Uitspraak · Bestuursprocesrecht
Rechtbank Overijssel, 11 november 2026 – Vovo hangende beroep
ECLI:NL:RBOVE:2026:6880Zaaknummer ZWO 26/2638
- Instantie
- Rechtbank Overijssel
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Publicatiedatum
- 18 november 2026
- Zaaknummer
- ZWO 26/2638
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Bestuursprocesrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep ongegrond
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 130 WVW
- Zittingsplaats
- Zwolle
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Vovo hangende beroep. Kortsluiting Ongeldigverklaring van het rijbewijs van betrokkene vanwege alcoholmisbruik. Beroep ongegrond. Diagnose niet uitsluitend gebaseerd op recidive maar op een samenstel van bevindingen. Betrokkene heeft achteraf gevraagd om correctie van de grootte van de glazen genuttigde alcohol. Geen objectief gegeven. Het vergelijken van het anamnestisch opgegeven gebruik met een gemeten alcoholgehalte behoort tot de beoordeling van de plausibiliteit en consistentie van de anamnese. De keurend psychiater heeft de verklaringen van eiser, het gemeten alcoholgehalte, het tijdsverloop en de reactie van eiser op de confrontatie met de alcoholcalculator gezamenlijk beoordeeld. Het is niet onzorgvuldig dat de psychiater uitsluitend betekenis heeft toegekend aan de eerste, tijdens het onderzoek gegeven verklaring.
Beslissing
De voorzieningenrechter:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om voorlopige voorziening af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. K. Ides, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. A. Landstra, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op
| griffier | voorzieningenrechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak voor zover deze gaat over het beroep, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak voor zover deze gaat over het beroep. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.Tegen deze uitspraak voor zover deze gaat over de voorlopige voorziening staat geen hoger beroep open.
Bijlage voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Artikel 134 Wegenverkeerswet 1994
1.Het CBR stelt zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen vier weken na ontvangst van de bevindingen van de deskundige of deskundigen, de uitslag van het onderzoek vast. Van deze uitslag doet het CBR mededeling aan betrokkene. Indien een of meer deskundigen bij hun bevindingen hebben aangetekend dat inzage daarvan naar hun oordeel kennelijk ernstig nadeel voor betrokkene zou opleveren, deelt het CBR de bevindingen schriftelijk mede aan de door betrokkene aangewezen vertrouwensarts.
2.Het CBR besluit tot ongeldigverklaring van het rijbewijs indien de uitslag van het onderzoek daartoe aanleiding geeft. Bij ministeriële regeling worden de gevallen aangewezen waarin daarvan sprake is.
3.Indien het CBR voornemens is het rijbewijs ongeldig te verklaren, deelt het dit mede aan de houder, tevens onder mededeling van de bevoegdheid van betrokkene om binnen twee weken een tweede onderzoek te verlangen. De aan dit tweede onderzoek verbonden kosten, waarvan de hoogte door het CBR wordt vastgesteld, komen ten laste van betrokkene. De artikelen 132 en 133 alsmede het eerste en het vierde lid van dit artikel zijn van overeenkomstige toepassing. De in de eerste volzin bedoelde mededeling wordt niet gedaan, indien het rijbewijs van de houder inmiddels op grond van artikel 123b ongeldig is geworden.
Artikel 27 Regeling maatregelen rijvaardigheid en geschiktheid 2011
Het CBR besluit tot ongeldigverklaring van het rijbewijs, bedoeld in artikel 134, derde lid, van de wet, indien de uitslag van het onderzoek, respectievelijk de onderzoeken, inhoudt dat betrokkene:
(..);
niet voldoet aan de bij ministeriële regeling vastgestelde eisen met betrekking tot de lichamelijk en geestelijke geschiktheid voor het besturen van een of meer categorieën motorrijtuigen.
