Uitspraak uitgelegd
Verstoorde arbeidsverhouding: arbeidsovereenkomst eindigt alsnog
Een afgewezen ontbindingsverzoek kan in hoger beroep alsnog tot het einde van het dienstverband leiden. In zijn beschikking van 27 oktober 2026 acht het gerechtshof Den Haag het aangevulde dossier van OCE voldoende voor een ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhouding. Het bepaalt de einddatum op 1 december 2026 en kent de werknemer € 80.321,33 bruto transitievergoeding toe, maar geen billijke vergoeding.
- Primaire bron
- ECLI:NL:GHDHA:2026:3070
- Instantie
- Gerechtshof Den Haag
- Uitspraakdatum
- 2026-10-27
- Publicatie bron
- 2026-11-03
In het kort
- De arbeidsovereenkomst eindigt op 1 december 2026 wegens een ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhouding.
- Het uitgebreidere dossier in hoger beroep, de mislukte mediation en de vastgelopen terugkeerpoging dragen dit oordeel.
- Het opzegverbod wegens ziekte en de klokkenluidersbescherming blokkeren de beëindiging in deze zaak niet.
- De werknemer krijgt € 80.321,33 bruto transitievergoeding, maar niet de gevraagde € 300.000 bruto billijke vergoeding.
- OCE blijft € 1.009 proceskosten uit eerste aanleg verschuldigd; in hoger beroep draagt ieder de eigen kosten.
Waarom deze zaak belangrijk is
Deze zaak maakt concreet waarom beoordelingen, verklaringen en vastgelegde herstelpogingen van belang zijn bij een gestelde verstoorde arbeidsverhouding. OCE bereikte met een uitgebreider dossier alsnog beëindiging, maar bleef de proceskosten van het onvoldoende onderbouwde verzoek in eerste aanleg verschuldigd. De beoordeling van ziekte, klokkenluidersbescherming en herplaatsing blijft verbonden aan de omstandigheden en onderbouwing in deze zaak.
Van goede beoordelingen naar kritiek op samenwerking
De werknemer werkte sinds 2008 bij OCE en was vanaf 2021 Senior Business Controller. Tot en met 2023 lagen zijn beoordelingen op of boven het verwachte niveau. De kritiek over 2024 richtte zich op samenwerking, communicatie, aanpassingsvermogen en leiderschap. Bij de eindejaarsbeoordeling begin maart 2025 kreeg hij een beoordeling onder het verwachte niveau. OCE stelde toen een verbetertraject voor en besprak daarnaast de mogelijkheid van beëindiging met een vaststellingsovereenkomst.
Bronpassages bij deze uitleg
[verweerder] werkt sinds 2008 bij OCE. Vanaf 2021 is hij werkzaam als Senior Business Controller.
[verweerder] heeft tot en met 2023 beoordelingen ontvangen die ‘above target’ of ‘on target’ waren.
While you have technical expertise, the lack of progress in critical areas of collaboration, communication, adaptability, and leadership continues to hinder your ability to excel as a senior business controller.
Tijdens de eindejaarsbeoordeling over 2024, die begin maart 2025 plaatsvond, kreeg [verweerder] een ‘below target’ beoordeling.
OCE heeft in dat gesprek een verbetertraject voorgesteld en heeft ook met [verweerder] de mogelijkheid besproken dat de arbeidsovereenkomst zou worden beëindigd door middel van een vaststellingsovereenkomst.
Mislukte mediation en verklaringen onderbouwen de verstoring
De mediation van mei tot augustus 2025 doorbrak de impasse niet. Ook een nieuw gesprek over terugkeer na de afwijzing door de kantonrechter bracht geen gezamenlijke basis: OCE vertrouwde niet meer op een goede uitkomst, terwijl de werknemer wel wilde verbeteren maar de gestelde problemen niet herkende. Het hof zag ook op de zitting een onoverbrugbaar verschil. Daarnaast ondersteunen de overgelegde verklaringen volgens het hof de kritiek op zijn samenwerkingsvaardigheden. Op basis van dit geheel acht het hof de arbeidsverhouding ernstig en duurzaam verstoord, zodat beëindiging gerechtvaardigd is.
Bronpassages bij deze uitleg
Met het oog op verbetering van de verstandhoudingen heeft er in de periode mei – augustus 2025 mediation plaatsgevonden. Dit heeft niet ertoe geleid dat de ontstane impasse is doorbroken.
