Uitspraak · Europees strafrecht

Rechtbank Amsterdam, 19 november 2026 – Vervolgings-EAB Italië. Tussenuitspraak

ECLI:NL:RBAMS:2026:11491Zaaknummer 13-181669-26

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Datum uitspraak
19 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
13-181669-26
Rechtsgebied
Strafrecht, Europees strafrecht
Procedure
Op tegenspraak, Tussenuitspraak
Hoofdwetsartikel
Artikel 22 OLW
Zittingsplaats
Amsterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Vervolgings-EAB Italië. Tussenuitspraak. Artikel 11 OLW. Onderzoek naar de detentieomstandigheden in Italië n.a.v. het CPT-rapport van 4 november 2026. Het rapport bevat zorgwekkende en concrete aanwijzingen voor het bestaan van een reëel gevaar van een onmenselijke of vernederende behandeling in de detentie-instellingen in Italië. Om te kunnen beoordelen of inderdaad sprake is van een algemeen reëel gevaar van onmenselijke of vernederende behandeling voor gedetineerden die terechtkomen in een detentie-instelling in Italië, zal de rechtbank het onderzoek heropenen en de officier van justitie in de gelegenheid stellen vragen te stellen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit. Het onderzoek is ook heropend om de toestemming van de Colombiaanse autoriteiten voor verderlevering aan Italië af te wachten.

7 Beslissing

HEROPENT en SCHORST het onderzoek voor onbepaalde tijd, teneinde de officier van justitie in de gelegenheid te stellen de in paragraaf 4.3 geformuleerde vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit voor te leggen en in afwachting van de vereiste toestemming door de Colombiaanse autoriteiten voor verderlevering.

VERLENGT op grond van artikel 22, vierde lid, OLW de termijn waarbinnen zij op grond van het derde lid van dit artikel uitspraak moet doen met 60 dagen, omdat zij die verlenging nodig heeft om over de verzochte overlevering te beslissen.

VERLENGT op grond van artikel 27, derde lid, OLW de overleveringsdetentie van de opgeëiste persoon met 60 dagen.

BEPAALT dat de zaak opnieuw wordt ingepland op een zitting uiterlijk veertien dagen vóór het verstrijken van de verlengde beslistermijn van 25 januari 2027.

BEVEELT de oproeping van de opgeëiste persoon tegen nader te bepalen datum en tijdstip, met tijdige kennisgeving aan de advocaat.

BEVEELT de oproeping van een tolk in de Spaanse taal tegen een nader te bepalen datum en tijdstip.

Deze uitspraak is gedaan door:

mr. W.A.J.P. van den Reek, voorzitter,

mrs. A.B.M. Wijnveldt en E.M. de Bie, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. M.L. Kole, griffier,

en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 19 november 2026.

Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER
  2. 1 Procesgang
  3. 2 Identiteit van de opgeëiste persoon
  4. 4 Artikel 11 OLW: detentieomstandigheden in Italië
  5. 5 Instemming voor de verderlevering van de opgeëiste persoon
  6. 6 Verlenging beslistermijn
  7. 7 Beslissing

RECHTBANK AMSTERDAM

INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER

Parketnummer: 13-181669-26

Datum uitspraak: 19 november 2026

TUSSENUITSPRAAK

op de vordering van 9 juli 2026 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).[_ebc528a9-dfcb-43ab-84a5-aef1fd028be7]

Dit EAB is uitgevaardigd op 29 mei 2026 door de Tribunale Ordinario di Catanzaro – Sezione GIP/GUP (Ordinary Lawcourt of Catanzaro – Chambers of the investigating judge/judge of preliminary hearing), Italië, (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van:

[opgeëiste persoon] ,

geboren op [geboortedag] 1984 in [geboorteplaats] (Colombia),

zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland,

uit anderen hoofde gedetineerd in [detentieplaats] ,

hierna ‘de opgeëiste persoon’.

1 Procesgang

De zitting van 1 september 2026

Op deze zitting was de behandeling van het EAB gepland. De zaak is uitgeroepen, maar de behandeling is niet aangevangen, omdat vanwege uitloop van de voorafgaande zaak de tolk Spaans niet meer beschikbaar was.