Artikel 2 Regeling eisen geschiktheid 2000
De eisen met betrekking tot de lichamelijke en geestelijke geschiktheid tot het besturen van motorrijtuigen worden vastgesteld overeenkomstig de bij deze regeling behorende bijlage.
Bijlage behorende bij de Regeling eisen geschiktheid 2000
Hoofdstuk 8. Psychiatrische stoornissen
8.8.
Misbruik van psychoactieve middelen (zoals alcohol en drugs)
Voor de beoordeling of sprake is van misbruik van psychoactieve middelen is een specialistisch rapport vereist.
Personen die misbruik maken van dergelijke middelen zijn zonder meer ongeschikt.
Indien zij aannemelijk of aantoonbaar zijn gestopt met dit misbruik, dient een recidiefvrije periode van een jaar te zijn gepasseerd voordat zij door middel van een herkeuring - op basis van een specialistisch rapport geschikt - kunnen worden geacht.
Een strenge opstelling van de keurend arts is aangewezen, gezien de gevaren die het gebruik van deze middelen oplevert voor de verkeersveiligheid.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK OVERIJSSEL
Zittingsplaats Zwolle
Bestuursrecht
zaaknummers: ZWO 26/2638 en 26/2593
uitspraak van de voorzieningenrechter op het beroep en het verzoek om voorlopige voorziening in de zaken tussen
[eiser] , uit [woonplaats] , eiser/verzoeker,
(gemachtigde: mr. G.W.M. de Leest),
en
de directie van het CBR
(gemachtigde: mr. J.A. Launspach).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de ongeldigverklaring van het rijbewijs van [eiser] vanaf 7 juli 2026 omdat hij na een onderzoek naar zijn alcoholgebruik niet rijgeschikt is gebleken. [eiser] is het daar niet mee eens omdat hij het psychiatrisch onderzoek onzorgvuldig acht en het CBR het besluit daarop niet had mogen baseren. [eiser] heeft daarom beroep ingesteld en verzocht om een voorlopige voorziening. Hij voert een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze gronden beoordeelt de voorzieningenrechter of het CBR het rijbewijs ongeldig heeft kunnen verklaren.
De voorzieningenrechter komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het CBR het rijbewijs terecht ongeldig heeft verklaard. [eiser] krijgt ongelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de voorzieningenrechter uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Omdat de voorzieningenrechter uitspraak doet op het beroep, wijst zij het verzoek om een voorlopige voorziening af.
Inleiding: feiten en procesverloop
Op 8 februari 2026 is [eiser] als bestuurder door de politie staande gehouden. Uit een ademanalyse bleek een alcoholgehalte van 495 μg/l. In de 5 jaar daaraan voorafgaand is [eiser] aangehouden op 22 juni 2022 met een ademalcoholgehalte van 650 pg/1 op 21 januari 2023 met een ademalcoholgehalte van 860 pg/1 en op 07 maart 2024 met een ademalcoholgehalte van 840 pg/l . [eiser] betwist op 7 maart 2024 zelf te hebben gereden, hij heeft toen alleen in opdracht van de politie de auto verplaatst.
Naar aanleiding van een mededeling als bedoeld in artikel 130, eerste lid, van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW1994) heeft het CBR met het besluit van 16 februari 2026 aan [eiser] een onderzoek naar zijn rijgeschiktheid opgelegd en de geldigheid van zijn rijbewijs geschorst in afwachting van de uitkomst van het onderzoek. Het bezwaar dat [eiser] heeft gemaakt tegen het besluit van 16 februari 2025 is bij e-mailbericht van 27 februari 2026 ingetrokken. Dit besluit staat dus in rechte vast.
Het onderzoek naar de rijgeschiktheid van [eiser] is verricht op 27 mei 2026
door psychiater D.G. Buiten. De onderzoeksbevindingen zijn neergelegd in een verslag van bevindingen van 15 juni 2026 (het rapport).
