Uitspraak · Omgevingsrecht

Rechtbank Den Haag, 11 november 2026 – Deze uitspraak gaat over het weigeren

ECLI:NL:RBDHA:2026:33429Zaaknummer SGR 24/9620

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
11 november 2026
Publicatiedatum
17 november 2026
Zaaknummer
SGR 24/9620
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Omgevingsrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 4:20a Awb
Zittingsplaats
Den Haag
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Deze uitspraak gaat over het weigeren van een omgevingsvergunning voor het plaatsen en in strijd met het bestemmingsplan gebruiken van een bloemenkiosk aan [adres]. Eiser is het daarmee niet eens. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de aangevraagde omgevingsvergunning in redelijkheid heeft kunnen weigeren. Het beroep is ongegrond. Gebonden beschikking. Overgangsrecht bestemmingsplan. Beroep op het vertrouwensbeginsel.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. D.G. Oomkes, rechter, in aanwezigheid van mr. I. Ince, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.

griffierrechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Bijlage: voor deze uitspraak relevante wet- en regelgeving

Algemene wet bestuursrecht

Afdeling 3.4 Uniforme openbare voorbereidingsprocedure

Artikel 3:10

1. Deze afdeling is van toepassing op de voorbereiding van besluiten indien dat bij wettelijk voorschrift of bij besluit van het bestuursorgaan is bepaald.

(…)

Artikel 3:18

1. Indien het een besluit op aanvraag betreft, neemt het bestuursorgaan het besluit zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk zes maanden na ontvangst van de aanvraag.

(…)

Artikel 4:15

1. De termijn voor het geven van een beschikking wordt opgeschort met ingang van de dag na die waarop het bestuursorgaan:

a. de aanvrager krachtens artikel 4:5 uitnodigt de aanvraag aan te vullen, tot de dag waarop de aanvraag is aangevuld of de daarvoor gestelde termijn ongebruikt is verstreken,

(…)

Paragraaf 4.1.3.3 Positieve fictieve beschikkingen bij niet tijdig beslissen

Artikel 4:20a

1. Deze paragraaf is van toepassing indien dit bij wettelijk voorschrift is bepaald.

(…)

Artikel 4:20b

1. Indien niet tijdig op de aanvraag tot het geven van een beschikking is beslist, is de gevraagde beschikking van rechtswege gegeven.

(…)

Wet algemene bepalingen omgevingsrecht

Artikel 2.1

1. Het is verboden zonder omgevingsvergunning een project uit te voeren, voor zover dat geheel of gedeeltelijk bestaat uit:

a. het bouwen van een bouwwerk,

(…)

c. het gebruiken van gronden of bouwwerken in strijd met een bestemmingsplan,

(…).

Artikel 2.12

1. Voor zover de aanvraag betrekking heeft op een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, kan de omgevingsvergunning slechts worden verleend indien de activiteit niet in strijd is met een goede ruimtelijke ordening en:

a. indien de activiteit in strijd is met het bestemmingsplan (…):

(…)

1⁰. met toepassing van de in het bestemmingsplan (…) opgenomen regels inzake afwijking;

2⁰. in de bij algemene maatregel van bestuur aangewezen gevallen, of

3⁰. in overige gevallen, indien de motivering van het besluit een goede ruimtelijke onderbouwing bevat;

(…)

Paragraaf 3.2 De reguliere voorbereidingsprocedure

(…)

Artikel 3.9

(…)

3. Paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht is, met uitzondering van de artikelen 4:20b, derde lid en 4:20f, van toepassing op de voorbereiding van de beslissing op de aanvraag.

Paragraaf 3.3 De uitgebreide voorbereidingsprocedure

Artikel 3.10

1. Afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht is van toepassing op de voorbereiding van de beschikking op de aanvraag om een omgevingsvergunning, indien de aanvraag geheel of gedeeltelijk betrekking heeft op:

a. Een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, voor zover er strijd is met het bestemmingsplan (…) en slechts vergunning kan worden verleend met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder 3⁰;

(…)

Besluit omgevingsrecht

Artikel 6.5

1. Voor zover een aanvraag betrekking heeft op een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de wet, wordt de omgevingsvergunning waarbij met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder 3⁰ van de wet wordt afgeweken van het bestemmingsplan (…) niet verleend dan nadat de gemeenteraad van de gemeente waar het project geheel of in hoofdzaak zal worden of wordt uitgevoerd, heeft verklaard dat hij daartegen geen bedenkingen heeft, (…).

(…)

3. De gemeenteraad kan categorieën gevallen aanwijzen waarin een verklaring niet is vereist.

Bestemmingsplan ‘Den Haag Centraal e.o.’

Artikel 11.1

De voor ‘Verkeer-Straat’ aangewezen gronden zijn bestemd voor:

  • wegen;
  • openbaar vervoerstroken met de bijbehorende voorzieningen;
  • tramsporen met de bijbehorende voorzieningen;
  • voet- en fietspaden;
  • parkeervoorzieningen;
  • tunnels ten behoeve van gemotoriseerd verkeer met in- en uitritten en bijbehorende voorzieningen;
  • toegangsportalen, ontluchtingsmiddelen en daarmee vergelijkbare bouwwerk;

en ter plaatse van de functieaanduiding:

“burg” (br) tevens voor een burg ten behoeve van gemotoriseerd verkeer;

“specifieke vorm van verkeer – viaduct”(sc-vi) tevens voor een viaduct ten behoeve van openbaar vervoer met dien verstande dat op dit viaduct uitsluitend gebruik voor railgebonden openbaar vervoer is toegestaan;

één en ander met de daarbij behorende gebouwen, bouwwerken geen gebouwen zijnde, groen, water en overige voorzieningen.

