Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 10 november 2026 – Artikel 6, eerste en tweede
ECLI:NL:RBDHA:2026:33214Zaaknummer NL26.65607
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Publicatiedatum
- 17 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.65607
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 6 Vw
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vw / Beschikt over een paspoort / Lichter middel, lounge / Ongegrond
De rechtbank:
- verklaart de beroepen ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.D. Gunster, rechter, in aanwezigheid van M.M. Maasland, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak voor zover die over bestreden besluit 2 gaat, kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van verzending van deze uitspraak of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier. Tegen deze uitspraak voor zover die over bestreden besluit 1 gaat, kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken na de dag van verzending van deze uitspraak of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.65607
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. A.D. Kupelian),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: T. Stelpstra).
Procesverloop
Bij besluit van 27 oktober 2026 (bestreden besluit 1) is aan eiser op grond van artikel 14, gelezen in samenhang met artikel 6 van Verordening (EU) nr. 2016/399 (Schengengrenscode) de toegang geweigerd en bij besluit van diezelfde datum (bestreden besluit 2) is aan eiser op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
De minister heeft de rechtbank op grond van artikel 94, eerste lid, van de Vw van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Op grond van artikel 94, tweede lid, van de Vw wordt, indien aan de vreemdeling een besluit tot weigering van toegang tot Nederland is uitgereikt, het beroep geacht mede een beroep tegen dit besluit te omvatten.
Partijen hebben ingestemd met een schriftelijke behandeling. Eiser heeft zijn gronden van beroep ingediend. De minister heeft een verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft vervolgens het onderzoek op 4 november 2026 gesloten.
Overwegingen
Over bestreden besluit 1 (toegangsweigering)
1. Eiser heeft geen beroepsgronden gericht tegen de toegangsweigering. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat de toegangsweigering rechtmatig is. De rechtbank ziet geen aanleiding om hierover anders te oordelen.
Over bestreden besluit 2 (vrijheidsontnemende maatregel)
2. Op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vw kan de vreemdeling aan wie toegang tot Nederland is geweigerd worden verplicht zich op te houden in een door de ambtenaar belast met de grensbewaking aangewezen ruimte of plaats die is beveiligd tegen ongeoorloofd vertrek.
3. In de maatregel heeft de minister aan de maatregel ten grondslag gelegd dat eiser niet beschikt over voldoende middelen van bestaan voor de duur van zijn verblijf en de terugreis naar Brazilië. Daarnaast heeft de minister van belang geacht dat eiser niet aan de toegangsvoorwaarden voldeed en heeft geweigerd zelfstandig een vlucht naar Brazilië te boeken. De minister heeft dit aangemerkt als een zwaarwegende grond voor het opleggen van de maatregel.
4. De gemachtigde van eiser voert aan dat de maatregel onevenredig bewarend is en dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd waarom niet met een lichter middel kan worden volstaan. Hij wijst er daarbij op dat eiser over een geldig Braziliaans paspoort beschikt, dat zijn identiteit en nationaliteit niet ter discussie staan en dat zijn terugkeer naar Brazilië inmiddels feitelijk is voorbereid. Eiser heeft verklaard dat hij naar Brazilië wil terugkeren. Uit de kennisgeving van de Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V) blijkt bovendien dat voor eiser een vlucht naar Brazilië is voorzien op 3 november 2026. Volgens eiser heeft de minister onvoldoende inzichtelijk gemaakt waarom hij, ondanks deze omstandigheden en zijn volledige medewerking aan het vertrek, in bewaring moet blijven.
5. De rechtbank overweegt het volgende.
6. De rechtbank volgt eiser hierin niet. Dat eiser inmiddels heeft verklaard bereid te zijn terug te keren naar Brazilië en dat zijn vertrek voor 3 november 2026 is voorzien, betekent niet zonder meer dat de minister niet langer een vrijheidsontnemende maatregel noodzakelijk mocht achten. Daarbij is van belang dat eiser bij zijn aankomst op Schiphol op 27 oktober 2026 niet aan de toegangsvoorwaarden voldeed en dat hem de mogelijkheid is geboden om zelfstandig een vlucht naar Brazilië te boeken. Eiser heeft daarvan geen gebruik gemaakt. De minister mocht deze omstandigheden betrekken bij de beoordeling of een minder dwingende maatregel voldoende waarborgen bood om het vertrek van eiser te verzekeren. Ook de omstandigheden dat eiser over een geldig Braziliaans paspoort beschikt en dat zijn identiteit en nationaliteit niet worden betwist, maken dit niet anders. Deze omstandigheden kunnen weliswaar bijdragen aan de mogelijkheid om het vertrek te realiseren, maar betekenen niet dat daarmee ook is gewaarborgd dat eiser zich beschikbaar zal houden voor zijn vertrek. De rechtbank betrekt hierbij dat eiser eerder niet zelfstandig een vlucht heeft geboekt, terwijl hem daartoe de gelegenheid was geboden.
7. Verder heeft de minister zich op het standpunt gesteld dat verblijf in de internationale lounge op Schiphol geen geschikt lichter middel is. De rechtbank kan de minister hierin volgen. De Afdeling heeft in haar uitspraak van 17 februari 2021[_dc00b480-3d7b-4299-b968-f11291b33911] overwogen dat wanneer een reiziger niet op korte termijn kan terugkeren, een verblijf in de internationale lounge niet langer mogelijk is. De internationale lounge is namelijk niet ingericht op langdurig verblijf. Het opleggen van een vrijheidsontnemende maatregel is dan in beginsel de enige manier om het grensbewakingsbelang veilig te stellen. Daarbij komt dat ten tijde van de toegangsweigering nog geen retourticket beschikbaar was waarmee eiser direct naar zijn land van herkomst kon terugkeren. Gelet op de tijd die met het verblijf in de lounge gemoeid zou zijn, hoefde de minister dit daarom niet als een geschikt alternatief voor de vrijheidsontnemende maatregel aan te merken. De rechtbank is gelet op het voorgaande van oordeel dat de minister voldoende heeft gemotiveerd waarom de vrijheidsontnemende maatregel noodzakelijk was en waarom niet met een minder dwingende maatregel kon worden volstaan. De rechtbank ziet in de door eiser aangevoerde omstandigheden geen aanleiding voor het oordeel dat de maatregel onevenredig bezwarend is.
8. Ook met inachtneming van de ambtshalve toetsing waartoe de rechtbank gehouden is,[_9a9ad3ff-26fc-45fe-b026-cea2ff3fb499] ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de voortduring van de maatregel van bewaring onrechtmatig is. Het beroep wordt ongegrond verklaard. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart de beroepen ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.D. Gunster, rechter, in aanwezigheid van M.M. Maasland, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak voor zover die over bestreden besluit 2 gaat, kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van verzending van deze uitspraak of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier. Tegen deze uitspraak voor zover die over bestreden besluit 1 gaat, kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken na de dag van verzending van deze uitspraak of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.
Voetnoten
- Zie de uitspraak van de Afdeling op 17 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2021:285
- Zie de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647 en de uitspraak van de Afdeling van 12 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:329
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.