Uitspraak · Strafrecht

Rechtbank Amsterdam, 17 november 2026 – Executie-EAB Polen

ECLI:NL:RBAMS:2026:11370Zaaknummer 13-258334-26

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Datum uitspraak
17 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
13-258334-26
Rechtsgebied
Strafrecht
Procedure
Eerste en enige aanleg
Hoofdwetsartikel
Artikel 12 OLW
Zittingsplaats
Amsterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Executie-EAB Polen. Tussenuitspraak. Artikel 12 OLW. Heropening van het onderzoek ter zitting om de officier van justitie in de gelegenheid te stellen nadere vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit te stellen. Artikel 7 OLW. Feit dubbel strafbaar. Artikel 6a OLW. De rechtbank is van oordeel dat de opgeëiste persoon thans niet heeft aangetoond dat zij ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland verblijft. Nu het onderzoek ter zitting wordt heropend, biedt dit de raadsvrouw de gelegenheid om het gevoerde gelijkstellingsverweer nader te onderbouwen. Artikel 11 OLW – artikel 47 Handvest. Geen sprake van individueel reëel gevaar van schending van het grondrecht op een eerlijk proces voor een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld. Artikel 11 OLW - detentieomstandigheden in Polen. Geen sprake van een algemeen gevaar voor onmenselijke of vernederende behandeling in de gevangenissen in Polen voor gedetineerden die een gevangenisstraf moeten ondergaan in het algemeen dan wel voor veroordeelde gedetineerden in Polen die tot de LHBTIQ+-gemeenschap horen of wegens onvoldoende zorg in Poolse detentie. De rechtbank komt dan ook niet toe aan de vraag of sprake is van een dergelijk concreet individueel gevaar. Toets aan artikel 35, derde lid, OLW komt pas aan de orde nadat is beslist of de overlevering wordt toegestaan.

8 Beslissing

HEROPENT en SCHORST het onderzoek voor bepaalde tijd, teneinde de officier van justitie in de gelegenheid te stellen de onder 4 geformuleerde vraag aan de uitvaardigende justitiële autoriteit te stellen.

BEPAALT dat de zaak opnieuw wordt ingepland op 27 november 2026 om 15:00 uur.

BEVEELT de oproeping van de opgeëiste persoon tegen 27 november 2026 om 15:00 uur, met tijdige kennisgeving aan de advocaat.

BEVEELT de oproeping van een tolk in de Poolse taal tegen 27 november 2026 om 15:00 uur.

Deze uitspraak is gedaan door:

mr. W.A.J.P. van den Reek, voorzitter,

mrs. A.B.M. Wijnveldt en E.M. de Bie, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. M.L. Kole, griffier,

en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 17 november 2026.

Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER
  2. 1 Procesgang
  3. 2 Identiteit van de opgeëiste persoon
  4. 3 Grondslag en inhoud van het EAB
  5. 4 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW
  6. 5 Strafbaarheid
  7. 6 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 6a OLW
  8. 7 Artikel 11 OLW
  9. 8 Beslissing

RECHTBANK AMSTERDAM

INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER

Parketnummer: 13-258334-26

Datum uitspraak: 17 november 2026 (bij vervroeging)

TUSSENUITSPRAAK

op de vordering van 17 september 2026 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).[_d1bf4d2b-9279-4a91-986c-dae02f58625f]

Dit EAB is uitgevaardigd op 1 april 2025 door the Regional Court in Bydgoszcz, III Penal Department, Polen, (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van:

[opgeëiste persoon] ,

geboren op [geboortedag] 2000 in [geboorteplaats] (Polen),

ingeschreven in de Basisregistratie Personen (BRP) op het adres:

[BRP-adres] ,

feitelijk verblijfsadres:

[verblijfsadres] ,

hierna ‘de opgeëiste persoon’.

1 Procesgang

De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden op de zitting van 5 november 2026, in aanwezigheid van mr. A.L. Wagenaar, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. J.P.W. Temminck Tuinstra, advocaat in Amsterdam, en een tolk in de Poolse taal.

De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd.[_4808519b-65f7-46f3-827d-4dc1336ec358]

Ook heeft de rechtbank voor sluiting van het onderzoek ter zitting de gevangenhouding bevolen met gelijktijdige schorsing van dat bevel tot aan de uitspraak.

2 Identiteit van de opgeëiste persoon

Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat zij de Poolse nationaliteit heeft.

