Uitspraak uitgelegd
All-in loon: toch nabetaling van vakantiedagen en vakantiebijslag
Een all-in weekloon bleek geen sluitende eindafrekening. De kantonrechter van de Rechtbank Overijssel kende op 27 oktober 2026 nabetaling van vakantiedagen en vakantiebijslag toe, omdat de werkgever zich niet met succes op de all-in afspraak kon beroepen. De werknemer kreeg echter geen loon na 19 mei 2026 en geen ontslagvergoedingen: volgens de rechter had hij zelf opgezegd.
- Primaire bron
- ECLI:NL:RBOVE:2026:6820
- Instantie
- Rechtbank Overijssel
- Uitspraakdatum
- 2026-10-27
- Publicatie bron
- 2026-11-09
In het kort
- De werknemer had zelf per 19 mei 2026 opgezegd. Zijn verzoeken om loon vanaf 20 mei en ontslagvergoedingen werden afgewezen.
- De afspraak over vakantiedagen in het all-in loon was nietig omdat tijdens vakantie geen loon werd doorbetaald. Onduidelijkheid over het vakantiedeel blokkeerde ook verrekening.
- Een verwijzing naar het all-in contract bewees niet dat de vakantiebijslag was betaald; de werknemer kreeg alsnog 8% toegekend.
- Maxdom moet € 2.082,53 bruto betalen, plus 8% vakantiebijslag over het bruto-equivalent van € 220 netto, met 25% wettelijke verhoging en wettelijke rente.
Waarom deze zaak belangrijk is
Voor deze eindafrekening moesten de geldigheid van het vakantieloonbeding en de mogelijkheid van verrekening afzonderlijk worden beoordeeld. Een duidelijke uitsplitsing is nodig voor verrekening, maar herstelt niet vanzelf het ontbreken van loon tijdens vakantie. De eigen opzegging beëindigde hier de verdere loonaanspraken, maar nam de afrekening van al opgebouwde vakantieaanspraken niet weg.
Een tijdelijk contract met € 800 netto all-in per week
De werknemer werkte als timmerman bij Maxdom onder de cao Bouw & Infra. Zijn tweede tijdelijke contract zou volgens de afspraak van 20 april tot 20 juli 2026 lopen. Daarbij gold een loon van € 800 netto per gewerkte week, waarin vakantie en vakantiebijslag zouden zijn inbegrepen. De werknemer ontkende dat hij op 19 mei zelf had opgezegd en verlangde loon tot de afgesproken einddatum. Maxdom beriep zich juist op eigen opzegging en stelde dat alle vakantieaanspraken al waren betaald.
Bronpassages bij deze uitleg
De functie van [verzoeker] is timmerman. Op de arbeidsovereenkomst is de cao Bouw & Infra van toepassing.
Op 20 april 2026 hebben partijen een nieuwe arbeidsovereenkomst met uitgestelde prestatieplicht voor bepaalde tijd gesloten die van rechtswege zou eindigen op 20 juli 2026.
Vanaf 20 april 2026 hebben partijen een all-in loon (“inclusief vrije dagen en vakantiegeld”) afgesproken van € 800,-- netto per gewerkte week
Volgens [verzoeker] heeft hij de arbeidsovereenkomst op 19 mei 2026 niet ondubbelzinnig opgezegd en heeft hij daarom tot 20 juli 2026 recht op betaling van zijn loon, te vermeerderen met het vakantiegeld en de opgebouwde vakantiedagen.
Volgens haar heeft [verzoeker] de arbeidsovereenkomst opgezegd op 19 mei 2026. Het loon (inclusief vakantiebijslag en vakantiedagen) is volledig uitbetaald en [verzoeker] heeft geen recht op enige vergoeding, aldus Maxdom.
