Uitspraak · Civiel recht

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 3 november 2026 – Verstek: Gebrekkige renovatie trap? Factuur vloer al betaald?

ECLI:NL:GHARL:2026:7088Zaaknummer 200.363.060

Instantie
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
Datum uitspraak
3 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
200.363.060
Rechtsgebied
Civiel recht
Procedure
Hoger beroep
Uitkomst
Vernietiging
Hoofdwetsartikel
Artikel 130 Rv
Zittingsplaats
Arnhem
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Verstek. Gebrekkige renovatie trap? Factuur vloer al betaald?

Het hof:

4.1

vernietigt het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Midden-Nederland, locatie Utrecht van 15 oktober 2025, behalve de beslissingen onder 4.1, 4.4, 4.5 en 4.10 die hierbij worden bekrachtigd, en beslist:

4.2

veroordeelt [geïntimeerde] tot betaling aan Suelo van € 2.883,35, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 6 november 2025 tot aan de dag van volledige betaling;

4.3

veroordeelt [geïntimeerde] tot terugbetaling aan Suelo van alles wat Suelo op grond van het vonnis van 15 oktober 2025 aan [geïntimeerde] heeft betaald;

4.4

wijst de vorderingen van [geïntimeerde] op grond van de vloerovereenkomst alsnog af;

4.5

bepaalt dat iedere partij de eigen kosten draagt van de procedures bij de kantonrechter en het hof;

4.6

verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad;

4.7

wijst af wat verder is gevorderd.

Dit arrest is gewezen door mrs. D.M.I. De Waele, G.R. den Dekker en A.F.J. Jacobs, en is door de rolraadsheer in tegenwoordigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 Het verloop van de procedure in hoger beroep
  2. 2 De kern van de zaak
  3. 3 De toelichting op de beslissing van het hof
  4. 4 De beslissing

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN

locatie Arnhem

afdeling civiel recht

zaaknummer gerechtshof 200.363.060

zaaknummer rechtbank Midden-Nederland 11634437

arrest van 3 november 2026

in de zaak van

Suelo Gietvloeren B.V.

die is gevestigd in Wageningen

hierna: Suelo

advocaat: mr. A.A. Bart

en

[geïntimeerde]

die woont in [woonplaats]

hierna: [geïntimeerde]

niet verschenen

1 Het verloop van de procedure in hoger beroep

Suelo heeft hoger beroep ingesteld bij het gerechtshof tegen het vonnis dat de kantonrechter in de rechtbank Midden-Nederland, locatie Utrecht op 15 oktober 2025 tussen partijen heeft uitgesproken. Het verloop van de procedure in hoger beroep blijkt uit:

• de dagvaarding in hoger beroep met daarin de grieven, met producties

• de verstekverlening tegen [geïntimeerde]

Hierna heeft Suelo het hof gevraagd arrest te wijzen.

2 De kern van de zaak

2.1

Suelo en [geïntimeerde] hebben twee overeenkomsten gesloten, in maart 2024 met betrekking tot het aanleggen van vloerverwarming en egaliseren en het storten van een gietvloer in de woning van [geïntimeerde] (de vloerovereenkomst) en in juli 2024 met betrekking tot het renoveren van trappen (de trapovereenkomst). Beide overeenkomsten zijn (slechts) gedeeltelijk uitgevoerd. Volgens Suelo moet [geïntimeerde] de facturen voor het uitgevoerde werk nog betalen. Volgens [geïntimeerde] hoeft zij de factuur voor de trapovereenkomst niet te betalen wegens gebreken in het werk, en heeft zij de volledige factuur voor de vloerovereenkomst contant betaald en moet Suelo het teveel betaalde terugbetalen.

2.2

Suelo heeft bij de kantonrechter gevorderd dat [geïntimeerde] € 2.526,24 moet betalen voor de traprenovatie en geleverde materialen. [geïntimeerde] heeft op haar beurt (in reconventie) onder meer verklaringen voor recht gevorderd en terugbetaling van € 4.973,75 omdat zij de factuur voor de vloerovereenkomst volledig heeft betaald, terwijl alleen de vloerverwarming is aangelegd en het egaliseren van de vloer en het aanbrengen van een gietvloer niet zijn uitgevoerd.

2.3

De kantonrechter heeft de vorderingen van Suelo afgewezen en die van [geïntimeerde] voor een deel toegewezen. De bedoeling van het hoger beroep van Suelo is dat haar vorderingen alsnog worden toegewezen en die van [geïntimeerde] alsnog worden afgewezen. Suelo heeft in hoger beroep haar eis vermeerderd; zij vordert nu tevens betaling van € 2.883,35 voor de vloerverwarming.