[eiser] is in de gelegenheid gesteld een tweede onderzoek als second opinion aan te vragen maar hij heeft van die mogelijkheid geen gebruik gemaakt.
Met het besluit van 30 juni 2026 heeft het CBR het rijbewijs van [eiser] ongeldig verklaard per 7 juli 2026, omdat hij vanwege alcoholmisbruik ongeschikt is voor het besturen van een motorrijtuig. Dat oordeel baseert het CBR op het rapport.
Met het besluit van besluit van 21 augustus 2026 heeft het CBR het bezwaar van [eiser] ongegrond verklaard.
[eiser] heeft tegen het besluit van 6 oktober 2025 beroep ingesteld en de voorzieningenrechter gevraagd om een voorlopige voorziening te treffen.
De voorzieningenrechter heeft het verzoek op 20 oktober 2026 ter zitting behandeld. Hieraan hebbend deelgenomen [eiser] en zijn gemachtigde. Namens het CBR is verschenen mr. J.A, Launspach.
Beoordeling door de voorzieningenrechter
Spoedeisend belang
Op grond van artikel 8:81, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan, indien tegen een besluit beroep is ingesteld, de voorzieningenrechter op verzoek een voorlopige voorziening treffen indien onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist.
Volgens [eiser] is sprake van een spoedeisend belang omdat hij ten gevolge van het bestreden besluit zijn baan als vrachtwagenchauffeur dreigt te verliezen en hij zijn moeder niet meer kan helpen met haar maandelijkse vaste lasten.
Naar het oordeel van de voorzieningenrechter heeft [eiser] hiermee voldoende aannemelijk gemaakt dat hij spoedeisend belang heeft bij zijn verzoek.
Kortsluiten
De voorzieningenrechter is van oordeel dat nader onderzoek redelijkerwijs niet kan bijdragen aan de beoordeling van de zaak en ziet dan ook aanleiding om met toepassing van artikel 8:86, eerste lid, van de Awb meteen op het beroep van [eiser] te beslissen (ook wel ‘kortsluiten’ genoemd).
Motivering ongeldigverklaring rijbewijs
Volgens het rapport dat het CBR ten grondslag heeft gelegd aan zijn besluit om het rijbewijs van [eiser] ongeldig te verklaren is bij [eiser] sprake van de diagnose “gestoord gebruik van alcohol” op basis van de DSM-5 (categorie mild) en “misbruik van alcohol in de zin van de wet”. Bij die diagnose zijn verschillende aanwijzingen betrokken.
Volgens de keurend psychiater is sprake van een zeer forse onderrapportage rond het laatste incident op 8 februari 2026. [eiser] meldt het gebruik van 6 tot 7 glazen whisky, de alcoholcalculator duidt op het dubbele.
Verder geeft [eiser] aan ongeveer één keer per jaar teveel alcohol te drinken en dan bijvoorbeeld aangeschoten of dronken te zijn. Op basis van de vier gerapporteerde aanhoudingen, zou hij juist bij al die gelegenheden zijn aangehouden. Dit is niet plausibel omdat [eiser] iedere keer nadat hij teveel heeft gedronken met de auto zou zijn gaan rijden en dan ook nog door de politie zijn aangehouden. Dit duidt eerder op onderrapportage van alcoholgebruik.
Na eerder psychiatrisch onderzoek en een eerdere EMA zijn de risico's van alcohol [eiser] uitgebreid bekend en is hij toch weer opnieuw in de fout gegaan, waarbij hij zijn werk als chauffeur in de waagschaal heeft gesteld.
[eiser] heeft eerder geprobeerd met alcohol te stoppen, zoals blijkt uit zijn anamnese in 2023, wat hij aanvankelijk ontkende, maar is toch weer opnieuw in de fout gegaan.
Op basis daarvan heeft [eiser] voldaan aan twee criteria van gestoord gebruik van alcohol in de zin van DSM-5 en aan misbruik in de zin van de wet.