Berichten en vertrek wezen samen op eigen opzegging
De rechter beoordeelde de berichten en het gedrag van de werknemer in samenhang. Op een vraag over de beëindiging verwees hij terug naar zijn verzoek om financiële afwikkeling. Ook leverde hij de bedrijfsauto in, verliet hij de bedrijfswoning met zijn spullen en vertrok hij naar Polen zonder te zeggen of en wanneer hij terugkwam. Uit dit geheel leidde de kantonrechter zijn bedoeling om op te zeggen af. Er was niet gebleken van een reden voor Maxdom om daaraan te twijfelen en daarom nader onderzoek te doen of voorlichting over de gevolgen te geven.
Bronpassages bij deze uitleg
Naar aanleiding van die e-mail heeft Maxdom aan [verzoeker] gevraagd wat de reden voor de beëindiging van het dienstverband was. Als reactie daarop heeft [verzoeker] gerefereerd aan de eerder door hem verzonden e-mail waarin hij vraagt om financiële afwikkeling van het dienstverband.
Daarnaast weegt de kantonrechter mee dat [verzoeker] op 19 mei 2026 de bedrijfsauto heeft ingeleverd en de bedrijfswoning heeft verlaten met zijn spullen en de sleutel van de woning in de brievenbus heeft gestopt.
De volgende dag is hij vertrokken naar Polen zonder te laten weten of en wanneer hij terug zou komen.
Op basis van al die omstandigheden tezamen blijkt dat [verzoeker] de bedoeling had de arbeidsovereenkomst op te zeggen.
Niet is vast komen te staan dat Maxdom reden had om te moeten twijfelen aan de opzegging van de arbeidsovereenkomst door [verzoeker] en daarom nader onderzoek had moeten doen en [verzoeker] had moeten voorlichten over de gevolgen van de opzegging van de arbeidsovereenkomst.
Geen loon na vertrek en geen ontslagvergoedingen
Door de eigen opzegging was vanaf 20 mei 2026 geen loon meer verschuldigd. Of de werknemer arbeidsongeschikt was, hoefde de rechter daarom niet te beoordelen. Ook de vergoeding wegens onregelmatige opzegging en de billijke vergoeding werden afgewezen: Maxdom had de arbeidsovereenkomst niet opgezegd. Een transitievergoeding kreeg de werknemer evenmin. Hij had zelf opgezegd en onvoldoende gesteld over ernstig verwijtbaar handelen van Maxdom om toch voor die vergoeding in aanmerking te komen.
Bronpassages bij deze uitleg
Dit betekent dat hij geen recht heeft op loon vanaf 20 mei 2026 en ook dat de vraag of hij al dan niet arbeidsongeschikt was onbeantwoord kan worden gelaten.
Het voorgaande betekent dat er geen sprake is van een onregelmatige opzegging door Maxdom. [verzoeker] heeft daarom geen recht op een vergoeding vanwege een onregelmatige opzegging.
Hetzelfde lot treft het verzoek tot betaling van een billijke vergoeding, nu geen sprake is van opzegging van de arbeidsovereenkomst door Maxdom in strijd met de geldende regels.
[verzoeker] heeft ook geen recht op een transitievergoeding, omdat hij zelf de arbeidsovereenkomst heeft opgezegd.
[verzoeker] heeft onvoldoende gesteld om te kunnen oordelen dat Maxdom ernstig verwijtbaar heeft gehandeld en hij daarom alsnog recht heeft op betaling van de transitievergoeding.
Het vakantieloonbeding was nietig en verrekening faalde
Bij de vakantiedagen maakte de kantonrechter twee afzonderlijke stappen. De afspraak om het vakantieloon via het all-in loon in gewerkte weken te betalen was hier nietig, omdat tijdens vakantie geen loon werd doorbetaald. Het recht op loon tijdens vakantie uit artikel 7:639 BW is volgens artikel 7:645 BW dwingend recht. Ook een beroep op verrekening faalde: daarvoor moest transparant en begrijpelijk zijn welk loondeel voor vakantiedagen bestemd was. Die duidelijkheid ontbrak. Voor de opgebouwde vakantiedagen uit de tweede contractperiode kende de rechter € 386,48 bruto toe.
