Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 19 november 2026 – art 6 lid 3 Vw – grensdetentie – ongegrond – niet onverwijld
ECLI:NL:RBDHA:2026:34281Zaaknummer NL26.67481
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 19 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.67481
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 6 Vw
- Zittingsplaats
- Middelburg
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
art 6 lid 3 Vw – grensdetentie – ongegrond – niet onverwijld - asielgrensprocedure
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.67481
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres], eiseres
V-nummer: [V-nummer],
(gemachtigde: mr. B. Temeltasch),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. C.J. Ohrtmann).
Procesverloop
Bij besluit van 5 november 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiseres de vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw[_1304924c-fb29-449f-9132-5ae6a34a1e02] opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiseres ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
Partijen hebben ingestemd met een schriftelijke behandeling. Eiseres heeft op 10 november 2026 gronden van beroep ingediend. Verweerder heeft op 12 november 2026 gebruik gemaakt van de mogelijkheid om een verweerschrift in te dienen. De rechtbank heeft het onderzoek op 17 november 2026 gesloten.
Overwegingen
1. Eiseres stelt te zijn geboren op [datum 1] 1998 en zij stelt staatloos te zijn.
2. Eiseres heeft getracht, via Nederland, het Verenigd Koninkrijk in te reizen. De autoriteiten aldaar hebben haar de toegang geweigerd. Vervolgens is zij op 3 november 2026 in Rotterdam op het Centraal Station aangehouden en heeft zij een asielwens kenbaar gemaakt. Zij is vervolgens overgebracht naar de screeningslocatie. Op 5 november 2026 om 12:52 uur is de toegangsweigering uitgesteld en de vrijheidsontnemende maatregel opgelegd. Het beroep ziet uitsluitend op de vrijheidsontnemende maatregel, aangezien er geen beroep open staat tegen het uitstellen van de toegangsweigering.
3. De rechtbank stelt allereerst ambtshalve vast dat de kennisgeving van de vrijheidsontnemende maatregel niet onverwijld is verstuurd. De Afdeling heeft in haar uitspraak van 17 september 2026[_7bd04703-07da-4665-b234-4fdef34ac5e6] bepaald dat “onverwijld”, zoals bedoeld in artikel 94 van de Vw, binnen zes uur betekent. De maatregel is op 5 november 2026 om 12.52 uur opgelegd. De kennisgeving is verstuurd op 6 november 2026 om 09.19 uur. De rechtbank constateert dat de kennisgeving niet onverwijld is verstuurd, wat maakt dat sprake is van een gebrek. Dit maakt de maatregel op zichzelf nog niet onrechtmatig. Het niet nakomen van de verplichting om de rechtbank onverwijld in kennis te stellen van een vrijheidsontneming maakt de vrijheidsontnemende maatregel alleen onrechtmatig als de maatregel, gelet op de ernst van het gebrek en bij afweging van alle daarbij betrokken belangen, niet meer gerechtvaardigd is.
4. De belangenafweging valt in dit geval in het voordeel van verweerder uit. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat niet is gebleken dat eiseres door deze gang van zaken is geschaad in haar verdediging. De rechtbank kan zonder problemen nog binnen de wettelijke termijn van vijftien dagen na oplegging van de maatregel uitspraak doen over de rechtmatigheid daarvan. Eiseres krijgt dus tijdig een oordeel over de rechtmatigheid van de vrijheidsontneming. Ook overigens is niet gebleken dat zij nadeel heeft ondervonden door de niet onverwijlde kennisgeving. De rechtbank ziet daarom in dit gebrek geen reden om de maatregel op te heffen.
5. Op grond van artikel 5.5, tweede lid, van het Vb[_b6713e67-db47-41fd-8ed1-b2c7546fb35b] wordt een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid Vw opgelegd in het kader van het grensbewakingsbelang. Deze wordt niet opgelegd of voortgezet indien sprake is van bijzondere individuele omstandigheden die vrijheidsontneming onevenredig bezwarend maken.
6. Eiseres voert aan dat onvoldoende is gebleken dat in haar geval aan de voorwaarden voor toepassing van de asielgrensprocedure en de daarop gebaseerde vrijheidsontnemende maatregel is voldaan. Eiseres verbleef namelijk reeds in Nederland en woonde bij haar nicht. Vervolgens is bij de Britse grenscontrole haar de toegang geweigerd, omdat ze niet in het bezit was van een geldig reisdocument. Verweerder heeft haar daarna ook de toegang geweigerd, waarna ze asiel heeft aangevraagd. Eiseres stelt dat de asielgrensprocedure alleen kan worden toegepast mits eiseres nog geen toegang had gekregen tot het grondgebied van de lidstaten. Ze voert aan dat onvoldoende is gemotiveerd waarom in haar geval aan de voorwaarden voor toepassing van de grensprocedure en de daarop gebaseerde vrijheidsontnemende maatregel is voldaan.
