Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Raad van State, 13 november 2026 – Bij besluit van 3 mei 2024 heeft de staatssecretaris
ECLI:NL:RVS:2026:6695Zaaknummer BRS.25.002362
- Instantie
- Raad van State
- Datum uitspraak
- 13 november 2026
- Publicatiedatum
- 18 november 2026
- Zaaknummer
- BRS.25.002362
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Hoger beroep
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 8:54 Awb
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Bij besluit van 3 mei 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Volledige tekst
BRS.25.002362
Datum uitspraak: 13 november 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) op het hoger beroep van:
[appellant],
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 12 november 2025 in zaak nr. NL24.48186 in het geding tussen:
[appellant]
en
de minister van Asiel en Migratie.
Procesverloop
Bij besluit van 3 mei 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 6 november 2024 heeft de minister het daartegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Bij uitspraak van 12 november 2025 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.
Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. D. Schaap, advocaat in Rotterdam, hoger beroep ingesteld.
Appellant heeft een nader stuk ingediend.
Overwegingen
1. Appellant heeft de Turkse nationaliteit. Hij heeft in Nederland tot 5 maart 2024 tijdelijke bescherming gehad op grond van de Richtlijn tijdelijke bescherming en het daarop gebaseerde Uitvoeringsbesluit (EU) 2022/382 van 4 maart 2022. Op 13 februari 2024 heeft hij een aanvraag ingediend voor een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd voor het verrichten van arbeid in loondienst op grond van artikel 6 van Besluit
nr. 1/80. De minister heeft de aanvraag afgewezen, onder meer omdat appellant met zijn werkzaamheden bij [bedrijf] geen legale arbeid als bedoeld in dat artikel heeft verricht en bovendien een periode geen werkzaamheden bij [bedrijf] heeft verricht.
2. Appellant klaagt in zijn eerste grief over het oordeel van de rechtbank dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat appellant tijdens zijn tijdelijke bescherming geen legale arbeid in de zin van artikel 6 van Besluit nr. 1/80 heeft verricht omdat hij zich niet in een stabiele en bestendige situatie op de arbeidsmarkt bevond, zodat geen sprake was van een onbetwist verblijfsrecht.
2.1. Het betoog slaagt. Zoals de Afdeling in haar uitspraak van 13 maart 2026, ECLI:NL:RVS:2026:1453, onder 5.1, heeft geoordeeld, houdt bescherming onder de Richtlijn tijdelijke bescherming een stabiele en bestendige situatie op de arbeidsmarkt en een onomstreden verblijfsrecht in. Nu niet in geschil is dat appellant in de periode dat hij tijdelijk werd beschermd arbeid in Nederland bij [bedrijf] heeft verricht, heeft de minister zich ten onrechte op het standpunt gesteld dat die arbeid geen legale arbeid in de zin van artikel 6 van Besluit nr. 1/80 was. De rechtbank heeft dit niet onderkend.
2.2. Hoewel de klacht dus terecht is voorgedragen, leidt de grief niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Appellant heeft namelijk wel langer dan één jaar bij [bedrijf] gewerkt, maar deze periode was niet ononderbroken, wat wel is vereist om te voldoen aan artikel 6, eerste lid, eerste streepje, van Besluit nr. 1/80. De Afdeling licht dit hierna toe.
2.3. Anders dan in de zaak waar de uitspraak van 13 maart 2026 op zag en appellant op wijst, heeft appellant in de periode waarin hij tijdelijke bescherming genoot, niet ten minste een jaar lang ononderbroken bij dezelfde Nederlandse werkgever reële en daadwerkelijke arbeid verricht. Zoals de minister er in het besluit van 3 mei 2024 op heeft gewezen, heeft appellant namelijk van 22 mei 2023 tot 17 juli 2023 geen werkzaamheden verricht bij [bedrijf]. Deze door de minister vastgestelde onderbreking van de werkzaamheden is door appellant niet betwist en blijkt ook uit de dossierstukken, zoals de gegevens uit Suwinet en de door appellant bij zijn aanvraag overgelegde loonstroken.
Die onderbreking van de werkzaamheden heeft tot gevolg dat de opbouw door appellant van rechten op grond van artikel 6, eerste lid, eerste streepje, van Besluit nr. 1/80, vanaf zijn indiensttreding bij [bedrijf] op 8 februari 2023, is gestopt. Omdat er op dat moment nog geen opgebouwde rechten, als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van Besluit nr. 1/80 waren, was er geen tijdelijke onderbreking van de arbeid in loondienst in de in de zin van artikel 6, tweede lid, van Besluit nr. 1/80. Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 3 april 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1342, onder 4.1. De opbouw van rechten op grond van artikel 6 is vervolgens opnieuw gestart op het moment dat appellant weer reële en daadwerkelijke arbeid is gaan verrichten bij diezelfde werkgever of bij een andere werkgever.
2.4. Omdat de tijdelijke bescherming die appellant genoot op grond van de Richtlijn tijdelijke bescherming van rechtswege afliep op 4 maart 2024 (uitspraak van 17 januari 2024, ECLI:NL:RVS:2024:32, onder 10.3) en appellant niet heeft gesteld dat hij nadien nog een onomstreden verblijfsrecht had, heeft hij vanaf 17 juli 2023 niet meer één jaar legale arbeid in de zin van Besluit nr. 1/80 verricht. Dat is te kort om rechten op grond van artikel 6, eerste lid, eerste streepje, van Besluit nr. 1/80 te kunnen opbouwen. Daarvoor moet namelijk tenminste een jaar ononderbroken reële en daadwerkelijke legale arbeid bij dezelfde werkgever worden verricht. Zie het arrest van het Hof van Justitie van 7 juli 2005, Dogan, ECLI:EU:C:2005:436, punt 18.
2.5. De minister heeft zich daarom in het besluit van 3 mei 2024 terecht op het standpunt gesteld dat appellant geen rechten grond van artikel 6, eerste lid, eerste streepje, van Besluit nr. 1/80 heeft opgebouwd.
3. In de tweede grief betoogt appellant dat de minister hem in bezwaar had moeten horen en de rechtbank dat niet heeft onderkend.
3.1. De minister mag alleen met toepassing van artikel 7:3, aanhef en onder b, van de Awb van het horen in bezwaar afzien, als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat de bezwaren niet kunnen leiden tot een andersluidend standpunt. Gelet op wat appellant aan zijn bezwaar ten grondslag heeft gelegd, heeft de minister zich terecht op het standpunt gesteld dat aan deze maatstaf is voldaan. De rechtbank heeft daarom terecht geoordeeld dat de minister in bezwaar heeft mogen afzien van het horen van appellant.
3.2. De grief slaagt niet.
4. Uit de hiervoor genoemde uitspraak van 13 maart 2026 volgt dat de opgeworpen vraag kan worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof van Justitie. Gelet op de arresten van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punten 13 en 14, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 36, en 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van een prejudiciële vraag.
5. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank met verbetering van gronden. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
bevestigt de aangevallen uitspraak.
Aldus vastgesteld door mr. J.J.W.P. van Gastel, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. M.H.M. Boom, griffier.
w.g. Van Gastel
lid van de enkelvoudige kamer
w.g. Boom
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 13 november 2026
1058
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.