Artikel 11.2.1

Voor het bouwen van gebouwen gelden de volgende regels:

a. Op de gronden mogen, met uitzondering van bebouwing ten behoeve van tunnels, en het bepaalde in artikel 18, geen gebouwen worden gebouwd;

(…)

Artikel 24.1 Overgangsrecht bouwwerken

1. Een bouwwerk dat op het tijdstip van inwerkingtreding van het bestemmingsplan aanwezig of in uitvoering is, dan wel gebouwd kan worden krachtens een omgevingsvergunning voor het bouwen, en afwijkt van het plan, mag, mits deze afwijking naar aard en omvang niet wordt vergroot,

  • gedeeltelijk worden vernieuwd of veranderd;
  • na het teniet gaan ten gevolge van een calamiteit geheel worden vernieuwd of veranderd, mits de aanvraag van de omgevingsvergunning voor het bouwen wordt gedaan binnen twee jaar na de dag waarop het bouwwerk is teniet gegaan;

2. Het bevoegd gezag kan eenmalig in afwijking van het eerste lid onder 1 een omgevingsvergunning verlenen voor het vergroten van de inhoud van een bouwwerk als bedoeld in het eerste lid met maximaal 10%;

3. Het eerste lid onder 1 is niet van toepassing op bouwwerken die weliswaar bestaan op het tijdstip van inwerkingtreding van het plan, maar zijn gebouwd zonder vergunning en in strijd met het daarvoor geldende plan, daaronder begrepen de overgangsbepaling van dat plan.

Artikel 24.2 Overgangsrecht gebruik

  • Het gebruik van grond en bouwwerken dat bestond op het tijdstip van inwerkingtreding van het bestemmingsplan en hiermee in strijd is, mag worden voortgezet;
  • Het is verboden het met het bestemmingsplan strijdige gebruik, bedoeld in het tweede lid onder 1, te veranderen of te laten veranderen in een ander met dat plan strijdig gebruik, tenzij door deze verandering de afwijking naar aard en omvang wordt verkleind;
  • Indien het gebruik, bedoeld in het tweede lid onder 1, na het tijdstip van inwerkingtreding van het plan voor een periode langer dan een jaar wordt onderbroken, is het verboden dit gebruik daarna te hervatten of te laten hervatten;
  • Het tweede lid onder 1 is niet van toepassing op het gebruik dat reeds in strijd was met het voorheen geldende bestemmingsplan, daaronder begrepen de overgangsregels van dat plan.

Bestemmingsplan “Den Haag Nieuw Centraal 2007”

Artikel 11

(…)

4. Burgemeester en wethouders kunnen vrijstelling verlenen van het bepaalde in het eerste lid voor het bouwen van maximaal 1 kiosk met een maximale bouwhoogte van 5,5 m en een maximum oppervlak van 35 m2; bij de situering van de bebouwing dient er in elk geval voor te worden zorggedragen dat onbelemmerde loopstromen door en in het gebied niet worden aangetast.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , uit [woonplaats] , eiser
  2. Samenvatting
  3. Procesverloop
  4. Beoordeling door de rechtbank
  5. Conclusie en gevolgen
  6. Beslissing
  7. Informatie over hoger beroep
  8. Bijlage: voor deze uitspraak relevante wet- en regelgeving

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummer: SGR 24/9620

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 11 november 2026 in de zaak tussen

[eiser] , uit [woonplaats] , eiser

(gemachtigde: [gemachtigde 1] ),

en

het college van burgemeester en wethouders van Den Haag,

(gemachtigden: [gemachtigde 2] en mr. A. Herczog).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over het weigeren van een omgevingsvergunning voor het plaatsen en in strijd met het bestemmingsplan gebruiken van een bloemenkiosk aan [adres] . Eiser is het daarmee niet eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. De rechtbank beoordeelt de weigering van de omgevingsvergunning aan de hand van deze beroepsgronden.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de aangevraagde omgevingsvergunning in redelijkheid heeft kunnen weigeren. Het beroep is dus ongegrond en eiser krijgt geen gelijk. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Eiser heeft een aanvraag ingediend voor een omgevingsvergunning. Het college heeft deze aanvraag met het bestreden besluit van 30 oktober 2024 geweigerd.

2.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. Zowel eiser als het college hebben naderhand nog aanvullende stukken ingediend.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep op 6 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigden van het college.

2.3.

De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting geschorst teneinde eiser en het college in de gelegenheid te stellen onderling overeenstemming te bereiken over een eventuele tijdelijke omgevingsvergunning. Bij brief van 17 augustus 2026 heeft eiser aan de rechtbank laten weten dat hij niet akkoord gaat met het aanbod zoals het college hem dat op 13 juli 2026 heeft gedaan. Het college heeft bij brief van 18 augustus 2026 aan de rechtbank laten weten dat aan eiser een tijdelijke omgevingsvergunning tot en met 31 december 2029 is aangeboden, maar dat hij dat aanbod heeft afgewezen.

2.4.

Op 1 september 2026 heeft de rechtbank partijen gevraagd of zij op een tweede zitting willen worden gehoord. Geen van de partijen heeft binnen de reactietermijn te kennen gegeven een tweede zitting te willen. De rechtbank heeft vervolgens het onderzoek gesloten op 30 september 2026.

Beoordeling door de rechtbank

De feiten

3. De rechtbank gaat uit van de volgende feiten. Eiser is eigenaar van de bloemenkiosk ‘ [de kiosk] ’ (de kiosk) aan [adres] (de locatie). Vóór 2008 stond de kiosk decennialang op [straatnaam] aan de noordwestzijde van treinstation [station] . Op 24 mei 2005 heeft eiser met de gemeente Den Haag een overeenkomst gesloten waarin zij hebben afgesproken dat de standplaats aan [straatnaam] wordt ontruimd en de gemeente er zorg voor draagt dat eiser zijn kiosk tijdelijk mag plaatsen op de locatie, totdat een definitieve locatie aan hem is aangeboden en geschikt is gemaakt. Voor het plaatsen van zijn kiosk op de locatie beschikt eiser over een standplaatsvergunning. De locatie is bij besluit van 26 mei 2015 in de Basisadministratie Adressen en Gebouwen (BAG) geregistreerd als [adres] , met de vermelding winkelfunctie. De definitieve locatie voor de kiosk was in de overeenkomst van 24 mei 2005 voorzien ter hoogte van de tijdelijke fietsenstalling aan de zuidwestzijde van [station] , vanaf de [adres] bezien iets dichter richting de zijingang van het station. Sinds 2008 staat de kiosk op de locatie. De definitieve locatie die de gemeente voor ogen had, blijkt bij nader inzien van het college niet geschikt voor plaatsing van de kiosk. Het college heeft eiser een alternatieve definitieve locatie aangeboden. Deze locatie bevindt zich eveneens aan [adres] , maar meer in de richting van [straatnaam] , aan de noordwestzijde van [station] . Volgens het college bevindt deze alternatieve locatie zich op de looproute vanaf [station] richting de binnenstad. Ter zitting bij de rechtbank heeft eiser toegelicht dat hij de kiosk niet naar deze alternatieve locatie wil verplaatsen, omdat dit volgens hem geen gelijkwaardige locatie betreft.

