Uitspraak · Verbintenissenrecht

Rechtbank Rotterdam, 23 oktober 2026 – Schadevergoeding wegens beschadigen trapopgang

ECLI:NL:RBROT:2026:16125Zaaknummer 12070471 CV EXPL 26-2684

Instantie
Rechtbank Rotterdam
Datum uitspraak
23 oktober 2026
Publicatiedatum
17 november 2026
Zaaknummer
12070471 CV EXPL 26-2684
Rechtsgebied
Civiel recht, Verbintenissenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Hoofdwetsartikel
Artikel 7:207 BW
Zittingsplaats
Rotterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Schadevergoeding wegens beschadigen trapopgang

3 De beslissing

De kantonrechter:

3.1.

wijst de eisen van [eiser] af;

3.2.

veroordeelt [eiser] in de proceskosten, die aan de kant van [gedaagde] worden begroot op € 684,- met de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over dat bedrag vanaf de vijftiende dag na de datum van dit vonnis tot de dag dat volledig is betaald;

3.3.

verklaart dit vonnis, voor wat betreft de proceskostenveroordeling, uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door kantonrechter mr. B.J.R. van Tongeren en in het openbaar uitgesproken.

44487

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 De procedure
  2. 2 De beoordeling
  3. 3 De beslissing

RECHTBANK ROTTERDAM

locatie Rotterdam

zaaknummer: 12070471 CV EXPL 26-2684

datum uitspraak: 23 oktober 2026

Vonnis van de kantonrechter

in de zaak van

[eiser] ,

woonplaats: [plaats 1] ,

eiser,

die zelf procedeert,

tegen

[gedaagde] ,

woonplaats: [plaats 2] ,

gedaagde,

gemachtigde: mr. A.M. Roepel.

De partijen worden hierna ‘ [eiser] ’ en ‘ [gedaagde] ’ genoemd.

1 De procedure

1.1.

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

  • de dagvaarding van 15 januari 2026, met bijlagen;
  • het antwoord, met bijlagen;
  • de spreekaantekeningen van [eiser] en de tijdens de zitting door hem overgelegde stukken.
1.2.

Op 22 september 2026 heeft een zitting plaatsgevonden, waarbij naast deze zaak ook het geschil tussen [eiser] en [bedrijf van gedaagde] B.V., bij deze rechtbank bekend onder zaaknummer 11865531 CV EXPL 25-18966) is besproken. Bij deze zitting was [eiser] aanwezig. Ook [gedaagde] was aanwezig, bijgestaan door mr. A.M. Roepel.

2 De beoordeling

Waar gaat deze zaak over?

2.1.

[eiser] huurt van [gedaagde] de woning op de tweede etage aan de [adres] in Rotterdam. [eiser] stelt dat hij in 2015 het trappenhuis richting zijn woning op zijn kosten heeft laten stucen en schilderen en in 2016 vloerbedekking in het trappenhuis heeft laten leggen. Ook stelt hij dat [gedaagde] in 2020 renovatiewerkzaamheden in het pand heeft laten uitvoeren, maar dat daarbij is nagelaten voldoende voorzorgsmaatregelen te nemen met schade aan de trapbekleding, de verf en de muren tot gevolg. Volgens [eiser] gaat het hier om schade, die is toegebracht aan zijn eigendommen, en is [gedaagde] daarvoor aansprakelijk. In deze zaak eist [eiser] dat [gedaagde] wordt veroordeeld een schadevergoeding en bijkomende kosten, oftewel in totaal € 8.279,74, aan hem te betalen, dat de huurprijs voor de periode van één jaar met € 117,59 wordt verminderd en dat [gedaagde] wordt veroordeeld de trapopgang op korte termijn in de oude staat te herstellen.

2.2.

[gedaagde] is het niet eens met de eisen van [eiser] . Hij voert aan dat er weliswaar (geringe) beschadigingen aan het verfwerk van het trappenhuis zichtbaar zijn, maar hij betwist dat die allen door de werkzaamheden in 2020 zijn ontstaan. [gedaagde] voert verder aan dat het trappenhuis, het stuc- en verfwerk en de vloerbedekking geen eigendom van [eiser] zijn, zodat er geen sprake is van een inbreuk op een (eigendoms)recht van [eiser] . Ook betwist [gedaagde] de hoogte van de geëiste schadevergoeding en betwist hij dat de in het trappenhuis aanwezige gebruikssporen enige vermindering van het huurgenot van [eiser] veroorzaken. Volgens [gedaagde] kan [eiser] daarom geen aanspraak maken op huurprijsvermindering.

Het oordeel in het kort

2.3.

De kantonrechter wijst alle eisen van [eiser] af. Hierna wordt uitgelegd waarom.

[eiser] was niet verantwoordelijk voor het onderhoud van het trappenhuis

2.4.