2.4

Het hof zal beslissen dat het hoger beroep deels slaagt en licht dat hierna toe. Het hof beslist voor een deel anders en laat het vonnis van de kantonrechter deels in stand.

3 De toelichting op de beslissing van het hof

Omvang hoger beroep

3.1

[geïntimeerde] is niet verschenen in hoger beroep; tegen haar is verstek verleend. Dat wil niet zeggen dat daarom Suelo gelijk krijgt bij het hof. Het hof moet nagaan of de grieven (bezwaren) van Suelo slagen. Als dat niet zo is blijft het vonnis in stand, ook nu [geïntimeerde] niet is verschenen. Als er wel een grief slaagt, moet het hof bij zijn beoordeling het verweer betrekken dat [geïntimeerde] bij de kantonrechter heeft gevoerd.[_914cce12-49df-46f2-9fc9-251db079d752]

3.2

Het hof zal recht doen op de vermeerderde eis. De eisvermeerdering van Suelo is opgenomen in de aan [geïntimeerde] betekende hoger beroep dagvaarding, en dus toelaatbaar (art. 130 lid 3 Rv en art. 353 lid 1 Rv).

De trapovereenkomst

3.3

Volgens Suelo heeft de kantonrechter ten onrechte haar vordering op grond van de trapovereenkomst afgewezen, omdat zij niet in de nakoming daarvan is tekortgeschoten, zij niet in verzuim was omdat [geïntimeerde] in schuldeisersverzuim verkeerde, en de ontbinding van de trapovereenkomst door de kantonrechter niet gerechtvaardigd was.

3.4

Het hof gaat hier niet in mee. Uit de correspondentie en de foto’s blijkt duidelijk dat er gebreken waren aan de door Suelo gerenoveerde trap. Zo waren de treden voorzien van meerdere losse pvc-stroken in plaats van een doorgaande strook waardoor het geheel niet naadloos aansloot, was de pvc in de profielen te smal gesneden waardoor deze er uit vielen, waren er te grote schroeven in de profielen gebruikt, en is de beige trap gekit met grijze kit zonder dat hierover was gecommuniceerd. [geïntimeerde] heeft ook duidelijk toegelicht aan Suelo waarom zij ontevreden was; zo was zij het oneens met de kleur van de kit, die in de hoeken op viezigheid leek. [geïntimeerde] heeft om herstel gevraagd, waar door Suelo afwijzend op is gereageerd. Zij vond en vindt dat alles goed is gedaan. Aanvankelijk zou de onderaannemer van Suelo langskomen voor de profielen en de schroeven, maar die bleef weg zonder bericht toen [geïntimeerde] aandrong op het verwijderen van de kit. Suelo wierp bezwaren op tegen de verwijdering van de kit en uit de overgelegde communicatie volgt dat zij niet van plan was dat probleem te verhelpen. Met de renovatie van de trap door een derde partij, [naam1] , die [geïntimeerde] heeft laten uitvoeren nadat Suelo het liet afweten, zijn deze gebreken verholpen. Suelo stelt nog dat er geen verschil tussen de renovaties te zien is, maar alleen al de profielen en de kleur van de kit zijn op de foto’s duidelijk anders. Ook zijn er minder naden te zien. [geïntimeerde] heeft een e-mail van [naam1] overgelegd waarin deze verklaart dat de trap volledig moest worden gestript om opnieuw te worden gerenoveerd en ook uitlegt wat er mis was met het werk van Suelo. Het is daarmee voldoende vast komen te staan dat Suelo niet heeft gehandeld zoals een redelijk handelend en redelijk bekwaam vakgenoot te werk zou zijn gegaan. Suelo oppert nog dat er mogelijk ander materiaal is gebruikt bij de nieuwe renovatie, maar voor zover zij bedoelt dat het destijds beschikbare materiaal niet voldeed was het aan Suelo, als ter zake deskundige, om dit tijdig met [geïntimeerde] te bespreken (vgl. ook art. 7:754 BW). Dat is kennelijk niet gebeurd. Het staat ook haaks op de stelling van Suelo dat zij (met het gebruikte materiaal) goed werk zou hebben geleverd.