Het bestreden besluit

4. Het college stelt zich in het bestreden besluit kort gezegd op het volgende standpunt. Eiser beschikt over een standplaatsvergunning voor een kiosk op de locatie, maar vanwege de inwerkingtreding van de Verordening straathandel Den Haag 2017 per 1 januari 2017 dient eiser voor het in stand houden van zijn kiosk op deze locatie ook over een omgevingsvergunning te beschikken. Eiser is hier door de gemeente per brief in april 2017 op gewezen en heeft vervolgens een omgevingsvergunning aangevraagd om zo de bestaande situatie te legaliseren. Het college heeft met het bestreden besluit de aanvraag om een omgevingsvergunning voor de activiteiten ‘bouwen van een bouwwerk’[_ba3b19b9-2e64-49e3-a941-73bb7a21c126] en ‘het gebruiken van gronden of bouwwerken in strijd met het bestemmingsplan’[_8ee6165c-aad4-4f44-b025-246f806038b8] geweigerd. Ten tijde van het bestreden besluit gold voor de locatie het bestemmingsplan ‘ Den Haag Centraal e.o.’ (het bestemmingsplan). Op de locatie rust volgens het bestemmingsplan de bestemming ‘Verkeer-Straat’. Het gebruik als detailhandel (bloemenkiosk) past niet in artikel 11.1 van het bestemmingsplan. Op de voor ‘Verkeer-Straat’ aangewezen gronden mogen volgens artikel 11.2 van het bestemmingsplan geen gebouwen worden gebouwd. Het college is niet bereid af te wijken van het bestemmingsplan, omdat geen sprake is van een goede ruimtelijke ordening. De kiosk staat de voetgangersstroom in de weg en hindert de zichtbaarheid van de kruising met het fietspad. De kiosk vormt daarnaast een belemmering voor toekomstige ontwikkelingen en intensiever gebruik, zoals aangekondigd in de structuurvisie Central Innovation District (de structuurvisie) en de ontwikkelvisie Den Haag Centraal (de ontwikkelvisie).

Toetsingskader

5. Op 1 januari 2024 is de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) ingetrokken en de Omgevingswet in werking getreden. Omdat de aanvraag om een omgevingsvergunning op 11 oktober 2021 is ingediend, is in deze zaak de Wabo met onderliggende regelingen nog van toepassing.[_664af9a4-55ca-4def-99fb-81129c28b263]

5.1.

De relevante wet- en regelgeving is opgenomen in de bijlage bij deze uitspraak. Deze bijlage is onderdeel van deze uitspraak.

Is sprake van een gebonden beschikking?

6. Eiser betoogt dat de door hem aangevraagde omgevingsvergunning een gebonden beschikking betreft. Daartoe voert hij het volgende aan. Volgens eiser was de kiosk onder het vorige bestemmingsplan ‘Den Haag Nieuw Centraal 2007’ (het vorige bestemmingsplan) legaal aanwezig en daarom kan hij zich beroepen op het overgangsrecht van het huidige bestemmingsplan. Weliswaar is de kiosk zowel op grond van het huidige als het vorige bestemmingsplan op de locatie niet toegestaan, maar in artikel 11, vierde lid, van het vorige bestemmingsplan was voor het college een vrijstellingsmogelijkheid opgenomen om een kiosk binnen de bestemming ‘Verkeer’ toch toe te staan. Ter zitting heeft eiser toegelicht dat hij zich niet op het standpunt stelt dat het college onder het vorige bestemmingsplan daadwerkelijk een omgevingsvergunning aan hem heeft verleend door gebruik te maken van die vrijstellingsbevoegdheid. Maar eiser komt een beroep toe op het overgangsrecht van het huidige bestemmingsplan, nu hij uit het handelen van gemeente destijds wel heeft kunnen afleiden dat het college van die vrijstellingsbevoegdheid gebruik had gemaakt.

Strijd met het bestemmingsplan?

6.1.

Ten tijde van het bestreden besluit gold op de locatie het bestemmingsplan ‘Den Haag Centraal e.o.’ (het bestemmingsplan). Op de locatie rust volgens het bestemmingsplan de dubbelbestemming ‘Verkeer-Straat’. De voor ‘Verkeer-Straat’ aangewezen gronden zijn blijkens artikel 11.1 niet bestemd voor detailhandel. Volgens artikel 11.2 van het bestemmingsplan mogen op deze gronden geen gebouwen gebouwd worden, met uitzondering van bebouwing ten behoeve van tunnels.

6.2.

Tussen partijen is niet in geschil dat het plaatsen en het gebruik van de kiosk op de locatie in strijd is met het bestemmingsplan.

Gerechtvaardigd beroep op het overgangsrecht?

6.3.

Op grond van artikel 24.1, eerste en derde lid, van het bestemmingsplan mag een bouwwerk dat op het tijdstip van inwerkingtreding van het bestemmingsplan aanwezig is en afwijkt van het plan, gedeeltelijk worden vernieuwd of veranderd, als het is gebouwd met vergunning en in overeenstemming met het daarvoor geldende plan, daaronder begrepen de overgangsbepalingen van dat plan.

6.4.

Op grond van artikel 24.2, eerste en vierde lid, van het bestemmingsplan mag het gebruik van grond en bouwwerken dat bestond op het tijdstip van inwerkingtreding van het bestemmingsplan en hiermee in strijd is, worden voortgezet als het gebruik niet in strijd was met het voorheen geldende bestemmingsplan, daaronder begrepen de overgangsregels van dat plan.

6.5.

