Uitspraak · Civiel recht

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 3 november 2026 – Registratie in registers bank na hypotheekaanvraag met valse

ECLI:NL:GHARL:2026:7075Zaaknummer 200.351.807

Instantie
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
Datum uitspraak
3 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
200.351.807
Rechtsgebied
Civiel recht
Procedure
Hoger beroep
Hoofdwetsartikel
Artikel 350 Sv
Zittingsplaats
Arnhem
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Registratie in registers bank na hypotheekaanvraag met valse werkgeversverklaring van (toenmalige) echtgenoot.

Het hof:

4.1

bekrachtigt het vonnis van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Utrecht van 22 november 2023;

4.2

veroordeelt [appellante] tot betaling van de volgende proceskosten van ABN AMRO, begroot op:

€ 798,- aan griffierecht

€ 3.870,- aan salaris van de advocaat van ABN AMRO (3 procespunten x tarief II);

4.3

verklaart de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad;

4.4

wijst af wat verder is gevorderd.

Dit arrest is gewezen door mrs. G.R. den Dekker, L. Janse en J.G.J. Rinkes, en is door de rolraadsheer in tegenwoordigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 Het verloop van de procedure in hoger beroep
  2. 2 De kern van de zaak
  3. 3 De toelichting op de beslissing van het hof
  4. 4 De beslissing

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN

locatie Arnhem

afdeling civiel recht

zaaknummer gerechtshof 200.351.807

zaaknummer rechtbank Midden-Nederland 549810

arrest van 3 november 2026

in de zaak van

[appellante]

die woont in [woonplaats]

hierna: [appellante]

advocaat: mr. J.J. Douwes

en

ABN Amro Hypotheken Groep B.V.

die is gevestigd in Amersfoort

hierna: ABN AMRO

advocaat: mr. J.W. Achterberg

1 Het verloop van de procedure in hoger beroep

Naar aanleiding van het arrest van 3 juni 2025 heeft op 24 september 2025 een enkelvoudige mondelinge behandeling bij het hof plaatsgevonden. Daarvan is een proces-verbaal (verslag) gemaakt dat aan het dossier is toegevoegd. Het verdere verloop van de procedure in hoger beroep blijkt uit:

• de memorie van grieven, met producties

• de memorie van antwoord, met producties

• het proces-verbaal (verslag) van de mondelinge behandeling die op 16 september 2026 is gehouden.

Hierna hebben partijen het hof gevraagd opnieuw arrest te wijzen.

2 De kern van de zaak

2.1

In 2012 heeft [appellante] met haar toenmalige echtgenoot, de heer [naam1] (hierna: [naam1] ), een hypotheekaanvraag gedaan bij een hypotheeklabel van ABN AMRO. In dat kader heeft ABN AMRO werkgeversverklaringen betreffende [naam1] ontvangen, waarvan zij heeft vastgesteld dat die vervalst zijn. De persoonsgegevens van [naam1] en [appellante] zijn door ABN AMRO opgenomen in het Incidentenregister (IR), het Extern Verwijzingsregister (EVR) en het Intern Verwijzingsregister (IVR). De registraties van [appellante] zijn geëindigd in 2017 (IR, EVR) en 2020 (IVR).

2.2

[appellante] heeft bij de rechtbank – kort gezegd – verklaringen voor recht gevorderd betreffende onrechtmatige registraties in de registers, met schadevergoeding. Volgens [appellante] heeft ABN AMRO haar persoonsgegevens (en die van [naam1] ) ten onrechte geregistreerd in het IR, EVR en IVR en zijn deze registraties onredelijk lang gehandhaafd, en dient ABN AMRO de schade te vergoeden die [appellante] daardoor heeft geleden, op te maken bij staat.

2.3

De rechtbank heeft deze vorderingen afgewezen. De schadevordering is naar het oordeel van de rechtbank verjaard en daardoor ontbreekt belang bij de gevorderde verklaringen voor recht. Ten overvloede heeft de rechtbank overwogen dat de vorderingen ook op inhoudelijke gronden stranden. De bedoeling van het hoger beroep is dat de afgewezen vorderingen alsnog worden toegewezen. [appellante] heeft in hoger beroep ook aanvullende verklaringen voor recht gevorderd.

2.4

Het hof zal beslissen dat het hoger beroep niet slaagt en licht dat hierna toe. Het hof laat het vonnis van de rechtbank in stand en wijst af wat verder is gevorderd.