3 Grondslag en inhoud van het EAB

Het EAB vermeldt een vonnis van the District Court in Bydgoszcz van 1 december 2022 met kenmerk XI K 590/21.

De overlevering wordt verzocht voor de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf voor de duur van één jaar en twee maanden. De opgeëiste persoon is tot deze straf veroordeeld in het hiervoor genoemde vonnis en zij moet deze straf ondergaan in Polen.

De hiervoor genoemde veroordeling ziet op het feit zoals dat is omschreven in het EAB.[_346271de-cd52-4ce3-bdc9-0a3db3307953]

4 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW

4.1

Standpunten van partijen

Standpunt van de raadsvrouw

De raadsvrouw heeft betoogd dat de overlevering op grond van artikel 12 OLW dient te worden geweigerd, nu de opgeëiste persoon niet aanwezig was tijdens de procedure die tot dit vonnis heeft geleid, geen van de uitzonderingen als bedoeld in artikel 12 OLW zich voordoet en er ook geen reden is om af te zien van weigering. Daartoe heeft de raadsvrouw aangevoerd dat, hoewel uit het EAB blijkt dat de opgeëiste persoon volgens de Poolse autoriteiten een adresinstructie zou hebben gekregen en daar ook voor zou hebben getekend, de opgeëiste persoon heeft verklaard dat zij geen adresinstructie heeft ontvangen. Het toestaan van de overlevering levert daarom een schending van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon op.

Standpunt van de officier van justitie

Volgens de officier van justitie is de weigeringsgrond van toepassing, maar dient de rechtbank daarvan af te zien. De opgeëiste persoon heeft een adresinstructie ontvangen die zij voor ontvangst heeft getekend. De oproep voor de zitting is vervolgens verzonden naar het adres dat de opgeëiste persoon heeft opgegeven. Gelet op het vertrouwensbeginsel moet worden uitgegaan van de juistheid van de informatie in het EAB. De uitvaardigende justitiële autoriteit hoeft niet aan te tonen dat de opgeëiste persoon de adresinstructie heeft ontvangen en heeft ondertekend. De enkele ontkenning van de opgeëiste persoon is onvoldoende om te twijfelen aan de verstrekte informatie. De opgeëiste persoon is, voor zover zij al niet uit eigen beweging stilzwijgend afstand heeft gedaan van haar recht om in persoon te verschijnen bij het proces, op zijn minst kennelijk onzorgvuldig geweest met betrekking tot haar bereikbaarheid voor officiële correspondentie.

4.2

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt vast dat het EAB strekt tot de tenuitvoerlegging van een vonnis terwijl de verdachte niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid, en dat – kort gezegd – is gewezen zonder dat zich één van de in artikel 12, sub a tot en met c, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan en zonder dat een garantie als bedoeld in artikel 12, sub d, OLW is verstrekt. Gelet daarop kan de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd. De rechtbank ziet evenwel, gelet op het navolgende, aanleiding het onderzoek te heropenen.

Uit het EAB blijkt dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de lopende procedure. Zij heeft in de voorbereidende procedure verklaringen als verdachte afgelegd. Daarbij heeft zij een adresinstructie gekregen waarbij zij is geïnformeerd over de verplichting om de autoriteiten op de hoogte te stellen van elke adreswijziging. De opgeëiste persoon heeft voor deze instructies getekend. De oproep voor de zitting is op 18 oktober 2022 verzonden naar het adres dat bekend was als het woonadres (home address) van de opgeëiste persoon in Polen. De “notice” om de oproep voor de zitting op te halen bij het postkantoor, werd twee keer op haar adres achtergelaten, hetgeen ertoe leidde dat de oproep voor de zitting van 17 november 2022 werd geacht rechtsgeldig te zijn betekend (“was deemed to have been properly served”). De rechtbank kan op grond van de verstrekte informatie echter niet vaststellen of de opgeëiste persoon in het kader van deze procedure ook daadwerkelijk een adres heeft opgegeven en zo ja, of de oproep voor de zitting vervolgens naar het adres dat zij opgegeven had, is verzonden.

De rechtbank zal daarom het onderzoek heropenen om de officier van justitie in de gelegenheid te stellen de volgende vraag voor te leggen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit:

“Heeft de opgeëiste persoon tijdens het vooronderzoek/de procedure in de betreffende strafzaak haar adres aan de Poolse autoriteiten doorgegeven en zijn de oproepingen voor de rechtszitting naar dit adres verzonden?”