Uit hetgeen ter zitting met partijen is besproken, leidt de rechtbank af dat tussen partijen niet in geschil is dat het plaatsen en het gebruik van de kiosk op de locatie ook in strijd was met het vorige bestemmingsplan. Tussen partijen is ook niet in geschil dat het college onder het vorige bestemmingsplan nooit een omgevingsvergunning aan eiser heeft verleend voor het plaatsen en gebruik van de kiosk op de locatie. Evenmin is gebleken dat het college een besluit heeft genomen waarbij expliciet vrijstelling is verleend als bedoeld in artikel 11, vierde lid, van het vorige bestemmingsplan. De rechtbank begrijpt eiser echter zo dat hij stelt dat hij gelet op het handelen door de gemeente in het verleden er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat het college van de vrijstellingsbevoegdheid uit artikel 11, vierde lid, van het vorige bestemmingsplan gebruik had gemaakt. Of eiser een beroep toekomt op het vertrouwensbeginsel, bespreekt de rechtbank hierna onder overweging 10 e.v. Op deze plek overweegt de rechtbank echter dat als al sprake zou zijn van een gerechtvaardigd beroep op het vertrouwensbeginsel, dit nooit kan leiden tot een gebonden beschikking onder het huidige bestemmingsplan op grond van het overgangsrecht. Er is immers in elk geval geen sprake van planologische toestemming onder het vorige bestemmingsplan. Een gerechtvaardigd beroep op het vertrouwensbeginsel zou hoogstens kunnen leiden tot de conclusie dat de nu aan de orde zijnde weigering om een omgevingsvergunning te verlenen, onrechtmatig is wegens strijd met het vertrouwensbeginsel.

Conclusie

6.6.

Gelet op het feit dat de plaatsing en het gebruik van de kiosk strijd oplevert met het bepaalde in de artikelen 11.1 en 11.2 van het bestemmingsplan en niet valt onder het overgangsrecht als bedoeld in de artikelen 24.1 en 24.2, heeft het college de aanvraag terecht aangemerkt als een aanvraag om een omgevingsvergunning voor een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo. Nu niet is gebleken dat het college gebruik kon maken van de bevoegdheid als bedoeld in artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, sub 1⁰ of 2⁰, heeft het college dus terecht beoordeeld of op grond van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, sub 3⁰, van de Wabo van het bestemmingsplan kon worden afgeweken. Het betoog van eiser dat sprake zou zijn van een gebonden beschikking treft dan ook geen doel.

6.7.

Deze beroepsgrond slaagt niet.

Is de omgevingsvergunning van rechtswege verleend?

7. Eiser betoogt dat de vergunning vanwege het verlopen van fatale wettelijke beslistermijnen als van rechtswege afgegeven dient te worden beschouwd. Volgens eiser is sprake van een gebonden beschikking en had de reguliere in plaats van de uniforme voorbereidingsprocedure gevolgd moeten worden. De wettelijke beslistermijnen die gelden voor de reguliere voorbereidingsprocedure zijn overschreden zonder deze op te schorten.

7.1.

In paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) wordt kort gezegd geregeld dat indien niet tijdig op de aanvraag tot het geven van een beschikking is beslist, de gevraagde beschikking van rechtswege is gegeven. De paragraaf is blijkens artikel 4:20a, eerste lid, van de Awb enkel van toepassing als dat bij wettelijk voorschrift is bepaald. In artikel 3.9, derde lid, van de Wabo is bepaald dat paragraaf 4.1.3.3 van de Awb van toepassing is wanneer de reguliere voorbereidingsprocedure wordt gevolgd na aanvraag om een omgevingsvergunning.

7.2.

In dit geval is op grond van artikel 3.10, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wabo de uniforme openbare voorbereidingsprocedure als bedoeld in afdeling 3.4 van de Awb gevolgd. Paragraaf 4.1.3.3 van de Awb is hierop door de wetgever niet van toepassing verklaard.

7.3.

Anders dan eiser stelt, is geen sprake van een gebonden beschikking en heeft het college terecht beoordeeld of op grond van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, sub 3⁰, van de Wabo van het bestemmingsplan kon worden afgeweken. Dat volgt uit hetgeen hiervoor onder overweging 6 e.v. is overwogen. Voor zover eiser betoogt dat ten onrechte de uniforme openbare voorbereidingsprocedure is gevolgd, treft dit betoog dan ook geen doel.

7.4.

Eiser heeft gelijk voor zover hij stelt dat het college de wettelijke beslistermijn heeft overschreden. In het geval de uniforme openbare voorbereidingsprocedure wordt gevolgd, bedraagt de beslistermijn in beginsel zes maanden na ontvangst van de aanvraag. Deze termijn kan op grond van artikel 3:18 van de Awb in bepaalde gevallen worden verlengd en op grond van artikel 4:15 van de Awb kan de beslistermijn worden opgeschort. De aanvraag is ontvangen op 11 oktober 2021. Gedurende de periode van 2 december 2021 tot en met 9 december 2021 is de termijn opgeschort geweest, omdat het college eiser had verzocht aanvullende stukken in te dienen. Andere redenen voor verlenging of opschorting van de termijn zijn de rechtbank niet gebleken. Uiteindelijk is pas op 4 juli 2024 een ontwerpbesluit genomen. Op 10 juli 2024 is door eiser een zienswijze ingediend en op 30 oktober 2024 is uiteindelijk het bestreden besluit genomen. De rechtbank kan zich voorstellen dat deze vertraging voor eiser bijzonder vervelend moet zijn geweest, omdat hij al die tijd in onzekerheid heeft geleefd over de vraag of zijn kiosk al dan niet op dezelfde locatie kan voortbestaan. Het overschrijden van de wettelijke beslistermijn kan in dit geval echter niet leiden tot een beschikking van rechtswege, omdat paragraaf 4.1.2.2 van de Awb niet op de hier terecht gevolgde uniforme openbare voorbereidingsprocedure van toepassing is verklaard.

7.5.

Deze beroepsgrond slaagt niet.

Is onjuiste informatie verstrekt aan de gemeenteraad?

8. Eiser betoogt dat het college aan de gemeenteraad onjuiste informatie heeft verstrekt over de aanvraag. Daardoor is nodeloos ruis ontstaan en heeft het college de behandeling van de aanvraag om een omgevingsvergunning ten onrechte weggehouden van de raadscommissiebehandeling. Daar ter zitting naar gevraagd, heeft de gemachtigde van eiser in dit kader nog het volgende toegelicht. Eiser betoogt niet dat ten onrechte de procedure voor een algemene verklaring van geen bedenkingen is toegepast. Maar doordat op de tweemaandelijkse lijst die door het college aan de raadscommissie is toegestuurd onjuiste informatie stond opgenomen, is de betreffende raadscommissie bij de toepassing van de algemene verklaring van geen bedenkingen verkeerd voorgelicht. De verkeerde informatie staat in het rood opgenomen in de tabel die aan de raadscommissie is verstrekt en betreft de volgende vermelding: “Toepassing van de Algemene VVGB. De adviesfase is nog niet afgerond. Het plan moet worden aangepast.”. Van dit laatste was geen sprake.

