Uitspraak · Materieel strafrecht

Rechtbank Amsterdam, 13 november 2026 – Een 31-jarige man wordt veroordeeld voor het plegen van twee

ECLI:NL:RBAMS:2026:11226Zaaknummer 13/226137-26

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Datum uitspraak
13 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
13/226137-26
Rechtsgebied
Strafrecht, Materieel strafrecht
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig, Op tegenspraak
Hoofdwetsartikel
Artikel 38m Sr
Zittingsplaats
Amsterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Een 31-jarige man wordt veroordeeld voor het plegen van twee bedrijfsinbraken en de diefstal van een fiets in een tijdsspanne van slechts drie dagen. Aan hem wordt een ISD-maatregel opgelegd voor de duur van twee jaar. De vordering van de benadeelde partij wordt gedeeltelijk toegewezen. De vordering tot tenuitvoerlegging van het voorwaardelijk strafdeel wordt afgewezen.

11 Beslissing

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4. is vermeld.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Het bewezen verklaarde levert op:

Ten aanzien van feit 1 en feit 2:

telkens: het medeplegen van diefstal, waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak

Ten aanzien van feit 3:

diefstal, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van verbreking

Verklaart het bewezene strafbaar.

Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.

Legt op de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders voor de

duur van 2 (twee) jaren.

De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij]

Wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij] toe tot een bedrag van € 149,90 (honderdnegenenveertig euro en negentig cent) aan vergoeding van materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 5 augustus 2026 tot aan de dag van de algehele voldoening.

Veroordeelt verdachte tot betaling van het toegewezen bedrag aan [benadeelde partij] voornoemd.

Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.

Bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in haar vordering is.

Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [benadeelde partij] aan de Staat een bedrag van € 149,90 (honderdnegenenveertig euro en negentig cent) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 5 augustus 2026 tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 1 (één) dag. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.

De vordering tot tenuitvoerlegging

Wijst de vordering tot tenuitvoerlegging in de zaak met parketnummer 13/219758-25 af.

Dit vonnis is gewezen door

mr. C.C.J. Maas-van Es, voorzitter,

mrs. RA. Overbosch en A.R. Vlierhuis, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. J.M. Bos, griffier,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 13 november 2026.

[(...)]

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 Het onderzoek ter terechtzitting
  2. 2 Tenlastelegging
  3. 3 Waardering van het bewijs
  4. 4 Bewezenverklaring
  5. 5 De strafbaarheid van de feiten
  6. 6 De strafbaarheid van verdachte
  7. 7 Plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders
  8. 8 De vordering van de benadeelde partij
  9. 9 Tenuitvoerlegging voorwaardelijke veroordeling
  10. 10 Toepasselijke wettelijke voorschriften
  11. 11 Beslissing

vonnis

RECHTBANK AMSTERDAM

Afdeling Publiekrecht

Teams Strafrecht

Parketnummer: 13/226137-26 Parketnummer vordering tenuitvoerlegging: 13/219758-25

Datum uitspraak: 13 november 2026

Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ) op [geboortedag] 1995,

zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland,

op dit moment gedetineerd te: [detentie-instelling] .

1 Het onderzoek ter terechtzitting

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 30 oktober 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. F.H.B. Budde, en van wat verdachte en zijn raadsvrouw, mr. B. Ketelaers, advocaat te Weesp, naar voren hebben gebracht.

Daarnaast heeft de rechtbank kennisgenomen van hetgeen [reclasseringswerker] , reclasseringswerker, op de zitting naar voren heeft gebracht.

2 Tenlastelegging

Aan verdachte is – kort gezegd – ten laste gelegd dat hij zich heeft schuldig gemaakt aan:

Feit 1

het medeplegen van diefstal met braak en/of verbreking uit een bedrijfspand van het bedrijf ‘ [bedrijf 1] ’ op 2 augustus 2026 te Amsterdam;

Feit 2

het medeplegen van diefstal met braak en/of verbreking uit een bedrijfspand van het bedrijf ‘ [bedrijf 2] ’ op 3 augustus 2026 te Amsterdam;

Feit 3

diefstal met braak en/of verbreking van een fiets op 5 augustus 2026 te Amsterdam.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.

De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.

3 Waardering van het bewijs

3.1.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat alle feiten kunnen worden bewezen.

3.2.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van verdachte heeft ten aanzien van feit 1 verzocht om verdachte partieel vrij te spreken van de diefstal van de JBL-speaker, de Canon-fotocamera en de antieke juwelen. Ten aanzien van feit 2 en feit 3 heeft de raadsvrouw geen bewijsverweer gevoerd.

