (voorbereidende werkzaamheden voor tegelwerk, zijnde het voorstrijken van wanden). En dat terwijl u aan cliënte had verklaard vanwege ziekte niet in staat te zijn om werkzaamheden te verrichten. Er is geen enkele andere logische verklaring denkbaar.
Om meerdere redenen (op zichzelf staand, maar ook tezamen genomen) kan van cliënte niet langer gevergd worden de arbeidsovereenkomst met u te laten voortduren. Cliënte mag er als uw werkgever allereerst vanuit gaan dat u als werknemer gedurende uw arbeidsongeschiktheid open en waarheidsgetrouw communiceert over uw belastbaarheid. Het voornemen om voornoemde voorbereidende werkzaamheden te verrichten is in strijd met hetgeen u over uw belastbaarheid aan cliënte had medegedeeld. Daardoor heeft u het vertrouwen van cliënte in u
ernstig geschaad. Daarnaast heeft u geen enkele inhoudelijke uitleg gegeven over de door [elektricien] geconstateerde feiten, die haaks staan op de door u gegeven informatie over uw belastbaarheid.
Bij e-mail van 20 maart 2026 heeft de gemachtigde van [verweerder] op het voorstel en de e-mail van 12 maart 2026 gereageerd, met daarin onder meer:
‘(..)
Cliënt heeft te allen tijde te goeder trouw gehandeld. Op die dag was hij ziek thuis; vermoeid door aanhoudende klachten, emotioneel gespannen door de onzekerheid over zijn herstel en met een operatie die op zeer korte termijn stond gepland. Vanuit die menselijke, emotionele reflex, om even uit zijn belastende situatie te stappen en zijn hoofd tot rust te brengen, is hij kort bij een bekende langsgegaan. Het betrof géén werkafspraak; er is niets verricht en niets ontvangen. Dat volgt uit zijn eigen toelichting en wordt bevestigd door de
verklaring van de heer [aannemer] d.d. 17 maart 2026, die vastlegt dat er die dag géén werkzaamheden zijn uitgevoerd en géén betaling heeft plaatsgevonden.
Daarnaast is de suggestie dat cliënt werkkleding droeg en met een pasje van Bouwmaat op pad was, volstrekt onjuist en voor hem bijzonder kwetsend. Cliënt heeft aangegeven dat hij die dag juist géén werkkleding droeg maar gewone dagelijkse kleding, omdat hij ziek thuis was en zich niet goed voelde. Het pasje van Bouwmaat verklaart zich eenvoudig: voor iemand met zijn vakmanschap is een bouwmaterialenwinkel geen teken van arbeid maar een plek waar hij, zelfs tijdens ziekte, inspiratie opdoet en zich verheugt op het moment dat
hij ooit weer volledig kan werken. Dat is geen arbeidshandeling, maar een menselijk en bijna nostalgisch gebaar van iemand die zijn vak mist. De heer [aannemer] had hem bovendien verteld dat het een betegeling op een houten vloer betrof; aangezien cliënt uitsluitend ervaring heeft met betegeling op beton en gipsplaten, wist cliënt op voorhand dat hij deze klus in het geheel niet kon uitvoeren. Zijn aanwezigheid was dan ook niet ingegeven door werk, maar doordat hij -op informele uitnodiging van een vriend- kort uit zijn sombere thuissituatie wilde stappen en op locatie slechts twintig minuten heeft gekeken, enkel om mogelijk iets te leren. Er is die dag geen arbeid verricht en er bestond geen intentie daartoe.
(..)
Loutere aanwezigheid op locatie zonder arbeidshandelingen, zonder betaling én zonder intentie daartoe levert geen schending van arbeidsrechtelijke verplichtingen op én vormt geen basis voor ontbinding zonder transitievergoeding. Uw dossier bevat geen objectieve gegevens waaruit zou blijken dat cliënt arbeid heeft verricht of contractuele verplichtingen heeft geschonden.