Bronpassages bij deze uitleg
Artikel 7:639 lid 1 BW bepaalt dat een werknemer gedurende zijn vakantie recht op loon behoudt. Deze bepaling is van dwingend recht, zo volgt uit artikel 7:645 BW, en moet worden uitgelegd in overeenstemming met artikel 7 lid 1 Arbeidstijdenrichtlijn.
In dit geval – waarin de loonbetaling niet wordt voortgezet over de vakantieperiode – is deze afspraak dus nietig.
een dergelijke verrekening slechts is toegestaan als aan de vereisten van transparantie en begrijpelijkheid is voldaan. Daarvan is in casu geen sprake, nu volstrekt niet duidelijk is welk deel van het loon is bedoeld als (reservering voor) uitbetaling van de vakantiedagen.
De opgebouwde vakantiedagen in geld uitgedrukt bedragen dan € 386,48 bruto (14,1 uren * € 27,41). Dat bedrag zal worden toegewezen.
Het contract bewees niet dat vakantiebijslag was betaald
Voor de vakantiebijslag was een andere reden beslissend: uit de loonstroken bleek niet dat deze al samen met het weekloon was betaald. Een enkele verwijzing naar de all-in afspraak in het contract bewees die betaling niet. De werknemer had daarom alsnog recht op 8% vakantiebijslag boven op het afgesproken loon. Voor de berekening gebruikte de kantonrechter de brutobedragen op de loonstroken.
Bronpassages bij deze uitleg
Ook de vordering met betrekking tot de vakantiebijslag wordt toegewezen, nu uit geen van de overgelegde loonstroken over bovengenoemde periode blijkt dat de vakantiebijslag tegelijk met het wekelijkse loon werd uitbetaald.
Haar enkele verwijzing naar de arbeidsovereenkomst is daarvoor onvoldoende. De kantonrechter oordeelt daarom dat [verzoeker] boven op het afgesproken nettoloon recht heeft op betaling van 8% vakantiebijslag.
Het voorgaande leidt tot de volgende toewijsbare vakantiebijslag, waarbij de kantonrechter uitgaat van de brutobedragen die op de loonstroken zijn vermeld.
Ruim € 2.000 bruto, met verhoging en rente
De rechter veroordeelde Maxdom tot betaling van € 2.082,53 bruto en daarnaast 8% vakantiebijslag over het bruto-equivalent van € 220 netto. Beide toegewezen bedragen worden verhoogd met 25% wettelijke verhoging en wettelijke rente vanaf opeisbaarheid. De hoofdsom omvat mede een eerdere post van € 1.343,50 bruto aan gereserveerde vakantiebijslag en resterende vakantiedagen. Bij die post vermeldt de motivering dat betaling nodig is voor zover nog niet betaald. Maxdom moet bovendien correcte loonspecificaties van de toegewezen bedragen verstrekken.
Bronpassages bij deze uitleg
veroordeelt Maxdom tot betaling aan [verzoeker] van € 2.082,53 bruto, te vermeerderen met de wettelijke verhoging van 25% en te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de datum van opeisbaarheid tot aan de dag van de gehele betaling,
8% vakantiebijslag over het bruto equivalent van het door [verzoeker] ontvangen nettoloon van € 220,--, te vermeerderen met de wettelijke verhoging van 25% en te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de datum van opeisbaarheid tot aan de dag van de gehele betaling,
De laatste loonstrook vermeldt een uit te betalen bedrag van € 1.343,50 bruto, bestaande uit een bedrag van € 702,73 bruto aan “vakantiegeldreservering” en € 640,77 aan “uitbetaling restant vakantiedagen”, gebaseerd op 23,38 uur.
