Uitspraak uitgelegd
WOZ-proceskosten: A-G over overgangsrecht en matiging
Een succesvolle klacht over ontbrekende WOZ-stukken kan proceskosten opleveren terwijl de WOZ-waarde gelijk blijft. Hoe hoog die vergoeding is, hangt onder meer af van het overgangsrecht en van een mogelijke matiging wegens gedeeltelijk gelijk. A-G Koopman bespreekt die twee vragen afzonderlijk in zijn conclusie van 23 oktober 2026 over een winkelpand. Volgens hem gebruikte het hof voor de kosten van de beroepsfase de verkeerde datum, maar blijft een andere grond voor verlaging bestaan.
- Primaire bron
- ECLI:NL:PHR:2026:1027
- Instantie
- Parket bij de Hoge Raad
- Datum conclusie
- 2026-10-23
- Publicatie bron
- 2026-11-06
In het kort
- Volgens A-G Koopman geldt factor 0,1 niet voor de beroepskosten in deze zaak: het beroep richtte zich tegen een uitspraak op bezwaar van 18 januari 2023.
- Een afzonderlijke, gemotiveerde matiging wegens gedeeltelijk gelijk blijft mogelijk. De A-G acht de motivering van het hof hier voldoende.
- Het advies luidt € 300 voor beroep en € 150 voor hoger beroep. De conclusie kent deze € 450 nog niet toe.
Waarom deze zaak belangrijk is
Deze conclusie is relevant voor WOZ-procedures waarin een uitspraak op bezwaar van vóór 2024 pas later door een rechter wordt beoordeeld. Zij laat zien waarom het toepasselijke recht per procesfase moet worden bepaald en waarom een fout in de wettelijke kortingsfactor niet vanzelf de volledige forfaitaire vergoeding oplevert. Het betreft een advies van de A-G, geen nieuwe beslissing van de Hoge Raad in deze zaak.
De WOZ-waarde blijft staan, maar stukken zijn te laat verstrekt
De procedure gaat over de WOZ-waarde van een winkelpand voor 2022. De heffingsambtenaar handhaafde de waarde van € 651.000 op 18 januari 2023. De rechtbank verklaarde het beroep op 22 februari 2024 ongegrond. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden liet de waarde eveneens in stand, maar oordeelde op 4 november 2025 dat gevraagde huurcijfers ten onrechte niet in de bezwaarfase waren verstrekt. Daarom kende het hof alsnog proceskosten toe: € 181,40 voor het beroep en € 150 voor het hoger beroep, samen € 331,40. Het geschil in cassatie gaat over die vergoeding, niet over een nieuwe waardering van het pand.
Bronpassages bij deze uitleg
Bij uitspraak op bezwaar van 18 januari 2023 heeft de heffingsambtenaar de beschikking en de aanslag gehandhaafd.
Dit brengt mee dat de Rechtbank ten onrechte geen proceskostenvergoeding en een vergoeding van het griffierecht heeft toegekend.
veroordeelt de Heffingsambtenaar in de proceskosten voor beroep en hoger beroep van belanghebbende tot een bedrag van in totaal € 331,40 en
Overgangsrecht: welke beslissing hoort bij welke procesfase?
Het hof vermenigvuldigde de proceskosten voor de beroepsfase met factor 0,1 uit artikel 30a Wet WOZ, omdat de rechtbank na 1 januari 2024 uitspraak had gedaan. Volgens A-G Koopman is dat voor deze fase de verkeerde datum. Het beroep bij de rechtbank was gericht tegen de uitspraak op bezwaar van 18 januari 2023. Daarom geldt de nieuwe wettelijke beperking volgens hem niet voor de kosten van dat beroep. Dat het hof de vergoeding later vaststelt, verandert het toepasselijke overgangsrecht voor die eerdere fase niet. De kosten van het hoger beroep moeten afzonderlijk worden beoordeeld: dat rechtsmiddel richtte zich tegen de rechtbankuitspraak uit 2024. Ook de datum waarop iemand zijn beroepschrift indient, is niet de beslissende datum.
Bronpassages bij deze uitleg
Dus is de beperking in art. 30a Wet WOZ niet van toepassing op de pkv voor de fase van beroep.
Nu de uitspraak van de Rechtbank is bekendgemaakt na 1 januari 2024 moet de vergoeding van de proceskosten in beroep met inachtneming van de WHpkv worden bepaald.
Een andere grond voor verlaging blijft mogelijk
Het wegvallen van factor 0,1 betekent volgens de A-G niet automatisch dat de volledige forfaitaire vergoeding verschuldigd is. Artikel 2, tweede lid, Besluit proceskosten bestuursrecht biedt een afzonderlijke mogelijkheid tot matiging bij gedeeltelijk gelijk. De Hoge Raad heeft op 20 maart 2026 verduidelijkt dat deze bevoegdheid ook kan worden gebruikt wanneer alleen de klacht over artikel 40 Wet WOZ slaagt. De bevoegdheid is niet beperkt tot geschilpunten die als ondergeschikt worden aangeduid. Wel moet de rechter beoordelen of de volledige vergoeding onredelijk is gezien het gewicht van de punten waarop de partij gelijk krijgt. Matiging moet terughoudend worden toegepast en worden gemotiveerd; zij volgt dus niet automatisch uit een schending van de toezendplicht.