3.5

Net als de kantonrechter is het hof daarom van oordeel dat Suelo is tekortgeschoten in de nakoming van de trapovereenkomst. De overeenkomst is ook terecht ontbonden. Het gaat hier niet enkel om opleverpunten maar om serieuze gebreken, die Suelo niet heeft verholpen. Dat Suelo niet in verzuim zou zijn door schuldeisersverzuim van [geïntimeerde] volgt het hof niet. Het verwijt dat [geïntimeerde] heeft nagelaten om conform de offerte een aanbetaling te doen, heeft de uitvoering van de werkzaamheden aan de trap niet verhinderd. Suelo stelt dat zelf ook; zij is uit coulance begonnen met de werkzaamheden ondanks dat er niet is aanbetaald. Er is dus geen sprake van een verhindering van de renovatie door (toedoen van) [geïntimeerde] , zoals artikel 6:58 BW vereist voor een geslaagd beroep op schuldeisersverzuim. Dat Suelo de tweede trap niet heeft gerenoveerd hield ermee verband dat volgens haar balken dat verhinderden. Dat die trap niettemin gerenoveerd had kunnen worden blijkt wel uit het feit dat [naam1] dat, weliswaar na enige aanvullende timmerwerkzaamheden aan deze balken, alsnog heeft gedaan. Overigens heeft Suelo pas twee weken na aanvang van de werkzaamheden voor het eerst een factuur gestuurd voor de traprenovatie, zodat ook nog de vraag is hoe [geïntimeerde] zonder meer had moeten begrijpen dat zij voordien een aanbetaling had moeten doen.

3.6

Op grond van al het voorgaande blijft de beslissing van de kantonrechter over de trapovereenkomst in stand. Adoutti hoeft voor de werkzaamheden van Suelo aan de trap dus niet (alsnog) te betalen.

De vloerovereenkomst

3.7

De (oorspronkelijke) vloerovereenkomst tussen partijen bestond uit het aanleggen van vloerverwarming, het egaliseren van de vloer en het aanbrengen van een gietvloer. Partijen zijn het erover eens dat de vloerverwarming naar tevredenheid is aangelegd, dat de prijs hiervoor € 2.883,35 is, en dat de (oorspronkelijke) vloerovereenkomst verder niet hoeft te worden uitgevoerd. [geïntimeerde] heeft bij de kantonrechter aangevoerd dat zij op 3 juli 2024 de factuur van € 7.857,10 voor de (oorspronkelijke) vloerovereenkomst contant heeft betaald. Suelo bestrijdt dit; zij stelt dat [geïntimeerde] niets heeft betaald. Volgens Suelo heeft zij een creditfactuur opgemaakt, waardoor [geïntimeerde] automatisch een e-mailbericht ontving dat de factuur was betaald, zonder dat daar werkelijk een betaling aan ten grondslag lag. Suelo heeft na het vonnis een factuur aan [geïntimeerde] gestuurd van € 2.883,35.

3.8

Op [geïntimeerde] rusten de stelplicht en bewijslast dat zij heeft betaald. Zij beroept zich namelijk op het rechtsgevolg van betaling; het tenietgaan van de verbintenis met Suelo. De stelling van [geïntimeerde] dat zij de factuur van € 7.857,10, met nummer [nummer1] , voor de (oorspronkelijke) vloerovereenkomst contant heeft betaald, berust op een e-mail van Suolo van 3 juli 2024 aan [geïntimeerde] , waarin staat “hierbij bevestigen we dat de factuur met nummer [nummer1] is voldaan.” Suelo wijst er op dat zij in haar administratie een creditfactuur heeft opgenomen d.d. 3 juli 2024, met nummer [nummer2] , voor hetzelfde bedrag als de factuur met nummer [nummer1] . In het logboek van het boekhoudsysteem van Suelo is geregistreerd op 3 juli 2024, om 15:20 uur, zowel “factuur status betaald” als “factuur weggestreept tegen creditfactuur [nummer2].” De leverancier van het boekhoudsysteem heeft daarover verklaard dat het systeem een functionaliteit heeft “welke automatisch een e-mail stuurt zodra een betaling op 0,- komt te staan. Bij het wegstrepen van een creditfactuur tegen een normale factuur worden de bedragen van beide facturen op 0,- gezet. Hetgeen een automatisch e-mail verstuurde. De e-mail communicatie logboek toont duidelijk aan dat de klant een betalingsbevestiging e-mail ontving op exact hetzelfde tijdstip waarop een creditfactuur werd aangemaakt.” Suelo heeft verder toegelicht dat de creditering plaatsvond wegens een verkeerd factuurbedrag, en dat het enige tijd heeft geduurd voordat dit werd doorgevoerd omdat het geen prioriteit had en is blijven liggen in een periode dat Suelo een grote personeelsgroei doormaakte. Suelo is aanvankelijk vergeten om het wel uitgevoerde deel van het werk (de vloerverwarming) in rekening te brengen, maar heeft dat na het vonnis alsnog gedaan.