De zitting van 15 september 2026

Op deze zitting is de behandeling van het EAB aangevangen, in aanwezigheid van mr. G.M. Kolman, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. S.W. Kuijpers, advocaat in Hoofddorp, en door een tolk in de Spaanse taal.

De rechtbank heeft ten aanzien van de beslistermijn overwogen dat indien de overlevering mede afhankelijk is van de instemming van de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat of van een derde staat, ingevolge artikel 22, tweede lid, van de Overleveringswet (OLW) de in het eerste lid genoemde termijn van 60 dagen pas begint te lopen vanaf het moment dat de vereiste instemming is ontvangen. De rechtbank heeft niet kunnen vaststellen op welke titel de opgeëiste persoon vanuit Colombia naar Nederland is gekomen en of voornoemde instemming van Colombia voor verderlevering aan de uitvaardigende justitiële autoriteit is vereist. De rechtbank heeft daarom de termijn waarbinnen zij op grond van artikel 22, eerste en derde lid, OLW uitspraak moet doen over de verzochte overlevering voor de zekerheid met 30 dagen verlengd.

Ook heeft de rechtbank voor sluiting van het onderzoek ter zitting de gevangenneming bevolen.

De tussenuitspraak van 22 september 2026

In deze tussenuitspraak heeft de rechtbank het onderzoek heropend en geschorst voor onbepaalde tijd. De rechtbank heeft overwogen dat zij over onvoldoende informatie beschikt om te kunnen beoordelen onder welke voorwaarden de Colombiaanse autoriteiten de uitlevering aan Nederland hebben toegestaan, of toestemming dient te worden gevraagd aan de Colombiaanse autoriteiten voor de verderlevering aan Italië, en indien dit het geval is, of deze toestemming is verleend.

De rechtbank heeft verder de termijn waarbinnen zij op grond van de OLW uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 60 dagen verlengd,[_4dfb12ba-c78d-4e4f-90df-2554442ab6c2] met gelijktijdige verlenging van de vrijheidsbeneming met dezelfde termijn.[_e0d263ab-fffc-492e-baa6-dd8599dcd38f]

De zitting van 5 november 2026

Op deze zitting heeft de rechtbank – met instemming van partijen – de behandeling van het EAB in gewijzigde samenstelling voortgezet in aanwezigheid van mr. A.L. Wagenaar, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. S.W. Kuijpers, en door een tolk in de Spaanse taal.

2 Identiteit van de opgeëiste persoon

Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Colombiaanse nationaliteit heeft.

3. De tussenuitspraak van 22 september 2026 [_8ac027d0-511d-4c7d-b71b-bb97d122b706]

In deze tussenuitspraak heeft de rechtbank geoordeeld over de grondslag en de inhoud van het EAB (paragraaf 3), de strafbaarheid van het feit (paragraaf 4), de weigeringsgrond als bedoeld in artikel 9 OLW (ne bis in idem) (paragraaf 5) en de weigeringsgrond als bedoeld in artikel 13 OLW (paragraaf 6). Wat de rechtbank daarover heeft overwogen, moet hier als herhaald en ingelast worden beschouwd.

4 Artikel 11 OLW: detentieomstandigheden in Italië

4.1

Inleiding

Bij uitspraak van 27 mei 2025 heeft de rechtbank eerder geoordeeld dat het destijds aangenomen algemene reële gevaar, dat gedetineerden in (tien) penitentiaire inrichtingen in Italië werden blootgesteld aan een onmenselijke en vernederende behandeling, was weggenomen. Dit algemene gevaar hield verband met de omstandigheid dat gedetineerden werden geplaatst in cellen waarbij zij minder dan 3 m² persoonlijke leefruimte tot hun beschikking hadden.[_634b58d9-794a-4fd7-bb97-48d8ceb205cf]

Voorafgaand aan de zitting heeft de rechtbank zowel de raadsvrouw als de officier van justitie gewezen op het rapport van the European Committee for the Prevention of Torture and Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (CPT) van 4 november 2026 van. Dit rapport is gepubliceerd naar aanleiding van een periodiek CPT-bezoek van 1 tot en met 12 september 2025 in Italië aan de detentie-instellingen in Avellino, Florence Sollicciano, Foggia, Genoa Marassi en Santa Maria Capua Vetere. In het rapport staan onder meer de volgende bevindingen:

