Uitspraak · Strafrecht

Gerechtshof Den Haag, 2 november 2026 – Veroordeling voor drugshandel vanuit een woning

ECLI:NL:GHDHA:2026:3166Zaaknummer 22-000550-24

Instantie
Gerechtshof Den Haag
Datum uitspraak
2 november 2026
Publicatiedatum
12 november 2026
Zaaknummer
22-000550-24
Rechtsgebied
Strafrecht
Procedure
Hoger beroep
Hoofdwetsartikel
Artikel 6 EVRM
Zittingsplaats
Den Haag
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Veroordeling voor drugshandel vanuit een woning. Overschrijding redelijke termijn, 120 dagen gevangenisstraf met aftrek van voorarrest. Verklaard verbeurt 2 telefoons en 18 bankbiljetten van 10 euro, gelet op deze hoeveelheid kleine coupures merkt het hof het geldbedrag aan als verkregen met handel in drugs.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 120 (honderdtwintig) dagen.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Verklaart verbeurd de in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten:

de op de beslaglijst onder 3, 4, (de Nokiatelefoons) en 5 (het geldbedrag van € 198,55) genummerde voorwerpen.

Gelast de teruggave aan de verdachte van de in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten: de onder 1 en 2 genummerde voorwerpen op de lijst van in beslag genomen voorwerpen.

Dit arrest is gewezen door mr. M.S. Lamboo, als voorzitter, mr. L.C. van Walree en

mr. F.W. van Lottum, leden, in bijzijn van de griffier mr. I.L. Vollering.

Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 2 november 2026.

mr. F.W. van Lottum is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. Onderzoek van de zaak
  2. Procesgang
  3. Tenlastelegging
  4. Vordering van de advocaat-generaal
  5. Het vonnis waarvan beroep
  6. Vrijspraak
  7. Bewezenverklaring
  8. Bewijsvoering
  9. Bewijsoverweging
  10. Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
  11. Strafbaarheid van de verdachte
  12. Strafmotivering
  13. Beslag
  14. Toepasselijke wettelijke voorschriften
  15. BESLISSING

Rolnummer: 22-000550-24

Parketnummer: 09-817624-17

Datum uitspraak: 2 november 2026

TEGENSPRAAK

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag, gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Den Haag van 7 augustus 2019 in de strafzaak tegen de verdachte:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] (Marokko) op [geboortedatum] 1983,

adres: [woonadres] , [woonplaats] .

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

Procesgang

In eerste aanleg is de verdachte ter zake van het onder 1 en 2 tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 200 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 31 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaren en met oplegging van bijzondere voorwaarden. Voorts is een beslissing genomen over het beslag, zoals nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.

Namens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

1.hij op een of meer tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 1 januari 2017 tot en met 22 maart 2017 te 's-Gravenhage tezamen en in vereniging met een ander en/of anderen, althans alleen, meermalen (telkens) opzettelijk heeft verkocht en/of afgeleverd en/of verstrekt en/of vervoerd, in elk geval opzettelijk aanwezig heeft gehad een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne en/of heroïne, zijnde cocaïne en/of heroïne (telkens) een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet;

2.hij op of omstreeks 23 maart 2017 te 's-Gravenhage tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen opzettelijk aanwezig heeft gehad (ongeveer) 9,6 gram Cocaïne, in elk geval een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne, zijnde cocaïne een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet en/of (ongeveer) 1,4 gram heroïne, in elk geval een hoeveelheid van een materiaal bevattende heroïne, zijnde heroïne, een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst 1, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet.

Vordering van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd en dat de verdachte ter zake van het onder 2 tenlastegelegde zal worden vrijgesproken en ter zake van het onder 1 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 120 dagen met aftrek van voorarrest.

Het vonnis waarvan beroep

Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven, omdat het hof zich daarmee niet verenigt. Het hof komt tot een andere bewezenverklaring.