3.9

Het hof acht voldoende aannemelijk geworden dat de e-mail met het betalingsbericht aan [geïntimeerde] automatisch is gegenereerd door het boekhoudsysteem van Suelo als gevolg van de aangemaakte creditfactuur, en dat dit dus niet bewijst dat [geïntimeerde] de factuur heeft betaald. Het ligt ook niet voor de hand dat een betaling de aanleiding tot creditering zou vormen. Dat [geïntimeerde] het volledige factuurbedrag heeft betaald op 3 juli 2024 nadat alleen de vloerverwarming was aangelegd (in juni 2024) is ook niet zonder meer logisch. Evenmin is logisch dat [geïntimeerde] contant het volledige bedrag zou hebben betaald als het partijen er om te doen was de btw buiten de boeken te houden; daar had zij dan immers geen voordeel van. Het hof leest in de e-mails en het appverkeer tussen [geïntimeerde] en Suelo geen vermelding van een betaling van de betreffende factuur. De onderaannemers van Suelo die bij [geïntimeerde] aan de vloer hebben gewerkt, hebben schriftelijk verklaard dat zij geen contante betaling hebben ontvangen. Het ontbreekt ook verder aan aanwijzingen dat de betaling feitelijk heeft plaatsgevonden. Suelo wijst er terecht op dat [geïntimeerde] daarover niets concreet heeft toegelicht, zoals aan wie en waar zij zou hebben betaald.

3.10

Het hof is op grond van het voorgaande van oordeel dat de door [geïntimeerde] gestelde contante betaling geen stand houdt in het licht van de gemotiveerde betwisting door Suelo. Dit betekent dat het ervoor moet worden gehouden dat [geïntimeerde] niet heeft betaald. Daarom blijft het vonnis van de kantonrechter in zoverre niet in stand. Het hof zal beslissen dat [geïntimeerde] de factuur d.d. 30 oktober 2025 van € 2.883,35 voor het uitgevoerde werk moet betalen. De wettelijke rente over dat bedrag (art. 6:119 BW) zal, zoals gevorderd, worden toegewezen vanaf de vervaldag van de factuur, 6 november 2025.

3.11

De vorderingen van [geïntimeerde] op grond van de vloerovereenkomst zullen alsnog worden afgewezen. Ook die vorderingen zijn op de gestelde betaling gebaseerd, maar daar is dus geen grondslag voor. Suelo hoeft daarom geen € 4.973,75 aan [geïntimeerde] te betalen. Voor zover Suelo uit hoofde van het vonnis een bedrag aan [geïntimeerde] heeft betaald, zal [geïntimeerde] dat moeten terugbetalen.

Bewijs

3.12

Partijen hebben geen feiten en omstandigheden te bewijzen aangeboden die, indien bewezen, tot een andere uitkomst kunnen leiden. Aan bewijslevering wordt daarom niet toegekomen.

De conclusie

3.13

Het hoger beroep slaagt deels. Het hof bepaalt dat iedere partij zijn eigen kosten moet dragen (compensatie van proceskosten) zowel bij de kantonrechter als bij het hof omdat partijen ieder deels gelijk en deels ongelijk hebben gekregen.

4 De beslissing

Het hof:

4.1

vernietigt het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Midden-Nederland, locatie Utrecht van 15 oktober 2025, behalve de beslissingen onder 4.1, 4.4, 4.5 en 4.10 die hierbij worden bekrachtigd, en beslist:

4.2

veroordeelt [geïntimeerde] tot betaling aan Suelo van € 2.883,35, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 6 november 2025 tot aan de dag van volledige betaling;

4.3

veroordeelt [geïntimeerde] tot terugbetaling aan Suelo van alles wat Suelo op grond van het vonnis van 15 oktober 2025 aan [geïntimeerde] heeft betaald;

4.4

wijst de vorderingen van [geïntimeerde] op grond van de vloerovereenkomst alsnog af;

4.5

bepaalt dat iedere partij de eigen kosten draagt van de procedures bij de kantonrechter en het hof;

4.6

verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad;

4.7

wijst af wat verder is gevorderd.

Dit arrest is gewezen door mrs. D.M.I. De Waele, G.R. den Dekker en A.F.J. Jacobs, en is door de rolraadsheer in tegenwoordigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.

Voetnoten

  1. Vgl. HR 17 juni 2022, ECLI:NL:HR:2022:867

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.