Het CBR heeft op basis van dit psychiatrisch rapport het rijbewijs van [eiser] ongeldig verklaard vanaf 7 juli 2025.
[eiser] is volgens het CBR niet geschikt om te rijden en blijft ongeschikt totdat hij een jaar is gestopt (stopdatum 9 februari 2026). Dit besluit is gebaseerd op artikel 134 van de WVW 1994 en paragraaf 8.8 ‘Misbruik van psychoactieve middelen (zoals alcohol en drugs)’ van de Regeling eisen geschiktheid 2000 (de Regeling).
Beroepsgronden
[eiser] voert in de kern aan dat het rapport gebreken vertoont en het niet concludent is zodat het CBR zich hierop niet mocht baseren.
De conclusie dat sprake is van alcoholmisbruik is feitelijk uitsluitend gebaseerd op de constatering dat sprake is van recidive en daarmee verband houdende argumenten (schakelargumenten). Zowel de onderrapportage van het normale alcoholgebruik, het nodig hebben van het rijbewijs voor het werk als het stoppen in 2023 met alcohol zijn schakelargumenten omdat deze voortvloeien uit de recidive.
Daarmee wordt niet voldaan aan het vereiste dat alcoholmisbruik op minimaal twee bevindingen dient te worden gebaseerd.
Bovendien levert recidive slechts een vermoeden van ongeschiktheid op.
Om tot een definitief oordeel te komen zijn aanwijzingen op grond van psychiatrisch onderzoek vereist.
Aan de door psychiater gestelde onderrapportage ten aanzien van het gebruikelijke drinkpatroon kan bovendien geen pertinente conclusie worden verbonden omdat dat wordt gebaseerd op recidive in combinatie met de lage pakkans. De gestelde lage pakkans geldt op een gegeven dag voor iedereen, zodat daaraan geen absolute conclusie kan worden verbonden.
Ook het nodig hebben van het rijbewijs voor werk is geen aanwijzing voor alcoholmisbruik. Ook dat geldt voor een ieder die zijn rijbewijs nodig heeft voor zijn werk en onder invloed van teveel alcohol rijdt.
Dat [eiser] tevergeefs geprobeerd heeft te stoppen met alcohol klopt niet. [eiser] is eerder tijdelijk gestopt met drinken vanwege het aankomende onderzoek en omdat hij in die periode geen behoefte had aan alcohol.
Ook van onderrapportage van het alcoholgebruik op de dag van de aanhouding is geen sprake. [eiser] heeft aangegeven 13 à 15 alcoholeenheden te hebben gebruikt. Van een bewust opgeven van een ander alcoholgebruik om een alcoholprobleem te verbloemen is geen sprake.
Het rapport vermeldt een romptremor bij lichamelijk onderzoek, wat zonder onderbouwing slechts een speculatieve veronderstelling is.
Tot slot heeft het bloedonderzoek geen verhogingen laten zien.
Toetsingskader
Het diagnosticeren van stoornissen in het gebruik van alcohol is gericht op het algemene belang van de verkeersveiligheid. De diagnose ‘alcoholmisbruik in ruime zin’ is een beschrijvende diagnose waarbij alle gegevens worden gebruikt die wijzen in de richting van problemen rondom alcoholgebruik, terwijl aanwijzingen dat het onwaarschijnlijk is dat bij betrokkene sprake is van met alcoholgebruik gerelateerde problemen niet aanwezig zijn. Om tot een diagnose te kunnen komen heeft de psychiater de anamnese, het lichamelijk en psychiatrisch onderzoek, en het laboratoriumonderzoek als instrumenten tot zijn beschikking. De diagnose alcoholmisbruik in ruime zin wordt in de regel verkregen met hulp van meerdere aanwijzingen die deze diagnose ondersteunen en die een aanwijzing kunnen vormen voor aanwezigheid van alcoholproblemen.