Ook stelt eiseres dat ze al op 3 november 2026 in een politiecel in Rotterdam is ingesloten, en de vrijheidsontnemende maatregel pas op 5 november 2026 is opgelegd. Volgens het proces-verbaal is eiseres op 4 november 2026 vervolgens naar Schiphol overgebracht en heeft zij een aanwijzing op grond van artikel 4.6 Vb gekregen om gedurende de nacht in de internationale lounge te verblijven. De aanwijzing zou echter niet op naam van eiseres, maar op naam van [naam], geboren op [datum 2] 1980 staan. Eiseres stelt vervolgens dat ze al op 3 november 2026 om 15:28 asiel aangevraagd zou hebben, en dat hiermee onduidelijk is op welke grondslag voorafgaand aan de vrijheidsontnemende maatregel van haar vrijheid is beroofd.
Eiseres voert verder aan dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd waarom de vrijheidsontnemende maatregel noodzakelijk is en waarom niet is gekozen voor een lichter middel. De vrijheidsontnemende maatregel is onevenredig bezwarend aangezien er onvoldoende rekening zou zijn gehouden met haar persoonlijke omstandigheden, in dit geval stressklachten, en het feit dat haar oom, tante en nicht in Nederland verblijven.
7. Naar het oordeel van de rechtbank stelt verweerder zich terecht op het standpunt dat eiseres een asielwens heeft geuit aan de buitengrens en niet voldoet aan de toegangsvoorwaarden. Zij is namelijk niet in het bezit van een geldig document voor grensoverschrijding. Gelet daarop is aan de toepassingsvoorwaarden voor de vrijheidsontnemende maatregel voldaan. Dat eiseres eerder fysiek op Nederlands grondgebied is geweest, maakt dit niet anders. Aan haar is nooit toestemming verleend om het grondgebied te betreden. Hoewel de Nederlandse tekst van artikel 43 van de Procedureverordening slechts spreekt van ‘toegang’, blijkt uit de Engelse tekst (“has not yet been authorised to enter Member States’ territory”) dat toestemming vereist is. Het enkele feit dat eiseres fysiek toegang heeft gehad tot het grondgebied, is daarom onvoldoende.
8. Naar het oordeel van de rechtbank bestaat ook geen onduidelijkheid over de grondslag van de detentie in de periode van 3 t/m 5 november 2026. De aanwijzing van 4 november 2026 staat weliswaar op naam van de nicht van eiseres, maar dit komt voor rekening en risico van eiseres. Zij heeft zelf het paspoort van haar nicht gebruikt en haar naam opgegeven. Uit het proces-verbaal blijkt verder dat de intake op 4 november 2026 vanwege het tijdstip waarop de aanvraag was ingediend, niet meer binnen de openingstijden kon plaatsvinden. Eiseres is vervolgens op 5 november 2026 opgehaald en naar Schiphol gebracht. Daar is verder onderzoek gedaan en aldaar heeft zij een afstandsverklaring ondertekent waarmee zij te kennen heeft gegeven dat het paspoort niet van haar is. Deze beroepsgrond slaagt niet.
9. Tenslotte heeft eiseres gewezen op de individuele omstandigheden van eiseres en de detentieomstandigheden. De Afdeling[_83acc713-798a-42ca-bdaf-8b43c76261a9] heeft in de uitspraak van 2 september 2026[_7a6d81ba-2d3a-454a-bb72-c53b392abb9c] geoordeeld dat verweerder in het grensbewakingsbelang voldoende noodzaak mag zien om een vrijheidsontnemende maatregel overeenkomstig artikel 10, tweede lid, van de Opvangrichtlijn op te leggen. Die noodzaak hoeft niet nader te worden gemotiveerd. De vaststelling dat grensdetentie nodig is om het grensbewakingsbelang daadwerkelijk te dienen, betekent niet dat in ieder individueel geval automatisch een vrijheidsontnemende maatregel wordt opgelegd. Zoals is overwogen in de eerdere genoemde uitspraak van de Afdeling, dient verweerder steeds te beoordelen of met een lichter middel moet worden volstaan. Deze beoordeling strekt niet verder dan de beoordeling of de grensdetentie onevenredig bezwarend is.
10. De door eiseres gestelde omstandigheden zijn onvoldoende om te concluderen dat de maatregel onevenredig bezwarend is voor eiseres. Verweerder heeft overwogen dat voor mensen met psychische problemen gespecialiseerde zorg aanwezig is in het detentiecentrum en dat, als psychiatrische klachten zich voordoen, behandeling kan worden aangevraagd, aangevangen of voortgezet. Verweerder heeft dan ook terecht gesteld dat er voor eiseres voldoende waarborgen zijn en dat zij door haar (psychische) problematiek niet detentieongeschikt is. De verklaringen van eiseres bieden als zodanig, gelet op de in detentie beschikbare medische zorg, geen concreet aanknopingspunt voor het oordeel dat de vrijheidsbenemende maatregel voor haar onevenredig bezwarend is. De stelling dat eiseres familie heeft in Nederland biedt in dit kader evenmin een concreet aanknopingspunt, aangezien dit niet wijst op een bijzondere opvangbehoefte of een kwetsbare situatie.
11. Het beroep is ongegrond. Het verzoek om schadevergoeding zal daarom worden afgewezen.
12. Er is geen aanleiding voor een proceskostenvergoeding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 19 november 2026 door mr. M.J. Paffen, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Hiddouch, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.
Voetnoten
- Vreemdelingenwet 2000.
- ECLI:NL:RVS:2026:5462.
- Vreemdelingenbesluit 2000
- Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
- ECLI:NL:RVS:2026:5077.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.