De feitelijke achtergrond maakt dit des te duidelijker. De arbeidsongeschiktheid van cliënt staat in deze zaak niet ter discussie en vindt bovendien haar oorsprong in een bedrijfsongeval waarbij hij letsel aan zijn hand heeft opgelopen. Sindsdien bestaan langdurige beperkingen die hem structureel belemmerden in de uitoefening van zijn werk. In het begin van 2026 kwamen daar de ernstige liesklachten bij, die op 2 maart 2026 hebben geleid tot een operatie en een herstelfase waarin tillen en druk zetten uitdrukkelijk was verboden. Deze combinatie van klachten maakte dat cliënt op 24 februari 2026 feitelijk en juridisch ongeschikt was om arbeid te verrichten. Dat hij die dag niet heeft gewerkt, past volledig binnen dit beeld. In plaats van rust en zorgvuldige begeleiding heeft werkgever cliënt echter herhaaldelijk opgeroepen om tijdens ziekte toch werkzaamheden te verrichten,
zelfs in perioden waarin duidelijk was dat cliënt fysiek niet in staat was tot welke arbeid dan ook. Dit gebeurde nota bene in perioden waarin werkgever exact wist welke medische beperkingen speelden en welke instructies over rust door zowel behandelaars als bedrijfsarts waren gegeven.
(..)
Ontslag tijdens ziekte is niet mogelijk vanwege het opzegverbod, en juist daarom had van werkgever mogen worden verwacht dat hij cliënt duidelijkheid bood, tijdig de bedrijfsarts inschakelde en de re-integratie zorgvuldig vormgaf. Dat is niet gebeurd, en het is deze opeenstapeling van nalatigheden die maakt dat de handelwijze van werkgever moeilijk verenigbaar is met goed werkgeverschap.
(..)
Voor zover relevant wijs ik erop dat werkgever gehouden is tot correcte loondoorbetaling tijdens ziekte. Waar betaling is uitgebleven of vertraagd, behoudt cliënt zich een zelfstandige loonvordering voor, met wettelijke verhoging en rente. Daarnaast behoudt cliënt zich voor werkgever aansprakelijk te stellen voor de schade voortvloeiend uit het bedrijfsongeval; nu aanwijzingen bestaan dat noodzakelijke veiligheidsmaatregelen en instructies hebben ontbroken.
(..)’
Bij brief van 31 maart 2026 heeft de gemachtigde van [verzoeker] het standpunt gehandhaafd en meegedeeld dat sprake is van een vertrouwensbreuk.
‘(..)
Het verwijt aan [verweerder] betreft echter niet dat hij die dag daadwerkelijk arbeid heeft verricht, maar dat hij:
1. tijdens arbeidsongeschiktheid werkgerelateerde activiteiten heeft voorbereid en geïnitieerd, althans daartoe voornemens was;
2. niet open, volledig en naar waarheid heeft gecommuniceerd over zijn belastbaarheid;
3. geen enkele consistente, plausibele en inhoudelijke verklaring heeft gegeven voor zijn
aanwezigheid bij de [adres] te Nijmegen op 24 februari 2026.
Het voornemen om voorbereidende werkzaamheden te verrichten — werkzaamheden die identiek zijn aan zijn reguliere werkzaamheden voor cliënte — verdraagt zich niet met zijn eerdere mededelingen dat fysiek niet in staat was om werkzaamheden te verrichten.
Daar komt bij dat in het schrijven dat u op 20 maart 2026 namens [verweerder] heeft gezonden opnieuw een onjuiste voorstelling van zaken wordt gegeven over de aard van zijn aanwezigheid op de bouwplaats. Op basis van de verklaringen van zowel de [elektricien] als de heer [aannemer] staat vast dat sprake was van een werkgerelateerde afspraak en niet van een louter sociaal bezoek.
(..)