In beginsel mag verweerder afgaan op het psychiatrisch rapport dat aan hem is uitgebracht. Wanneer daarbij de diagnose alcoholmisbruik in de zin van de wet is vastgesteld, bestaat slechts aanleiding om de ongeldigverklaring van het rijbewijs niet in stand te laten indien de psychiatrisch rapportage naar inhoud of wijze van totstandkoming gebreken vertoont, inhoudelijk tegenstrijdig is of anderszins niet of niet voldoende concludent is, zodanig dat verweerder zich daar niet op heeft mogen baseren. Het is daarbij niet aan verweerder en niet aan de bestuursrechter om te beoordelen of voor het psychiatrisch oordeel voldoende feitelijke grondslag bestaat.
De wettelijke regels die van belang zijn in deze zaak staan in de bijlage.
Is het rapport van de psychiater op zorgvuldige wijze tot stand gekomen
De voorzieningenrechter is van oordeel dat het rapport op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen.
De psychiater die de keuring heeft verricht is een deskundige en er is geen aanleiding om aan zijn deskundigheid te twijfelen. Dat uit het laboratoriumonderzoek geen aanwijzingen zijn gebleken voor alcoholmisbruik heeft de psychiater in het rapport vermeld. Zoals vermeld in het rapport leidt dit niet tot een andere diagnose dan gesteld omdat die is gebaseerd op de 12 maanden voorafgaande aan de aanhouding. De onderbouwde conclusies van de deskundige volgen in voldoende mate uit de resultaten van het ingestelde onderzoek.
Anders dan [eiser] stelt is aan de diagnose een samenstel van bevindingen ten grondslag gelegd, waaronder:
1.de discrepantie tussen het aanvankelijk opgegeven alcoholgebruik rond de laatste
aanhouding en het gemeten alcoholgehalte;
2. de discrepantie tussen het door [eiser] opgegeven normale drinkpatroon en het feit dat hij meermalen met een te hoog alcoholgehalte in het verkeer is aangehouden;
3. de omstandigheid dat [eiser] naar eigen zeggen ongeveer eenmaal per jaar dronken wordt en dat deze momenten volgens zijn verklaring overeenkomen met de momenten waarop hij is aangehouden;
4. de eerdere aanhoudingen wegens rijden onder invloed;
5. het eerder gevolgde onderzoek naar de rijgeschiktheid;
6. het volgen van een EMA en het vervolgens opnieuw rijden onder invloed;
7. de tegenstrijdige verklaringen over een eerdere periode van abstinentie;
8. het blijven drinken en vervolgens gaan rijden, terwijl [eiser] wist dat hij zijn rijbewijs voor zijn werk nodig had en bekend was met de gevolgen van rijden onder invloed;
9. de bij lichamelijk onderzoek waargenomen romptremor.
Onderrapportage alcoholgebruik laatste aanhouding
In het rapport staat onder meer het volgende
Omstandigheden laatste aanhouding (3.1)
Hij had die dag bezoek van vrienden en familie gehad en heeft daarop 6 tot 7 glazen
whisky gedronken. Dit was tot ongeveer drie uur 's nachts. Het begon om ongeveer
acht à negen uur 's avonds. Hij heeft zelf de glazen gemixt, denkt dat dit om
ongeveer normale glazen is gegaan met een kwart whisky en driekwart cola.
[eiser] heeft na inzage van het rapport gebruik gemaakt van zijn correctierecht en op
15 juni 2026 een correctieverzoek gedaan.
In het correctieverzoek vraagt [eiser] het volgende:
Ik wil graag iets corrigeren uit ons eerdere gesprek. Ik heb toen niet geheel juist aangegeven hoeveel ik die avond had gedronken en op welke tijdstip.