Vast staat dat [eiser] de woning oorspronkelijk huurde van Ooms Makelaars (hierna: ‘Ooms’) en dat [gedaagde] pas sinds juni 2020 eigenaar en verhuurder van de woning is. [eiser] stelt dat hij in 2015 de wanden in het trappenhuis heeft laten stucen en schilderen en dat hij in 2016 vloerbedekking heeft laten leggen. Volgens [eiser] heeft hij dat gedaan, omdat in zijn huurovereenkomst met Ooms stond dat hij verantwoordelijk is voor het onderhoud van de binnenzijde van het pand. De kantonrechter kan dat echter niet uit de huurovereenkomst zelf afleiden.

2.5.

Wel is in artikel X lid 1 van de toepasselijke algemene bepalingen opgenomen dat de huurder verplicht is ‘het gehuurde aan de binnenzijde in goede staat van onderhoud te houden’. Dat artikel spreekt uitdrukkelijk over de binnenzijde van ‘het gehuurde’. Daarbij rijst de vraag of het trappenhuis tot ‘het gehuurde’ behoort. De kantonrechter oordeelt dat dat niet het geval is. In de huurovereenkomst is slechts – zonder verdere specificatie – vermeld dat [eiser] een ‘vierkamer etage woning op de tweede verdieping met bad’ huurt. Over het trappenhuis wordt daarin niet gesproken. De beheerder van het pand (Kolpa VVS Beheer B.V., hierna: ‘Kolpa) heeft in dit verband bovendien in een e-mail van 18 oktober 2022 aan [eiser] het volgende medegedeeld:

“(…) Ik heb het dossier in zijn geheel doorgenomen, zelfs nog even contact gehad met uw oud verhuurder.

Het trappenhuis is voor gemeenschappelijk gebruik. Huurder dienen dit goed te onderhouden. Ik zie in de huurovereenkomst en de aanvullende bepalingen niets opgenomen waaruit ik zou kunnen afleiden dat de verhuurder u zou moeten compenseren. (…)”

2.6.

In deze e-mail bevestigt de beheerder, na contact te hebben gehad met voormalig verhuurder Ooms, dat het trappenhuis voor gemeenschappelijk gebruik was en is. Daarbij komt dat ook in een e-mail namens [gedaagde] van 7 september 2021 al aan [eiser] is medegedeeld dat het trappenhuis geen onderdeel is van het gehuurde. In reactie daarop heeft [eiser] per e-mail van diezelfde datum ook bevestigd dat ‘het prima is dat de portiek en opgang geen onderdeel zijn van het gehuurde’.

2.7.

[eiser] heeft verder onvoldoende concrete feiten en omstandigheden aangevoerd waaruit kan worden afgeleid dat het trappenhuis bij aanvang van de huurovereenkomst wél tot het gehuurde behoorde of dat hij op enig moment met Ooms heeft afgesproken dat [eiser] voor het onderhoud van het trappenhuis aansprakelijk was. Dat is dan ook niet komen vast te staan.

2.8.

De enkele opmerking in de e-mail van Kolpa van 18 oktober 2022 dat huurders het trappenhuis goed moeten onderhouden maakt het voorgaande niet anders. Die opmerking sluit immers direct aan op de mededeling van Kolpa dat het trappenhuis voor gemeenschappelijk gebruik is en houdt in dat licht bezien dan ook niet meer in dan de algemene verplichting voor alle huurders, die van deze gemeenschappelijke ruimte gebruik maken, om deze ruimte in goede staat te houden. Hieruit kan in elk geval niet worden geconcludeerd dat het onderhoud van het trappenhuis de (exclusieve) verantwoordelijkheid van [eiser] was en dat hij verplicht was de wanden te schilderen en de trap te bekleden.

[gedaagde] hoeft geen schadevergoeding aan [eiser] te betalen

2.9.

De eis van [eiser] om [gedaagde] te veroordelen een schadevergoeding te betalen wordt afgewezen. Omdat [eiser] niet verantwoordelijk was en is voor het onderhoud van het trappenhuis, was hij niet verplicht in 2015 de wanden van het trappenhuis te stucen/schilderen en nieuwe vloerbedekking te leggen. Dat hij dat desondanks wél heeft gedaan, leidt er niet toe dat het trappenhuis dan wel het door hem aangebrachte verfwerk en de vloerbedekking zijn eigendom is. Het verfwerk en de vloerbedekking zijn immers deel gaan uitmaken van de gemeenschappelijke ruimte van het pand en is daarmee eigendom geworden van [gedaagde] als verhuurder. Voor zover er door de renovatiewerkzaamheden in 2020 al schade aan dat verfwerk en de vloerbedekking is ontstaan, is het dus niet [eiser] die deze schade lijdt. Dat [gedaagde] op enige wijze onrechtmatig dan wel in strijd met redelijkheid en billijkheid jegens [eiser] heeft gehandeld – zoals [eiser] heeft gesteld – is niet gebleken. Op grond van bovenstaande bestaat er naar het oordeel van de kantonrechter dan ook geen aanleiding [gedaagde] te veroordelen tot betaling van enig bedrag aan schadevergoeding.