“28. At Avellino Prison, (…) The conditions in the older building (ground, first and second floors) were not acceptable, with cells offering cramped conditions well below the 4 m2 statutory standard advocated by the CPT for multiple occupancy cells (for example three persons in 9 m2, six in 22 m2 and seven in 25 m2) and with water infiltration in the section located on the ground floor due to malfunctioning sanitary fixtures. The most precarious conditions of detention were noted in the 11-cell separation module accommodating 51 prisoners under protection (protetti) for a capacity of 27 places, notably in terms of living space (up to six persons in 20 m2), state of disrepair and decay, non-secure wiring, inadequate storage space, poor ventilation notably due to the lack of air extraction in sanitary facilities, and poor thermal insulation of windows. Furthermore, the entire prison establishment was affected by water shortages during the night.

29. Florence Sollicciano Prison is not fit for purpose. The deficiencies are well known to both the DAP and the Ministry for Infrastructure, which have been unsuccessfully attempting to mitigate the poor construction and continual maintenance challenges resulting from constant water ingress, with high levels of humidity and consequent damp, mould on walls, flaking ceilings and detaching plaster. (…) Furthermore, the establishment was also coping with chronic bed bug infestation, which the prison management was trying to address through periodic disinfestation and the purchase of industrial washing machines and dryers. Finally, at the time of the visit, there was no water supply to the prison due to a malfunction in the system. (…) By contrast, conditions in the unrenovated sections (such as Sections I and II) were poor: cell furniture was old and damaged, mattresses were worn-out and visibly stained, the plaster was flaking off the walls and ceiling, lights in a number of cells did not function, sanitary facilities were dilapidated (leaking pipes, missing toilet seats, broken taps) and hygiene was poor. None of the cells possessed call bells. The shower rooms were in a particularly degraded state, with mould-covered walls, poor drainage, and no provision for privacy. On several occasions, inmates reported that they were unable to access hot water.

30. Foggia Prison offered generally poor conditions throughout the establishment with little variation across prison sections. In particular, occupancy levels were alarmingly high, providing well below the minimum 4 m2 of living space per person in the majority of cells (for example seven and up to eight persons in 24 m2, six in 21 m2, three in 11 m2), and with problematic aspects such as poor ventilation in cells, scraped walls, poor thermal isolation of windows and sporadic vermin infestation in some cells. Furthermore, showers had not been installed in cells in the Vecchio Giudiziario and the common shower facilities displayed layers of mould on the ceilings and some damaged showerheads and taps. The most decrepit conditions were found in the 7-cell so called sex-offender module (Vecchia Infermeria) accommodating 27 prisoners located just above the healthcare unit. This section was characterised by high occupancy levels (that is, up to six prisoners in cells measuring 22 m2), poor hygiene conditions, dilapidated sanitary facilities

with leaking water installations26 and two minuscule, improvised and austere communal rooms of an oblique shape, measuring a mere 15 m2, and which did not offer any amenity other than a table-football set.

31. Genoa Marassi Prison offered acceptable material conditions, albeit in need of better maintenance, in Pavilions 1 and 2, in which around 85% of the prison population was accommodated. (…) Furthermore, some cells in Pavilion VI were in a state of disrepair, with leaking and clogged water installations, and unsatisfactory hygiene due to irregular garbage removal and poor hygiene routines.

32. At Santa Maria Capua Vetere Prison, conditions varied considerably across the establishment. (…) However, on the unrenovated floor of the Tevere Pavilion the common shower facilities were displaying enormous patches of mould. The 35-cell two-storey Danubio Pavilion accommodating 85 prisoners and located at the northern corner of the establishments, composed of four sections, offered the poorest conditions of detention in the entire establishment. In particular, the cells of the A-side accommodating inmates serving disciplinary and isolation measures were in a state of dilapidation (in terms of broken furniture, damaged sanitary facilities deprived of doors), and were poorly equipped (devoid of lockable space, thus forcing inmates to keep their belongings in plastic bags, with poor hygiene conditions, and inadequately ventilated in view of the high levels of humidity and the stench from the uncollected garbage from the outdoor facilities). The rest of the module (that is, the eight cells on the B side and 16 cells of the C and D sides) was slightly better hygienically, but conditions were cramped (with up to three prisoners in cells measuring 10 m2). (…) In the CPT’s view, the conditions of detention at the Danubio Pavillion of Santa Maria Capua Vetere Prison may amount to inhuman and degrading due to the cumulative effect of the dilapidated state of the facility, inadequate hygiene, significant overcrowding, and frequent occurrences of inter-prisoner violence and intimidation.