8.1.

Uit artikel 6.5, eerste lid, van het Besluit omgevingsrecht volgt dat het college de bevoegdheid toekomt om een omgevingsvergunning te verlenen met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 3⁰, van de Wabo indien de gemeenteraad heeft verklaard dat hij geen bedenkingen tegen het project heeft. Uit dit artikelonderdeel in samenhang bezien met de artikelen 2.27 en 2.20a van de Wabo volgt dat het college in beginsel niet bevoegd is om een omgevingsvergunning te weigeren of te verlenen en af te wijken van het bestemmingsplan, zonder de gemeenteraad om een verklaring van geen bedenkingen te vragen. Hierop is een uitzondering mogelijk indien de gemeenteraad categorieën gevallen heeft aangewezen waarin een verklaring niet vereist is.[_b403510f-29f4-424b-b36d-27bfc5d360b4]

8.2.

Op grond van de Algemene verklaring van geen bedenkingen van de gemeenteraad van de gemeente Den Haag (documentnummer rv 140 RIS 288044) heeft de gemeenteraad op 26 november 2015 een algemene verklaring van geen bedenkingen afgegeven voor specifiek aangewezen gevallen. De handelwijze in die gevallen is zo dat het college aan de gemeenteraad een periodieke (tweemaandelijkse) lijst van aanvragen om een omgevingsvergunning overlegt, waarbij is aangegeven of de algemene dan wel de specifieke verklaring van geen bedenkingen van toepassing is.

8.3.

Volgens het college is bij brief van 29 november 2022 aan de Algemene Raadscommissie Ruimte gemeld dat de onderhavige aanvraag met een algemene verklaring van geen bedenkingen kan worden afgedaan. Ter zitting heeft eiser laten weten dat hij dit gegeven op zichzelf niet betwist. Dit is gebeurd door middel van toezending van het document “RIS 311774 Melding aanvragen ihkv de toepassing van de Algemene verklaring van geen bedenkingen, periode november-december 2021”, inclusief bijlage. Deze informatie is openbaar en te raadplegen via het documentmanagementsysteem van de gemeenteraad Den Haag. Ter zitting daarnaar gevraagd heeft het college toegelicht dat de bijlage bij de melding de tweemaandelijkse lijst betreft van aanvragen om een omgevingsvergunning die in november-december 2021 liepen en die volgens het college via een algemene verklaring van geen bedenkingen konden worden afgedaan. In de tabel in de bijlage staat onder 5 de onderhavige aanvraag opgenomen. Het college heeft ter zitting nog toegelicht dat de rode aantekeningen waar eiser naar verwijst, stonden opgenomen in een eerdere versie van de bijlage. De rode toevoegingen betreffen aantekeningen van het college. Deze versie betreft niet de versie die met voormelde raadscommissie is gedeeld.

8.4.

De gemachtigde van eiser heeft ter zitting bevestigd dat hij bij de behandeling van voormelde melding en de betreffende bijlage door de raadscommissie aanwezig was en daar tekst heeft ingesproken die zag op onderhavige aanvraag om een omgevingsvergunning.

8.5.

Gelet op het voorgaande, is naar het oordeel van de rechtbank niet gebleken dat de aanvraag omgevingsvergunning van eiser door het college ten onrechte is weggehouden bij de gemeenteraad. Niet is gebleken dat de door eiser aangehaalde rode tekst met de raadscommissie is gedeeld en daarom is de rechtbank dan ook van oordeel dat het college de raad niet verkeerd heeft voorgelicht over het in dit geval toepassen van de algemene verklaring van geen bedenkingen.

8.6.

Deze beroepsgrond slaagt niet.

Strijd met een goede ruimtelijke ordening?

9. Eiser betoogt dat het college de omgevingsvergunning in redelijkheid niet heeft kunnen weigeren wegens strijd met een goede ruimtelijke ordening. Daartoe voert eiser het volgende aan. Het college heeft onvoldoende gemotiveerd waarom de structuurvisie een kiosk op deze locatie zou uitsluiten. Het is tot op heden niet duidelijk of de beoogde ingrepen in de openbare ruimte gaan plaatsvinden, voor zover zij al bekend zijn. Daarnaast is de locatie geschikt voor een kiosk. De locatie is gelegen in voetgangersgebied en brengt levendigheid op straat. De ‘loopstrook’ vanaf het stadhuis tot aan [adres] staat vol met een fietsenstalling, plantenbakken, terrassen en een elektronisch reclamebord. Daarmee dient de rijbaan nu als werkelijke voetgangerszone en valt niet in te zien waarom de kiosk niet op die zogenaamde ‘loopstrook’ kan blijven staan. Anders dan het college stelt, heeft de kiosk geen laad- en loszijde aan de achterkant. De kiosk staat met een gesloten zijde tegen het hekwerk van de verkeerstunnel. En ook anders dan het college stelt, grenst de kiosk niet aan een fietspad.

9.1.

De rechtbank is van oordeel dat het college voldoende heeft gemotiveerd dat de kiosk van eiser op deze locatie in strijd is met een goede ruimtelijke ordening. Daartoe overweegt de rechtbank als volgt.

9.2.

Het college verwijst ter onderbouwing van het standpunt dat de kiosk in strijd is met een goede ruimtelijke ordening onder meer naar de adviezen van de adviescommissie Stedenbouw en Planologie (S&P) en de adviescommissie Openbare Ruimte. Weliswaar dateren deze adviezen van twee jaar vóór het bestreden besluit, maar ter zitting heeft het college in voldoende mate toegelicht dat de situatie ten tijde van het bestreden besluit nog dezelfde was en dat het zich daarom op deze adviezen heeft kunnen baseren. De permanente aanwezigheid van de kiosk op deze locatie is ongewenst vanwege aanstaande herontwikkeling van het gebied. Dit volgt uit de structuurvisie en de ontwikkelvisie. Daarnaast bestaat het streven om losse objecten, zoals een kiosk, in de openbare ruimte op deze locatie zoveel mogelijk te beperken. De rechtbank volgt eiser niet in zijn suggestie dat de herontwikkeling niet zal gaan plaatsvinden. Ter zitting heeft het college afdoende onderbouwd toegelicht dat de bouw van de woningen aan de voorkant van [station] bijna is afgerond en dat als volgende stap in de herontwikkeling de openbare ruimte zal worden ingericht, in overeenstemming met de structuurvisie en de ontwikkelvisie.

