Uitspraak uitgelegd

Wanbetaling bij onderhoudscontract: ontbinding geldig en schadevergoeding toegewezen

Mocht een opdrachtgever onderhoudsfacturen onbetaald laten omdat werk- en reistijd niet afzonderlijk waren gespecificeerd? De Rechtbank Midden-Nederland oordeelde op 21 oktober 2026 dat deze overeenkomst zo’n uitsplitsing niet vereiste en dat de facturen voldoende waren toegelicht. De dienstverleners mochten wegens wanbetaling opschorten en ontbinden. De opdrachtgever moet € 96.289,34 aan facturen en € 102.076,90 aan ontbindingsschade betalen. Daaronder valt ook schade aan resterende overtollige reserveonderdelen.

Instantie
Rechtbank Midden-Nederland
Uitspraakdatum
2026-10-21
Publicatie bron
2026-11-10

In het kort

  • De opdrachtgever moet € 96.289,34 aan onderhoudsfacturen betalen, met de afgesproken rente van 1% per maand.
  • De overeenkomst vereiste geen afzonderlijke uitsplitsing van werk- en reistijd. De dienstverleners hadden de berekening van de facturen voldoende toegelicht.
  • Opschorting en ontbinding wegens de betalingsachterstand waren gerechtvaardigd. De toegewezen ontbindingsschade bedraagt € 102.076,90.
  • Zelf de voorraadniveaus bepalen betekende niet dat de dienstverleners het risico droegen van door de voortijdige beëindiging overtollige onderdelen. Na verkoop van ongeveer de helft werd hiervoor € 28.688 schade toegewezen.
  • De tegenvordering van € 65.000 wegens te veel berekende uren en de contractuele boetes voor de klantmails zijn afgewezen.
  • De opdrachtgever krijgt wel € 193,43 terug voor onderdelen en € 40 aan incassokosten. De rechtbank staat verrekening van € 193,43 toe.

Waarom deze zaak belangrijk is

Deze zaak maakt onderscheid tussen verantwoordelijkheid voor voorraadbeheer en het risico van overtollige voorraad door voortijdige beëindiging. Zelf de voorraadniveaus mogen bepalen sloot schadevergoeding hier niet uit. Verkoop van onderdelen verminderde de schade wel. Daarnaast laat het vonnis zien waarom concrete bezwaren tegen uren en berekeningen belangrijk zijn: de wens om méér factuurdetails te ontvangen was binnen deze overeenkomst onvoldoende.

Werk- en reistijd hoefden niet afzonderlijk op de factuur

Bij de uitleg van de Service Agreement telden naast de bewoordingen ook de context en de bedoeling van partijen mee. De contractbijlagen vereisten geen afzonderlijke vermelding van werkuren en reistijd, en evenmin een uitsplitsing per dag, locatie, monteur of werkorder. Voor werk- en reistijd gold hetzelfde tarief. Ook in de gebruikte tijdregistratie werden beide soorten tijd gezamenlijk vastgelegd. Daarom hoefden de dienstverleners niet aan de verdergaande specificatie-eisen van de opdrachtgever te voldoen. Dit oordeel berustte op de uitleg van deze overeenkomst en de bijbehorende werkwijze, niet uitsluitend op het gelijke tarief.

Bronpassages bij deze uitleg

Daarbij komt betekenis toe aan de taalkundige betekenis van de gehanteerde bewoordingen, maar ook aan de context waarin deze zijn geplaatst en aan hetgeen de partijen met de desbetreffende bepaling hebben beoogd.

Uit deze bepaling volgt niet dat partijen hebben beoogd dat deze tijd voor de facturering afzonderlijk moest worden uitgesplitst. Bovendien geldt voor beide soorten tijd hetzelfde tarief.

Een verplichting om de geregistreerde uren afzonderlijk te specificeren naar werkuren en reistijd, of verder uit te splitsen naar dag, locatie, monteur of werkorder, is daarin niet opgenomen.

De geregistreerde tijd omvat dus zowel de reistijd als de tijd die aan de werkzaamheden is besteed. Het door [eisers c.s] gebruikte systeem voorziet niet in een afzonderlijke registratie van deze beide onderdelen.

