Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 19 november 2026 – artikel 6, derde
ECLI:NL:RBDHA:2026:34252Zaaknummer NL26.67461
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 19 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.67461
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 6 Vw
- Zittingsplaats
- Middelburg
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
artikel 6, derde lid, van de Vw – grensdetentie – kennisgeving – onverwijld – medische omstandigheden.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.67461
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser,
V-nummer: [V-nummer] ,
(gemachtigde: mr. J.J.J. Jansen),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. C.J. Ohrtmann).
Procesverloop
Bij besluit van 5 november 2026 (het bestreden besluit) is aan eiser met toepassing van artikel 6, derde lid, van de Vw[_fef02aff-2d56-43e5-b979-7fa911c69f46] een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Verweerder heeft de rechtbank op grond van artikel 94, eerste lid, van de Vw van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 12 november 2026 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen [tolk] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
1. Eiser is geboren op [geboortedag] 2008 en is in het bezit van de Russische nationaliteit.
2. Conform artikel 5.5, tweede lid van het Vb[_10038897-bbc6-4e81-b110-523cee9ce64c] is de vrijheidsontnemende maatregel opgelegd op grond van artikel 6, derde lid van de Vw, in het kader van de bewaking van de buitengrens van het Schengengebied. Deze grondslag voor vrijheidsontneming eist dat een vreemdeling een verzoek heeft gedaan om internationale bescherming, terwijl de vreemdeling niet voldoet aan de vereisten, beschreven in artikel 6, eerste lid, a tot en met e, van de Schengengrenscode,[_43a0e9bc-4465-4c73-8a71-16d85d28a5ef] om het grondgebied te betreden.
3. Eiser voert aan dat de kennisgeving van de vrijheidsontnemende maatregel niet onverwijld is verstuurd. De Afdeling heeft in haar uitspraak van 17 september 2026[_d0235c88-4462-4775-ab54-29403613ef9c] bepaald dat “onverwijld”, zoals bedoeld in artikel 94 van de Vw, binnen zes uur betekent. De maatregel is op 5 november 2026 om 18.47 uur opgelegd. De kennisgeving is verstuurd op 6 november 2026 om 09.09 uur. Eiser stelt dat dit niet onverwijld is en laat de rechtsgevolgen van dit gebrek aan het oordeel van de rechtbank.
4. De rechtbank constateert dat eiser correct heeft vastgesteld dat de kennisgeving niet onverwijld is verstuurd, wat maakt dat sprake is van een gebrek. Dit maakt de maatregel op zichzelf nog niet onrechtmatig. Het niet nakomen van de verplichting om de rechtbank onverwijld in kennis te stellen van een vrijheidsontneming maakt de vrijheidsontnemende maatregel alleen onrechtmatig als de maatregel, gelet op de ernst van het gebrek en bij afweging van alle daarbij betrokken belangen, niet meer gerechtvaardigd is.
5. De belangenafweging valt in dit geval in het voordeel van verweerder uit. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat niet is gebleken dat eiser door deze gang van zaken is geschaad in zijn verdediging. De rechtbank kan zonder problemen nog binnen de wettelijke termijn van vijftien dagen na oplegging van de maatregel uitspraak doen over de rechtmatigheid daarvan. Eiser krijgt dus tijdig een oordeel over de rechtmatigheid van de vrijheidsontneming. Ook overigens is niet gebleken dat hij nadeel heeft ondervonden door de niet onverwijlde kennisgeving. De rechtbank ziet daarom in dit gebrek geen reden om de maatregel op te heffen.
6. Eiser voert aan dat artikel 6, derde lid, van de Vw een “kan-bepaling” is. Hieruit volgt dat vreemdelingendetentie tijdens de grensprocedure een mogelijkheid is en geen verplichting. Het standaardmatig opleggen van grensdetentie is in strijd met Unierecht. Eiser verwijst in dit kader naar een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam, van 17 juli 2026.[_3ae81e6e-8491-461a-bd2c-90c3ae83912f] Zittingsplaats Amsterdam oordeelt onder meer dat verweerder ten onrechte het opleggen van een lichter middel categorisch uitsluit.