5 Strafbaarheid

Feit waarvoor dubbele strafbaarheid is vereist

De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft het strafbare feit niet aangeduid als lijstfeit. Overlevering kan in dat geval worden toegestaan, als – kort gezegd – voldaan is aan de vereisten dat voor het feit een vrijheidsstraf van ten minste vier maanden is opgelegd aan de opgeëiste persoon en het feit ook naar Nederlands recht strafbaar is.[_231c56aa-a303-40d5-9156-b72d4bf27468]

De rechtbank stelt vast dat hieraan is voldaan.

Het feit levert naar Nederlands recht telkens op:

de eendaadse samenloop van computervredebreuk en diefstal waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft en het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels.

6 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 6a OLW

6.1

Inleiding

De overlevering van de opgeëiste persoon is gevraagd voor de tenuitvoerlegging van een onherroepelijk opgelegde vrijheidsstraf. De rechtbank kan de overlevering weigeren als de opgeëiste persoon gelijk kan worden gesteld met een Nederlander en de opgelegde straf door Nederland kan worden overgenomen.

6.2

Standpunten van partijen

Standpunt van de raadsvrouw

De raadsvrouw heeft primair bepleit dat de opgeëiste persoon gelijkgesteld dient te worden met een Nederlander en heeft de rechtbank verzocht om de overlevering te weigeren. De opgeëiste persoon is in 2012, toen zij twaalf jaar oud was, samen met haar moeder naar Nederland gekomen en heeft vervolgens gedurende vijf jaar ononderbroken in Nederland verbleven. De opgeëiste persoon was destijds minderjarig en schoolgaand. Volgens de raadsvrouw komt de opgeëiste persoon reeds op grond van dit verblijf in aanmerking voor gelijkstelling met een Nederlander. Ter onderbouwing van het feitelijk verblijf heeft de raadsvrouw verwezen naar de verklaring van de moeder, alsmede naar de justitiële documentatie van de opgeëiste persoon en brieven van verschillende hulpverleningsinstanties die destijds bij het gezin betrokken waren. Hoewel de opgeëiste persoon vervolgens een periode is teruggekeerd naar Polen en begin 2022 opnieuw naar Nederland is gekomen, is zij volgens de raadsvrouw in Nederland geïntegreerd en ligt haar toekomst Nederland. In dat verband heeft de opgeëiste persoon sinds haar terugkeer in 2022 inkomsten uit arbeid verworven totdat zij zich in 2024 ziek heeft moeten melden. Ter onderbouwing van het arbeidsverleden van de opgeëiste persoon heeft de raadsvrouw onder meer jaaropgaven en screenshots van een uittreksel van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (UWV) overgelegd. Subsidiair heeft de raadsvrouw – indien de rechtbank van oordeel is dat meer informatie nodig is – verzocht om de verdediging in de gelegenheid te stellen informatie over de financiële situatie van de moeder van de opgeëiste persoon te overleggen. Meer subsidiair heeft de raadsvrouw zich op het standpunt gesteld dat de overlevering, ook indien de opgeëiste persoon formeel niet met een Nederlander kan worden gelijkgesteld, op grond van de zeer bijzondere persoonlijke omstandigheden van de opgeëiste persoon moet worden geweigerd.

Standpunt van de officier van justitie

Volgens de officier van justitie kan de opgeëiste persoon niet worden gelijkgesteld met een Nederlander, omdat met de door de raadsvrouw overgelegde stukken niet kan worden aangetoond dat de opgeëiste persoon gedurende vijf jaar ononderbroken rechtmatig in Nederland verblijft. De opgeëiste persoon heeft gedurende de afgelopen vijf jaar niet onafgebroken in de BRP ingeschreven gestaan. Bovendien heeft de opgeëiste persoon zelf verklaard dat zij in 2022, na haar vrijlating in Polen, naar Nederland is teruggekeerd. Ook de overgelegde stukken met betrekking tot haar inkomsten zijn volgens de officier van justitie onvoldoende om vast te stellen dat de opgeëiste rechtmatig in Nederland heeft verbleven. Daarnaast is ook niet gebleken dat de opgeëiste persoon in de periode 2013 tot en met 2018 een duurzaam verblijfsrecht heeft verworven, dan wel een afgeleid duurzaam verblijfsrecht aan haar moeder heeft ontleend. Er zijn namelijk geen stukken overgelegd waaruit blijkt dat haar moeder in die periode vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland heeft verbleven. In dit verband heeft de officier van justitie verwezen naar een eerdere uitspraak van deze rechtbank.[_e1cdba1f-acb3-48ad-8813-815b963e8c4a] Voor zover de rechtbank van oordeel is dat de behandeling van de zaak dient te worden aangehouden om de raadsvrouw in de gelegenheid te stellen aanvullende stukken te overleggen, heeft de officier van justitie zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