Wel uitleg over de berekening, geen terugbetaling van € 65.000

Het ontbreken van een verdergaande specificatieplicht betekende niet dat iedere toelichting achterwege mocht blijven. Bij een gemotiveerde betwisting van concrete facturen moest voldoende inzicht in de berekening worden gegeven. De dienstverleners hadden vragen herhaaldelijk beantwoord en beschikbare gegevens over uren, tarieven en registratie verstrekt. Ook was een ontdekte fout met een credit voor 95,5 uur hersteld. De berekening waarmee de opdrachtgever verdere overfacturering wilde aantonen, gebruikte een achteraf aangenomen reistijd van 30 minuten en gaf volgens de rechtbank geen betrouwbaar beeld. De tegenvordering van € 65.000 werd afgewezen. Ook kwam er geen deskundigenonderzoek, omdat onvoldoende concreet was gemaakt welke uren ten onrechte waren berekend.

Bronpassages bij deze uitleg

Dat laat onverlet dat [eisers c.s] , als [gedaagde] de hoogte van concrete facturen gemotiveerd betwist, voldoende inzicht zal moeten kunnen geven in de grondslag van de in rekening gebrachte bedragen.

Nadat [gedaagde] vragen had gesteld over de facturering, heeft [eisers c.s] deze vragen bij herhaling beantwoord en toegelicht op welke wijze de facturen tot stand zijn gekomen.

Daarbij heeft zij de informatie verstrekt waarover zij beschikte over de geregistreerde uren, de gehanteerde tarieven en de wijze waarop de werkzaamheden en reistijd in het systeem worden verwerkt.

[eisers c.s] heeft de door haar gemaakte berekeningen van uren nader toegelicht en een geconstateerde fout gecorrigeerd door daarvoor 95,5 uur te crediteren.

De enkele vergelijking tussen de werkordergegevens en een achteraf aangenomen reistijd van 30 minuten geeft daarom geen betrouwbaar beeld van de daadwerkelijk gewerkte en gefactureerde tijd.

De gevorderde € 65.000 wordt daarom afgewezen.

Het enkele vermoeden dat te veel uren zijn gefactureerd, zonder dat voldoende concreet is gemaakt welke uren ten onrechte in rekening zijn gebracht en op welke grond, biedt geen aanknopingspunt voor een deskundigenonderzoek. Dat verzoek wordt daarom afgewezen.

Betalingsachterstand rechtvaardigde opschorting en ontbinding

De dienstverleners hadden hun werkzaamheden op 4 juli 2025 opgeschort en de overeenkomst op 22 september 2025 ontbonden. De opdrachtgever had de verschuldigde facturen niet binnen de afgesproken termijn van dertig dagen betaald en bleef ook na ingebrekestellingen in gebreke. Daarmee was zij in verzuim. De discussie over de facturen, het nog lopende onderzoek en de al betaalde € 71.000 maakten de opschorting en ontbinding in deze omstandigheden niet ongerechtvaardigd. De rechtbank stelde vast dat de opdrachtgever toerekenbaar was tekortgeschoten en verklaarde de buitengerechtelijke ontbinding rechtsgeldig.

Bronpassages bij deze uitleg

Zij heeft de uitvoering van haar verplichtingen op 4 juli 2025 opgeschort en [gedaagde] daarvan op de hoogte gesteld.

Op 22 september 2025 heeft [eisers c.s] de Service Agreement ontbonden wegens het uitblijven van betaling van de openstaande facturen.

De overeengekomen betalingstermijn van 30 dagen was ten aanzien van deze facturen verstreken. [gedaagde] heeft, ondanks de hiervoor genoemde ingebrekestellingen, niet betaald en is daarmee in verzuim geraakt.

Dat tussen partijen discussie bestond over de hoogte en onderbouwing van de facturen, maakt niet dat de opschorting ongerechtvaardigd was.