3.3.

Het oordeel van de rechtbank

Feit 1

Uit de aangifte van aangeefster [aangeefster] namens het bedrijf ‘ [bedrijf 1] ’ volgt dat er in de nacht van 2 augustus 2026 een inbraak in het pand aan de [straatnaam 1] te Amsterdam heeft plaatsgevonden waarbij de kassa, antieke juwelen, een JBL-speaker en een Canon-fotocamera zijn weggenomen. Verdachte heeft op de zitting van 30 oktober 2026 bekend dat hij samen met een andere persoon bij de achterzijde van de winkel is geweest, bij het raam heeft gestaan en de kassa heeft weggenomen. Hij heeft echter ook verklaard dat hij niet in de winkel is geweest en het raam niet heeft geforceerd. Ook heeft verdachte verklaard dat hij niets weet over de overige weggenomen goederen.

Op camerabeelden waarop de achterzijde van het bedrijf ‘ [bedrijf 1] ’ te zien is, volgt dat twee mannen rond 04.42 uur op 2 augustus 2026 bij de achterzijde van het pand staan en voelen aan kozijnen en deuren. Een van de mannen (NN2) drukt met zijn arm tegen het kozijn, waarna deze vermoedelijk openbreekt. De andere man (NN1) gaat hierop naar binnen. Nadat de mannen over en weer communiceren, pakt NN2 een kassa aan vanuit het pand. Beide mannen proberen de kassa te openen, waarna NN2 uiteindelijk met de kassa wegloopt. Gelet op de verklaring van verdachte stelt de rechtbank vast dat verdachte NN2 is geweest.

Naar het oordeel van de rechtbank kan daarmee worden bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van de diefstal met braak op 2 augustus 2026. Er was sprake van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en de onbekend gebleven andere persoon. Verdachte hielp daarbij door de toegang tot het pand te verschaffen door het kozijn te openen, waardoor de onbekend gebleven andere persoon vervolgens het pand kon betreden en de kassa aan verdachte kon aangeven. Daarbij is de rechtbank ook van oordeel dat het medeplegen van de diefstal van de JBL-speaker, de Canon-fotocamera en de antieke juwelen kan worden bewezen. Hoewel verdachte hier anders over heeft verklaard, ziet de rechtbank geen reden om te twijfelen aan de aangifte dat deze goederen zijn weggenomen.

Feit 2

Gelet op de bekennende verklaring van verdachte en de aangifte acht de rechtbank bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van de tenlastegelegde diefstal met braak.

Feit 3

Gelet op de bekennende verklaring van verdachte en de aangifte acht de rechtbank bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de tenlastegelegde diefstal met verbreking.

4 Bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de in bijlage II opgenomen bewijsmiddelen bewezen dat verdachte:

Feit 1

op 2 augustus 2026 te Amsterdam,

tezamen en in vereniging met een ander, met het

oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening uit een bedrijfspand gelegen aan

[straatnaam 1] , perceelnummer [perceelnummer 1] heeft weggenomen

- een kassa en

- 136,10 Euro, althans enig geldbedrag en

- één of meer (antieke) juwelen en

- een JBL-speaker en/of

- een Canon-fotocamera

toebehorende aan [bedrijf 1] ,

waarbij verdachte en zijn mededader zich de toegang tot

de plaats des misdrijfs hebben verschaft door een raam te forceren;

Feit 2

op 3 augustus 2026 te Amsterdam,

tezamen en in vereniging met een ander, met het

oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening uit een bedrijfspand gelegen aan de

[straatnaam 2] , perceelnummer [perceelnummer 2] heeft weggenomen

- flessen drank en

- een mixtafel/geluidsapparatuur en

- gereedschap en

- een kluis (inhoudende cash geld en sleutels en airtags) en

- pinpassen en

- eten/voedsel

toebehorende aan het bedrijf [bedrijf 2] , waarbij verdachte en zijn mededaders zich de toegang tot de

plaats des misdrijfs hebben verschaft door één

hangslot van dat bedrijfspand en op het terrein van dat bedrijfsterrein

geplaatste containers door te knippen en te forceren;

Feit 3

op 5 augustus 2026 te Amsterdam, met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening heeft weggenomen een fiets, toebehorende aan [benadeelde partij] , waarbij hij, verdachte, die weg te nemen fiets onder zijn bereik heeft gebracht door een slot van die fiets open te slijpen.

5 De strafbaarheid van de feiten

De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.

6 De strafbaarheid van verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

7 Plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders

7.1.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte de maatregel van plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders (hierna: ISD-maatregel) wordt opgelegd voor de duur van twee jaren.