6.3

Oordeel van de rechtbank

Om in aanmerking te komen voor gelijkstelling met een Nederlander moet op grond van artikel 6a, negende lid, OLW zijn voldaan aan de volgende twee vereisten:

  • de opgeëiste persoon verblijft ten minste vijf jaar ononderbroken rechtmatig in Nederland als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000; én
  • ten aanzien van de opgeëiste persoon bestaat de verwachting dat zij niet haar recht van verblijf in Nederland verliest als gevolg van een haar na overlevering opgelegde straf of maatregel.

De eerste voorwaarde

De rechtbank is van oordeel dat de opgeëiste persoon aan de hand van de overgelegde stukken thans niet heeft aangetoond dat zij ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland verblijft als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000 en daarmee een duurzaam verblijfsrecht heeft verworven.

De rechtbank stelt vast dat de opgeëiste persoon zich, ten aanzien van het aanvangsmoment waarover vijf jaar ononderbroken rechtmatig verblijf in Nederland moet worden aangetoond, primair heeft beroepen op haar verblijf in Nederland vanaf 2012.[_ff5eb512-623a-481b-ac8d-47e3d8481390] Uit de Strafrechtketendatabank (SKDB) blijkt dat de opgeëiste persoon in de periode van 4 januari 2013 tot 12 april 2013, van 7 november 2013 tot 7 februari 2017, van 28 augustus 2017 tot 14 februari 2018 en van 21 februari 2018 tot 20 juni 2018 ingeschreven heeft gestaan in de BRP op een adres in Nederland. Het ontbreken van een onafgebroken inschrijving in de BRP betekent niet zonder meer dat geen sprake is geweest van een onafgebroken feitelijk verblijf. Onderbouwing hiervan door middel van andere stukken mag ook, mits die stukken voldoende concreet en objectief zijn. De rechtbank is echter van oordeel dat uit de overgelegde stukken onvoldoende kan worden afgeleid dat de opgeëiste persoon gedurende de periode 2013 tot en met 2018 vijf jaar onafgebroken rechtmatig in Nederland heeft verbleven. Daarbij neemt de rechtbank in ogenschouw dat niet alleen het feitelijke verblijf, maar ook de rechtmatigheid daarvan moet worden vastgesteld. De raadsvrouw heeft in dat verband echter onvoldoende aangetoond op welke wijze de opgeëiste persoon in de betreffende periode, op grond van het Unierecht, rechtmatig in Nederland heeft verbleven. Wegens het ontbreken van deze gegevens kan de rechtbank daarom thans niet vaststellen dat sprake is van vijf jaar ononderbroken rechtmatig verblijf in Nederland.

Dit betekent dat op dit moment nog niet is voldaan aan de eerste voorwaarde voor gelijkstelling.

De rechtbank acht het echter niet uitgesloten dat het beroep op gelijkstelling met een Nederlander alsnog kan slagen. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat de opgeëiste gedurende de betreffende periode minderjarig was en ten laste kwam van haar moeder. Het is daarom goed mogelijk dat de opgeëiste persoon een (afgeleid) duurzaam verblijfsrecht heeft opgebouwd als zij kan aantonen dat haar moeder in de betreffende periode ononderbroken rechtmatig in Nederland heeft verbleven én de opgeëiste persoon het verkregen duurzaam verblijfsrecht niet is verloren door afwezigheid van meer dan twee opvolgende jaren dan wel vanwege ernstige redenen van openbare orde of openbare veiligheid.

Nu het onderzoek ter zitting, zoals hiervoor in paragraaf 4 is overwogen, wordt heropend en geschorst, biedt dit de raadsvrouw de gelegenheid om het gevoerde gelijkstellingsverweer nader te onderbouwen.

Gelet op het voorgaande komt de rechtbank nog niet toe aan een beoordeling van de tweede voorwaarde voor gelijkstelling.