Vertrouwensbreuk en ernstig verwijtbaar handelen
Cliënte mag er als werkgever op kunnen vertrouwen dat een werknemer tijdens arbeidsongeschiktheid open, volledig en naar waarheid communiceert over zijn belastbaarheid. (..)
Het vertrouwen van cliënte is ernstig geschaad doordat [verweerder] activiteiten ontplooide en voorbereidde die onverenigbaar zijn met zijn gemelde beperkingen, geen consistente uitleg heeft gegeven voor zijn aanwezigheid op de bouwplaats en ook na confrontatie met concrete waarnemingen is blijven volstaan met ontkenningen en onjuiste verklaringen. Het vertrouwen van cliënte in [verweerder] was al ernstig beschadigd en hierdoor alleen maar meer onherstelbaar beschadigd geraakt.
(..)’
Bij e-mail van 9 april 2026 heeft de gemachtigde van [verweerder] hun standpunt gehandhaafd en ten aanzien van het gesprek van 25 februari 2026 nog opgemerkt:
‘(..)
Voorts is van belang hetgeen is voorgevallen op 25 februari 2026, tijdens het gesprek tussen cliënt en uw cliënte. Cliënt beschikt over een geluidsopname van dit gesprek, waaruit blijkt dat reeds vóórdat cliënt zijn standpunt kon toelichten sprake was van een zeer intimiderende en dwingende benadering door uw cliënte. In het gesprek wordt op indringende wijze druk uitgeoefend op cliënt om met beëindiging van het dienstverband in te stemmen, waarbij de toonzetting neerbuigend en bedreigend is en cliënt feitelijk voor een voldongen feit wordt geplaatst. Nog voordat cliënt zijn lezing van de gebeurtenissen kan geven, wordt hem meegedeeld dat het dienstverband zal worden beëindigd. De opname laat zien dat cliënt zich daartegen rustig en inhoudelijk verweert, maar dat de besluitvorming bij uw cliënte reeds vaststond en niet was gebaseerd op een open en zorgvuldige afweging van
de feiten. Dit alles wijst erop dat het voornemen tot beëindiging reeds bestond, los van enige valide inhoudelijke grond, en dat cliënt onder ontoelaatbare druk is gezet om met ontslag in te stemmen.
Deze gang van zaken raakt rechtstreeks aan de vraag of sprake is geweest van zorgvuldig werkgeverschap en een zuivere besluitvorming. Het gegeven dat een werknemer in een kwetsbare positie — arbeidsongeschikt en afhankelijk — op deze wijze wordt benaderd, is zwaarwegend en kan niet los worden gezien van de beoordeling van het handelen van uw cliënte.
Gelet op het voorgaande constateer ik dat de inhoudelijke standpunten van partijen fundamenteel uiteenlopen. Cliënt blijft bij zijn standpunt dat hij zich heeft gehouden aan zijn verplichtingen, dat hij arbeidsongeschikt was en is en dat beëindiging van het dienstverband reeds was voorgenomen zonder deugdelijke grond. Onder deze omstandigheden acht cliënt een minnelijke regeling niet langer reëel.
(..)
3 Het verzoek, het verweer en het tegenverzoek
[verzoeker] verzoekt de arbeidsovereenkomst met [verweerder] te ontbinden op de kortst mogelijke termijn, primair vanwege ernstig verwijtbaar handelen of nalaten, subsidiair vanwege een verstoorde arbeidsverhouding, meer subsidiair vanwege een cumulatie van omstandigheden en daarnaast primair te bepalen dat [verweerder] geen recht heeft op een transitievergoeding wegens ernstig verwijtbaar handelen dan wel subsidiair een transitievergoeding toe te kennen van € 6.507,05 met in beide gevallen [verweerder] te veroordelen in de proceskosten.