3 De toelichting op de beslissing van het hof

De feiten

3.1

Het hof gaat uit van de volgende feiten.

3.2

[appellante] heeft met [naam1] op 15 oktober 2012 door tussenkomst van financieel adviseur [naam2] van [naam3] (hierna: [de financieel adviseur] ) een hypotheekaanvraag gedaan bij Florius Hypotheken (hierna: Florius), een label van ABN AMRO. Florius heeft op 17 oktober 2012 een offerte gestuurd aan [de financieel adviseur] . [de financieel adviseur] dient zijn hypotheekaanvragen bij Florius in bij een inkooporganisatie, die in contact staat met ABN AMRO. De offerte is op 23 oktober 2012 door [appellante] en [naam1] getekend en retour gezonden.

3.3

Onderdeel van de hypotheekaanvraag was een verplichting om recente, originele werkgeversverklaringen aan te leveren. [de financieel adviseur] heeft van [appellante] en [naam1] drie verschillende werkgeversverklaringen ontvangen, die zagen op de werkgever van [naam1] . Het gaat om werkgeversverklaringen van respectievelijk 25 oktober 2012, 30 oktober 2012 en een ongedateerde. In een verklaring van 26 november 2012 heeft [de financieel adviseur] geschreven dat hij na ontvangst van de tweede werkgeversverklaring het vermoeden kreeg dat de handtekening op die verklaring was vervalst. Ook van de derde werkgeversverklaring had [de financieel adviseur] het vermoeden dat deze vervalst was. Op 26 november 2012 heeft [de financieel adviseur] een e-mail verzonden aan (de emailadressen van) [appellante] en [naam1] , waarin staat: “(…) Op verzoek van uw vader de heer [naam4] heb ik de werkgeversverklaring doorgestuurd naar onze inkooporganisatie met de vraag deze te bekijken. Onze inkooporganisatie komt tot dezelfde conclusie als wij al hadden en trekken de echtheid van de werkgeversverklaring in twijfel. Daarop is overleg geweest met de geldverstrekker en deze geeft aan dat er twee opties zijn.

1) Het doorsturen van de werkgeversverklaring naar de geldverstrekker, deze zal dan bij enige twijfel dit melden bij de afdeling hypotheekfraude

2) Niets doen en de offerte laten verlopen.”

3.4

In een e-mail van 30 november 2012 (van het emailadres van [appellante] ) is [de financieel adviseur] aansprakelijk gesteld door [appellante] en [naam1] : “Ondanks eerdere schriftelijke toezeggingen heeft u geweigerd de 3e werkgeversverklaring op vrijdag 23 november 2012 door te sturen naar uw inkoopafdeling. (…) Door uw handelswijze en weigeringen belemmert u het verkrijgen van een hypotheek voor de aankoop van de woning aan [adres1] te [plaats1] . Hierbij stellen wij u aansprakelijk voor alle geleden en nog te lijden materiele en immateriële schade.”

3.5

De derde werkgeversverklaring is ingediend bij de inkooporganisatie. ABN AMRO is daarvan op de hoogte geraakt, en is vervolgens een eigen onderzoek gestart naar de werkgeversverklaringen. [de financieel adviseur] schrijft [naam1] en [appellante] in een e-mail van 3 december 2012: “In antwoord op uw mail van vrijdag 30-11-2012 wil ik u berichten dat de originele stukken zijn verzonden naar de ABN fraudedesk. ABN heeft de originele stukken van ons gevorderd voor nader onderzoek. U kunt hierover in contact treden met (…) (fraude expert ABN) zijn telefoonnummer is (…)”. In het kader van het onderzoek van ABN AMRO is aan de werkgever van [naam1] verzocht om de echtheid en juistheid van de drie werkgeversverklaringen te bevestigen. Op 7 december 2012 heeft de werkgever van [naam1] aan ABN AMRO bericht: “Naar aanleiding van uw verzoek en de door u toegezonden 3 werkgeversverklaring kunnen wij u mede delen dat de document met het nummer 2 en 3 vals zijn en niet door zijn uitgegeven. Mevrouw [naam5] zal naar aanleiding van het bovenstaande aangiften dien bij [de politie] .”