9.3.

Uit het advies van de adviescommissie S&P blijkt daarnaast weliswaar dat de commissie van mening is dat een kiosk bijdraagt aan een grote mate van reuring, maar ter zitting is door het college ook toegelicht dat zij die mening deelt maar dat een kiosk ook vanwege verkeersveiligheid niet op deze locatie kan. De kiosk heeft opslag en logistiek nodig, hetgeen onwenselijk is in een drukke stationsomgeving. Eiser wijst er op zich terecht op dat aan de achterkant geen laad- en losactiviteiten kunnen plaatsvinden, maar dat doet niet af aan het feit dat de kiosk bevoorraad zal moeten worden. In het kader van de verkeersveiligheid heeft het college kunnen meewegen dat pal naast de kiosk een fietspad loopt, dat de Bezuidenhoutseweg verbindt met het Prins Bernhardviaduct. Eiser betwist dit, maar heeft dat standpunt niet nader onderbouwd. Het wordt volgens het college steeds drukker op deze plek en er zal steeds meer conflict plaatsvinden tussen voetgangers en verkeer. De kiosk ligt in het verlengde van het zebrapad waarmee voetgangers [adres] kunnen oversteken in de richting van zowel [station] als het stadhuis. De kiosk ontneemt voetgangers het zicht op de fietsers die aankomen en fietsers het zicht op voetgangers die via het zebrapad oversteken. De openbare ruimte op deze locatie is schaars en voetgangers moeten hier de ruimte krijgen, zo heeft het college ter zitting nog toegelicht. De rechtbank acht deze motivering navolgbaar.

9.4.

Gelet op deze motivering, is de rechtbank van oordeel dat het college in redelijkheid de omgevingsvergunning voor het plaatsen van en het gebruiken van de kiosk op deze locatie heeft kunnen weigeren wegens strijd met een goede ruimtelijke ordening. Voor zover eiser heeft betoogd dat de openbare ruimte op deze locatie vol staat met objecten en terrassen die de voetgangersstroom in de weg staan, overweegt de rechtbank nog dat door eiser niet nader is onderbouwd dat het in die gevallen gaat om vergelijkbare situaties als die van de kiosk.

9.5.

Deze beroepsgrond slaagt niet.

Is de omgevingsvergunning geweigerd in strijd met het vertrouwensbeginsel?

10. Eiser betoogt dat hem een beroep op het vertrouwensbeginsel toekomt, omdat hij op basis van het handelen door de gemeente er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat het college onder het vorige bestemmingsplan gebruik heeft gemaakt van de vrijstellingsbevoegdheid als bedoeld in artikel 11, vierde lid, van dat bestemmingsplan. Het college had de door hem aangevraagde omgevingsvergunning dan ook niet mogen weigeren. Eiser voert daartoe het volgende aan. Het college heeft op 10 april 2012 een definitieve standplaatsvergunning afgegeven voor de kiosk aan [adres] , waarmee door de gemeente een permanent gebruik van de grond ter plaatse is bevestigd en gelegaliseerd. Daarnaast is met eiser een overeenkomst gesloten voor het verplaatsen van de kiosk naar deze locatie. Verder is de kiosk in 2015 in de Basisregistratie Adressen en Gebouwen geregistreerd op het adres [adres] , met de vermelding ‘winkelfunctie’. Tot slot heeft het college nooit een omgevingsvergunning vereist voor andere objecten ter plaatse die daar wettelijk gezien wel over zouden behoren te beschikken.

10.1.

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft in haar uitspraak van 29 mei 2019[_65883a37-41b3-4893-800f-30fe7c189d37] een stappenplan uiteengezet dat wordt gehanteerd bij een beroep op het vertrouwensbeginsel. De eerste stap is de juridische kwalificatie van de uitlating en/of gedraging waarop de betrokkene zich beroept, namelijk de vraag of die uitlating en/of gedraging kan worden gekwalificeerd als een toezegging. Om aan te nemen dat een toezegging is gedaan, dient degene die zich beroept op het vertrouwensbeginsel aannemelijk te maken dat sprake is van uitlatingen en/of gedragingen van ambtenaren die bij de betrokkene redelijkerwijs de indruk wekken van een welbewuste standpuntbepaling van het bestuur over de manier waarop in zijn geval een bevoegdheid al dan niet zal worden uitgeoefend. Hierbij rust op de betrokkene een onderzoeksplicht.

10.2.

Voor zover eiser betoogt dat hem een beroep op het vertrouwensbeginsel toekomt, nu hij aan de gedragingen die destijds door of namens de gemeente zijn verricht het gerechtvaardigd vertrouwen heeft kunnen ontlenen dat het college wel gebruik had gemaakt van de vrijstellingsbevoegdheid, is het de vraag of die gedragingen zijn aan te merken als uitdrukkelijke, ondubbelzinnige toezeggingen waaruit eiser redelijkerwijs kon opmaken dat het college – ondanks dat het geen omgevingsvergunning had verleend – gebruik heeft gemaakt van voormelde vrijstellingsbevoegdheid en dus dat het gebruik van de kiosk op de locatie onder het vorige bestemmingsplan planologisch bezien legaal was.

10.3.

De gedragingen van de gemeente op basis waarvan eiser stelt dat bij hem het gerechtvaardigd vertrouwen zou zijn gewekt dat de kiosk onder het oude bestemmingsplan planologisch bezien legaal zou zijn, kunnen naar het oordeel van de rechtbank niet worden gekwalificeerd als een toezegging. Eiser beroept zich allereerst op een overeenkomst die door hem met de gemeente is gesloten. In het dossier bevinden zich twee overeenkomsten, te weten een ondertekende overeenkomst waarin eiser en de gemeente overeenkomen dat de huur van de eerdere standplaats aan [straatnaam] wordt opgezegd en eiser tijdelijk de locatie mag gebruiken voor zijn kiosk en een niet nader ingevulde en niet ondertekende ‘Huurovereenkomst onbebouwde grond’. De eerste overeenkomst ziet expliciet op het tijdelijk gebruik van de grond aan de [adres] (locatie A genoemd in de overeenkomst). Het tijdelijk gebruik zou duren tot uiterlijk vier weken nadat de definitieve locatie (locatie B) beschikbaar zou komen. Het is inmiddels duidelijk dat de kiosk van eiser niet verplaatst kan worden naar deze definitieve locatie B. Maar dit betekent nog niet dat deze overeenkomst als toezegging van het college kan worden aangemerkt dat het gebruik zal maken van voormelde vrijstellingsbevoegdheid om voor de kiosk op de locatie aan [adres] een omgevingsvergunning aan eiser te verlenen. In de tweede overeenkomst die zich in het dossier bevindt, valt inderdaad te lezen dat de gemeente de omgevingsvergunning heeft verstrekt, maar nogmaals, dit betreft een niet nader ingevulde en niet ondertekende huurovereenkomst. De rechtbank ziet niet in hoe deze overeenkomst kan worden aangemerkt als toezegging door of namens het college waaruit eiser kon afleiden dat het college gebruik had gemaakt van voormelde vrijstellingsbevoegdheid.