[verzoeker] heeft aan het verzoek ten grondslag gelegd dat zij het vertrouwen in [verweerder] is verloren. [verweerder] was arbeidsongeschikt en heeft aan [verzoeker] laten weten dat hij niet in staat was werk te verrichten vanwege pijnklachten. [verzoeker] is er achter gekomen dat [verweerder] tijdens zijn arbeidsongeschiktheid aanwezig was op een particuliere bouwplaats en dat hij in ieder geval de intentie had op enig moment daar werkzaamheden te gaan verrichten. Toen [verzoeker] [verweerder] hiermee confronteerde heeft hij daar geen consistente verklaring voor gegeven. Vervolgens zijn er vanuit [verweerder] zware (ongefundeerde) beschuldigingen van intimidatie en onzorgvuldig werkgeverschap geuit wat tot verdere escalatie en uiteindelijk tot een vertrouwensbreuk heeft geleid. Het handelen van [verweerder] is ernstig verwijtbaar dan wel heeft dit tot een ernstige en duurzame verstoring van de arbeidsovereenkomst geleid.
[verweerder] verweert zich tegen het verzoek en stelt dat de verzochte ontbinding moet worden afgewezen. Voor het geval de arbeidsovereenkomst toch wordt ontbonden, verzoekt [verweerder] om toekenning van een billijke vergoeding, wegens ernstig verwijtbaar handelen door [verzoeker] , en de transitievergoeding, met veroordeling van [verzoeker] in de proceskosten.
[verweerder] heeft een tegenverzoek gedaan, dat inhoudt:
- voor recht te verklaren dat tussen partijen een arbeidsomvang geldt van 40 uur per week, althans 160 uur per vier weken periode;
- voor recht te verklaren dat geen rechtsgeldige wijziging heeft plaatsgevonden van 40 uur per week naar 32 uur per week;
- [verzoeker] te veroordelen tot betaling van het achterstallige loon dat voortvloeit uit het verschil tussen de rechtens geldende arbeidsomvang en het feitelijk verloonde aantal uren, onder aftrek van reeds betaalde bedragen;
- [verzoeker] te veroordelen tot betaling van de wettelijke verhoging ex artikel 7:625 BW over het achterstallige loon;
- [verzoeker] te veroordelen tot betaling van de wettelijke rente over het achterstallige loon en de wettelijke verhoging vanaf de respectieve vervaldata tot aan de dag van volledige voldoening;
- [verzoeker] te veroordelen tot afgifte van correcte loonstroken en salarisspecificaties, voor zover deze ontbreken of onjuist zijn;
- [verweerder] in de gelegenheid te stellen de omvang van zijn loonvordering nader te specificeren aan de hand van de door verzoekster over te leggen loon- en salarisspecificaties.
[verweerder] heeft aan het tegenverzoek ten grondslag gelegd dat [verzoeker] de overeengekomen arbeidsomvang niet rechtsgeldig heeft gewijzigd van 40 uur naar 32 uur per week. Als gevolg daarvan heeft [verzoeker] vanaf januari 2026 te weinig salaris aan [verweerder] betaald. [verweerder] maakt daarom aanspraak op betaling van het achterstallige loon en de daarbij verschuldigde wettelijke verhoging en wettelijke rente.
[verzoeker] voert verweer en concludeert tot afwijzing van de verzoeken van [verweerder] .
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4 De beoordeling van het verzoek
Bezwaar tegen aanvullende producties van [verzoeker]
[verweerder] maakt bezwaar tegen de aanvullende producties 15 t/m 21 van [verzoeker] omdat deze buiten de indieningsdatum zijn ingediend, zonder dat de termijnoverschrijding is toegelicht. [verweerder] verzoekt daarom de betreffende producties buiten beschouwing te laten. Het verzoek van [verweerder] wordt afgewezen. Weliswaar zijn de producties een dag buiten de indieningstermijn ingediend, maar [verweerder] heeft voldoende de gelegenheid gehad er kennis van te nemen en erop te reageren. De aanvullende stukken van [verzoeker] worden daarom geaccepteerd en maken onderdeel uit van het procesdossier.