3.6

Op 10 december 2012 heeft ABN AMRO aangifte gedaan met betrekking tot de hypotheekaanvraag van [naam1] en [appellante] , wegens vervalste handtekeningen op twee werkgeversverklaringen, ter zake van onder meer valsheid in geschrift en oplichting. Bij brief van 10 december 2012 heeft ABN AMRO aan [appellante] en [naam1] medegedeeld dat zij hun persoonsgegevens heeft opgenomen in het IR, EVR en IVR. In de brief staat: “Wij hebben een sterk vermoeden dat u betrokken bent bij een incident of betrokken bent geweest. (…) Bent u het niet eens met wat wij hebben vastgelegd? Dan moet u in uw brief bewijzen dat u niet betrokken bent bij het incident.” Op 12 december 2012 hebben [appellante] en [naam1] verzet aangetekend tegen deze registratie in de registers en verzocht om een kopie van het hele dossier. Op 18 december 2012 heeft ABN AMRO, ter toelichting op de brief van 10 december 2012, geschreven: “ABN AMRO Hypotheken Groep (verder te noemen AAHG) heeft geconstateerd dat er sprake is van inkomensfraude in uw hypotheekdossier. Op naam van de heer [naam1] heeft AAGH werkgeversverklaringen ontvangen waarvan is vastgesteld dat deze verklaringen niet zijn opgemaakt of zijn ondertekend door een wettelijke vertegenwoordiger van zijn werkgever (…)”.

3.7

Op 13 januari 2013 hebben [appellante] en [naam1] opnieuw ABN AMRO aangeschreven en verzocht om een kopie van het dossier. Bij brief van 28 februari 2013 heeft ABN AMRO bericht: “Op naam van de heer [naam1] heeft AAHG in totaal drie werkgeversverklaringen ontvangen die qua opmaak en cijfermatige informatie niet met elkaar overeenstemmen. (…) AAHG is geconfronteerd met twee vervalste werkgeversverklaringen. (…) In uw brief geeft u aan gebruik te willen maken van de mogelijkheid om een persoonlijk gesprek aan te gaan. Wilt u mij telefonisch benaderen op (…) zodat er op korte termijn een afspraak kan worden gepland.” Het hypotheekdossier is toegezonden. In een brief van 16 april 2013 schrijft ABN AMRO, in reactie op een brief van 19 maart 2013 van [appellante] en [naam1] : “In de derde alinea van uw brief geeft u aan dat u niet heeft verzocht om een persoonlijk gesprek met de behandelaar van het dossier, echter geeft u in uw brief van 12 december 2012 gebruik te willen maken van wederhoor en dat kan enkel en alleen in een persoonlijk gesprek. Indien u dit wenst kan er alsnog een persoonlijk gesprek worden gepland”. In een brief van 5 mei 2013 hebben [appellante] en [naam1] hun verzet toegelicht, en ABN AMRO aansprakelijk gesteld voor geleden en nog te lijden materiele en immateriële schade als gevolg van de onrechtmatige registraties. In een brief van 8 juli 2013 heeft ABN AMRO gereageerd, medegedeeld dat zij niet overgaat tot verwijdering van de registraties en het aanbod van een persoonlijk gesprek herhaald.

3.8

[appellante] en [naam1] zijn bij de Ombudsman van het Kifid een klachtenprocedure gestart tegen [de financieel adviseur] . De klachten zijn afgewezen op 4 oktober 2013 en in de beslissing is overwogen: “(…) De handelingen in het kader van de financieringsaanvraag zijn stopgezet op het moment dat de tussenpersoon vermoedde dat door u aangeleverde stukken waren gefalsificeerd. Het was zijn plicht de andere partij in uw financieringsvraag, Florius en daarmee ABN AMRO Bank, van dit vermoeden in kennis te stellen. Het vermoeden van de tussenpersoon is later, door ABN AMRO Bank na onderzoek te hebben verricht, bevestigd. Gebleken is namelijk dat uw werkgever geen enkele werkgeversverklaring voor u heeft opgesteld.”

3.9

In 2014 heeft [appellante] contact gezocht met ABN AMRO over de registratie van haar persoonsgegevens in de registers. Er heeft een gesprek plaatsgevonden tussen [appellante] , haar vader en ABN AMRO. Daarna is er nog correspondentie gevoerd tussen de vader van [appellante] en ABN AMRO over beweerdelijk gedane toezeggingen van ABN AMRO-medewerkers. Dit heeft niet geleid tot een verwijdering van de registratie uit de registers.