7 Artikel 11 OLW

7.1

Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de EU

De rechtbank heeft eerder vastgesteld dat, vanwege structurele of fundamentele gebreken in de Poolse rechtsorde, in Polen een algemeen reëel gevaar bestaat van schending van het grondrecht op een eerlijk proces voor een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld.[_70ce8af9-6675-4f5e-b96f-e83d55921af5] Het is aan de opgeëiste persoon om omstandigheden aan te voeren en aan te tonen waaruit blijkt dat zij dit gevaar ook daadwerkelijk loopt.

De raadsvrouw heeft zich op het standpunt gesteld dat de opgeëiste persoon, gelet op haar seksuele geaardheid, zich niet kan wenden tot een onafhankelijke rechter in Polen. Volgens de raadsvrouw wordt de aanstelling van bepaalde rechters nog altijd tegengehouden door de PiS voorzitter van het Hooggerechtshof in Polen.

Omdat de opgeëiste persoon geen elementen heeft aangevoerd waaruit blijkt dat die structurele of fundamentele gebreken een concrete invloed hebben gehad op de behandeling van haar strafzaak, is de rechtbank met de officier van justitie van oordeel dat niet is aangetoond dat sprake is van een individueel reëel gevaar van schending van het grondrecht op een eerlijk proces voor een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld.[_a0c8c4e0-9bcc-4946-b258-5ea25d3df15d]

7.2

Detentieomstandigheden in Polen

7.2.1

Standpunten van partijen

Standpunt van de raadsvrouw

De raadsvrouw heeft bepleit dat de overlevering op grond van artikel 11 OLW dient te worden geweigerd en de officier van justitie niet-ontvankelijk moet worden verklaard. Er bestaat een individueel reëel gevaar dat de opgeëiste persoon bij overlevering zal worden blootgesteld aan een onmenselijke of vernederende behandeling. De opgeëiste persoon behoort immers tot de LHBTIQ+-gemeenschap en in Polen vinden incidenten plaats waarbij LHBTIQ+’s negatief worden bejegend, worden gediscrimineerd of slachtoffer worden van geweld. Daartoe heeft de raadsvrouw verwezen naar een uitspraak van de rechtbank Den Haag.[_31f046a4-f658-453c-a981-10023c357c21] De opgeëiste persoon heeft verklaard dat zij bij haar eerdere detentie in Polen vanwege haar geaardheid is mishandeld. Daarnaast blijkt dat door het gevangenispersoneel niet wordt geregistreerd hoe verwondingen bij gedetineerden worden aangetroffen, blijkt de medische staf onvoldoende bemand en blijkt voor gedetineerden het contact met de buitenwereld ernstig te worden beperkt. Dit alles maakt dat er onvoldoende vertrouwen bestaat dat de opgeëiste persoon tijdig toegang zal krijgen tot de medische zorg die zij nodig heeft. Ter onderbouwing van haar standpunt heeft de raadsvrouw verwezen naar het rapport van the European Committee for the Prevention of Torture and Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (CPT) van 22 februari 2024.

Voorts heeft de raadsvrouw zich op het standpunt gesteld dat de overlevering ernstige gevolgen zal hebben voor de mentale en fysieke gesteldheid van de opgeëiste persoon. Daartoe heeft zij naar voren gebracht dat de opgeëiste persoon jarenlang heeft geworsteld met een ernstige drugsverslaving, daarnaast kampt met trauma’s en astma. Het risico bestaat dat de overlevering en een daaropvolgende detentie zullen leiden tot een verslechtering van haar gesteldheid. Er is daarom sprake van een bijzonder samenstel van omstandigheden die het in dit concrete geval mogelijk moeten maken om tot weigering van de overlevering te komen.

Standpunt van de officier van justitie

Volgens de officier van justitie staat artikel 11 OLW niet aan de overlevering in de weg. Uit vaste jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ EU) blijkt dat een zogenoemde tweestappentoets moet worden gevolgd. Alvorens kan worden toegekomen of sprake is van een individueel gevaar voor de opgeëiste persoon, dient eerst sprake te zijn van een algemeen reëel gevaar. Er is geen sprake van een algemeen reëel gevaar van schending van de grondrechten van veroordeelden die in Polen in een tenuitvoerleggingsregime in de gevangenis terechtkomen en ook niet ten aanzien van personen van de LHBTIQ+-gemeenschap[_0a9b1a9d-9cd0-436c-8a37-dde760d9dfad] of vanwege de gebrekkige gezondheidszorg in Poolse detentie-instellingen. De raadsvrouw heeft geen objectieve, betrouwbare, nauwkeurige en naar behoren bijgewerkte gegevens overgelegd waaruit blijkt dat nu wel sprake is van een algemeen gevaar. Uit de door de raadsvrouw aangehaalde uitspraak van de rechtbank Den Haag blijkt immers dat géén sprake is van schending van artikel 3 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Ook het CPT-rapport uit 2024 over de detentieomstandigheden in Polen is al uitgebreid door deze rechtbank beoordeeld.