Vrijspraak

Het hof is met de advocaat-generaal en de verdediging van oordeel dat niet wettig en overtuigend is bewezen hetgeen aan de verdachte onder 2 is tenlastegelegd, zodat de verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

hij op een of meer tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 1 januari 2017 tot en met 22 maart 2017 te 's-Gravenhage tezamen en in vereniging met een ander en/of anderen, althans alleen, meermalen (telkens) opzettelijk heeft verkocht en/of afgeleverd en/of verstrekt en/of vervoerd, in elk geval opzettelijk aanwezig heeft gehad een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne en/of heroïne, zijnde cocaïne en/of heroïne (telkens) een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet.

Hetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

Bewijsvoering

Het hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.

In die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.

Bewijsoverweging

Standpunt verdediging

De verdediging heeft zich ter terechtzitting in hoger beroep op het standpunt gesteld dat de verdachte moet worden vrijgesproken van het onder 1 tenlastegelegde vanwege onvoldoende wettig en overtuigend bewijs. Daartoe is aangevoerd dat de belastende verklaringen van de medeverdachte [medeverdachte] dermate onbetrouwbaar zijn dat het hof wordt verzocht deze niet voor het bewijs te gebruiken. Daarnaast heeft een aantal getuigen (gebruikers) de verdachte herkend als zijnde hun verkoper van drugs. Die herkenningen moeten wegens onbetrouwbaarheid worden uitgesloten van het bewijs omdat steeds sprake is geweest van een enkelvoudige fotoconfrontatie.

De beoordeling

Het staat vast dat de woning van de medeverdachte [medeverdachte] in de ten laste gelegde periode feitelijk een drugspand was. Er werden harddrugs “gekookt”, geportioneerd en vervolgens ook verkocht. Het ging dan om cocaïne maar er werd ook heroïne verkocht. [medeverdachte] had daartoe zijn woning beschikbaar gesteld. Het was een kleine flatwoning en het gebeurde in de woonkamer en de open keuken.

De verdachte heeft erkend dat hij in die woning verbleef, hij had van [medeverdachte] aldaar onderdak gekregen. Hij ontkent echter betrokkenheid bij de verkoop van harddrugs. Tegenover die ontkenning staan de belastende verklaringen van [medeverdachte] . Hij wijst de verdachte aan als de man die vanuit zijn woning verdovende middelen verkocht. Volgens [medeverdachte] werd er continu veel verkocht, veel gehaald en veel gekookt. [medeverdachte] kende de verdachte als [naam verdachte] en weet dat hij zichzelf ‘ [bijnaam verdachte] ’ noemt. [medeverdachte] heeft hem herkend op een politiefoto. Volgens [medeverdachte] gebruikte de verdachte het telefoonnummer [telefoonnummer] .

Het hof acht deze verklaringen van [medeverdachte] betrouwbaar. Hij verklaart gedetailleerd en consistent, en belast ook zichzelf. Daar komt bij dat hetgeen [medeverdachte] heeft verklaard, op essentiële onderdelen wordt gesteund door hierna te bespreken andere bewijsmiddelen.

Op 24 maart 2017 is een verbalisant naar de woning van [medeverdachte] aan de [adres] in Den Haag gegaan, die inmiddels in verband met het aantreffen van verdovende middelen de dag ervoor bestuursrechtelijk was gesloten. Daar zag de verbalisant dat de hangsloten waarmee de woning was afgesloten, waren verbroken. In de woning werden de verdachte en een minderjarig meisje, [naam minderjarige] , aangetroffen. Zij werden aangehouden.

In de fouillering van [naam minderjarige] werden onder andere twee Nokia’s aangetroffen. Een verbalisant heeft vervolgens het nummer [telefoonnummer] gebeld. Eén van de telefoons aangetroffen bij [naam minderjarige] ging af en de verbalisant zag het nummer van zijn diensttelefoon staan. [naam minderjarige] heeft verklaard dat de twee Nokia’s in haar fouillering “van hem” zijn (het hof begrijpt: van de verdachte) en dat hij de telefoons in haar tas heeft gedaan voordat de politie kwam. Ze heeft ook verklaard dat de verdachte een aantal dagen eerder tegen haar had gezegd dat hij drugs verkocht.