3.10

[appellante] heeft zich met haar klachten tegen [de financieel adviseur] gewend tot de Geschillencommissie Financiële Dienstverlening van het Kifid (hierna: de Geschillencommissie). Bij niet-bindende uitspraak van 16 september 2014 heeft de Geschillencommissie de vordering van [appellante] afgewezen. In de uitspraak is overwogen: “(…) Ongeacht of de dienstverleningsovereenkomst nog bestond dan wel was beëindigd, kunnen onder omstandigheden – waarvan in dit geval sprake is – bij de beoordeling van de omvang van de zorgplicht van Aangeslotene niet alleen de wensen en de belangen van de opdrachtgever bepalend zijn, maar kunnen ook de belangen van derden (deelnemers aan de hypotheekverlening) meewegen. Bij laatstgenoemde belangen kan onder meer worden gedacht aan de voorkoming van ernstige, al dan niet door fraude veroorzaakte, mis(ver)standen. Daarbij is in dit geval van belang dat Aangeslotene op het moment van doorsturen voorlopig mocht aannemen dat minimaal één verklaring valselijk was opgemaakt, zoals dit ook door Consument zowel in de stukken als ter zitting is toegegeven.”

3.11

In juli 2016 zijn [appellante] en [naam1] gescheiden.

3.12

In een brief van 19 januari 2017 heeft de advocaat van [appellante] ABN AMRO gesommeerd om de registratie van de persoonsgegevens van [appellante] te verwijderen. Op 16 februari 2017 heeft ABN AMRO per brief gereageerd dat zij nog altijd wacht op door de vader van [appellante] in oktober 2014 aangekondigde documenten over toezeggingen van ABN AMRO-medewerkers.

3.13

Op 24 oktober 2017 heeft het Openbaar Ministerie medegedeeld aan [appellante] dat de strafzaak tegen haar is geseponeerd wegens gebrek aan bewijs. Begin december 2017 heeft de advocaat van [appellante] een kort geding aangekondigd bij de advocaat van ABN AMRO, onder toezending van een conceptdagvaarding. In een e-mail van 18 december 2017 heeft de advocaat van ABN AMRO aan de advocaat van [appellante] bevestigd dat de registratie van [appellante] uit het IR en het EVR wordt verwijderd.

3.14

Op 28 maart 2018 heeft [appellante] een door haar gekochte woning (met hypothecaire lening) in [woonplaats] geleverd gekregen.

3.15

Op 26 oktober 2020 heeft een voorlopig getuigenverhoor plaatsgevonden, op verzoek van [appellante] , waarin zijzelf en [de financieel adviseur] zijn gehoord. Op 17 november 2020 heeft ABN AMRO bericht dat de persoonlijke gegevens van [appellante] niet meer staan geregistreerd in het IR, EVR en IVR.

Omvang hoger beroep

3.16

De kern van het hoger beroep van [appellante] is dat de registratie van haar persoonsgegevens (en die van [naam1] ) in de registers op 10 december 2012 en de handhaving daarvan onrechtmatig was jegens haar dan wel een toerekenbare tekortkoming van ABN AMRO oplevert. Ook heeft ABN AMRO onzorgvuldig onderzoek verricht, in het bijzonder door een gebrek aan hoor en wederhoor. [appellante] voert verder aan dat zij als gevolg daarvan schade heeft geleden, waaronder gemiste waardestijging als zij eerder een woning had kunnen kopen. Ook bestrijdt zij het verjaringsverweer van ABN AMRO. ABN AMRO voert gemotiveerd verweer.

3.17

Het hof laat in het midden of er sprake is van (mogelijke) schade die door ABN AMRO is veroorzaakt en of de schadevordering van [appellante] is verjaard. Het hof is namelijk van oordeel dat ABN AMRO niet is tekortgeschoten noch onrechtmatig jegens [appellante] heeft gehandeld. Alle vorderingen van [appellante] stuiten daar op af. Het hof licht zijn oordeel hierna toe.