2.10.

[eiser] heeft tijdens de zitting uitgelegd dat hij in het kader van de door hem geëiste schadevergoeding ‘vergeten’ was een vergoeding van € 900,- voor de schade aan de vloerbedekking te vorderen. Hoewel dit als een vermeerdering van eis moet worden aangemerkt, kan dit verder onbesproken blijven. Hiervoor is immers al geoordeeld dat ook de vloerbedekking deel is gaan uitmaken van de gemeenschappelijke ruimtes van het pand en dat [eiser] geen aanspraak kan maken op vergoeding van eventuele ontstane schade in of aan die ruimtes. Afgezien daarvan heeft [gedaagde] bovendien onweersproken gesteld dat de door [eiser] gelegde vloerbedekking in 2021 al is vervangen.

Er bestaat geen aanleiding om de huurprijs te verminderen

2.11.

[eiser] maakt aanspraak op een verlaging van de maandelijkse huurprijs van

€ 117,59 voor de periode van één jaar. Vooropgesteld wordt dat een huurder in geval van vermindering van het huurgenot als gevolg van een gebrek een daaraan evenredige vermindering van de huurprijs kan vorderen (artikel 7:207 lid 1 BW). Een gebrek is volgens artikel 7:204 lid 2 BW een staat of eigenschap van de woonruimte of een andere niet aan de huurder toe te rekenen omstandigheid, waardoor de woonruimte aan de huurder niet het genot kan verschaffen dat een huurder bij het aangaan van de overeenkomst mag verwachten van een goed onderhouden soortgelijke woonruimte. In het gebrekenboek van de Huurcommissie is nader gespecificeerd wanneer sprake is van een (ernstig) gebrek. Hoewel de kantonrechter daaraan formeel niet gebonden is, zal de kantonrechter het gebrekenboek als uitgangspunt nemen.

2.12.

Volgens het gebrekenboek kan worden gesproken van een gebrek, dat ernstig genoeg is voor huurprijsvermindering, bij een algehele slechte staat van onderhoud van het gemeenschappelijke trappenhuis (categorie C, nummer Ra7). [eiser] heeft onvoldoende onderbouwd dat daarvan sprake is.

2.13.

De door partijen overgelegde foto’s en de beeldopnamen laten inderdaad zien dat er op enkele plekken beschadigingen aan het verf- of stucwerk en de vloerbedekking zichtbaar zijn. De kantonrechter kan uit die foto’s en beeldopnamen echter niet afleiden dat het hierbij gaat om meer dan geringe gebruiksschade. Daarbij is ook in aanmerking genomen dat het verf- en stucwerk en de vloerbedekking dateren van 2015 respectievelijk 2016. Dat er inmiddels gebruikssporen zichtbaar zijn is, gelet op het tijdsverloop van ruim 10 jaar, dan ook niet ongebruikelijk. Naar het oordeel van de kantonrechter is dit onvoldoende om van een algehele slechte staat van het trappenhuis te kunnen spreken. Dat betekent dat van een gebrek geen sprake is.

2.14.

Los van het voorgaande heeft [eiser] ook onvoldoende concrete feiten en omstandigheden aangevoerd waaruit afgeleid kan worden dat hij door de aanwezige beschadigingen daadwerkelijk verminderd huurgenot heeft gehad. Omdat [eiser] in 2015 en 2016 zelf het trappenhuis heeft laten stucen en schilderen en vloerbedekking heeft laten leggen, kan de kantonrechter zich voorstellen dat [eiser] – anders dan de overige huurders in het pand – in zekere mate gefrustreerd is over het feit dat er beschadigingen zichtbaar zijn, maar dat is in de gegeven omstandigheden onvoldoende om te kunnen spreken van verminderd huurgenot, laat staan van een zodanig substantiële vermindering van het huurgenot dat dit een huurprijsvermindering rechtvaardigt.

2.15.

Uit de dagvaarding leidt de kantonrechter af dat [eiser] de gevorderde huurprijsvermindering ook baseert op de stelling dat er sprake is geweest van een lekkage, die door [gedaagde] pas na 14 maanden zou zijn hersteld. [eiser] heeft die stelling echter in het geheel niet onderbouwd en heeft evenmin nader toegelicht in hoeverre hierdoor sprake was van een vermindering van zijn huurgenot. Dat had wel op zijn weg gelegen. Bovendien heeft [gedaagde] in dit kader onweersproken gesteld dat er in 2021 weliswaar sprake is geweest van een lekkage, maar dat hij die zo snel als mogelijk heeft opgelost. Ook dit levert dan ook onvoldoende grond op om de huurprijs te verminderen.