33. The CPT recommends that the Italian authorities invest greater efforts to maintain and repair the facilities in the prisons visited. Specifically, all cells should have adequate furniture for the number of inmates (including lockable cupboards) and effective window insulation, and urgent solutions to vermin infestations should be found and regularly repeated. Steps should also be taken to address the extensive mould in common washrooms, to repair all broken showerheads and leaking fixtures (especially at Foggia Prison), and to install doors on sanitary facilities to separate them from cooking areas.

The nighttime water supply at Avellino Prison should be urgently restored and the collection of garbage at Santa Maria Capua Vetere Prison should be promptly and definitively addressed. The CPT further recommends that functional laundry services be made available at all visited prisons in line with Article 9 of the R.P. Regarding Florence Sollicciano Prison, the CPT considers that the structural deficiencies of the establishment and the lack of effective renovation over the years demand serious reflection on the sustainability of keeping it operational. The Committee therefore requests in this respect a cost-benefit analysis in relation to the situation of Florence Sollicciano Prison and its future sustainability, to be prepared by the Special Commissioner of the Prison Estate. (…)

37. According to the periodic statistical analysis of the NPM on 31 July 2025 (that is, one month before the CPT visit) out of 62 522 inmates at the national level, 15 451 (that is, nearly 25%) were being accommodated in cells where they were afforded between 3 and 4 m2 of living space each. Consequently, approximately one quarter of the prison population was not in compliance with the standard advocated by the CPT and this number had increased by more than 10% since 2019. (…).”

4.2

Standpunten van partijen

Standpunt van de raadsvrouw

De raadsvrouw heeft primair bepleit dat de overlevering op grond van artikel 11 OLW dient te worden geweigerd. Er bestaat zowel een algemeen als individueel reëel gevaar dat de opgeëiste persoon bij overlevering zal worden blootgesteld aan een onmenselijke of vernederende behandeling indien hij wordt gedetineerd in de gevangenis van Florence Sollicciano of Foggia. Ter onderbouwing van haar standpunt heeft de raadsvrouw verwezen naar het recente CPT-rapport. Uit het rapport volgt dat bijna een kwart van alle gedetineerden in Italië in een cel verblijven waarbij zij tussen de 3 tot 4 m2 persoonlijke leefruimte in een meerpersoonscel tot hun beschikking hebben en dat daarnaast in Florence Sollicciano en Foggia de overige materiële detentieomstandigheden onvoldoende zijn om het gebrek aan persoonlijke celruimte te compenseren. Zo zou de gevangenis van Florence Sollicciano in zijn geheel niet aan de eisen voldoen en zou in Foggia sprake zijn van slechte ventilatie in de cellen, beschadigde muren, een gebrekkige thermische isolatie van de ramen en in sommige cellen zelfs incidentele plagen van ongedierte. Voorts heeft de raadsvrouw verwezen naar paragraaf 139 van het Muršić-arrest.[_284ea13b-e4d8-4017-a7ca-bd323cc43780] Hierin staat genoemd dat in gevallen waarin een cel met een persoonlijke leefruimte van 3 tot 4 m2 per gedetineerde aan de orde is, een schending van artikel 3 Europees verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) wordt aangenomen indien de ruimte gepaard gaat met andere slechte detentieomstandigheden. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) noemt onder meer de beschikbaarheid van ventilatie en de adequaatheid van de kamertemperatuur. Nu het CPT zorgen heeft geuit over de hiervoor genoemde detentieomstandigheden, staat artikel 11 OLW aan de overlevering in de weg. Subsidiair heeft de raadsvrouw verzocht de behandeling van de zaak aan te houden om aan de uitvaardigende justitiële autoriteit een garantie op te vragen dat de opgeëiste persoon niet zal worden gedetineerd in de gevangenis van Florence Sollicciano of Foggia.