Beoordelingskader registratie in de registers

3.18

[appellante] heeft geen grieven gericht tegen het door de rechtbank gehanteerde beoordelingskader voor registratie in het IR, EVR en IVR. Uitgangspunt is dat ABN AMRO zich heeft verplicht om bij de verwerking van persoonsgegevens in de registers te handelen volgens het Protocol Incidentenwaarschuwingssysteem Financiële Instellingen van 3 maart 2011 (hierna: het Protocol). Het Protocol vermeldt in de preambule dat het CBP (het College Bescherming Persoonsgegevens) na een voorafgaand en een nader onderzoek heeft vastgesteld dat de verwerking van persoonsgegevens zoals omschreven in het Protocol rechtmatig is. Door de opname in de registers heeft ABN AMRO strafrechtelijke persoonsgegevens van ( [naam1] en) [appellante] verwerkt. Het is het hof bekend dat de privacy wet- en regelgeving intussen verder is aangescherpt, maar voor de gestelde periode van de aan ABN AMRO verweten gedragingen vormt het Protocol het kader. Voor zover [appellante] in hoger beroep tevens een schending van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) aan haar vorderingen ten grondslag heeft gelegd, faalt dit bij gebrek aan toelichting en onderbouwing. De registratie van [appellante] in het IR en EVR was al geëindigd en zij heeft een woning gekocht voordat de AVG in werking trad op 25 mei 2018. Schadevergoeding wegens een (gestelde) inbreuk op de AVG is hier niet aan de orde.

3.19

Op grond van artikel 3.1.1 van het Protocol worden gegevens van (rechts)personen vastgelegd ten behoeve van het in artikel 4.1.1 van het Protocol genoemde doel. Dat doel is, kort gezegd, het ondersteunen van activiteiten gericht op het waarborgen van de veiligheid en de integriteit van de financiële sector. Aan het IR is het EVR gekoppeld. Alle deelnemende financiële instellingen kunnen door toetsing in het EVR vaststellen dat er sprake is van opname in het IR van andere deelnemers. Dit kan verstrekkende gevolgen hebben. Vastlegging van gegevens in het EVR is op grond van artikel 5.2.1 van het Protocol slechts geoorloofd indien:

a) De gedraging(en) van de (rechts)persoon vormden, vormen of kunnen een bedreiging vormen voor (i) de (financiële) belangen van cliënten en/of medewerkers van een Financiële instelling, alsmede de (Organisatie van de) Financiële instelling(en) zelf of (b) de continuïteit en/of de integriteit van de financiële sector.

b) In voldoende mate staat vast dat de betreffende (rechts)persoon betrokken is bij de onder a bedoelde gedraging(en). Deze vaststelling betekent dat van strafbare feiten in principe aangifte of klachte wordt gedaan bij een opsporingsambtenaar.

c) Het proportionaliteitsbeginsel wordt in acht genomen. Dit houdt in dat Veiligheidszaken vaststelt, dat het belang van opname in het Externe Verwijzingsregister prevaleert boven de mogelijk nadelige gevolgen voor de Betrokkene als gevolg van opname van zijn Persoonsgegevens in het Extern Verwijzingsregister.

Artikel 5.3.1 van het Protocol bepaalt, kort gezegd, dat als niet langer aan de voorwaarden van artikel 5.2.1 Protocol wordt voldaan, de Deelnemer zorgdraagt voor verwijdering van de gegevens uit het EVR, ook als dit naar aanleiding is van een gehonoreerd verzoek tot verwijdering. Op grond van artikel 5.3.2 van het Protocol moet verwijdering uit het EVR plaatsvinden uiterlijk acht jaar na opname van de gegevens in het IR (tenzij zich een nieuwe aanleiding voor registratie heeft voorgedaan).

3.20

Voor verwerking van strafrechtelijke persoonsgegevens in het IR en EVR dient sprake te zijn van zodanige concrete feiten en omstandigheden dat zij een als strafbaar feit te kwalificeren bewezenverklaring in de zin van artikel 350 Wetboek van Strafvordering (Sv) kunnen dragen. Een veroordeling door de strafrechter is echter niet vereist. Als maatstaf geldt dat de vastgestelde gedragingen een zwaardere verdenking dan een redelijk vermoeden van schuld moeten opleveren, in die zin dat de te verwerken strafrechtelijke persoonsgegevens in voldoende mate moeten vaststaan.[_52f30b94-b504-4669-96c4-9fdf61cb7222] Uitgangspunt is verder dat het aan de financiële instelling is om te onderbouwen en te concretiseren waarom zij tot registratie is overgegaan.

3.21

Tegen deze achtergrond zal het hof de bezwaren van [appellante] beoordelen.