Nadat de kantonrechter het verzoek van OCE om de arbeidsovereenkomst te ontbinden, had afgewezen, heeft er op 16 april 2026 opnieuw een gesprek plaatsgevonden tussen OCE en [verweerder] waarbij de mogelijkheden van terugkeer in het team zijn besproken.
maar heeft tegelijkertijd ieder vertrouwen op een positieve uitkomst verloren. [verweerder] is bereid om het verbetertraject een kans te geven, maar herkent het door OCE geschetste beeld niet
Ook tijdens de mondelinge behandeling in hoger beroep is het hof gebleken dat er tussen partijen op dit punt een onoverbrugbaar verschil van mening bestaat.
Het hof is verder van oordeel dat de door OCE overgelegde verklaringen haar standpunt ondersteunen dat de soft skills van [verweerder] (zoals omschreven in het beoordelingsverslag van 2024) te wensen overlaten
Op grond van het vorenstaande komt het hof tot de conclusie dat de arbeidsverhouding tussen OCE en [verweerder] zodanig duurzaam en ernstig verstoord is geraakt, dat dit beëindiging van de arbeidsovereenkomst rechtvaardigt.
Herplaatsing is binnen deze kleine onderneming niet reëel
Het hof beoordeelt ook of herplaatsing mogelijk is. OCE stelde dat daarvoor geen mogelijkheden bestonden, mede door de verstoorde verhoudingen met collega's. De werknemer had aangevoerd dat OCE hier niet naar had gekeken, maar lichtte niet toe waar hij mogelijk kon worden herplaatst. Gezien de omvang van minder dan dertig personen en zijn rol binnen de onderneming acht het hof aannemelijk dat er geen reële herplaatsingsmogelijkheden waren. Die conclusie is verbonden aan deze organisatie en deze functie.
Bronpassages bij deze uitleg
OCE heeft aangevoerd dat er geen herplaatsingsmogelijkheden zijn binnen OCE mede gezien de verstoorde verhoudingen met zijn collega’s.
[verweerder] heeft in eerste aanleg gesteld dat OCE niet heeft gekeken naar herplaatsingsmogelijkheden, maar hij heeft niet toegelicht op welke plek(ken) hij mogelijk herplaatst zou kunnen worden.
Gezien de betrekkelijk kleine omvang van de onderneming (minder dan 30 personen) en de rol van [verweerder] daarin, acht het hof het aannemelijk dat er, zoals OCE stelt, geen reële herplaatsingsmogelijkheden zijn.
De ziekmelding levert hier geen geslaagd beroep op het opzegverbod op
De werknemer beriep zich op het opzegverbod tijdens ziekte. Het hof volgt hem niet: twee bedrijfsartsen kwamen tot de conclusie dat er geen medische beperkingen door ziekte waren die werkhervatting verhinderden. De werknemer was het daarmee oneens, maar legde geen stukken over waaruit het hof arbeidsongeschiktheid wegens ziekte in de betrokken periode kon afleiden. Het enkele feit dat hij zich ziek had gemeld, was in deze omstandigheden dus niet voldoende om de beëindiging tegen te houden.
Bronpassages bij deze uitleg
Dit verweer gaat niet op.
de bedrijfsarts heeft [verweerder] op 3 april 2025 gezien en heeft geoordeeld dat er geen medische beperkingen zijn als gevolg van ziekte die hem belemmeren om volledig terug te keren naar het werk. Daarna is [verweerder] door een andere bedrijfsarts gezien, die tot dezelfde conclusie kwam.
[verweerder] is het niet eens met het oordeel van de beide bedrijfsartsen, maar heeft geen stukken overgelegd op grond waarvan het hof kan concluderen dat [verweerder] in de betrokken periode ongeschikt was tot het verrichten van zijn arbeid wegens ziekte.
Klokkenluidersbescherming strandt op de onderbouwing bij de melding
De werknemer beriep zich daarnaast op klokkenluidersbescherming. Het hof kon op basis van zijn summiere stellingen niet vaststellen dat hij bij zijn melding redelijke gronden had om de informatie over de vermoede misstand juist te achten. Het betrok daarbij dat OCE's eigen onderzoek geen onjuiste verwerking van afschrijvingen op een dochteronderneming had uitgewezen en dat de werknemer volgens het overgelegde memorandum niet meer op de onderzoeksconclusies had gereageerd. Daarom wees het hof zijn beroep op artikel 17e van de Wet bescherming klokkenluiders af. De beoordeling betreft daarmee de onderbouwing van redelijke gronden ten tijde van deze melding.
