Uitspraak uitgelegd
Mondelinge contractverlenging: zes maanden schadevergoeding
Een mondeling afgesproken contractverlenging kan al bindend zijn voordat zij administratief is verwerkt. In een beschikking van 26 oktober 2026 oordeelt de kantonrechter van de Rechtbank Overijssel dat WZA een nieuwe arbeidsovereenkomst voor zes maanden had gesloten. De latere mededeling dat het contract niet werd verlengd, was daarom een onregelmatige opzegging. De werkneemster krijgt schadevergoeding over zes maanden, een aanvullende transitievergoeding en € 6.000 bruto aan billijke vergoeding. Een vast contract was volgens de rechter niet aangetoond.
- Primaire bron
- ECLI:NL:RBOVE:2026:6727
- Instantie
- Rechtbank Overijssel
- Uitspraakdatum
- 2026-10-26
- Publicatie bron
- 2026-11-09
In het kort
- Een mondeling aanbod tot zes maanden contractverlenging was direct aanvaard en daarmee bindend, ook zonder registratie in de personeelsadministratie. Een vast contract was niet aangetoond.
- De mededeling van 6 januari 2026 dat niet werd verlengd, gold als onregelmatige opzegging van de nieuwe overeenkomst die op 10 februari 2026 zou ingaan.
- Voor de nieuwe overeenkomst ontbrak een geldig schriftelijk tussentijds opzegbeding. WZA moet € 39.247,32 bruto aan gefixeerde schadevergoeding over zes maanden betalen.
- Daarnaast krijgt de werkneemster € 1.398,70 bruto aanvullende transitievergoeding en € 6.000 bruto billijke vergoeding. Bij dat laatste bedrag telden ook haar nieuwe inkomsten en de andere vergoedingen mee.
- De incassokosten zijn afgewezen. WZA moet wel de proceskosten betalen; de betalingsveroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Waarom deze zaak belangrijk is
Deze zaak laat zien waarom een concreet verlengingsaanbod en de directe aanvaarding daarvan belangrijker kunnen zijn dan de personeelsadministratie. De kantonrechter behandelde de mondeling afgesproken verlenging hier als een nieuwe overeenkomst, waarvoor het opzegbeding uit het eerdere contract niet volstond. De aanvullende billijke vergoeding vergde een afzonderlijke afweging, waarbij ook nieuwe inkomsten en de andere toegekende vergoedingen meetelden.
Een toekomstige leidinggevende rol betekende nog geen vast contract
De werkneemster was sinds 10 februari 2025 als leidinggevende zorg bij WZA in dienst, met een tijdelijk contract tot 9 februari 2026. Haar primaire verzoeken gingen uit van een inmiddels overeengekomen vast dienstverband. Daarin volgde de kantonrechter haar niet. Ook het verkrijgen van de besproken toekomstige leidinggevende functie zou niet vanzelf betekenen dat zij een contract voor onbepaalde tijd kreeg. De op een vast contract gebaseerde primaire verzoeken werden daarom afgewezen.
Bronpassages bij deze uitleg
[verzoekster] is op 10 februari 2025 in dienst getreden bij WZA in de functie leidinggevende zorg. De arbeidsovereenkomst betrof een contract voor bepaalde tijd lopend tot 9 februari 2026.
Daar komt bij dat uit het toekennen van de functie van leidinggevende Zone 2 niet noodzakelijkerwijs volgt dat [verzoekster] een arbeidsovereenkomst van onbepaalde tijd zou hebben gekregen.
De kantonrechter zal de primaire vorderingen – die uitgaan van een verlenging van de arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, dus afwijzen.
Aanbod en directe aanvaarding maakten de verlenging bindend
Een verlenging met zes maanden was wél afgesproken. Op de zitting verklaarde de zorgmanager dat zij tijdens het gesprek van 17 december 2025 zo’n aanbod had gedaan. Volgens de kantonrechter had de werkneemster dit meteen in hetzelfde gesprek geaccepteerd. Haar WhatsAppberichten aan collega’s, waarin zij die dag over de verlenging berichtte, ondersteunden dat oordeel. Het ontbreken van een registratie in het personeelsadministratiesysteem AFAS veranderde niets aan de bereikte overeenstemming. Beslissend was dus niet een losse toekomstverwachting, maar een concreet aanbod dat direct was aanvaard.