De eis van [eiser] om het trappenhuis in oude staat te herstellen wordt afgewezen

2.16.

[eiser] eist daarnaast dat [gedaagde] wordt veroordeeld het trappenhuis op korte termijn in oude staat te herstellen. Ook deze eis wordt afgewezen. Op grond van artikel 7:206 lid 1 BW is – kort gezegd – een verhuurder verplicht op verzoek van de huurder een gebrek te verhelpen. Hiervoor is echter al geoordeeld dat van een gebrek in dit geval geen sprake is, zodat [eiser] geen herstel op grond van voornoemd artikel kan vorderen.

2.17.

Ook aan het feit dat [eiser] in het verleden zelf voor het aanbrengen van het stuc- en verfwerk en het leggen van de vloerbedekking heeft zorggedragen, kan [eiser] geen aanspraak op herstel door [gedaagde] ontlenen. Zoals hiervoor al is overwogen, is dat verf- en stucwerk en de vloerbedekking immers deel gaan uitmaken van de gemeenschappelijke ruimte en daarmee tot het eigendom van [gedaagde] gaan behoren. Dat neemt uiteraard niet weg dat [gedaagde] als verhuurder wel gehouden is het trappenhuis, waarvan alle huurders gebruik maken, goed te onderhouden, maar de kantonrechter ziet vooralsnog geen concrete aanwijzingen dat [gedaagde] daarmee in gebreke blijft. Daarbij is in aanmerking genomen dat [gedaagde] tijdens de zitting heeft verklaard dat het schilderen van het trappenhuis is opgenomen in het meerjarenonderhoudsplan (MJOP).

[gedaagde] hoeft geen ‘bijkomende kosten’ aan [eiser] te betalen

2.18.

[eiser] heeft ook geëist dat [gedaagde] veroordeeld wordt ‘bijkomende kosten’ te betalen. Die kosten zien volgens [eiser] op een inflatiecorrectie, advocaatkosten, rente, kosten voor het opbouwen van het dossier en het opstellen van e-mails en auto-, parkeer- en kopieerkosten. Deze bijkomende kosten houden allen verband met de aanspraak van [eiser] op een schadevergoeding en op herstel van het trappenhuis door [gedaagde] . De daarop gerichte eisen van [eiser] worden echter allen afgewezen, zodat er ook geen aanleiding bestaat om [gedaagde] te veroordelen enig bedrag aan bijkomende kosten te betalen.

2.19.

Ook de door [eiser] genoemde ‘extra kosten’ (dagvaardings- en griffiekosten), die hij heeft moeten maken omdat hij in de procedure tegen [bedrijf van gedaagde] B.V. de verkeerde partij heeft gedagvaard, komen in de onderhavige procedure tegen [gedaagde] niet voor toewijzing in aanmerking. Die kosten zien immers expliciet op de proceskosten in de procedure met zaaknummer 11865531 CV EXPL 25-18966, zodat daarover in het in die procedure te wijzen vonnis geoordeeld zal worden.

[eiser] moet de proceskosten betalen

2.20.

De proceskosten komen voor rekening van [eiser] , omdat hij ongelijk krijgt (artikel 237 Rv). De kantonrechter begroot de kosten die [eiser] aan [gedaagde] moet betalen op € 540,- aan salaris voor de gemachtigde (1,5 punten x € 360,-) en € 144,- aan nakosten. Dat is in totaal € 684,-. Hier kan nog een bedrag bij komen als dit vonnis wordt betekend. De wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen. Bij het bepalen van de hoogte van het salaris voor de gemachtigde is rekening gehouden met het feit dat de gemachtigde van [gedaagde] in de procedure met zaaknummer 11865531 CV EXPL 25-18966 een nagenoeg identieke conclusie van antwoord heeft ingediend en daarvoor in die procedure al gemachtigdensalaris is toegekend.

Dit vonnis is uitvoerbaar bij voorraad

2.21.

Dit vonnis wordt, voor wat betreft de proceskostenveroordeling, uitvoerbaar bij voorraad verklaard (artikel 233 Rv). Dat betekent dat het vonnis meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen.

3 De beslissing

De kantonrechter:

3.1.

wijst de eisen van [eiser] af;

3.2.

veroordeelt [eiser] in de proceskosten, die aan de kant van [gedaagde] worden begroot op € 684,- met de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over dat bedrag vanaf de vijftiende dag na de datum van dit vonnis tot de dag dat volledig is betaald;

3.3.

verklaart dit vonnis, voor wat betreft de proceskostenveroordeling, uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door kantonrechter mr. B.J.R. van Tongeren en in het openbaar uitgesproken.

44487

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.