Standpunt van de officier van justitie

Volgens de officier van justitie vormt het CPT-rapport geen aanleiding om terug te komen op eerdere uitspraken van deze rechtbank dat geen algemeen reëel gevaar (meer) bestaat van een schending van grondrechten voor gedetineerden in Italië. Het CPT bevestigt weliswaar de eerdere zorgen over de overbevolkingsproblemen in Italiaanse detentie-instellingen, maar geeft geen aanleiding tot nader onderzoek. Voorts blijkt uit het rapport niet dat gedetineerden in Italië worden geplaatst in een cel waar zij minder dan 3 m2 persoonlijke leefruimte tot hun beschikking hebben. Artikel 11 OLW staat daarom niet aan de overlevering in de weg.

4.3

Oordeel van de rechtbank

4.3.1

Onderzoek naar de detentieomstandigheden in Italië

De rechtbank stelt allereerst vast dat gelet op het arrest Aranyosi en Căldăraru van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ EU) volgt dat de rechterlijke autoriteit van de uitvoerende lidstaat, wanneer zij beschikt over gegevens dat een reëel gevaar bestaat dat personen die in de uitvaardigende lidstaat zijn gedetineerd, worden blootgesteld aan een onmenselijke of vernederende behandeling, verplicht is om te beoordelen of dit gevaar zich voordoet. Deze beoordeling dient plaats te vinden aan de hand van het beschermingscriterium dat voortvloeit uit de door het Unierecht, en met name door artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het Handvest), gewaarborgde grondrechten. Deze verplichting geldt wanneer de rechterlijke autoriteit moet beslissen over de overlevering van de persoon tegen wie een EAB is uitgevaardigd. De tenuitvoerlegging van een dergelijk bevel mag immers niet leiden tot onmenselijke of vernederende behandeling van die persoon.[_db412efa-ef42-4e44-b873-1dd3998559ba]

Hiertoe dient de uitvoerende rechterlijke autoriteit zich te baseren op objectieve, betrouwbare, nauwkeurige en naar behoren bijgewerkte gegevens over de detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat. Deze gegevens moeten duiden op gebreken die hetzij structureel of fundamenteel van aard zijn, hetzij bepaalde groepen van personen raken, dan wel bepaalde detentie-instellingen betreffen. Dergelijke gegevens kunnen onder meer blijken uit internationale rechterlijke uitspraken en rapporten die zijn opgesteld door de organen van de Raad van Europa of die tot het systeem van de Verenigde Naties behoren.

Op grond van de hiervoor weergegeven passages uit het CPT-rapport is de rechtbank, gelet op de arresten Muršić[_1f671d9b-eaee-4fdd-905a-f24db342d15a] en Dorobantu[_6d1d904e-a5a0-4b8e-9632-058f33b7bf66], van oordeel dat het rapport zorgwekkende en concrete aanwijzingen bevat voor het bestaan van een reëel gevaar van een onmenselijke of vernederende behandeling in de detentie-instellingen in Italië. Uit het rapport blijkt immers dat 25% van alle gedetineerden in Italië beschikt over een persoonlijke leefruimte tussen de 3 tot 4 m2 in een meerpersoonscel. Dit wijst erop dat het gebrek aan persoonlijke leefruimte zich niet uitsluitend voordoet in de door het CPT bezochte instellingen, maar mogelijk een bredere problematiek binnen het gevangeniswezen in Italië betreft. Daar komt bij dat uit het rapport blijkt dat in een aantal van de bezochte instellingen sprake is van ernstige tekortkomingen in de overige materiële detentieomstandigheden. Niet kan worden uitgesloten dat de tekortkomingen zich ook voordoen in andere detentie-instellingen dan de door het CPT bezochte instellingen.

Om aan de hand van het daarvoor bedoelde toetsingskader te kunnen beoordelen of inderdaad sprake is van een algemeen reëel gevaar van onmenselijke of vernederende behandeling voor gedetineerden die terechtkomen in een detentie-instelling in Italië, ziet de rechtbank aanleiding om het onderzoek te heropenen en schorsen voor onbepaalde tijd om de officier van justitie in de gelegenheid te stellen de volgende vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit voor te leggen.

4.3.2

Vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit

Indien de overlevering van de opgeëiste persoon aan Italië mocht worden toegestaan:

1. In welke detentie-instelling zal de opgeëiste persoon naar verwachting worden geplaatst?

2. Wat is de actuele bezettingsgraad van die detentie-instelling en wat is de specifieke bezettingsgraad van de afdeling waarop de opgeëiste persoon na zijn overlevering zal worden gedetineerd?