7.2.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van verdachte heeft gesteld dat niet is voldaan aan de zogeheten ‘zachte criteria’ voor de oplegging van de ISD-maatregel, nu de mogelijkheden binnen een voorwaardelijk kader nog niet zijn uitgeput. Verdachte is nooit behandeld voor zijn (verslavings)problematiek, terwijl een behandeling nu wel mogelijk is aangezien verdachte kan verblijven bij zijn vader. Dit zou daarmee een reëel alternatief kunnen zijn voor de oplegging van de ISD-maatregel. Om die reden heeft de raadsvrouw van verdachte primair verzocht om een deels voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen, met aan het voorwaardelijke deel de bijzondere voorwaarden gekoppeld uit het teruggestuurde reclasseringstoezicht. Subsidiair heeft de raadsvrouw van verdachte verzocht om een voorwaardelijke ISD-maatregel op te leggen.

7.3.

Het oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals van een en ander ter terechtzitting is gebleken.

De ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan twee bedrijfsinbraken en de diefstal van een fiets in een tijdsspanne van slechts drie dagen. Dergelijke vermogensdelicten zijn hinderlijke feiten die in de maatschappij in het algemeen, en bij de betreffende bedrijven en particulieren in het bijzonder, overlast en schade veroorzaken. Naast de materiële schade die verdachte en zijn mededader(s) hebben veroorzaakt door de diefstallen, hebben zij ook een puinhoop achtergelaten in het bedrijfspand van ‘ [bedrijf 2] ’ door daar hun behoefte te doen en diverse etensresten achter te laten. De rechtbank rekent het verdachte aan dat hij op deze wijze lijkt te voorzien in zijn verslavingsproblematiek en (levens)behoeften, zonder daarbij respect te hebben voor de eigendommen van een ander. Deze houding is zorgelijk en vereist een concrete en ingrijpende aanpak om dit gedrag in de toekomst zoveel mogelijk te voorkomen.

De persoon van verdachte

In het kader van de strafoplegging heeft de rechtbank gekeken naar het strafblad van verdachte van 22 september 2026, waaruit volgt dat verdachte al meerdere keren is veroordeeld voor onder meer vermogensdelicten.

Ook heeft de rechtbank gekeken naar het reclasseringsadvies betreffende verdachte van 13 oktober 2026, waaruit – kort samengevat – volgt dat verdachte in de afgelopen jaren dusdanig vaak is veroordeeld dat hij in aanmerking komt voor de ISD-maatregel. Het recidiverisico wordt door de reclassering als hoog ingeschat. Verdachte is verslaafd aan crack-cocaïne en er is een relatie tussen zijn gebruik en zijn delictgedrag. Om een dergelijke verslaving te behandelen is een langdurig, veelal klinisch, behandeltraject geïndiceerd. Nu verdachte niet zelfvoorzienend is en geen aanspraak kan maken op sociale voorzieningen, zal een kliniek verdachte echter niet accepteren. Daarnaast schat de reclassering de kans hoog in dat verdachte na een behandeltraject weer in dezelfde marginale sociale omstandigheden terechtkomt, waardoor het risico op een terugval groot is. De reclassering adviseert daarom om een onvoorwaardelijke ISD-maatregel op te leggen.

De deskundige, [reclasseringswerker] , heeft voornoemd advies op de terechtzitting bevestigd. Ook heeft zij aangevuld dat verdachte ook in de periode dat het reclasseringstoezicht liep bij zijn vader kon wonen, maar dit niet deed. Daarnaast kan verdachte zich niet inschrijven op het woonadres van zijn vader en is er geen sprake van een stabiele situatie in de woning van de vader van verdachte, nu daar in het verleden ook huiselijk geweld heeft plaatsgevonden.

Oplegging van de ISD-maatregel

De rechtbank stelt vast dat aan alle voorwaarden is voldaan die artikel 38m van het Wetboek van Strafrecht aan het opleggen van de ISD-maatregel stelt. Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een misdrijf waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten. Daarnaast is hij gedurende de vijf jaren voorafgaand aan het door hem begane misdrijf ten minste driemaal wegens een misdrijf onherroepelijk veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf of taakstraf, terwijl de in dit vonnis bewezenverklaarde feiten zijn begaan na de tenuitvoerlegging van deze straffen. Er moet, zoals blijkt uit de hiervoor genoemde reclasseringsrapportage en het strafblad, ernstig rekening mee worden gehouden dat verdachte wederom een misdrijf zal begaan. Uit het strafblad volgt dat ook is voldaan aan de eisen die de ‘Richtlijn voor strafvordering bij meerderjarige veelplegers’ van het Openbaar Ministerie stelt. Verdachte is een zeer actieve veelpleger, die over een periode van vijf jaren processen-verbaal tegen zich opgemaakt zag worden voor meer dan tien misdrijven, waarvan ten minste één in de laatste twaalf maanden, terug te rekenen vanaf de pleegdatum van de in dit vonnis bewezenverklaarde feiten. Gelet op het voorgaande concludeert de rechtbank dat is voldaan aan de ‘harde’ ISD-criteria.