Bronpassages bij deze uitleg
Tijdens de zitting heeft WZA, bij monde van [naam], echter verklaard dat zij [verzoekster] in het gesprek van 17 december 2025 een aanbod voor een verlenging van zes maanden heeft gedaan
Met [verzoekster] is de kantonrechter van oordeel dat [verzoekster] dat aanbod ook onmiddellijk, in datzelfde gesprek, heeft aanvaard.
Verder acht zij relevant de door [verzoekster] overlegde Whatsappberichten gericht aan collega’s van onder meer 17 december 2025, waarin [verzoekster] aangeeft dat haar arbeidsovereenkomst met zes maanden verlengd zal worden.
De omstandigheid dat WZA de verlenging nooit administratief heeft verwerkt in het daarvoor bestemde systeem (AFAS), maakt dit oordeel niet anders.
De opzegging vond plaats vóór de nieuwe overeenkomst zou beginnen
De nieuwe overeengekomen looptijd was 10 februari tot 9 augustus 2026. De mededeling van WZA op 6 januari 2026 dat de verlenging niet doorging, gold volgens de kantonrechter als een eenzijdige opzegging van die nieuwe overeenkomst. De datum 10 februari was dus de geplande ingangsdatum, niet de opzegdatum. Voor de nieuwe overeenkomst was geen geldig schriftelijk tussentijds opzegbeding overeengekomen. Dat het eerdere contract wel zo’n beding bevatte, hielp WZA hier niet: de rechter beschouwde de verlenging als een nieuwe overeenkomst waarvoor de schriftelijkheidseis opnieuw gold.
Bronpassages bij deze uitleg
De arbeidsovereenkomst is dus verlengd van 10 februari 2026 tot 9 augustus 2026.
In het licht van deze feiten en omstandigheden kwalificeert de kantonrechter de mededeling van WZA op 6 januari 2026 als een (eenzijdige) opzegging van de nieuwe arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, die vanaf 10 februari 2026 zou ingaan.
Van een schriftelijk tussentijds opzegbeding is in dit geval echter geen sprake.
De door WZA aangevoerde omstandigheid dat in de schriftelijk overeengekomen arbeidsovereenkomst die tot 9 februari 2026 gold wel een tussentijds opzegbeding is opgenomen, maakt dit niet anders.
De overeengekomen verlenging vanaf 10 februari 2026 is immers een nieuwe arbeidsovereenkomst, waarvoor de schriftelijkheidseis onverminderd van toepassing is.
Schadevergoeding over zes maanden en aanvullende transitievergoeding
De onregelmatige opzegging leidde tot een gefixeerde schadevergoeding over de volledige overeengekomen zes maanden: € 39.247,32 bruto. WZA had de hoogte niet betwist en de kantonrechter zag geen aanleiding voor matiging. Daarnaast moest WZA nog € 1.398,70 bruto aan transitievergoeding betalen, bovenop de eerder betaalde € 2.056,71 bruto. De wettelijke rente over de schadevergoeding loopt volgens het dictum vanaf 9 augustus 2026. Voor de aanvullende transitievergoeding begint de rente op 9 september 2026.
Bronpassages bij deze uitleg
Dat betekent dat WZA een gefixeerde schadevergoeding over een periode van zes maanden aan [verzoekster] verschuldigd is.
WZA heeft de hoogte van de schadevergoeding niet betwist, zodat de kantonrechter dit subsidiair verzochte bedrag zal toewijzen nu zij ook geen reden tot matiging ziet.
Aangezien WZA reeds een transitievergoeding van € 2.056,71 bruto aan [verzoekster] heeft betaald, verzoekt [verzoekster] om toekenning van een resterend bedrag van € 1.398,70 bruto.
veroordeelt WZA om aan [verzoekster] de vergoeding wegens onregelmatige opzegging te betalen van € 39.247,32 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 9 augustus 2026 tot aan de dag van de gehele betaling,
veroordeelt WZA om aan [verzoekster] een transitievergoeding te betalen van € 1.398,70 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 9 september 2026 tot aan de dag van de gehele betaling,
Waarom de billijke vergoeding beperkt bleef tot € 6.000
De werkneemster vroeg € 100.000 bruto aan billijke vergoeding, maar kreeg € 6.000 bruto. De wettelijke grondslag voor een vergoeding was aanwezig doordat WZA in strijd met de wet had opgezegd. Bij het bedrag woog mee dat WZA onzekerheid over haar loopbaan had veroorzaakt en vooral intern over haar had gesproken, in plaats van met haar. Daartegenover stond dat een verdere verlenging na de zes maanden volgens de rechter zeer onwaarschijnlijk was. De werkneemster had inmiddels een tijdelijke baan buiten de zorg met ongeveer hetzelfde salaris. Ook de al toegekende schadevergoeding en transitievergoeding telden mee. Deze afweging leidde tot ongeveer één maandsalaris aan billijke vergoeding, met wettelijke rente vanaf de veertiende dag na de beschikking.