Voldoende grond om [appellante] op te nemen in de registers

3.22

ABN AMRO is tot registratie van de gegevens van [appellante] en [naam1] overgegaan omdat volgens ABN AMRO valsheid in geschrift is gepleegd en zij opzettelijk is misleid door zowel [naam1] als [appellante] . ABN AMRO heeft aangifte gedaan tegen [naam1] en [appellante] (onder meer ter zake artikel 225, 227a en 326 Wetboek van Strafrecht). Volgens ABN AMRO zijn er twee werkgeversverklaringen vervalst, die van 30 oktober 2012 en een ongedateerde. [appellante] heeft in hoger beroep erkend dat de derde (ongedateerde) werkgeversverklaring is vervalst. Zij betwist dat de werkgeversverklaring van 30 oktober 2012 is vervalst, omdat de handtekening van de werkgever (deels) op een transparante sticker terecht was gekomen. Het hof overweegt hierover als volgt. Uit de verklaring van [de financieel adviseur] van 26 november 2012 blijkt dat hij twijfels kreeg omdat het leek of de handtekening bij de sticker eerst was geoefend en deze niet overeenkwam met de handtekening onder de verklaring ‘geen firmastempel’ van de werkgever. Bovendien heeft de werkgever op 7 december 2012 medegedeeld dat ook die werkgeversverklaring niet door haar is afgegeven. Daar komt nog bij dat de cijfermatige informatie (bruto jaarsalaris, vakantietoeslag) op de werkgeversverklaring van 25 oktober 2012 – die niet als vals is bestempeld, maar die onbruikbaar was voor de hypotheekaanvraag omdat niet de juiste vakjes waren aangekruist – afwijkt van de twee andere werkgeversverklaringen. Op grond van deze argumenten kon ABN AMRO een zwaardere verdenking dan een redelijk vermoeden van schuld aan een strafbaar feit vaststellen. Het betoog van [appellante] dat er in werkelijkheid vijf verschillende werkgeversverklaringen waren en dat zij en ABN AMRO een verschillende nummering daarvan aanhielden, doet aan het voorgaande niet af. Uit niets blijkt dat ABN AMRO destijds meer dan drie werkgeversverklaringen onder ogen heeft gekregen. Uit de stukken (waaronder de bijlage bij het proces-verbaal van voorlopig getuigenverhoor) blijkt ook duidelijk om welke werkgeversverklaringen het ging. De eerste volgens [appellante] (een kopie werkgeversverklaring) noemt [de financieel adviseur] wel als document dat [naam1] en [appellante] tijdens het eerste contact (nog voor de offerte) bij zich hadden. De vijfde is nooit door de werkgever overgenomen en ondertekend. Het gaat dus om de andere drie werkgeversverklaringen die ter kennis van ABN AMRO zijn gekomen en daarvoor geldt wat daarover hiervoor is overwogen.

3.23

Het hof is het eens met de rechtbank dat betrokkenheid van [appellante] bij de vervalsing niet is komen vast te staan, en daarmee evenmin dat [appellante] zelf valsheid in geschift heeft gepleegd. Maar het hof is ook met de rechtbank van oordeel dat [appellante] wel heeft bijgedragen aan de opzettelijke misleiding van ABN AMRO ten aanzien van de werkgeversverklaring van [naam1] . [appellante] heeft samen met [naam1] de hypotheekaanvraag gedaan. De vereiste werkgeversverklaring was een voorwaarde uit de, door hen beide ondertekende, offerte en was relevant voor toekenning van de financiering. Door de e-mail van [de financieel adviseur] van 26 november 2012 was [appellante] op de hoogte van de twijfel bij [de financieel adviseur] en bij de inkooporganisatie over de echtheid van de werkgeversverklaring. Niettemin heeft zij met het e-mailbericht van 30 november 2012 [de financieel adviseur] aansprakelijk gesteld voor de schade die zij zal lijden als de derde werkgeversverklaring niet aan de inkooporganisatie wordt doorgestuurd. [appellante] heeft dus (met [naam1] ) doorgezet, in plaats van afstand te nemen. Ook als [appellante] destijds niet heeft bedoeld dat deze derde, laat staan alle drie, werkgeververklaring(en) bij ABN AMRO terecht zou(den) komen, kan haar dat niet baten. De (originele) werkgeversverklaringen waren onderdeel van het hypotheekdossier van ABN AMRO. Het gaat er bovendien niet om hoe, maar dát de drie werkgeversverklaringen bij ABN AMRO terecht zijn gekomen, waarna – mede door de werkgever van [naam1] – is geconstateerd dat er twee vals zijn. De verwijten die [appellante] aan het adres van [de financieel adviseur] maakt, staan verder los van de zaak tussen haar en ABN AMRO. Overigens heeft de Ombudsman van Kifid geoordeeld dat [de financieel adviseur] de plicht had om Florius en daarmee ABN AMRO van het vermoeden van fraude in kennis te stellen, en heeft de Geschillencommissie geoordeeld dat [de financieel adviseur] geen zorgplicht heeft geschonden.