De rechtbank overweegt verder dat het in een eerder opgelegd reclasseringstoezicht is het niet gelukt om gedragsverandering bij verdachte te bewerkstelligen, omdat hij zich niet aan afspraken hield. Verdachte gebruikt al tien jaar cocaïne en kampt met een hardnekkige verslaving. Een klinische behandeling wordt door de reclassering als de enige manier gezien om verdachte te helpen om van zijn verslavingsproblematiek af te komen, maar dit is vanwege de persoonlijke omstandigheden van verdachte niet haalbaar. Ook de door de raadsvrouw aangedragen omstandigheden – het feit dat verdachte bij vrijlating bij zijn vader zou kunnen wonen en dat hij als dakdekker aan de slag zou kunnen gaan – geven de rechtbank onvoldoende vertrouwen dat een hernieuwd reclasseringstoezicht anders zal verlopen. Verdachte kon immers ook tijdens het eerdere reclasseringstoezicht bij zijn vader wonen, maar heeft dit toen niet gedaan. Ten tijde van zijn aanhouding in onderhavige zaak verbleef verdachte kennelijk wel bij zijn vader, maar dit heeft hem er niet van weerhouden de onderhavige feiten te plegen. Ook kan verdachte zich niet inschrijven op het woonadres van zijn vader en lijkt dit verblijfsadres een onvoldoende stabiele verblijfplek voor verdachte, gelet op eerder gepleegd huiselijk geweld. Daarmee is het nog steeds onwaarschijnlijk dat een kliniek verdachte zal accepteren, nu een stabiele uitstroomsituatie niet gegarandeerd kan worden. Op het moment dat verdachte niet behandeld kan worden voor zijn verslavingsproblematiek, is het recidiverisico op het plegen van soortgelijke delicten onverminderd hoog. De rechtbank is gelet hierop van oordeel dat oplegging van de ISD-maatregel verdachte de beste kans biedt om door middel van een behandeling te werken aan zijn verslavingsproblematiek en gedragsverandering.

In het licht van voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de veiligheid van goederen de oplegging van de ISD-maatregel eist. Het belang van de samenleving, dat verdachte geen overlast en schade meer zal veroorzaken, staat nu voorop. De rechtbank zal de vordering van de officier van justitie volgen en een ISD-maatregel voor de duur van twee jaar opleggen. Om optimaal te kunnen werken aan het terugdringen van recidive en de problematiek van verdachte en de maatschappij te beschermen, is het van groot belang dat voldoende tijd wordt genomen om de ISD-maatregel ten uitvoer te leggen. De tijd die door verdachte in voorarrest en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, zal om die reden niet in mindering worden gebracht op de duur van de maatregel.

8 De vordering van de benadeelde partij

De benadeelde partij [benadeelde partij] vordert een bedrag ter hoogte van € 245,- aan vergoeding van materiële schade, bestaande uit niet door de verzekering vergoede (ketting)sloten, een ‘fancy’ stuur en een fietszadel. Daarnaast vordert de benadeelde partij proceskosten ter hoogte van € 180,-, bestaande uit de aanschaf van een vervangende fiets.

8.1.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering tot

schadevergoeding kan worden toegewezen ter hoogte van een bedrag van € 200,- aan materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De benadeelde partij dient niet-ontvankelijk te worden verklaard in haar vordering ten aanzien van de gevorderde proceskosten.

8.2.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering tot

schadevergoeding kan worden toegewezen ter hoogte van een bedrag van € 145,- aan materiële schade, nu dit het bedrag betreft dat de benadeelde partij niet vergoed heeft gekregen van de verzekering. Verder heeft de raadsvrouw bepleit dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in haar vordering ten aanzien van de gevorderde proceskosten.