Bronpassages bij deze uitleg
veroordeling van WZA tot betaling van € 100.000,00 bruto aan billijke vergoeding
De kantonrechter is van oordeel dat WZA een billijke vergoeding aan [verzoekster] is verschuldigd, omdat WZA de arbeidsovereenkomst heeft opgezegd in strijd met de wet.
Door de onregelmatige opzegging van WZA heeft [verzoekster] in de periode na 6 januari 2026 in onzekerheid verkeerd over zowel haar loopbaan als haar toekomst. Dit is WZA aan te rekenen.
Daar komt bij dat WZA in de aanloop naar deze opzegging veelal over [verzoekster] heeft gecommuniceerd in plaats van met [verzoekster].
Hiertegenover staat dat de kantonrechter de kans zeer klein acht dat de arbeidsovereenkomst na de verlenging van zes maanden nogmaals was verlengd.
[verzoekster] heeft verklaard dat zij deze nieuwe baan uit noodzaak heeft aangenomen omdat het een tijdelijk dienstverband buiten de zorg betreft, maar dat laat onverlet dat zij op ten tijde van de zitting wel een salaris ontving dat ongeveer gelijk is aan wat zij verdiende bij WZA.
Daar komt ten slotte nog bij dat aan [verzoekster] reeds een gefixeerde schadevergoeding en transitievergoeding is toegekend.
Rekening houdend met het voorgaande zal de kantonrechter [verzoekster] een billijke vergoeding toekennen van ongeveer de hoogte van één maandsalaris bij WZA, zijnde een bedrag van € 6.000,00.
veroordeelt WZA om aan [verzoekster] een billijke vergoeding te betalen van € 6.000,00 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente te rekenen vanaf de veertiende dag na de datum van deze beschikking tot aan de dag van de gehele betaling,
Aansluiting bij Haviltex en New Hairstyle, niet bij een standaardvergoeding
Voor de uitleg kijkt de kantonrechter naar wat partijen redelijkerwijs uit elkaars uitingen mochten begrijpen. Dat past bij Haviltex, waarin de Hoge Raad de uitleg van een schriftelijk contract niet beperkte tot de woorden alleen. Hier gaat het om een mondelinge afspraak, niet om hetzelfde feitencomplex. Bij de billijke vergoeding sluit de kantonrechter aan bij New Hairstyle: alle omstandigheden tellen mee en het doel is compensatie, niet bestraffing. Ontslaggevolgen mogen meetellen voor zover zij aan het verwijt aan de werkgever zijn toe te rekenen. Deze vergelijking bevestigt aansluiting bij de gebruikte maatstaven, niet een vaste uitkomst of een standaardbedrag.
Bronpassages bij deze uitleg
de betekenis die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan elkaars verklaringen en gedragingen mochten toekennen en wat zij in dat verband redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten.
De vraag hoe in een schriftelijk contract de verhouding van partijen is geregeld en of dit contract een leemte laat die moet worden aangevuld, kan niet worden beantwoord op grond van alleen maar een zuiver taalkundige uitleg van de bepalingen van dat contract.
Voor de beantwoording van die vraag komt het immers aan op de zin die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan deze bepalingen mochten toekennen en op hetgeen zij te dien aanzien redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten.
De vergoeding moet aansluiten bij de uitzonderlijke omstandigheden van het geval. Ook met de gevolgen van de opzegging kan rekening worden gehouden, voor zover die gevolgen zijn toe te rekenen aan het verwijt dat de werkgever kan worden gemaakt.
De billijke vergoeding heeft geen bestraffend doel, maar met de billijke vergoeding kan ook worden tegengegaan dat werkgevers ervoor kiezen een arbeidsovereenkomst op ernstig verwijtbare wijze te laten eindigen.
Bij de begroting van de billijke vergoeding komt het immers aan op alle omstandigheden van het geval (zie hiervoor in 3.4.2).
Uit de tekst van en de parlementaire toelichting op de Wwz blijkt niet dat de wetgever aan de billijke vergoeding een specifiek punitief karakter heeft willen toekennen (zie de conclusie van de Advocaat-Generaal onder 3.50-3.55).