Het waren ongeveer 6 à 7 grote, ruim ingeschonken glazen. Dit waren geen standaardglazen, waardoor ik niet exact kan aangeven hoeveel standaardglazen dit precies waren. Ik begrijp dat een omrekening volgens de gebruikelijke richtlijnen tot een hoger aantal standaardglazen kan leiden, maar ik kan alleen verklaren wat ik daadwerkelijk heb gedronken, voor zover ik mij dat herinner.
Ik realiseer mij dat grotere, ruim ingeschonken glazen meer alcohol bevatten dan een standaardglas en dat de totale hoeveelheid alcohol daardoor hoger kan zijn geweest.
Het correctierecht is slechts bedoeld om objectieve gegevens te verbeteren, niet om indrukken, meningen en conclusies waarmee betrokkene zich niet kan verenigen te corrigeren of te verwijderen.
De door [eiser] voorgestelde correctie betreft naar het oordeel van de voorzieningenrechter geen objectief gegeven.
[eiser] betoogt dat hij met zes à zeven zelf gemixte glazen whisky-cola, uitgaande van glazen van 275 ml en een mixverhouding van 25% whisky, feitelijk dertien tot vijftien alcoholhoudende eenheden heeft genuttigd, wat overeenstemt met de uitkomst van de alcoholcalculator.
Deze achteraf gemaakte berekening doet niet af aan de bevindingen van de keurend psychiater. [eiser] heeft tijdens het onderzoek verklaard dat hij zes à zeven normale glazen whisky had gedronken. Bij het politieverhoor had hij nog twee à drie glazen alcohol opgegeven. De alcoholcalculator kwam uit op ongeveer dertien eenheden. Toen [eiser] hiermee tijdens het onderzoek werd geconfronteerd, kon hij daarvoor geen verklaring geven.
Het vergelijken van het anamnestisch opgegeven gebruik met een gemeten alcoholgehalte behoort tot de beoordeling van de plausibiliteit en consistentie van de anamnese. De keurend psychiater heeft de verklaringen van [eiser] , het gemeten alcoholgehalte, het tijdsverloop en de reactie van [eiser] op de confrontatie met de alcoholcalculator gezamenlijk beoordeeld.
Het is niet onzorgvuldig dat de psychiater uitsluitend betekenis heeft toegekend aan de eerste, tijdens het onderzoek gegeven verklaring.
Daarnaast had het op de weg van [eiser] gelegen om een tweede onderzoek te laten plaatsvinden of zelf een deskundige in te schakelen, indien hij het niet eens was met de uitkomst van het onderzoek.
Onderrapportage van het normale alcoholgebruik en de geringe pakkans
[eiser] heeft verklaard dat hij ongeveer eenmaal per jaar te veel drinkt en dronken wordt. Ook heeft hij verklaard dat hij de afgelopen jaren ongeveer eenmaal per jaar is aangehouden met veel te veel alcohol op en dat die aanhoudingen overeenkomen met de keren waarop hij dronken was. Indien die verklaringen letterlijk worden gevolgd, zou [eiser] telkens tijdens het gestelde uitzonderlijke drinkmoment zijn aangehouden. De psychiater heeft dit, mede gezien de in algemene zin geringe pakkans voor rijden onder invloed, niet aannemelijk mogen achten.
Anders dan [eiser] veronderstelt is aan de lage pakkans geen zelfstandige beslissende betekenis toegekend. Het gaat om een aanvullende plausibiliteitsoverweging binnen een veel breder geheel van bevindingen
Stoppoging in 2023
[eiser] stelt dat hij in 2023 tijdelijk met alcohol was gestopt vanwege het naderende onderzoek en omdat hij in die periode geen behoefte aan alcohol had. Hij bestrijdt dat sprake was van een poging om het alcoholgebruik in de hand te houden.
Dit neemt de in de beslissing op bezwaar genoemde inconsistentie niet weg. Bij het huidige onderzoek heeft [eiser] verklaard dat hij nooit eerder een poging had gedaan om te stoppen. In de rapportage van 31 mei 2023 staat echter dat verzoeker op dat moment vier maanden was gestopt.