Voor zover dit bedrag inderdaad niet is betaald, dient dit te worden betaald.
veroordeelt Maxdom om correcte loonspecificaties te verstrekken aan [verzoeker] van de toegewezen bedragen,
Verhouding tot eerdere rechtspraak
De beschikking sluit voor het vakantieloon aan bij het arrest Robinson-Steele van het Hof van Justitie. Het Hof wees gespreide betaling van loon voor de minimale jaarlijkse vakantie af, maar liet verrekening met loon voor daadwerkelijk opgenomen vakantie in beginsel toe. Het moest daarbij gaan om bedragen die boven op het arbeidsloon transparant en begrijpelijk als vakantieloon waren betaald. De kantonrechter verklaart de vakantieafspraak hier nietig en weigert verrekening omdat het vakantiedeel onduidelijk was. Transparantie maakt een verboden betalingsregeling dus niet alsnog geldig. Deze vergelijking betreft alleen de maatstaf voor vakantieloon, niet de eigen opzegging of de afzonderlijke Nederlandse vakantiebijslag.
Bronpassages bij deze uitleg
Artikel 7 van richtlijn 93/104 verzet zich ertegen dat de betaling van het loon voor de minimale jaarlijkse vakantie in de zin van deze bepaling geschiedt in gedeelten die, verspreid over het betrokken arbeidsjaar, samen met het loon voor verrichte arbeid worden uitgekeerd,
en niet als uitkering uit hoofde van een bepaalde periode waarin de werknemer daadwerkelijk vakantie opneemt.
In dit geval verzet artikel 7 van de richtlijn zich er in beginsel niet tegen dat bedragen die bovenop het loon voor verrichte arbeid op transparante en begrijpelijke wijze als vakantieloon worden uitbetaald, worden verrekend met het loon voor een bepaalde vakantieperiode.
worden verrekend met het loon voor een bepaalde vakantie die de werknemer daadwerkelijk opneemt.
De lidstaten dienen evenwel de nodige maatregelen te treffen om te verzekeren dat met artikel 7 van de richtlijn strijdige praktijken niet in stand blijven.
In dit geval – waarin de loonbetaling niet wordt voortgezet over de vakantieperiode – is deze afspraak dus nietig.
een dergelijke verrekening slechts is toegestaan als aan de vereisten van transparantie en begrijpelijkheid is voldaan. Daarvan is in casu geen sprake, nu volstrekt niet duidelijk is welk deel van het loon is bedoeld als (reservering voor) uitbetaling van de vakantiedagen.
Reikwijdte en beperkingen
- De vergelijking is beperkt tot deze beschikking en het aangeleverde arrest Robinson-Steele uit 2006. Er is geen uitputtend onderzoek naar andere rechtspraak gedaan.
- De kantonrechter liet onbeantwoord of de werknemer arbeidsongeschikt was. Over zijn medische situatie kan uit deze beslissing dus geen conclusie worden getrokken.
- De toepasselijke wetsversies en eventueel overgangsrecht zijn niet afzonderlijk onderzocht. Het Europese arrest gaat over richtlijn 93/104, een ander instrument dan richtlijn 2003/88.
Uitspraken en wetsartikelen
- ECLI:NL:RBOVE:2026:6820
- ECLI:EU:C:2006:177
- Artikel 639 BW
- Artikel 645 BW
- Artikel 7 Arbeidstijdenrichtlijn 2003/88/EG (bronversie 2003-11-18)
- Artikel 7 Arbeidstijdenrichtlijn 93/104/EG (oorspronkelijke bronversie 1993-12-13)
- Artikel 625 BW
- Artikel 119 BW
- Artikel 96 BW
- Artikel 672 BW
- Artikel 681 BW
- Artikel 3 Rome I-Verordening (EG) 593/2008 (bronversie 2008-07-24)
- Artikel 21 Brussel I bis-Verordening (EU) 1215/2012 (bronversie 2015-02-26)
- Artikel 25 Brussel I bis-Verordening (EU) 1215/2012 (bronversie 2015-02-26)
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.