Ook het feit dat inmiddels € 71.000 was betaald, leidt niet tot een ander oordeel. Hetzelfde geldt voor het nog lopende onderzoek naar de facturen.

verklaart voor recht dat [gedaagde] toerekenbaar is tekortgeschoten in de nakoming van de verplichtingen uit de Service Agreement,

verklaart voor recht dat de Service Agreement rechtsgeldig door [eisers c.s] is ontbonden,

Gemiste vergoedingen en personeelskosten werden vergoed

De rechtbank baseerde de ontbindingsschade op artikel 6:277 BW. Voor gemiste managementvergoedingen over de resterende looptijd werd € 31.881,10 toegekend, waarbij bespaarde kosten al waren afgetrokken. Daarnaast werd € 16.677,60 aan gemiste platformvergoedingen toegewezen: het vertrek van deze klant had niet tot een evenredige kostenbesparing geleid. Voor een medewerker zonder beschikbaar vervangend werk kwam € 5.400 aan loonkosten voor vergoeding in aanmerking. Verder werd € 19.430,20 aan gemiste winst op de inzet van monteurs toegewezen. Die berekening sloot aan bij de overeengekomen marge van 17% en hield ook rekening met de contractuele mogelijkheid om het aantal voertuigen met 50% te verminderen.

Bronpassages bij deze uitleg

Op grond van artikel 6:277 BW moet de partij die de overeenkomst door haar tekortkoming heeft laten ontbinden ( [gedaagde] ), de schade van de andere partij ( [eisers c.s] ) vergoeden die door de ontbinding ontstaat.

De schade is concreet en inzichtelijk berekend aan de hand van de in de overeenkomst opgenomen managementfee en de resterende looptijd van de overeenkomst. Daarbij heeft [eisers c.s] rekening gehouden met de kosten die zij door de beëindiging van de overeenkomst heeft bespaard.

gemiste managementfees: € 31.881,10,

[eisers c.s] heeft bovendien voldoende toegelicht dat het wegvallen van [gedaagde] niet tot een evenredige besparing op de kosten van het platform heeft geleid.

gemiste platformfees: € 16.677,60,

Uit de door [eisers c.s] gegeven toelichting volgt dat de betreffende medewerker voor de uitvoering van de werkzaamheden voor [gedaagde] werd ingezet en dat na de beëindiging van de Service Agreement geen vervangende werkzaamheden voor deze medewerker beschikbaar waren.

De gevorderde € 5.400 aan loonkosten wordt daarom als schade als gevolg van de ontbinding toegewezen.

[eisers c.s] heeft de berekening gebaseerd op de overeengekomen marge van 17%, de gemiddelde maandelijkse omzet uit de inzet van monteurs, de resterende looptijd van de overeenkomst en de contractueel voorziene mogelijkheid tot een fleet reduction van 50%.

De rechtbank zal daarom € 19.430,20 aan gederfde winst wegens het niet kunnen inzetten van personeel toewijzen.

Zelf voorraad bepalen betekende niet zelf het beëindigingsrisico dragen

De rechtbank verwierp uitdrukkelijk het standpunt dat de dienstverleners door hun bevoegdheid om voorraadniveaus vast te stellen ook het risico droegen van onderdelen die door de voortijdige beëindiging overtollig waren geworden. Die bevoegdheid sloot vergoeding van deze schade dus niet uit. Voor de prijsberekening gold de afgesproken daadwerkelijke inkoopprijs, met leveringskosten en een marge van 9%; goedkopere internetaanbiedingen veranderden die afspraak niet. Wel was inmiddels ongeveer de helft van de onderdelen verkocht, zodat in zoverre geen schade resteerde. Voor de overige onderdelen was voldoende aannemelijk dat zij door de beëindiging overtollig waren en niet zonder meer elders konden worden ingezet. Daarom werd van de gevorderde € 57.376 slechts € 28.688 toegewezen.

Bronpassages bij deze uitleg

Dat [eisers c.s] op grond van de overeenkomst de voorraadniveaus mocht bepalen, betekent ook niet dat zij het risico draagt van voorraad die door de voortijdige beëindiging van de overeenkomst overtollig is geworden.

Uit Annex 2 volgt dat voor reserveonderdelen wordt uitgegaan van de daadwerkelijke inkoopprijs, vermeerderd met de leveringskosten en de overeengekomen marge van 9%.