Toen hij hiermee werd geconfronteerd, kon hij daarvoor geen verklaring geven.
Zoals het CBR aangeeft is niet alleen de reden voor het stoppen relevant. Van belang is ook dat de verklaringen over een eerdere periode van abstinentie niet met elkaar overeenstemmen. Niet valt in te zien dat de keurend psychiater deze inconsistentie niet mocht betrekken bij de betrouwbaarheid en volledigheid van de alcoholanamnese.
De psychiater mocht daarin, in samenhang met de eerdere aanhoudingen, de EMA en het ontbreken van blijvende gedragsverandering, een aanwijzing voor persistentie zien.
Rijbewijs nodig voor werk
Ondanks het feit dat [eiser] bekend was met de risico’s van rijden onder invloed
en de mogelijke gevolgen voor de geldigheid van zijn rijbewijs, is hij opnieuw onder
invloed gaan rijden. In het rapport is deze factor, anders dan [eiser] veronderstelt, niet geïsoleerd gebruikt, maar in samenhang met de overige bevindingen. Juist omdat [eiser] beroepschauffeur is en heeft toegelicht dat hij zijn rijbewijs ook nodig had, mocht de psychiater dit betrekken bij de beoordeling van het verantwoordelijkheidsgevoel en het gevaarbesef. In de richtlijn “Alcoholmisbruik in het kader van rijgeschiktheidskeuringen” wordt expliciet benadrukt dat bij de afweging van de onderzoeksbevindingen de geloofwaardigheid, de consistentie van het betoog
en het verantwoordelijkheidsgevoel van betrokkene een rol spelen. Dat [eiser] , ondanks de grote persoonlijke en beroepsmatige betekenis van zijn rijbewijs, toch opnieuw in verband met alcohol in het verkeer werd aangehouden, is geen zelfstandige grond, maar
een aanvullende aanwijzing binnen het totaalbeeld.
Romptremor
Bij de vermelding in het rapport dat een romptremor is waargenomen is aangegeven dat daaraan geen gevolgen worden verbonden.
Minimaal twee bevindingen
In het rapport wordt aangegeven dat stoornissen in het gebruik van middelen
worden vastgesteld aan de hand van 11 criteria uit de zogenaamde DSM-5. Voldoet de persoon aan twee of drie van deze criteria, dan is sprake van een lichte stoornis in het gebruik van stoffen. De psychiater heeft gerapporteerd dat [eiser] voldoet aan twee van de 11 criteria, te weten criterium 2 ‘een aanhoudende wens of weinig succesvolle pogingen om het alcoholgebruik in de hand te houden of te verminderen’ en criterium 7 ‘belangrijke sociale/beroepsmatige vrije tijdsbesteding worden opgegeven of verminderd vanwege het gebruik van alcohol’.
Naar oordeel van de voorzieningenrechter biedt het rapport voldoende ondersteuning voor de diagnose alcoholmisbruik in de zin der wet en volgens DSM-5. Anders dan gesteld is de diagnose niet uitsluitend gesteld op basis van het herhaaldelijk rijden onder invloed maar is er daarnaast onder meer sprake van de
discrepantie tussen de verklaringen van [eiser] en het gemeten alcoholgehalte, de discrepantie tussen het gestelde sociale drinkpatroon en de herhaalde aanhoudingen, de eerdere EMA, het eerdere onderzoek, het ontbreken van duurzame gedragsverandering en de inconsistente verklaringen over eerdere abstinentie.
Naar het oordeel van de voorzieningenrechter heeft het CBR geen aanleiding hoeven zien om aan de juistheid van het rapport te twijfelen.
Conclusie en gevolgen
4. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het besluit tot ongeldigverklaring van het rijbewijs van [eiser] in stand blijft. Omdat het beroep ongegrond is, is er geen aanleiding om een voorlopige voorziening te treffen. Aangezien [eiser] geen gelijk krijgen, krijgt hij het griffierecht niet terug en ontvangt hij ook geen vergoeding voor de proceskosten.