3.24

De hiervoor genoemde feiten betekenen dat er ten aanzien van ( [naam1] en) [appellante] een zwaardere verdenking is gerezen dan een redelijk vermoeden van schuld aan misleiding van ABN AMRO met de werkgeversverklaring van [naam1] . Dat [appellante] niet strafrechtelijk is vervolgd en dat haar zaak met een (bewijs)sepot is geëindigd, doet daar onvoldoende aan af. Een strafrechtelijke veroordeling is niet noodzakelijk voor opname in de registers en andersom is een sepot geen zelfstandige grond voor verwijdering daaruit. Uit het sepot kan ook niet worden afgeleid dat er geen meer dan redelijk vermoeden van schuld heeft kunnen bestaan. Het gaat daarbij om de onderbouwing van die zwaardere verdenking, en niet om bewijs in strafrechtelijke zin.

3.25

[appellante] heeft – ook in hoger beroep – geen stellingen ingenomen over waarom het opnemen van haar gegevens in de registers disproportioneel was of haar onevenredig in haar belangen heeft geschaad. Tegen die achtergrond komt met de constatering dat [appellante] betrokken is geweest bij de misleiding van ABN AMRO aan het belang van de financiële sector het grootste gewicht toe. [appellante] heeft nog gesteld dat de registraties langer dan noodzakelijk hebben geduurd, maar ook dat volgt het hof niet. De registratie van [appellante] in het IR en EVR heeft geduurd van 10 december 2012 tot 18 december 2017, dus (bijna) vijf jaar. Gelet op de ernst van de geconstateerde feiten en de maximumtermijn van registratie van (destijds) acht jaar kan deze duur niet, althans niet zonder meer, als onevenredig lang worden aangemerkt. [appellante] heeft als gezegd geen argumenten aangevoerd waarom hier anders over geoordeeld zou moeten worden. De registratie in het IVR heeft weliswaar geduurd tot in 2020, maar ook dat was niet zonder meer te lang. Daarbij is gesteld noch gebleken dat [appellante] daarvan hinder heeft ondervonden. Zo heeft zij, toen zij niet meer in het IR en EVR was geregistreerd, binnen enkele maanden een woning gekocht.

3.26

De slotsom is dat ABN AMRO de gegevens van [appellante] niet ten onrechte in de registers heeft opgenomen en heeft gehandhaafd (tot de beëindiging).

ABN AMRO heeft niet onrechtmatig gehandeld en is niet tekortgeschoten

3.27

[appellante] verwijt ABN AMRO verder dat zij onzorgvuldig onderzoek heeft verricht, in het bijzonder door het beginsel van hoor en wederhoor niet in acht te nemen. Volgens [appellante] heeft zij op 4 december 2012 contact opgenomen met ABN AMRO en had zij toen gehoord moeten worden over de werkgeversverklaringen, en is na 10 december 2012 een andere situatie ontstaan omdat de registratie in de registers toen al had plaatsgevonden. Volgens [appellante] heeft ABN AMRO ook daarna onzorgvuldig gehandeld jegens haar.