Inhoudelijke beoordeling
Het gaat in deze zaak om de vraag of de arbeidsovereenkomst tussen partijen moet worden ontbonden.
Een arbeidsovereenkomst kan alleen worden ontbonden als daar een redelijke grond voor is. In de wet is bepaald wat een redelijke grond is.[_368cfce6-2f22-47a3-99a4-a7c369472b04] Ook is voor ontbinding vereist dat herplaatsing van de werknemer binnen een redelijke termijn niet mogelijk is of niet in de rede ligt.[_b6b85fea-0ce4-4488-bcf0-e2b2b299c335]
De kantonrechter oordeelt dat er een redelijke grond is voor ontbinding. Dat wordt als volgt toegelicht.
Tussen partijen staat vast dat [verweerder] op 24 februari 2026 is aangetroffen in de woning van [particulier] . Dat [verweerder] die dag werkzaamheden heeft verricht in de woning van [particulier] is niet dan wel onvoldoende komen vast te staan. Wel blijkt uit de stellingen van partijen en hetgeen [verweerder] zelf ter zitting heeft toegelicht dat hij daar niet enkel was om een vriend op te zoeken, zoals in het verweerschrift gesteld, maar dat zijn bezoek gericht was op eventuele werkzaamheden in de toekomst of een samenwerking met [aannemer] . Aan de stelling dat [verweerder] op therapeutische basis in de woning aanwezig was wordt dan ook voorbij gegaan. Daar komt bij dat voor zover [verweerder] op therapeutische basis op een werkplaats had willen zijn, niet valt in te zien waarom [verweerder] dit niet bij [verzoeker] heeft gedaan. [verweerder] heeft niet toe kunnen lichten waarom hij zich daarvoor niet bij [verzoeker] heeft gemeld.
Eenmaal geconfronteerd met voornoemde situatie op 25 februari 2026 heeft [verweerder] een verklaring afgegeven die in ieder geval niet dan wel onvoldoende strookte met de verklaring van [elektricien] . Vervolgens heeft [verzoeker] na het gesprek contact met [aannemer] en [particulier] gehad, wier verklaringen meer in lijn lagen met die van [elektricien] dan met de verklaring van [verweerder] . Vervolgens heeft het vervolggesprek van 27 februari 2026 plaatsgevonden. Uit de geluidsopname van dat gesprek blijkt dat het gesprek vrij snel is geëscaleerd. Al vroeg in het gesprek werd aan [verweerder] meegedeeld dat hij zou worden ontslagen maar ook is gebleken dat een van de bestuurders van [verzoeker] zeer boos richting [verweerder] is geworden. De kantonrechter acht het begrijpelijk dat [verzoeker] teleurgesteld was in de ontstane situatie, echter had een meer professionele houding verwacht mogen worden, waarbij [verweerder] meer de kans zou worden geboden zich nader te verklaren. De wijze waarop vanuit [verzoeker] is gereageerd verdient dan ook geen schoonheidsprijs. Door het verloop van het gesprek op
27 februari 2026 zijn de onderlinge verhoudingen in ieder geval op scherp gesteld.