7. De rechtbank stelt vast dat eiser op 5 november 2026 een verblijfsvergunning asiel heeft aangevraagd. Daarnaast beschikte eiser niet over een geldig visum, zodat hij niet voldeed aan de eisen gesteld in artikel 6, eerste lid, van de Schengengrenscode. Daarmee is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van de bevoegdheid tot het op leggen van een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw. Dit is ook in overeenstemming met artikel 6 van de Screeningsverordening[_cfd0dea4-9cd6-4300-84d8-427e61026751] en artikel 43 van de Procedureverordening,[_105afd92-07e1-4111-9353-7732f5ea37ed] waarin is bepaald dat een vreemdeling gedurende de screeningsfase en de grensprocedure geen toegang mag krijgen tot het grondgebied van de lidstaten.
8. De rechtbank volgt de verwijzing naar de uitspraak van zittingsplaats Amsterdam niet. De Afdeling[_08e5320b-9921-4318-9078-aebb8499bbb7] heeft deze uitspraak vernietigd op 7 september 2026.[_9db9b7ca-7114-497d-baa0-1328989cc8d8] Uit de jurisprudentie van de Afdeling volgt dat het grensbewakingsbelang naar zijn aard rechtvaardigt dat een vrijheidsontnemende maatregel wordt toegepast.[_de26b4b9-3699-46af-8a40-9bf85fe7f279] De vaststelling dat grensdetentie nodig is om het grensbewakingsbelang daadwerkelijk te dienen, betekent niet dat in ieder individueel geval automatisch een vrijheidsontnemende maatregel wordt opgelegd. Verweerder dient steeds te beoordelen of met een lichter middel moet worden volstaan, ook al geeft hij dan het grensbewakingsbelang prijs. De beoordeling of een lichter middel had moeten volstaan, strekt niet verder dan de beoordeling of de vreemdelingendetentie onevenredig bezwarend is.[_92dfa292-9bd7-44ff-a569-94d280b6e4a2] De rechtbank is van oordeel dat verweerder terecht heeft overwogen dat vreemdelingendetentie voor eiser niet onevenredig bezwarend is.
9. Voor zover eiser zich op het standpunt stelt dat in de beschikking uitstellen van de toegangsweigering van asielzoekers ten onrechte is aangekruist dat hij het doel van zijn voorgenomen verblijf onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt, overweegt de rechtbank dat er geen beroep openstaat tegen de uitgestelde toegangsweigering en dit dan ook niet beoordeeld kan worden.
10. Eiser voert aan dat er onvoldoende rekening is gehouden met zijn medische omstandigheden. Eiser zou een tumor in zijn been hebben, klachten aan zijn schildklier, en een verleden van psychische problematiek. Dit heeft verweerder, volgens eiser, niet meegewogen bij het opleggen van de maatregel.
11. De rechtbank is van oordeel dat niet is gesteld, noch is gebleken dat eiser detentieongeschikt is. De vragen tijdens het gehoor of eiser medische hulp nodig heeft, aan ziektes leidt of medicijnen gebruikt, heeft eiser allen ontkennend beantwoord. Eiser heeft daarmee voldoende mogelijkheden gehad om medische bijzonderheden aan te geven. Verweerder kan geen rekening houden met medische informatie waar zij niet over beschikt. Als eiser alsnog medische hulp nodig heeft, heeft hij hier voldoende toegang toe in het detentiecentrum.
12. Ook overigens is niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan de vrijheidsontnemende maatregel onrechtmatig is.
13. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
14. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 19 november 2026 door mr. M.J. Paffen, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Strik, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
Voetnoten
- Vreemdelingenwet 2000.
- Vreemdelingenbesluit 2000.
- Verordening (EU) 2016/399.
- ECLI:NL:RVS:2026:5462, r.o. 4.6.
- ECLI:NL:RBDHA:2026:19757.
- Verordening (EU) 2024/1356.
- Verordening (EU) 2024/1348.
- Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
- ECLI:NL:RVS:2026:5221.
- Afdeling, 2 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5077.
- Afdeling, 2 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5077, r.o. 6.5.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.