Tot slot heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat indien de raadsvrouw betoogd dat de gezondheid van de opgeëiste persoon aan de overlevering in de weg staat, zij een verzoek op grond van artikel 35 OLW kan indienen.

7.2.2

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank heeft eerder geoordeeld dat geen sprake is van een algemeen gevaar voor onmenselijke of vernederende behandeling in de gevangenissen in Polen voor gedetineerden die een gevangenisstraf moeten ondergaan.[_5f10446e-b36f-4a70-b08c-9b4a51feedc6] De raadsvrouw heeft geen objectieve, betrouwbare, nauwkeurige en naar behoren bijgewerkte gegevens overgelegd waaruit blijkt dat, in tegenstelling tot wat de rechtbank eerder heeft geoordeeld, wel sprake is van een algemeen gevaar voor veroordeelde gedetineerden in Polen in zijn algemeenheid dan wel voor veroordeelde gedetineerden in Polen de tot de LHBTIQ+-gemeenschap horen of wegens onvoldoende zorg in Poolse detentie. De rechtbank beschikt ambtshalve ook niet over dergelijke gegevens. De rechtbank komt dan ook niet toe aan de vraag of sprake is van een dergelijk concreet individueel gevaar voor de opgeëiste persoon. Het verweer van de raadsvrouw wordt verworpen.

Volledigheidshalve overweegt de rechtbank dat de toets aan artikel 35, derde lid, OLW pas aan de orde komt nadat is beslist of de overlevering wordt toegestaan. Een dergelijk verzoek kan schriftelijk worden ingediend en zal dan na de uitspraak van de rechtbank worden behandeld door de raadkamer.

8 Beslissing

HEROPENT en SCHORST het onderzoek voor bepaalde tijd, teneinde de officier van justitie in de gelegenheid te stellen de onder 4 geformuleerde vraag aan de uitvaardigende justitiële autoriteit te stellen.

BEPAALT dat de zaak opnieuw wordt ingepland op 27 november 2026 om 15:00 uur.

BEVEELT de oproeping van de opgeëiste persoon tegen 27 november 2026 om 15:00 uur, met tijdige kennisgeving aan de advocaat.

BEVEELT de oproeping van een tolk in de Poolse taal tegen 27 november 2026 om 15:00 uur.

Deze uitspraak is gedaan door:

mr. W.A.J.P. van den Reek, voorzitter,

mrs. A.B.M. Wijnveldt en E.M. de Bie, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. M.L. Kole, griffier,

en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 17 november 2026.

Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.

Voetnoten

  1. Zie artikel 23 Overleveringswet.
  2. Zie artikel 22, eerste en derde lid, OLW.
  3. Zie onderdeel e) van het EAB.
  4. Zie artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, OLW.
  5. Rb. Amsterdam 31 mei 2023, ECLI:NL:RBAMS:2023:5976.
  6. Vgl. Rb. Amsterdam 10 september 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:9100.
  7. Rb. Amsterdam 10 februari 2021, ECLI:NL:RBAMS:2021:420, r.o. 5.3.1-5.3.3 en Rb. Amsterdam 6 april 2022, ECLI:NL:RBAMS:2022:1794, r.o. 4.4.
  8. Vgl. Rb. Amsterdam 6 april 2022, ECLI:NL:RBAMS:2022:1794, onder verwijzing naar HvJ EU 22 februari 2022, C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, ECLI:EU:C:2022:100 (Openbaar Ministerie (Recht op een gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld in de uitvaardigende lidstaat)).
  9. Rb. Den Haag 21 juli 2022,ECLI:NL:RBDHA:2022:7901.
  10. Rb. Amsterdam 21 mei 2025, ECLI:NL:RBAMS:2025:3317.
  11. Zie o.a. Rb. Amsterdam 24 maart 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:3202.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.