Dit is vervolgens verder geëscaleerd, met een vertrouwensbreuk tot gevolg, doordat aan de zijde van [verweerder] verwijten zonder grond jegens [verzoeker] zijn opgeworpen. Zo heeft [verweerder] gesteld dat sprake is geweest van een bedrijfsongeval in 2024, maar hier is niets van gebleken. Daarnaast heeft [verzoeker] toegelicht dat zij [verweerder] alle tijd en begeleiding heeft gegeven om de blessure aan zijn hand te laten herstellen, ondanks dat onduidelijk was waardoor de blessure is ontstaan, en dat [verweerder] na ongeveer 1,5 jaar weer is gere-integreerd. Dat [verzoeker] op enig ander moment haar re-integratieverplichtingen zou hebben veronachtzaamd is ook niet gebleken. Voorts heeft [verweerder] gesteld dat [verzoeker] zijn arbeidsomvang zonder gegronde reden van 40 uur naar 32 uur zou hebben gewijzigd, maar tijdens de mondelinge behandeling heeft [verweerder] , desgevraagd, zelf bevestigd dat hij voor ogen had om 32 uur bij [verzoeker] te gaan werken en dat hij hierover met [verzoeker] heeft gesproken. [verweerder] wilde namelijk naast zijn werk bij [verzoeker] op de vrijdag voor zichzelf werken om extra geld te verdienen. Anders dan in de brief van 17 september 2026 van mr. Karabulut gesteld, kreeg de kantonrechter hierbij niet de indruk dat [verweerder] de vraag over zijn arbeidsomvang niet goed heeft begrepen, omdat hij verklaarde dat hij nadat hij weer beter zou zijn, 32 uur bij [verzoeker] wilde werken maar ook dat hij op vrijdag voor zichzelf wilde werken. Daar komt bij dat ook niet is gebleken dat [verweerder] na de wijziging van de arbeidsomvang heeft geklaagd over de omstandigheid dat hij minder salaris betaald zou hebben gekregen. Dat in het kader van re-integratie minder uren zouden worden gewerkt en dat door [verweerder] is bedoeld, gaat niet op omdat de contacten hierover plaatsvonden toen [verweerder] na de eerste periode van arbeidsongeschiktheid beter was gemeld. Gelet hierop moet het ervoor worden gehouden dat de wijziging van de arbeidsomvang op verzoek van [verweerder] heeft plaatsgevonden. De kantonrechter acht het begrijpelijk dat de ongegrond gebleken verwijten een negatieve invloed hebben gehad op het vertrouwen van [verzoeker] in [verweerder] en dat dit uiteindelijk, in de gegeven situatie, tot een vertrouwensbreuk heeft geleid bij [verzoeker] .
De elkaar opvolgende escalaties, zoals hiervoor genoemd, hebben ertoe geleid dat de arbeidsverhouding tussen partijen verstoord is geraakt. De kantonrechter is van oordeel dat [verzoeker] daarin enig verwijt valt te maken nu zij het gesprek op 27 februari 2026 te fors heeft ingezet en vrij snel heeft aangegeven dat [verweerder] zou worden ontslagen. Daarentegen kan [verweerder] worden verweten dat hij geen dan wel onvoldoende consistente verklaringen heeft afgegeven en na het ontslag ongefundeerde verwijten richting [verzoeker] heeft gemaakt, waardoor de situatie (uiteindelijk) verder is geëscaleerd. Beide partijen hebben derhalve bijgedragen aan het verstoord raken van de arbeidsverhouding, wat uiteindelijk heeft geleid tot het ontbindingsverzoek. Van ernstige verwijtbaarheid is naar het oordeel van de kantonrechter aan beide kanten in gegeven omstandigheden geen sprake.
Van een opzegverbod is geen sprake omdat is gebleken dat het verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst niet is gelegen in de arbeidsongeschiktheid van [verweerder] , zijnde een fysieke aandoening, maar in de omstandigheid dat hij niet (volledig) eerlijk is geweest naar [verzoeker] . De kantonrechter oordeelt dat de arbeidsrelatie inmiddels ernstig en duurzaam is verstoord, zodat een vruchtbare samenwerking tussen partijen – objectief bezien – niet meer denkbaar is. Om dezelfde redenen ligt herplaatsing evenmin in de rede. De conclusie is dan ook dat de kantonrechter het verzoek van [verzoeker] zal toewijzen op de g-grond, nu de onderbouwing van de e-grond (elders werken tijdens ziekte) niet komt vast te staan.
De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden per 1 december 2026
Het einde van de arbeidsovereenkomst wordt, met toepassing van artikel 7:671b lid 9 sub a BW, bepaald op 1 december 2026. Dat is de datum waarop de arbeidsovereenkomst bij regelmatige opzegging zou zijn geëindigd, verminderd met de duur van deze procedure met dien verstande dat een termijn van ten minste een maand resteert.