10.4.

Daarnaast betreft een standplaatsvergunning op grond van de Algemene Plaatselijke Verordening geen planologische toestemming om de kiosk aan [adres] te plaatsen en te gebruiken. Een standplaatsvergunning en omgevingsvergunning zijn twee zelfstandige vergunningen, die beide nodig kunnen zijn om het plaatsen en het gebruik van een kiosk op de locatie te legaliseren. Het afgeven van de standplaatsvergunning in 2015 kan dan ook niet worden aangemerkt als een toezegging door of namens het college waaruit eiser kon afleiden dat het college gebruik had gemaakt van voormelde vrijstellingsbevoegdheid. Hetzelfde geldt voor het besluit tot toekenning van huisnummer 4 aan de locatie. Een besluit tot toekenning van een huisnummer op grond van de Wet Basisregistratie adressen en gebouwen (Wet Bag) behelst het toekennen van een eigen nummeraanduiding aan een verblijfsobject als bedoeld in artikel 1, aanhef en onder q, van die wet. Een besluit tot toekenning van een huisnummer op grond van de Wet Bag behelst geen planologische toestemming voor het plaatsen en gebruiken van de kiosk op de locatie.[_0bd3a6a4-a9a5-4eca-b63a-05c1680a81c5] Ook het besluit tot toekenning van het huisnummer kan naar het oordeel van de rechtbank dan ook niet worden aangemerkt als toezegging door of namens de gemeente.

10.5.

De enkele, niet nader onderbouwde stelling van eiser dat het college heeft nagelaten voor andere omgevingsvergunningplichtige objecten in de buurt van de locatie een omgevingsvergunning te eisen, leidt tot slot evenmin tot het oordeel dat de gemeente een toezegging zou hebben gedaan op basis waarvan bij eiser het gerechtvaardigd vertrouwen kon ontstaan dat het college gebruik had gemaakt van voormelde vrijstellingsbevoegdheid.

10.6.

Gelet op het voorgaande, is de rechtbank van oordeel dat eiser geen gerechtvaardigd beroep op het vertrouwensbeginsel toekomt.

10.7.

Deze beroepsgrond slaagt niet.

Overweging ten overvloede

11. De rechtbank overweegt ten overvloede nog het volgende. Ter zitting heeft eiser te kennen gegeven dat hij akkoord zou gaan als het college hem een tijdelijke omgevingsvergunning voor de duur van vijf jaar zou aanbieden. De gemachtigde van het college reageerde daarop door te stellen dat voor het college nog steeds ruimte bestaat om een tijdelijke vergunning te verlenen en hij gaf te kennen dat hij bereid was intern af te stemmen of dat een tijdelijke omgevingsvergunning voor de duur van vijf jaar kan zijn. De rechtbank heeft het onderzoek vervolgens geschorst om partijen zo in de gelegenheid te stellen onderlinge overeenstemming te bereiken. Uit de schriftelijke reactie van de gemachtigde van het college van 18 augustus 2026 blijkt dat het college aan eiser een tijdelijke omgevingsvergunning heeft aangeboden tot 31 december 2029. Uit deze schriftelijke reactie van het college en ook uit de schriftelijke reactie van de gemachtigde van eiser van 17 september 2026 blijkt dat eiser dit aanbod heeft afgewezen, omdat hij een tijdelijke omgevingsvergunning van vijf jaar vanaf heden wenst. De grieven die de gemachtigde van eiser in de schriftelijke reactie van 17 september 2026 heeft geuit tegen de wijze waarop door het college is gehandeld na schorsing van het onderzoek ter zitting door de rechtbank, vallen buiten de omvang van deze procedure en kan de rechtbank dan ook niet beoordelen. Het staat eiser echter vrij om alsnog een tijdelijke omgevingsvergunning aan te vragen.

Conclusie en gevolgen

12. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het college de gevraagde omgevingsvergunning heeft mogen weigeren. Eiser krijgt daarom het door hem betaalde griffierecht niet terug. De rechtbank ziet ook geen aanleiding voor vergoeding van proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. D.G. Oomkes, rechter, in aanwezigheid van mr. I. Ince, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.

griffierrechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Bijlage: voor deze uitspraak relevante wet- en regelgeving

Algemene wet bestuursrecht

Afdeling 3.4 Uniforme openbare voorbereidingsprocedure

Artikel 3:10

1. Deze afdeling is van toepassing op de voorbereiding van besluiten indien dat bij wettelijk voorschrift of bij besluit van het bestuursorgaan is bepaald.

(…)

Artikel 3:18

1. Indien het een besluit op aanvraag betreft, neemt het bestuursorgaan het besluit zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk zes maanden na ontvangst van de aanvraag.

(…)

Artikel 4:15

1. De termijn voor het geven van een beschikking wordt opgeschort met ingang van de dag na die waarop het bestuursorgaan:

a. de aanvrager krachtens artikel 4:5 uitnodigt de aanvraag aan te vullen, tot de dag waarop de aanvraag is aangevuld of de daarvoor gestelde termijn ongebruikt is verstreken,

(…)

Paragraaf 4.1.3.3 Positieve fictieve beschikkingen bij niet tijdig beslissen

Artikel 4:20a

1. Deze paragraaf is van toepassing indien dit bij wettelijk voorschrift is bepaald.

(…)

Artikel 4:20b

1. Indien niet tijdig op de aanvraag tot het geven van een beschikking is beslist, is de gevraagde beschikking van rechtswege gegeven.

(…)

Wet algemene bepalingen omgevingsrecht

Artikel 2.1

1. Het is verboden zonder omgevingsvergunning een project uit te voeren, voor zover dat geheel of gedeeltelijk bestaat uit:

a. het bouwen van een bouwwerk,

(…)

c. het gebruiken van gronden of bouwwerken in strijd met een bestemmingsplan,

(…).