Beslissing
De voorzieningenrechter:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om voorlopige voorziening af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. K. Ides, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. A. Landstra, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op
| griffier | voorzieningenrechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak voor zover deze gaat over het beroep, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak voor zover deze gaat over het beroep. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.Tegen deze uitspraak voor zover deze gaat over de voorlopige voorziening staat geen hoger beroep open.
Bijlage voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Artikel 134 Wegenverkeerswet 1994
1.Het CBR stelt zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen vier weken na ontvangst van de bevindingen van de deskundige of deskundigen, de uitslag van het onderzoek vast. Van deze uitslag doet het CBR mededeling aan betrokkene. Indien een of meer deskundigen bij hun bevindingen hebben aangetekend dat inzage daarvan naar hun oordeel kennelijk ernstig nadeel voor betrokkene zou opleveren, deelt het CBR de bevindingen schriftelijk mede aan de door betrokkene aangewezen vertrouwensarts.
2.Het CBR besluit tot ongeldigverklaring van het rijbewijs indien de uitslag van het onderzoek daartoe aanleiding geeft. Bij ministeriële regeling worden de gevallen aangewezen waarin daarvan sprake is.
3.Indien het CBR voornemens is het rijbewijs ongeldig te verklaren, deelt het dit mede aan de houder, tevens onder mededeling van de bevoegdheid van betrokkene om binnen twee weken een tweede onderzoek te verlangen. De aan dit tweede onderzoek verbonden kosten, waarvan de hoogte door het CBR wordt vastgesteld, komen ten laste van betrokkene. De artikelen 132 en 133 alsmede het eerste en het vierde lid van dit artikel zijn van overeenkomstige toepassing. De in de eerste volzin bedoelde mededeling wordt niet gedaan, indien het rijbewijs van de houder inmiddels op grond van artikel 123b ongeldig is geworden.
Artikel 27 Regeling maatregelen rijvaardigheid en geschiktheid 2011
Het CBR besluit tot ongeldigverklaring van het rijbewijs, bedoeld in artikel 134, derde lid, van de wet, indien de uitslag van het onderzoek, respectievelijk de onderzoeken, inhoudt dat betrokkene:
(..);
niet voldoet aan de bij ministeriële regeling vastgestelde eisen met betrekking tot de lichamelijk en geestelijke geschiktheid voor het besturen van een of meer categorieën motorrijtuigen.
Artikel 2 Regeling eisen geschiktheid 2000
De eisen met betrekking tot de lichamelijke en geestelijke geschiktheid tot het besturen van motorrijtuigen worden vastgesteld overeenkomstig de bij deze regeling behorende bijlage.
Bijlage behorende bij de Regeling eisen geschiktheid 2000
Hoofdstuk 8. Psychiatrische stoornissen
8.8.
Misbruik van psychoactieve middelen (zoals alcohol en drugs)
Voor de beoordeling of sprake is van misbruik van psychoactieve middelen is een specialistisch rapport vereist.
Personen die misbruik maken van dergelijke middelen zijn zonder meer ongeschikt.
Indien zij aannemelijk of aantoonbaar zijn gestopt met dit misbruik, dient een recidiefvrije periode van een jaar te zijn gepasseerd voordat zij door middel van een herkeuring - op basis van een specialistisch rapport geschikt - kunnen worden geacht.
Een strenge opstelling van de keurend arts is aangewezen, gezien de gevaren die het gebruik van deze middelen oplevert voor de verkeersveiligheid.
Wetsartikelen in deze uitspraak
- Artikel 130 WVW meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 8:81 Awb meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 8:86 Awb meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 134 WVW meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 27 Regeling maatregelen rijvaardigheid en geschiktheid 2011 meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 2 REG 2000 meer uitspraken over dit artikel
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.