3. Hoeveel individuele leefruimte (personal space) – exclusief de oppervlakte van het sanitair – hebben de gedetineerden in de verschillende afdelingen tot hun beschikking in een eenpersoons- en meerpersoonscel? Zijn de sanitaire voorzieningen in de cel deugdelijk afgeschermd?

Indien gedetineerden beschikken over een individuele leefruimte (personal space) – exclusief sanitair – tussen 3 m2 en 4 m2, dan heeft de rechtbank – gelet op het Dorobantu-arrest[_74a7f3a1-3591-4d27-bb99-442566e2466a]– de volgende aanvullende vragen:

 hoeveel uren per dag verblijven de gedetineerden in hun cel?

 welke mogelijkheden hebben de gedetineerden tot luchten, arbeid, sport, scholing en andere activiteiten buiten hun cel?

 zijn deze mogelijkheden voor alle gedetineerden toegankelijk?

 hoeveel uren per dag kunnen de gedetineerden aan deze activiteiten deelnemen? (In de veronderstelling dat zij zich ook aanmelden voor de geboden opties.)

 is in de detentie-instelling in het algemeen sprake van decente detentieomstandigheden en wordt de opgeëiste persoon niet onderworpen aan andere elementen die worden beschouwd als verzwarende omstandigheden voor slechte detentieomstandigheden?

Indien de gedetineerden beschikken over een individuele leefruimte (personal space) – exclusief de oppervlakte van het sanitair – van minder dan 3 m2, dan heeft de rechtbank – gelet op het Dorobantu-arrest – de volgende aanvullende vragen:

 is deze beperking van de individuele leefruimte enkel voor korte tijd, bij gelegenheid en in geringe mate ten opzichte van de vereiste minimale 3 m2?

 wordt hierbij voldoende bewegingsvrijheid buiten de cel geboden en worden buiten de cel passende activiteiten aangeboden?

 is in de detentie-instelling in het algemeen sprake van decente detentieomstandigheden en wordt de betrokkene niet onderworpen aan andere elementen die worden beschouwd als verzwarende omstandigheden voor slechte detentieomstandigheden?

4. Hebben alle gedetineerden in de detentie-instelling de beschikking over een eigen bed met een matras en beddengoed?

5. Kunt u een overzicht geven van de huidige situatie met betrekking tot het onderhoud en de hygiëne van cellen en gemeenschappelijke ruimtes in de detentie-instelling, inclusief de genomen maatregelen en de effectiviteit daarvan?

6. Hoeveel artsen en verpleegkundigen zijn werkzaam in de detentie-instelling?

5 Instemming voor de verderlevering van de opgeëiste persoon

5.1

Inleiding

De rechtbank verwijst in dit kader naar haar overwegingen in paragraaf 7 van haar tussenuitspraak. Die overwegingen moeten hier eveneens als herhaald en ingelast worden beschouwd.

5.2

Standpunten van partijen

Standpunt van de raadsvrouw

De raadsvrouw heeft betoogd dat uit de afgegeven garantienota van het openbaar ministerie Noord-Holland volgt dat door het Nederlandse openbaar ministerie aan de Colombiaanse autoriteiten, voordat de opgeëiste persoon werd uitgeleverd aan Nederland, is gegarandeerd dat de opgeëiste persoon niet zal worden berecht voor andere feiten dan waarvoor de uitlevering wordt verleend. Dat maakt wat de raadsvrouw betreft duidelijk dat de opgeëiste persoon dan ook niet zonder meer kan worden verdergeleverd aan Italië. De Nederlandse autoriteiten moeten contact opnemen met de Colombiaanse autoriteiten om toestemming te krijgen voor verderlevering.

Standpunt van de officier van justitie

Volgens de officier van justitie volgt uit de afgegeven garantienota van het openbaar ministerie Noord-Holland dat het specialiteitsbeginsel in acht is genomen bij de uitleveringsprocedure. Dit betekent dat toestemming nodig is van de Colombiaanse autoriteiten voor verderlevering van de opgeëiste persoon aan Italië. Volgens de officier van justitie is deze toestemming reeds opgevraagd, maar nog niet ontvangen. Nu toestemming is vereist, geldt dat de beslistermijn in deze zaak nog niet is aangevangen.