In de telefoon voorzien van nummer [telefoonnummer] werden twee simkaarten met daarop onder andere telefoonnummers van harddruggebruikers aangetroffen. Een aantal harddruggebruikers heeft een verklaring afgelegd.

[getuige 1] heeft verklaard dat zij cocaïne en heroïne kocht bij ‘ [bijnaam verdachte] ’ en dat ze hem belde op het nummer [telefoonnummer] . Aan [getuige 1] is een foto getoond van de verdachte. Zij herkende hem als de ‘ [bijnaam verdachte] ’.

[getuige 2] heeft verklaard dat hij heroïne gebruikte en ‘ [bijnaam verdachte] ’ kende van de verkoop. De politie heeft hem toen een foto getoond van de verdachte en hem gevraagd of de persoon op die foto ‘ [bijnaam verdachte] ’ was. Hij heeft toen verklaard dat dit zo was.

[getuige 3] heeft verklaard dat hij cocaïne heeft gekocht bij iemand die zich ‘ [bijnaam verdachte] ’ noemde en dat zijn telefoonnummer [telefoonnummer] was. Aan hem werd een foto getoond van de verdachte en hij herkende hem als ‘ [bijnaam verdachte] ’.

Het hof overweegt dat met een herkenning op basis van een enkelvoudige fotoconfrontatie als bewijsmiddel in het algemeen behoedzaam moet worden omgegaan. In dit geval ziet het hof in het gebruik hiervan voor het bewijs geen beletsel omdat de enkelvoudige fotoherkenningen niet op zichzelf staan. Immers, uit de verklaring van [naam minderjarige] kan afgeleid worden dat de verdachte de telefoons die hij in haar tas had gestopt in gebruik had. Een van die telefoons had nummer [telefoonnummer] , het nummer waarop verschillende gebruikers zeggen ‘ [bijnaam verdachte] ’ te bellen voor drugs. Aan [naam minderjarige] had de verdachte eerder al gezegd dat hij drugs verkocht. Ook [medeverdachte] heeft de verdachte geduid als ‘ [bijnaam verdachte] ’ en daarbij ook expliciet het nummer [telefoonnummer] als diens nummer genoemd. Aan de omstandigheid dat verschillende getuigen de verdachte ook nog herkennen op een foto komt op zichzelf geen doorslaggevende betekenis toe; die herkenningen bieden slechts steun aan het reeds bestaande, andere bewijs, en zijn daartoe ook geschikt. Het hof verwerpt het verweer.

Uit al het bovenstaande volgt de bewezenverklaring van het tenlastegelegde feit 1.

Alhoewel aannemelijk is geworden dat de verdachte samen met anderen betrokken was bij de verkoop van harddrugs, is onvoldoende bewijs voorhanden om die samenwerking als medeplegen te kunnen duiden. Om die reden zal dat bestanddeel niet bewezen worden verklaard en wordt de verdachte daarvan vrijgesproken.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het onder 1 bewezenverklaarde levert op:

opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 2 onder B van de Opiumwet gegeven verbod, meermalen gepleegd.

Strafbaarheid van de verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.

Strafmotivering

Het hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting. Daarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Ernst van het feit

De verdachte heeft gedurende een periode van bijna drie maanden vanuit een woning cocaïne en heroïne gedeald. Drugshandel heeft een grote ontwrichtende invloed op de samenleving, niet alleen op het gebied van gezondheid en welzijn maar ook op de veiligheid en het financiële stelsel. Het gebruik van verdovende middelen is niet alleen schadelijk voor de gezondheid van de gebruikers ervan, maar gaat gepaard met diverse vormen van (zware) criminaliteit, met veel geweld, schade en overlast als gevolg.

Justitiële documentatie en persoonlijke omstandigheden

Het hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 5 oktober 2026, waaruit blijkt dat de verdachte eerder onherroepelijk is veroordeeld voor het plegen van strafbare feiten. Het hof merkt daarbij op dat hij na het plegen van dit feit, op één overtreding na, niet meer in aanraking is geweest met justitie.

De verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep verklaard dat het de laatste jaren goed met hem gaat. Na zijn vrijlating heeft hij met hulp van de reclassering het contact met zijn familie hersteld waarvan hij nu veel steun ervaart. Hij gebruikt geen drugs meer en draagt zorg voor zijn twee kinderen. Verder is hij inmiddels schuldenvrij en werkt hij op dit moment als verkeersregelaar.

Redelijke termijn

Het hof heeft geconstateerd dat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn in de zin van artikel 6, eerste lid, van het EVRM. Die termijn bedraagt gelet op de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht twee jaren. De vervolging van de verdachte is op 24 maart 2017 aangevangen met zijn inverzekeringstelling. Door de rechtbank is op 7 augustus 2019 vonnis gewezen. De redelijke termijn voor de berechting in eerste aanleg is hiermee met vierenhalve maand overschreden. Nu door de verdediging op 14 augustus 2019 hoger beroep is ingesteld en het hof op 2 november 2026 arrest wijst, is de redelijke termijn voor deze behandeling eveneens overschreden, en wel in zeer ruimte mate. Deze overschrijding in hoger beroep bedraagt ongeveer vijf jaren en drie maanden. Het hof heeft ook de gehele duur van de procedure in ogenschouw genomen.

Het hof zal de geconstateerde zeer forse overschrijding van de redelijke termijn verdisconteren in de op te leggen straf, door de in beginsel passend en geboden geachte onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 169 dagen met aftrek van voorarrest, te verlagen naar een onvoorwaardelijke gevangenisstraf 120 dagen met aftrek van voorarrest.

Een andere of lichtere straf dan deze gevangenisstraf acht het hof, gelet op de aard en de ernst van het bewezenverklaarde, niet passend.

Beslag

Ten aanzien van de in beslag genomen en nog niet teruggegeven voorwerpen, zoals deze vermeld zijn onder de op de beslaglijst onder 3, 4, (de Nokiatelefoons) en 5 (het geldbedrag van € 198,55) genummerde voorwerpen op de in kopie aan dit arrest gehechte lijst van in beslag genomen voorwerpen, volgens opgave van verdachte aan hem toebehorend, zal het hof de verbeurdverklaring gelasten. Het betreft voorwerpen die aan de verdachte toebehoren en de telefoons zijn voorwerpen met behulp waarvan het onder 1 bewezenverklaarde is begaan. Ten aanzien van het geldbedrag overweegt het hof dat dit in de fouillering van de verdachte is aangetroffen en onder meer bestond uit 18 bankbiljetten van 10 euro. Gelet op deze hoeveelheid kleine coupures merkt het hof het geldbedrag aan als verkregen met handel in drugs. Het geldbedrag is derhalve door middel van het strafbare feit verkregen.

Het hof heeft hierbij rekening gehouden met de draagkracht van de verdachte.

Nu het belang van de strafvordering zich daartegen niet meer verzet, zal de rechtbank de teruggave aan de verdachte gelasten van de op de beslaglijst onder 1 en 2 genummerde voorwerpen.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

Het hof heeft gelet op de artikelen 2 en 10 van de Opiumwet en de artikelen 24, 33, 33a, 57 en 63 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 120 (honderdtwintig) dagen.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Verklaart verbeurd de in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten:

de op de beslaglijst onder 3, 4, (de Nokiatelefoons) en 5 (het geldbedrag van € 198,55) genummerde voorwerpen.

Gelast de teruggave aan de verdachte van de in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten: de onder 1 en 2 genummerde voorwerpen op de lijst van in beslag genomen voorwerpen.

Dit arrest is gewezen door mr. M.S. Lamboo, als voorzitter, mr. L.C. van Walree en

mr. F.W. van Lottum, leden, in bijzijn van de griffier mr. I.L. Vollering.

Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 2 november 2026.

mr. F.W. van Lottum is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.