ECLI:NL:HR:2017:1187 (New Hairstyle).
Incassokosten afgewezen; betalingsveroordelingen direct uitvoerbaar
De kantonrechter verklaarde de opzegging in strijd met de wet. De afzonderlijk gevraagde incassokosten werden afgewezen, omdat de betreffende werkzaamheden volgens de rechter al onder de vergoeding via de proceskosten vielen. WZA moet wel € 2.429 aan proceskosten betalen, binnen veertien dagen na aanschrijving. Bij te late betaling is daarover wettelijke rente verschuldigd; bij niet-tijdige nakoming en daaropvolgende betekening komen ook betekeningskosten erbij. De betalingsveroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad en kunnen dus ook bij eventueel hoger beroep worden uitgevoerd. Voor de verklaring voor recht geldt die uitvoerbaarheid niet.
Bronpassages bij deze uitleg
Het verzoek tot vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten zal worden afgewezen.
De kosten waarvan [verzoekster] vergoeding verzoekt, moeten dan ook worden aangemerkt als betrekking hebbend op verrichtingen waarvoor de proceskostenveroordeling wordt geacht een vergoeding in te sluiten.
verklaart voor recht dat de opzegging van de arbeidsovereenkomst van 10 februari 2026 in strijd was met de wet,
veroordeelt WZA in de proceskosten van € 2.429,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als WZA niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,
veroordeelt WZA tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad, met uitzondering van de beslissing genoemd onder 5.1.
Uitvoerbaar bij voorraad betekent dat de veroordelingen in de beschikking uitgevoerd moeten worden, ook als eventueel in hoger beroep wordt gegaan.
Verhouding tot eerdere rechtspraak
Op de besproken punten sluit de kantonrechter aan bij Haviltex en New Hairstyle: redelijke wederzijdse verwachtingen bij uitleg en een niet-bestraffende billijke vergoeding die afhangt van de omstandigheden. Haviltex betreft de uitleg van een schriftelijk contract, terwijl hier de totstandkoming en inhoud van een mondelinge verlenging centraal staan. De vergelijking betreft uitsluitend deze maatstaven, niet gelijke feiten of een standaardvergoeding. Het jurisprudentieonderzoek is niet uitputtend.
Bronpassages bij deze uitleg
de betekenis die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan elkaars verklaringen en gedragingen mochten toekennen en wat zij in dat verband redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten.
De vraag hoe in een schriftelijk contract de verhouding van partijen is geregeld en of dit contract een leemte laat die moet worden aangevuld, kan niet worden beantwoord op grond van alleen maar een zuiver taalkundige uitleg van de bepalingen van dat contract.
Voor de beantwoording van die vraag komt het immers aan op de zin die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan deze bepalingen mochten toekennen en op hetgeen zij te dien aanzien redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten.
De billijke vergoeding heeft geen bestraffend doel, maar met de billijke vergoeding kan ook worden tegengegaan dat werkgevers ervoor kiezen een arbeidsovereenkomst op ernstig verwijtbare wijze te laten eindigen.
Bij de begroting van de billijke vergoeding komt het immers aan op alle omstandigheden van het geval (zie hiervoor in 3.4.2).
Uit de tekst van en de parlementaire toelichting op de Wwz blijkt niet dat de wetgever aan de billijke vergoeding een specifiek punitief karakter heeft willen toekennen (zie de conclusie van de Advocaat-Generaal onder 3.50-3.55).
Reikwijdte en beperkingen
- Dit is een beschikking in eerste aanleg. Uit de aangeleverde bronnen blijkt niet of hoger beroep is ingesteld of wat daarvan de uitkomst is.
- De vergelijking is beperkt tot de relevante maatstaven uit Haviltex en New Hairstyle; een uitputtend onderzoek naar andere uitspraken is niet verricht.
- De voor deze zaak toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk onderzocht.
- De meer en uiterst subsidiaire verzoeken zijn niet inhoudelijk beoordeeld, omdat het subsidiaire verzoek al was toegewezen.
Uitspraken en wetsartikelen
- ECLI:NL:RBOVE:2026:6727
- ECLI:NL:HR:1981:AG4158
- ECLI:NL:HR:2017:1187
- Artikel 217 BW
- Artikel 221 BW
- Artikel 33 BW
- Artikel 35 BW
- Artikel 667 BW
- Artikel 677 BW
- Artikel 673 BW
- Artikel 671 BW
- Artikel 681 BW
- Artikel 686a BW
- Artikel 119 BW
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.