Uitspraak uitgelegd
WOZ: juiste klacht over taxatiewijzer leidt niet tot verdere waardeverlaging
De Hoge Raad oordeelde op 20 maart 2026 over de WOZ-waarde van een onderwijsgebouw. De belanghebbende had bij de rechtbank de aanvankelijk door haar bepleite waarde bereikt en wilde in hoger beroep nog verder omlaag. Haar klacht over de taxatiewijzer was terecht, maar de bijzondere procespositie maakte dat zij de lagere waarde toch moest bewijzen.
- Primaire bron
- ECLI:NL:HR:2026:453
- Instantie
- Hoge Raad
- Uitspraakdatum
- 2026-03-20
- Publicatie bron
- 2026-03-20
In het kort
- De rechtbank verlaagde de WOZ-waarde van € 2.920.000 naar de aanvankelijk bepleite € 2.616.000.
- De ambtenaar stelde geen hoger beroep in; zijn eerder vastgestelde bewijsfalen stond daardoor vast.
- De belanghebbende moest de in hoger beroep nieuw bepleite lagere waarde bewijzen.
- De klacht over de taxatiewijzer was terecht, maar het cassatieberoep bleef ongegrond.
Waarom deze zaak belangrijk is
Dit arrest onderscheidt de reden voor een bewijslast van de uiteindelijke bewijslastverdeling. Afwijken van een niet-aanvaarde taxatiewijzer was hier op zichzelf geen juiste grond. Toch droeg de belanghebbende de bewijslast omdat de rechtbank de ambtenaar al in zijn bewijs tekort vond schieten, de aanvankelijk door belanghebbende bepleite waarde had gevolgd en de ambtenaar geen hoger beroep had ingesteld.
De bijzondere procespositie in hoger beroep
De rechtbank had de waarde verlaagd tot de door de belanghebbende aanvankelijk verdedigde € 2.616.000, nadat de heffingsambtenaar zijn hogere waarde niet aannemelijk had gemaakt. Omdat de ambtenaar geen (incidenteel) hoger beroep instelde, stond dat laatste oordeel in hoger beroep vast. De eerste stap van het WOZ-beslisschema werd daardoor overgeslagen. De belanghebbende moest haar nieuw bepleite lagere waarde bewijzen.
Bronpassages bij deze uitleg
De Rechtbank heeft geoordeeld dat de waarde van de onroerende zaak, in overeenstemming met de door belanghebbende aanvankelijk bepleite waarde, moet worden vastgesteld op € 2.616.000. Alleen belanghebbende heeft hoger beroep ingesteld.
Het Hof heeft overwogen dat belanghebbende in hoger beroep, in vergelijking met haar voor de Rechtbank ingenomen standpunt, nader heeft gesteld dat de waarde van de onroerende zaak € 2.433.000 bedraagt. Belanghebbende dient de door haar verdedigde waarde volgens het Hof daarom aannemelijk te maken.
Aangezien de heffingsambtenaar geen (incidenteel) hoger beroep heeft ingesteld, moet dit oordeel van de Rechtbank, gelet op rechtsoverweging 4.2.3 van het arrest van de Hoge Raad van 2 mei 2025, ECLI:NL:HR:2025:619, in hoger beroep als gegeven worden beschouwd.
Afwijking van taxatiewijzer en stelplicht
Een belangrijk onderdeel van het geschil betrof de vraag wie de bewijslast draagt bij afwijking van de kengetallen in een taxatiewijzer, zoals de restwaarde van het gebouw. Het Gerechtshof had geoordeeld dat de belanghebbende de afwijking moest onderbouwen. De Hoge Raad nuanceert dit door vast te stellen dat de belanghebbende de richtsnoeren van de taxatiewijzer voor de restwaarde niet als uitgangspunt had aanvaard. Normaal gesproken zou dit betekenen dat de bewijslast niet automatisch bij de belanghebbende ligt op dit punt. De Hoge Raad oordeelt dat de redenering van het Hof over de taxatiewijzer onjuist was, omdat de normale regels van stelplicht en bewijslast zouden gelden als de taxatiewijzer niet als uitgangspunt was aanvaard.
Bronpassages bij deze uitleg
Aangezien belanghebbende de richtsnoeren van de Taxatiewijzer met betrekking tot de restwaarde niet als uitgangspunt heeft aanvaard, bestaat geen grond om aan te nemen dat in dit geval om die reden de stelplicht en bewijslast in dit opzicht op belanghebbende rusten.
Uitkomst en gevolgen voor cassatie
De klacht over de taxatiewijzer is terecht, maar leidt niet tot cassatie. Door de hiervoor beschreven procespositie rustte de bewijslast voor een verdere verlaging toch op de belanghebbende. Zij had die lagere waarde volgens het hof niet aannemelijk gemaakt. De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep ongegrond.
Bronpassages bij deze uitleg
in hoger beroep de last rust om te bewijzen dat de waarde van de onroerende zaak op een lager bedrag moet worden vastgesteld.
Hoewel het middel dus, gelet op wat hiervoor in 4.2.2 is overwogen, terecht is voorgesteld, kan het niet tot cassatie leiden.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond.
Verhouding tot eerdere rechtspraak
De Hoge Raad past in de hoofdzaak eerdere rechtspraak over het WOZ-beslisschema en de taxatiewijzer toe. Deze bespreking geeft die toepassing weer; de aangehaalde arresten zijn niet zelfstandig volledig vergeleken.
Reikwijdte en beperkingen
- De geldende wetsversie is niet afzonderlijk onderzocht.
- Jurisprudentieonderzoek is begrensd tot de aangeleverde bronnen.
Uitspraken en wetsartikelen
- ECLI:NL:HR:2026:453
- ECLI:NL:HR:2005:AU4300
- ECLI:NL:HR:2025:619
- ECLI:NL:GHDHA:2024:1198
- ECLI:NL:HR:2026:234
- Artikel 17 WOZ
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.