3.28

Het hof volgt dit niet. ABN AMRO heeft de drie werkgeversverklaringen eerst geverifieerd bij de werkgever van [naam1] . Dat lag in de rede, nu er twijfels waren of de werkgever deze verklaringen daadwerkelijk had afgegeven. Die twijfels bleken terecht. Volgens [appellante] heeft het eigen onderzoek van ABN AMRO veel te kort geduurd, maar wat ABN AMRO na de ontvangst van de mededeling van de werkgever van [naam1] nog méér had moeten onderzoeken is onvoldoende duidelijk geworden. Dit geldt temeer, nu [appellante] erkent dat een van de werkgeversverklaringen is vervalst. ABN AMRO heeft [appellante] en [naam1] over de registraties geïnformeerd met brieven van 10 december 2012, 18 december 2012 en 28 februari 2013. Het hypotheekdossier (acceptatiedossier) is aan hen toegestuurd. [appellante] en [naam1] zijn noch in hun verzetschrift, noch in de verdere correspondentie inhoudelijk ingegaan op de vervalste handtekeningen. Aanvankelijk stuurden zij bij ABN AMRO aan op een persoonlijk gesprek, maar later zagen zij daarvan af. Aan de herhaalde uitnodiging van ABN AMRO voor een persoonlijk gesprek in de brieven van 28 februari, 16 april en 8 juli 2013 hebben [naam1] en [appellante] geen gehoor gegeven. Hier komt nog bij dat er in 2014 een gesprek hééft plaatsgevonden tussen [appellante] en ABN AMRO. Toen beriep (de vader van) [appellante] zich echter op vermeende toezeggingen tot rectificatie van de registraties door ABN AMRO-medewerkers. Ondanks herhaalde verzoeken van ABN AMRO, die niet met enige toezegging bekend is, om informatie hierover toe te sturen, bleef dit uit. Een gebrek aan hoor en wederhoor kan ook niet – achteraf – gebaseerd worden op het relaas van [appellante] over vijf verschillende werkgeversverklaringen. Pas in dit hoger beroep, dertien jaar na de registraties, is [appellante] hiermee op de proppen gekomen. [appellante] kan daaraan evenmin een argument ontlenen dat ABN AMRO zorgvuldiger onderzoek had moeten doen, nog afgezien van de irrelevantie van deze feiten zoals hierboven uiteengezet (in r.o. 3.22). [appellante] heeft voldoende gelegenheid gehad om haar zienswijze aan ABN AMRO kenbaar te maken, en heeft zelf mogelijkheden om (nadere) uitleg te geven onbenut gelaten.

3.29

ABN AMRO is ook bereid gebleken om de registraties te heroverwegen, al valt op dat [appellante] daartoe grote druk heeft moeten zetten. Pas toen (de advocaat van) [appellante] eind 2017, na het sepot, de zaak op scherp had gezet met de aankondiging van een kort geding, vond verwijdering van haar gegevens uit het IR en EVR plaats. En pas na het voorlopig getuigenverhoor volgde de schriftelijke bevestiging van ABN AMRO dat de gegevens van [appellante] niet meer staan geregistreerd in het IR, EVR en IVR. Een actievere houding van ABN AMRO, bijvoorbeeld door zelf (eerder) een gesprek te plannen, was denkbaar geweest, en in zoverre verdient niet al het handelen van ABN AMRO de schoonheidsprijs, maar die constatering is in het licht van alle feiten en omstandigheden onvoldoende zwaarwegend om ABN AMRO onrechtmatig handelen of een tekortschieten te kunnen verwijten. Daarbij weegt mee dat misleiding met een valse werkgeversverklaring een ernstige kwestie is, waar ABN AMRO terecht zwaar aan heeft getild.

3.30

De verdere verwijten van [appellante] in verband met haar registratie in de registers zijn onvoldoende toegelicht en onderbouwd. Zij kunnen de uitkomst van de zaak niet veranderen en hoeven geen bespreking. De slotsom is dat ABN AMRO niet is tekortgeschoten noch onrechtmatig jegens [appellante] heeft gehandeld. Er is dus geen grondslag voor de gevorderde verklaringen voor recht en de schadevordering van [appellante] . Het bestreden vonnis wordt daarom bekrachtigd.

Bewijs

3.31

[appellante] heeft geen feiten en omstandigheden te bewijzen aangeboden die, indien bewezen, tot een ander oordeel zouden leiden. Aan bewijslevering wordt daarom niet toegekomen.

De conclusie

3.32

Het hoger beroep slaagt niet. Omdat [appellante] in het ongelijk zal worden gesteld, zal het hof haar tot betaling van de proceskosten in hoger beroep veroordelen. Onder die kosten vallen ook de nakosten die nodig zijn voor de betekening van de uitspraak.[_b780ac7e-f75e-4870-8cb1-9c4602074b00]

4 De beslissing

Het hof:

4.1

bekrachtigt het vonnis van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Utrecht van 22 november 2023;

4.2

veroordeelt [appellante] tot betaling van de volgende proceskosten van ABN AMRO, begroot op:

€ 798,- aan griffierecht

€ 3.870,- aan salaris van de advocaat van ABN AMRO (3 procespunten x tarief II);

4.3

verklaart de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad;

4.4

wijst af wat verder is gevorderd.

Dit arrest is gewezen door mrs. G.R. den Dekker, L. Janse en J.G.J. Rinkes, en is door de rolraadsheer in tegenwoordigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.

Voetnoten

  1. Vgl. HR 29 mei 2009, ECLI:NL:HR:2009:BH4720.
  2. HR 10 juni 2022, ECLI:NL:HR:2022:853.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.