5.3

Oordeel van de rechtbank

De officier van justitie heeft op de zitting bevestigd dat toestemming van de Colombiaanse autoriteiten voor verderlevering in deze zaak is vereist en dat deze toestemming inmiddels is opgevraagd. De rechtbank zal daarom ook gelet op het voorgaande het onderzoek heropenen en schorsen voor onbepaalde tijd in afwachting van deze informatie.

6 Verlenging beslistermijn

Zoals hiervoor onder paragraaf 4 en 5 is overwogen, zal de rechtbank het onderzoek ter zitting heropenen en schorsen voor onbepaalde tijd. De rechtbank overweegt dat, indien er geen toestemming door de Colombiaanse autoriteiten wordt verleend voor verderlevering aan de uitvaardigende justitiële autoriteit, de beslistermijn reeds is gaan lopen en op 26 november 2026 verstrijkt. Mocht blijken dat er wel toestemming is verleend, dan gaat ingevolge artikel 22, tweede lid, OLW de beslistermijn pas lopen vanaf het moment dat de vereiste instemming is ontvangen.

Gelet op deze onzekerheid, en het feit dat de rechtbank thans onderzoek doet naar een reëel gevaar van schending van de grondrechten van de opgeëiste persoon, is naar het oordeel van de rechtbank sprake van een uitzonderlijk geval als bedoeld in artikel 22, vierde lid, OLW. Dat brengt met zich mee dat de rechtbank met toepassing van dit artikel aanleiding ziet om de beslistermijn te verlengen met 60 dagen, onder gelijktijdige verlenging van de gevangenneming op grond van artikel 27, derde lid, OLW.

7 Beslissing

HEROPENT en SCHORST het onderzoek voor onbepaalde tijd, teneinde de officier van justitie in de gelegenheid te stellen de in paragraaf 4.3 geformuleerde vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit voor te leggen en in afwachting van de vereiste toestemming door de Colombiaanse autoriteiten voor verderlevering.

VERLENGT op grond van artikel 22, vierde lid, OLW de termijn waarbinnen zij op grond van het derde lid van dit artikel uitspraak moet doen met 60 dagen, omdat zij die verlenging nodig heeft om over de verzochte overlevering te beslissen.

VERLENGT op grond van artikel 27, derde lid, OLW de overleveringsdetentie van de opgeëiste persoon met 60 dagen.

BEPAALT dat de zaak opnieuw wordt ingepland op een zitting uiterlijk veertien dagen vóór het verstrijken van de verlengde beslistermijn van 25 januari 2027.

BEVEELT de oproeping van de opgeëiste persoon tegen nader te bepalen datum en tijdstip, met tijdige kennisgeving aan de advocaat.

BEVEELT de oproeping van een tolk in de Spaanse taal tegen een nader te bepalen datum en tijdstip.

Deze uitspraak is gedaan door:

mr. W.A.J.P. van den Reek, voorzitter,

mrs. A.B.M. Wijnveldt en E.M. de Bie, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. M.L. Kole, griffier,

en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 19 november 2026.

Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.

Voetnoten

  1. Zie artikel 23 OLW.
  2. Zie artikel 22, vierde lid, OLW.
  3. Zie artikel 27, derde lid, OLW.
  4. Rb. Amsterdam 22 september 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:10015.
  5. Rb. Amsterdam 27 mei 2025, ECLI:NL:RBAMS:2025:3475.
  6. EHRM 20 oktober 2016, ECLI:CE:ECHR:2016:1020JUD000733413 (Muršić tegen Kroatië).
  7. HvJ EU 5 april 2016, gevoegde zaken C-404/15 en C-659/15 PPU (Aranyosi en Căldăraru), ECLI:EU:C:2016:198 r.o. 88-89.
  8. EHRM 20 oktober 2016, ECLI:CE:ECHR:2016:1020JUD000733413 (Muršić tegen Kroatië).
  9. HvJ EU 15 oktober 2019, ECLI:EU:C:2019:857(Dorobantu).
  10. HvJ EU 15 oktober 2019, ECLI:EU:C:2019:857 (Dorobantu).

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.