Bronpassages bij deze uitleg
Artikel 2, lid 2, van het Besluit geeft de bestuursrechter de bevoegdheid om het op grond van artikel 2, lid 1, van het Besluit vastgestelde bedrag te verminderen indien een partij gedeeltelijk in het gelijk is gesteld.
Maakt de rechter daarentegen wel gebruik van deze bevoegdheid, dan moet hij die beslissing wel motiveren.
De rechter moet art. 2(2) Bpb terughoudend en gemotiveerd toepassen.
Waarom acht de A-G de motivering hier voldoende?
De A-G verwerpt de klacht dat het hof zijn matiging van de hogerberoepskosten onvoldoende heeft toegelicht. Hij leest de motivering in samenhang met de uitkomst: de WOZ-waarde bleef juist en alleen de klacht over het verstrekken van gegevens slaagde. Het hof had dat succes als een punt van ondergeschikt belang aangemerkt. In deze context vindt de A-G dat voldoende. Dit is een beoordeling van deze hofuitspraak, geen algemene vrijstelling van de motiveringsplicht en geen regel dat klachten over artikel 40 Wet WOZ altijd weinig gewicht hebben.
Bronpassages bij deze uitleg
Het Hof heeft die motivering namelijk gegeven door te overwegen dat belanghebbende in hoger beroep in het gelijk is gesteld op een punt van ondergeschikt belang.
En het betekent naar mijn opvatting ook niet dat het Hof in deze zaak een uitgebreidere motivering had moeten geven voor die toepassing dan het heeft gedaan.
Advies: € 450 voor beroep en hoger beroep samen
A-G Koopman adviseert het cassatieberoep gegrond te verklaren en de hofuitspraak uitsluitend te vernietigen voor de hoogte van de proceskostenvergoeding voor beroep en hoger beroep. Hij stelt voor dat de Hoge Raad die vergoeding zelf bepaalt op € 300 voor het beroep en € 150 voor het hoger beroep. Hij weegt daarbij mee dat de klacht bij de rechtbank voor het eerst moest worden uitgewerkt en in hoger beroep kon worden herhaald. De voorgestelde € 450 is een bedrag voor deze zaak, geen nieuw standaardtarief. De conclusie van 23 oktober 2026 kent dit bedrag zelf niet toe; daarvoor is een beslissing van de Hoge Raad nodig.
Bronpassages bij deze uitleg
Ik voel het meest voor een stoutmoedige vaststelling door de Hoge Raad van de pkv voor de beroepsfase op € 300.
De pkv voor beroep en hoger beroep komt dan tezamen uit op € 450.
Verhouding tot eerdere rechtspraak
Voor de mogelijkheid tot matiging sluit de A-G aan bij het arrest van de Hoge Raad van 20 maart 2026. Zijn kritiek op het overgangsrecht betreft de toepassing door het hof in deze concrete procedure. De conclusie onderbouwt geen algemene lijnbreuk.
Bronpassages bij deze uitleg
De rechter moet art. 2(2) Bpb terughoudend en gemotiveerd toepassen.
Maakt de rechter daarentegen wel gebruik van deze bevoegdheid, dan moet hij die beslissing wel motiveren.
Reikwijdte en beperkingen
- Dit is een bespreking van een conclusie van A-G Koopman van 23 oktober 2026, geen eindarrest in zaak 25/04100.
- De bedragen en het overgangsrecht zijn besproken voor deze procesfasen. € 450 is een voorgestelde vergoeding voor deze zaak, geen algemeen tarief.
- De constatering dat de toezendplicht is geschonden verandert hier de WOZ-waarde niet. Uit de bespreking volgt niet dat iedere schending dezelfde vergoeding of matiging rechtvaardigt.
Uitspraken en wetsartikelen
- ECLI:NL:PHR:2026:1027
- ECLI:NL:GHARL:2025:6986
- ECLI:NL:HR:2026:283
- ECLI:NL:GHARL:2023:4482
- ECLI:NL:GHARL:2023:4482.
- ECLI:NL:GHSHE:2024:1210
- ECLI:NL:GHSHE:2024:2524
- ECLI:NL:GHSHE:2024:2524.
- ECLI:NL:HR:2012:BY2770
- ECLI:NL:HR:2020:522
- ECLI:NL:HR:2023:1180
- ECLI:NL:HR:2024:1659
- ECLI:NL:HR:2025:243
- ECLI:NL:HR:2025:661
- ECLI:NL:HR:2026:1140
- ECLI:NL:HR:2026:1153
- ECLI:NL:HR:2026:283.
- ECLI:NL:HR:2026:591
- Artikel 30a WOZ
- Artikel 2 BPB
- Artikel 40 WOZ
- Artikel 27o AWR
- Artikel 13a WAHV
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.