[verzoeker] moet de wettelijke transitievergoeding betalen
Partijen zijn het erover eens dat [verweerder] , nu de arbeidsovereenkomst wordt ontbonden op de g-grond, recht heeft op een transitievergoeding. Het door [verzoeker] genoemde bedrag onder 8.2. van haar verzoekschrift gaat uit van een andere einddatum van de arbeidsovereenkomst namelijk 1 augustus 2026. Nu de arbeidsovereenkomst ten einde komt per 1 december 2026 zal [verzoeker] tot betaling van de wettelijke transitievergoeding (te berekenen tot 1 december 2026) worden veroordeeld, onder verstrekking van een deugdelijke specificatie.
Geen billijke vergoeding
Omdat hiervoor is geoordeeld dat de handelwijze van [verzoeker] niet als ernstig verwijtbaar kan worden gekwalificeerd, komt de kantonrechter niet toe aan de beoordeling van het verzoek van [verweerder] strekkende tot toekenning van een billijke vergoeding.
[verzoeker] hoeft geen gelegenheid te krijgen het verzoek in te trekken, omdat aan de ontbinding geen billijke vergoeding wordt verbonden.
De proceskosten komen voor rekening van [verweerder] , omdat [verweerder] overwegend ongelijk krijgt. De proceskosten aan de zijde van [verzoeker] worden begroot op € 1.148,00 (€ 139,00 aan griffierecht, € 865,00 aan salaris gemachtigde en € 144,00 aan nakosten).
De beslissing wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard omdat [verzoeker] dit heeft verzocht en [verweerder] hier geen (kenbaar) verweer tegen heeft gevoerd. Dat de beslissing uitvoerbaar bij voorraad is betekent dat deze beslissing moet worden gevolgd, ook als één van partijen hoger beroep instelt tegen deze beslissing. De beslissing van de kantonrechter geldt in dat geval totdat het gerechtshof een andere beslissing neemt.
5 De beoordeling van het tegenverzoek
Onder 4.7. is reeds geoordeeld dat [verweerder] zelf voor ogen had om 32 uur per week bij [verzoeker] te gaan werken en dat hij hierover met [verzoeker] heeft gesproken. Naar aanleiding daarvan heeft [verzoeker] de arbeidsomvang per januari 2026 gewijzigd van 40 uur naar 32 uur en [verweerder] als zodanig verloond. Omdat [verweerder] zijn zelfstandige tegenverzoek (opgesomd onder 12 t/m 18) heeft gebaseerd op een arbeidsomvang van 40 uur per week en daar gelet op het voorgaande geen grondslag (meer) voor is, worden zijn tegenverzoeken afgewezen.
De kantonrechter ziet aanleiding de proceskosten tussen partijen de compenseren in die zin dat ieder van partijen zijn eigen kosten draagt.
6 De beslissing
De kantonrechter
op het verzoek
ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen met ingang van 1 december 2026;
veroordeelt [verzoeker] om aan [verweerder] de wettelijke transitievergoeding te betalen als bedoeld in artikel 7:673 lid 2 BW, onder verstrekking van een deugdelijke specificatie;
veroordeelt [verweerder] in de proceskosten, aan de zijde van [verzoeker] vastgesteld op € 1.148,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [verweerder] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend;
verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af het meer of anders verzochte;
op het tegenverzoek
wijst het verzoek af;
compenseert de proceskosten tussen partijen in die zin dat ieder zijn eigen kosten draagt.
| Deze beschikking is gegeven door mr. M.J.C. van Leeuwen en in het openbaar uitgesproken op 14 oktober 2026. | ||
| !NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING SECRETARIS! | !NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING RECHTER! | |
| !NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR STEMPELS! |
560 \ 40140
Voetnoten
- Artikel 7:669 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW).
- Artikel 7:669 lid 1 BW.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.