De omstandigheid dat [gedaagde] zelf op internet onderdelen voor een lagere prijs heeft kunnen vinden, maakt niet dat van een andere prijs moet worden uitgegaan.

Wel staat vast dat [eisers c.s] inmiddels ongeveer de helft van de betreffende reserveonderdelen heeft kunnen verkopen. Dat heeft zij tijdens de mondelinge behandeling toegelicht. In zoverre heeft zij geen schade meer geleden.

Voor het overige heeft [eisers c.s] voldoende aannemelijk gemaakt dat de resterende onderdelen door de beëindiging van de overeenkomst overtollig zijn geworden en niet zonder meer voor andere werkzaamheden kunnen worden ingezet.

Van de gevorderde € 57.376 wordt daarom € 28.688 toegewezen.

De klantmails leverden hier geen contractuele boete op

Voor de twee e-mails aan eindklanten waren geen contractuele boetes verschuldigd. De mededelingen over de opschorting en betalingsachterstand vielen volgens de rechtbank in dit geval niet onder de contractuele geheimhouding. Het eerste bericht was vooraf via WhatsApp voorgelegd, zonder duidelijke afwijzing. Daardoor kon onder deze omstandigheden niet zonder meer worden aangenomen dat bewust zonder de vereiste toestemming was gehandeld. De uitnodiging voor rechtstreekse ondersteuning werd evenmin als verboden klantbenadering aangemerkt: geen klant stapte over, er werd niet rechtstreeks gewerkt en kort daarna volgde een rectificatie. De tweede mail trok de uitnodiging juist in. Ook kon de opdrachtgever niet eerst stellen dat herstel onmogelijk was en vervolgens tegenwerpen dat de hersteltermijn ongebruikt was gebleven.

Bronpassages bij deze uitleg

Aan de eindklanten is meegedeeld dat de dienstverlening tijdelijk was opgeschort vanwege openstaande facturen en aanhoudende betalingsachterstanden.

De rechtbank is van oordeel dat deze mededelingen niet kunnen worden aangemerkt als een bedrijfsgeheim of vertrouwelijke bedrijfsinformatie als bedoeld in artikel 16.1 van de Service Agreement. Het gaat om een feitelijke mededeling over de ontstane situatie tussen partijen.

[eisers c.s] heeft voorafgaand aan het verzenden van de e-mail via WhatsApp aan [gedaagde] voorgelegd welk bericht zij aan de klanten wilde sturen. Daarop is geen duidelijke afwijzing of andere inhoudelijke reactie gevolgd.

Onder deze omstandigheden kan niet zonder meer worden aangenomen dat [eisers c.s] willens en wetens zonder de vereiste toestemming heeft gehandeld.

kan in de gegeven omstandigheden niet worden aangemerkt als het daadwerkelijk wegtrekken of benaderen van klanten in de zin van deze bepaling.

Daarbij weegt mee dat geen van de klanten daadwerkelijk is overgestapt, geen rechtstreekse werkzaamheden voor de klanten zijn verricht en [eisers c.s] kort daarna een rectificatie heeft verzonden.

De e-mail bevat juist een correctie van de eerdere uitnodiging om rechtstreeks contact op te nemen en maakt duidelijk dat [eisers c.s] de dienstverlening niet rechtstreeks zou overnemen.

Het ligt niet voor de hand eerst aan een partij mee te delen dat herstel niet meer mogelijk is en haar vervolgens tegen te werpen dat zij de gelegenheid tot herstel niet heeft benut.

Gelet op het voorgaande is geen sprake van een overtreding van artikel 16 die tot een contractuele boete leidt. De vordering tot betaling van contractuele boetes wordt daarom afgewezen.

Facturen en schadevergoeding hebben verschillende rentegrondslagen

De opdrachtgever moet € 96.289,34 aan openstaande facturen betalen, met de overeengekomen rente van 1% per maand vanaf de afzonderlijke vervaldata. De rechtbank weigerde die rente te matigen: een factuurgeschil was bij deze professionele partijen onvoldoende en aanvullende omstandigheden waren niet aangevoerd. Over de totale ontbindingsschade van € 102.076,90 geldt daarentegen de wettelijke rente vanaf 22 september 2025. Daarnaast is € 2.758,66 aan buitengerechtelijke incassokosten toegewezen, met wettelijke rente vanaf de dag van dagvaarding.