8.3.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat uit het procesdossier volgt dat de benadeelde partij schade heeft geleden als gevolg van het handelen van verdachte. Nu de benadeelde partij blijkens de door haar aangeleverde factuur van 13 september 2024 een bedrag van € 1.944,- heeft betaald voor de aanschaf van de fiets inclusief accessoires en een bedrag van € 1.799,- van de verzekering vergoed heeft gekregen, acht de rechtbank evenals de raadsvrouw van verdachte in beginsel een bedrag ter hoogte van € 145,- toewijsbaar. Nu het gaat om een fiets die op het moment van de diefstal bijna twee jaar oud was, zal de rechtbank een afschrijving ter hoogte van € 15,- toepassen. Dit maakt dat de rechtbank ten aanzien van deze gevorderde post een bedrag van € 130,- aan materiële schade zal toewijzen.

De door de benadeelde partij vermoedelijk per abuis als proceskosten gevorderde schade, zal door de rechtbank eveneens worden aangemerkt als geleden materiële schade. Nu het de rechtbank niet onredelijk voorkomt dat de benadeelde partij door het handelen van verdachte gebruik heeft moeten maken van een vervangende fiets, zal de rechtbank deze kosten (gedeeltelijk) toewijzen. Toewijzing van het gehele gevorderde bedrag is naar het oordeel van de rechtbank onredelijk, nu de kosten voor de benadeelde partij veel lager waren uitgevallen als zij in de periode tussen het ontstaan van de schade en het verkrijgen van vergoeding in natura via haar verzekeraar (20 augustus 2026) gebruik had gemaakt van een deelfiets. De rechtbank zal daarom een bedrag aan materiële schade ter hoogte van € 19,90,- (zijnde de kosten van een Swapfiets-abonnement voor de duur van een maand) toewijzen.

De rechtbank zal de vordering tot schadevergoeding daarom ten aanzien van een bedrag van € 149,90 aan geleden materiële schade toewijzen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 5 augustus 2026 en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

9 Tenuitvoerlegging voorwaardelijke veroordeling

9.1.

De vordering tenuitvoerlegging met parketnummer 13/219758-25

De vordering tot tenuitvoerlegging voorwaardelijke veroordeling met parketnummer

13/219758-25 betreft het onherroepelijk geworden vonnis van 4 augustus 2025 van de

politierechter van deze rechtbank. Verdachte is in deze zaak veroordeeld tot een

gevangenisstraf voor de duur van drie maanden met aftrek, waarvan één maand

voorwaardelijk en een proeftijd voor de duur van twee jaren.

9.2.

De standpunten van de officier van justitie en de raadsvrouw

De officier van justitie heeft verzocht om de vordering tot tenuitvoerlegging toe te wijzen.

De raadsvrouw van verdachte heeft geen opmerkingen gemaakt ten aanzien van de vordering tenuitvoerlegging in het geval dat de rechtbank de ISD-maatregel niet op zou leggen. In het geval dat aan verdachte de ISD-maatregel wordt opgelegd, heeft de raadsvrouw verzocht om de vordering tenuitvoerlegging af te wijzen.

9.3.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank zal de vordering tot tenuitvoerlegging van het voorwaardelijk strafdeel

afwijzen, omdat aan verdachte de ISD-maatregel wordt opgelegd. Hierdoor is de

tenuitvoerlegging van het voorwaardelijk strafdeel naar het oordeel van de rechtbank niet

opportuun.

10 Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen maatregel is gegrond op de artikelen 36f, 38m, 38n, 47, 57 en 311 van het Wetboek van Strafrecht.

11 Beslissing

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4. is vermeld.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Het bewezen verklaarde levert op:

Ten aanzien van feit 1 en feit 2:

telkens: het medeplegen van diefstal, waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak

Ten aanzien van feit 3:

diefstal, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van verbreking

Verklaart het bewezene strafbaar.

Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.

Legt op de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders voor de

duur van 2 (twee) jaren.

De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij]

Wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij] toe tot een bedrag van € 149,90 (honderdnegenenveertig euro en negentig cent) aan vergoeding van materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 5 augustus 2026 tot aan de dag van de algehele voldoening.

Veroordeelt verdachte tot betaling van het toegewezen bedrag aan [benadeelde partij] voornoemd.

Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.

Bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in haar vordering is.

Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [benadeelde partij] aan de Staat een bedrag van € 149,90 (honderdnegenenveertig euro en negentig cent) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 5 augustus 2026 tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 1 (één) dag. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.

De vordering tot tenuitvoerlegging

Wijst de vordering tot tenuitvoerlegging in de zaak met parketnummer 13/219758-25 af.

Dit vonnis is gewezen door

mr. C.C.J. Maas-van Es, voorzitter,

mrs. RA. Overbosch en A.R. Vlierhuis, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. J.M. Bos, griffier,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 13 november 2026.

[(...)]

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.