Bronpassages bij deze uitleg
Op grond van de summiere stellingen van [verweerder] kan het hof niet vaststellen dat [verweerder] redelijke gronden had om aan te nemen dat de informatie over het vermoeden van een misstand op het moment van de melding juist was (art. 17e Wet bescherming klokkenluiders).
In ieder geval heeft het eigen onderzoek van OCE niet uitgewezen dat de afschrijvingen op een dochteronderneming onjuist zijn verwerkt.
Daar komt bij dat in het door OCE in eerste aanleg overgelegde memorandum (productie 17) is vermeld dat [verweerder] niet meer heeft gereageerd op de conclusies van het onderzoek. Het beroep van [verweerder] op de klokkenluidersbescherming wordt daarom afgewezen.
Einddatum 1 december 2026: het hof volgt vrijwillig de termijnregeling
Het hof bepaalt op grond van artikel 7:683 lid 5 BW dat de arbeidsovereenkomst op 1 december 2026 eindigt. Het is daarbij niet verplicht de termijnregeling van artikel 7:671b lid 9 onder a BW toe te passen. Het kiest er in deze zaak wel voor: de opzegtermijn wordt verminderd met de duur van de ontbindingsprocedure, met minimaal één maand resterend. Die keuze sluit aan bij de aangehaalde beschikking van de Hoge Raad uit 2018. Daarin is beslist dat de appelrechter vrij is de einddatum te bepalen, zolang die in de toekomst ligt.
Bronpassages bij deze uitleg
Het hof zal op de voet van art. 7:683 lid 5 BW het tijdstip bepalen waarop de arbeidsovereenkomst eindigt. Hoewel het hof daarbij niet is gebonden aan het voorschrift van art. 7:671b lid 9 sub a BW, ziet het hof aanleiding om deze bepaling wel in acht te nemen.
de tussen partijen geldende opzegtermijn in acht neemt, met aftrek van de duur van de ontbindingsprocedure, waarbij een termijn van ten minste een maand resteert.
- bepaalt dat de arbeidsovereenkomst tussen [verweerder] en OCE eindigt op 1 december 2026;
HR 16 februari 2018, ECLI:NL:HR:2018:182
en is de appelrechter vrij in het bepalen van het tijdstip waarop de arbeidsovereenkomst eindigt, met dien verstande dat het moet gaan om een in de toekomst gelegen tijdstip.
Wel € 80.321,33 transitievergoeding, geen billijke vergoeding
Over het recht op de wettelijke transitievergoeding bestond geen geschil. Het hof veroordeelt OCE tot betaling van € 80.321,33 bruto. De werknemer had daarnaast € 300.000 bruto billijke vergoeding gevraagd wegens volgens hem ernstig verwijtbaar handelen van OCE, maar krijgt die niet. Volgens het hof had OCE de kritiek vanaf 2024 voldoende duidelijk besproken en voldoende pogingen ondernomen om de arbeidsrelatie te herstellen. Die beoordeling draagt de afwijzing van de gevraagde aanvullende vergoeding.
Bronpassages bij deze uitleg
Partijen zijn het erover eens dat [verweerder] recht heeft op de wettelijke transitievergoeding.
- veroordeelt OCE tot betaling van de transitievergoeding van € 80.321,33 bruto;
In geval van ontbinding van de arbeidsovereenkomst heeft [verweerder] verzocht hem de wettelijke transitievergoeding toe te kennen alsmede een billijke vergoeding van € 300.000,- bruto.
[verweerder] heeft daarnaast aanspraak gemaakt op een billijke vergoeding (art. 7:671b lid 9 sub c BW), omdat OCE volgens hem ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
Het hof wijst [verweerder] verzoek om een billijke vergoeding af.
Anders dan [verweerder] aanvoert, heeft OCE voldoende pogingen gedaan om de verstoring van de arbeidsrelatie op te lossen. In dit verband is van belang dat OCE vanaf 2024 haar kritiek op het functioneren van [verweerder] op een voldoende duidelijke wijze met hem heeft besproken.
Het uitgebreidere dossier verandert de uitkomst, niet de eerdere proceskosten
De Rotterdamse kantonrechter kwam door het gebrek aan onderbouwing niet toe aan bewijslevering over de gestelde samenwerkingsproblemen. Het hof onderschrijft dat OCE het verzoek toen onvoldoende had onderbouwd, maar acht de toelichting en stukken in hoger beroep wel toereikend. Het verschil tussen beide uitkomsten ligt dus in de onderbouwing van het dossier. OCE krijgt de proceskosten uit eerste aanleg niet terug: de veroordeling tot betaling van € 1.009 blijft in stand. In hoger beroep draagt ieder de eigen kosten.