Bronpassages bij deze uitleg

veroordeelt [gedaagde] om aan [eisers c.s] te betalen een bedrag van € 96.289,34, te vermeerderen met de overeengekomen rente van 1% per maand over het toegewezen bedrag, vanaf de respectieve vervaldata van de onderliggende facturen, tot de dag van volledige betaling,

Het enkele bestaan van een inhoudelijk geschil over de facturen is onvoldoende om de rente te matigen. Dat geldt des te meer omdat partijen professionele partijen zijn en de rente van 1% per maand contractueel zijn overeengekomen.

[gedaagde] heeft geen bijkomende omstandigheden aangevoerd die tot een ander oordeel leiden. Het beroep op matiging wordt daarom afgewezen.

In totaal wordt een bedrag van € 102.076,90 aan schadevergoeding toegewezen.

veroordeelt [gedaagde] om aan [eisers c.s] te betalen een bedrag van € 102.076,90, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 22 september 2025, tot de dag van volledige betaling,

veroordeelt [gedaagde] om aan [eisers c.s] te betalen een bedrag van € 2.758,66 aan buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW, vanaf de dag van dagvaarding, tot de dag van volledige betaling,

Wel een kleine terugbetaling en verrekening voor onderdelen

De tegenvordering slaagde wel voor € 193,43 aan te veel berekende onderdelen, omdat de dienstverleners die post niet hadden betwist. Zij moeten dit bedrag hoofdelijk terugbetalen, met wettelijke handelsrente vanaf 25 juli 2026. Ook zijn zij hoofdelijk € 40 aan incassokosten verschuldigd, met wettelijke rente vanaf de dag van dagvaarding. De rechtbank staat verrekening van € 193,43 met de schuld aan de dienstverleners toe. De overige tegenvorderingen werden afgewezen. Ondanks dit beperkte succes draagt de opdrachtgever de proceskosten van zowel de hoofdzaak als de tegenzaak. Het vonnis is in beide onderdelen uitvoerbaar bij voorraad.

Bronpassages bij deze uitleg

[gedaagde] vordert daarnaast € 193,43 wegens te veel gefactureerde onderdelen. [eisers c.s] heeft deze vordering niet betwist. De vordering zal daarom worden toegewezen.

veroordeelt [eisers c.s] hoofdelijk om aan [gedaagde] te betalen een bedrag van € 193,43, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente als bedoeld in artikel 6:119a BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 25 juli 2026, tot de dag van volledige betaling,

veroordeelt [eisers c.s] hoofdelijk om aan [gedaagde] te betalen een bedrag van € 40,00 aan buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW, vanaf de dag van dagvaarding, tot de dag van volledige betaling,

staat [gedaagde] toe € 193,43 te verrekenen met het bedrag dat zij aan [eisers c.s] verschuldigd is.

wijst het meer of anders gevorderde af.

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 13.105,57, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 3.033,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

Verhouding tot eerdere rechtspraak

Er is geen volledige uitspraak uit een andere zaak aangeleverd. Daarom is niet beoordeeld hoe dit vonnis zich tot andere rechtspraak verhoudt.

Reikwijdte en beperkingen

  • Dit vonnis in eerste aanleg betreft de uitleg van een specifieke Service Agreement en de daarbij gegeven onderbouwing. Het geeft geen algemene regel dat een gelijk tarief iedere nadere urenspecificatie overbodig maakt.
  • De beoordeling van de klantmails hangt samen met de concrete contractuele bedingen en omstandigheden. Zij biedt geen algemene toestemming om betalingsinformatie of klantgegevens te delen.
  • Er zijn geen volledige vergelijkingsuitspraken aangeleverd. Een vaste rechtspraaklijn of afwijking daarvan is daarom niet vastgesteld.
  • De toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk gecontroleerd; de bespreking volgt de bepalingen zoals de rechtbank die aanhaalt.

Uitspraken en wetsartikelen

De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.

Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.