Artikel 2.12

1. Voor zover de aanvraag betrekking heeft op een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, kan de omgevingsvergunning slechts worden verleend indien de activiteit niet in strijd is met een goede ruimtelijke ordening en:

a. indien de activiteit in strijd is met het bestemmingsplan (…):

(…)

1⁰. met toepassing van de in het bestemmingsplan (…) opgenomen regels inzake afwijking;

2⁰. in de bij algemene maatregel van bestuur aangewezen gevallen, of

3⁰. in overige gevallen, indien de motivering van het besluit een goede ruimtelijke onderbouwing bevat;

(…)

Paragraaf 3.2 De reguliere voorbereidingsprocedure

(…)

Artikel 3.9

(…)

3. Paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht is, met uitzondering van de artikelen 4:20b, derde lid en 4:20f, van toepassing op de voorbereiding van de beslissing op de aanvraag.

Paragraaf 3.3 De uitgebreide voorbereidingsprocedure

Artikel 3.10

1. Afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht is van toepassing op de voorbereiding van de beschikking op de aanvraag om een omgevingsvergunning, indien de aanvraag geheel of gedeeltelijk betrekking heeft op:

a. Een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, voor zover er strijd is met het bestemmingsplan (…) en slechts vergunning kan worden verleend met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder 3⁰;

(…)

Besluit omgevingsrecht

Artikel 6.5

1. Voor zover een aanvraag betrekking heeft op een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de wet, wordt de omgevingsvergunning waarbij met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder 3⁰ van de wet wordt afgeweken van het bestemmingsplan (…) niet verleend dan nadat de gemeenteraad van de gemeente waar het project geheel of in hoofdzaak zal worden of wordt uitgevoerd, heeft verklaard dat hij daartegen geen bedenkingen heeft, (…).

(…)

3. De gemeenteraad kan categorieën gevallen aanwijzen waarin een verklaring niet is vereist.

Bestemmingsplan ‘Den Haag Centraal e.o.’

Artikel 11.1

De voor ‘Verkeer-Straat’ aangewezen gronden zijn bestemd voor:

  • wegen;
  • openbaar vervoerstroken met de bijbehorende voorzieningen;
  • tramsporen met de bijbehorende voorzieningen;
  • voet- en fietspaden;
  • parkeervoorzieningen;
  • tunnels ten behoeve van gemotoriseerd verkeer met in- en uitritten en bijbehorende voorzieningen;
  • toegangsportalen, ontluchtingsmiddelen en daarmee vergelijkbare bouwwerk;

en ter plaatse van de functieaanduiding:

“burg” (br) tevens voor een burg ten behoeve van gemotoriseerd verkeer;

“specifieke vorm van verkeer – viaduct”(sc-vi) tevens voor een viaduct ten behoeve van openbaar vervoer met dien verstande dat op dit viaduct uitsluitend gebruik voor railgebonden openbaar vervoer is toegestaan;

één en ander met de daarbij behorende gebouwen, bouwwerken geen gebouwen zijnde, groen, water en overige voorzieningen.

Artikel 11.2.1

Voor het bouwen van gebouwen gelden de volgende regels:

a. Op de gronden mogen, met uitzondering van bebouwing ten behoeve van tunnels, en het bepaalde in artikel 18, geen gebouwen worden gebouwd;

(…)

Artikel 24.1 Overgangsrecht bouwwerken

1. Een bouwwerk dat op het tijdstip van inwerkingtreding van het bestemmingsplan aanwezig of in uitvoering is, dan wel gebouwd kan worden krachtens een omgevingsvergunning voor het bouwen, en afwijkt van het plan, mag, mits deze afwijking naar aard en omvang niet wordt vergroot,

  • gedeeltelijk worden vernieuwd of veranderd;
  • na het teniet gaan ten gevolge van een calamiteit geheel worden vernieuwd of veranderd, mits de aanvraag van de omgevingsvergunning voor het bouwen wordt gedaan binnen twee jaar na de dag waarop het bouwwerk is teniet gegaan;

2. Het bevoegd gezag kan eenmalig in afwijking van het eerste lid onder 1 een omgevingsvergunning verlenen voor het vergroten van de inhoud van een bouwwerk als bedoeld in het eerste lid met maximaal 10%;

3. Het eerste lid onder 1 is niet van toepassing op bouwwerken die weliswaar bestaan op het tijdstip van inwerkingtreding van het plan, maar zijn gebouwd zonder vergunning en in strijd met het daarvoor geldende plan, daaronder begrepen de overgangsbepaling van dat plan.

Artikel 24.2 Overgangsrecht gebruik

  • Het gebruik van grond en bouwwerken dat bestond op het tijdstip van inwerkingtreding van het bestemmingsplan en hiermee in strijd is, mag worden voortgezet;
  • Het is verboden het met het bestemmingsplan strijdige gebruik, bedoeld in het tweede lid onder 1, te veranderen of te laten veranderen in een ander met dat plan strijdig gebruik, tenzij door deze verandering de afwijking naar aard en omvang wordt verkleind;
  • Indien het gebruik, bedoeld in het tweede lid onder 1, na het tijdstip van inwerkingtreding van het plan voor een periode langer dan een jaar wordt onderbroken, is het verboden dit gebruik daarna te hervatten of te laten hervatten;
  • Het tweede lid onder 1 is niet van toepassing op het gebruik dat reeds in strijd was met het voorheen geldende bestemmingsplan, daaronder begrepen de overgangsregels van dat plan.

Bestemmingsplan “Den Haag Nieuw Centraal 2007”

Artikel 11

(…)

4. Burgemeester en wethouders kunnen vrijstelling verlenen van het bepaalde in het eerste lid voor het bouwen van maximaal 1 kiosk met een maximale bouwhoogte van 5,5 m en een maximum oppervlak van 35 m2; bij de situering van de bebouwing dient er in elk geval voor te worden zorggedragen dat onbelemmerde loopstromen door en in het gebied niet worden aangetast.

Voetnoten

  1. Als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo).
  2. Als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo.
  3. Dat volgt uit het overgangsrecht van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingsrecht.
  4. Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 9 september 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2206.
  5. ECLI:NL:RVS:2019:1694.
  6. Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 2 december 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2871.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.