Bronpassages bij deze uitleg
Vanwege een gebrek aan enige onderbouwing van de stellingen van OCE, wordt ook niet toegekomen aan bewijslevering op dit punt.
Het hof onderschrijft het oordeel van de kantonrechter dat OCE in eerste aanleg haar ontbindingsverzoek onvoldoende had onderbouwd om de ontbinding van de arbeidsovereenkomst te rechtvaardigen.
De omstandigheid dat OCE haar verzoek in hoger beroep wél voldoende heeft toegelicht en onderbouwd, betekent in een ontbindingsprocedure als de onderhavige nog niet dat [verweerder] alsnog in de kosten van eerste aanleg moet worden veroordeeld.
veroordeelt OCE in de proceskosten, die aan de kant van [verweerder] worden begroot op € 1.009,00;
- bekrachtigt de bestreden beschikking ten aanzien van de uitvoerbaar bij voorraad verklaarde proceskostenveroordeling;
- compenseert de proceskosten in hoger beroep, in die zin dat ieder partij zijn eigen kosten draagt;
Verhouding tot eerdere rechtspraak
De andere uitkomst dan bij de Rotterdamse kantonrechter hangt samen met de uitgebreidere onderbouwing in hoger beroep. Het hof onderschrijft uitdrukkelijk dat OCE het verzoek in eerste aanleg onvoldoende had onderbouwd. Dit verschil wijst hier dus niet op een afwijkende algemene ontslagmaatstaf. Voor de einddatum sluit het hof aan bij de aangehaalde beschikking van de Hoge Raad: de termijnregeling voor de kantonrechter is niet verplicht van toepassing, maar de einddatum moet in de toekomst liggen. De vergelijking omvat alleen deze twee aangeleverde vergelijkingsuitspraken en is niet uitputtend.
Bronpassages bij deze uitleg
Vanwege een gebrek aan enige onderbouwing van de stellingen van OCE, wordt ook niet toegekomen aan bewijslevering op dit punt.
Het hof onderschrijft het oordeel van de kantonrechter dat OCE in eerste aanleg haar ontbindingsverzoek onvoldoende had onderbouwd om de ontbinding van de arbeidsovereenkomst te rechtvaardigen.
De omstandigheid dat OCE haar verzoek in hoger beroep wél voldoende heeft toegelicht en onderbouwd, betekent in een ontbindingsprocedure als de onderhavige nog niet dat [verweerder] alsnog in de kosten van eerste aanleg moet worden veroordeeld.
Hoewel het hof daarbij niet is gebonden aan het voorschrift van art. 7:671b lid 9 sub a BW, ziet het hof aanleiding om deze bepaling wel in acht te nemen.
zijn in hoger beroep de in art. 7:671b lid 8, onder a, BW opgenomen voorschriften met betrekking tot de door de rechter in acht te nemen termijn niet van toepassing,
en is de appelrechter vrij in het bepalen van het tijdstip waarop de arbeidsovereenkomst eindigt, met dien verstande dat het moet gaan om een in de toekomst gelegen tijdstip.
Reikwijdte en beperkingen
- De vergelijking is beperkt tot de twee aangeleverde vergelijkingsuitspraken; er is geen uitputtend jurisprudentieonderzoek verricht.
- Het hof beslist op grond van de verstoorde arbeidsverhouding. De uitspraak geeft geen algemene regel over het achterwege laten van een verbetertraject bij ontslag wegens disfunctioneren.
- De afwijzing van klokkenluidersbescherming betreft de onderbouwing van redelijke gronden bij deze melding. Zij mag niet worden gelezen als een algemene eis dat een melder de misstand achteraf moet bewijzen.
- De geldende wetsversies zijn niet afzonderlijk onderzocht. De Hoge Raad bespreekt in 2018 de termijnregeling in lid 8 van artikel 7:671b BW; het hof verwijst in 2026 naar lid 9.
Uitspraken en wetsartikelen
- ECLI:NL:GHDHA:2026:3070
- ECLI:NL:RBROT:2026:1377
- ECLI:NL:HR:2018:182
- Artikel 669 BW
- Artikel 671b BW
- Artikel 683 BW
- Artikel 17e Wet bescherming klokkenluiders
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.