Rechtbank Overijssel, 23 juli 2026

Hierna volgt het vonnis.

Partijen hebben een affectieve relatie gehad waaruit twee minderjarige zoons ([minderjarige] en [minderjarige]) zijn geboren. De kinderen zijn onder toezicht gesteld van Stichting Jeugdbescherming Overijssel (de gecertificeerde instelling; GI), laatstelijk verlengd tot 13 december 2026.

Nadat onder meer [eiser] een aantal keer aangifte van smaad en laster had gedaan, is [gedaagde] in mei 2025 aangehouden en in voorlopige hechtenis genomen.

Op 4 juni 2025 heeft de raadkamer van de rechtbank tegen [gedaagde] een bevel tot gevangenhouding verleend.

Op 23 juli 2025 heeft de raadkamer van de rechtbank de schorsing van de voorlopige hechtenis van [gedaagde] opgeheven wegens overtreding van de schorsingsvoorwaarden.

[gedaagde] heeft daarna diverse uitlatingen gedeeld op diverse sociale media waarmee hij het maximum van € 50.000,- aan dwangsommen als bedoeld in bovengenoemd arrest heeft verbeurd. Deze zijn geïncasseerd.

Op 1 december 2025 heeft de kinderrechter beslist dat [gedaagde] niet langer met het gezag over zijn kinderen is belast. Hiertegen is door [gedaagde] geen hoger beroep ingesteld.

Vanaf februari/maart 2026 heeft [gedaagde] de nieuwe werkgever en collega’s van [eiser] online benaderd en heeft hij ook berichten over de kinderen online geplaatst.

Van [gedaagde] is geen verweer bekend.

[gedaagde] is, hoewel behoorlijk opgeroepen, niet ter zitting verschenen. De voorzieningenrechter stelt vast dat bij het betekenen van de dagvaarding de wettelijke vereisten zijn nageleefd en dat de voorgeschreven termijnen en overige formaliteiten in acht zijn genomen. Daarbij betrekt de voorzieningenrechter dat [eiser] ter zitting heeft toegelicht dat zij conform de aanwijzing van de voorzieningenrechter de dagvaarding ook via e-mail (beveiligd met Zivver) aan [gedaagde] heeft verzonden en dat hij per e-mail aan [eiser] heeft laten blijken dat hij op de hoogte was van de mondelinge behandeling.

De voorzieningenrechter zal daarom verstek verlenen tegen [gedaagde].

De voorzieningenrechter oordeelt dat het spoedeisend belang van [eiser] reeds in voldoende mate voortvloeit uit haar stellingen en de aard van het gevorderde. In het arrest van 21 oktober 2025 heeft het Hof dwangsommen opgelegd en sindsdien is de maximale dwangsom al verbeurd zodat daarmee de financiële prikkel om het arrest na te leven is verdwenen.

Dit betekent dat [eiser] een spoedeisend belang heeft en de vorderingen inhoudelijk beoordeeld worden.

Voor toewijzing van de voorlopige voorziening zoals die door [eiser] wordt gevorderd, moet het in hoge mate waarschijnlijk zijn dat een gelijkluidende vordering in een te voeren bodeprocedure zal worden toegewezen.

Op grond van artikel 139 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) dient de voorzieningenrechter in geval van verstek de vorderingen van [eiser] toe te wijzen, tenzij deze onrechtmatig of ongegrond voorkomen.

De vorderingen komen de voorzieningenrechter niet onrechtmatig of ongegrond voor en zullen worden toegewezen met uitzondering van het volgende.

Onderdeel van de vordering is dat het verbod zich ook uitstrekt over door derden gedane uitingen, voorzover [gedaagde] daar redelijkerwijs invloed op kan uitoefenen. Tijdens de mondelinge behandeling heeft mr. Sent toegelicht dat dat gaat over de situatie wanneer [gedaagde] zijn opvattingen over omgang met de kinderen en de handelswijze van de moeder bespreekt op sociale media, en dat hij daarmee anderen aanzet tot het specifiek benoemen van de kinderen en [eiser].

Nu uit de bij de dagvaarding overgelegde producties niet worden afgeleid dat hier sprake van is, is deze vordering onvoldoende onderbouwd. Weliswaar zijn posts in het geding gebracht waaruit blijkt dat derden reageren op uitlatingen van [gedaagde], maar daaruit kan niet worden afgeleid dat [gedaagde] die derde daartoe heeft aangezet. Dit betekent dat deze vordering zal worden afgewezen.

De voorzieningenrechter constateert dat er deels een overlap zit tussen de verschillende vorderingen waarmee gedragingen van [gedaagde] onder meer dan één verbod zouden kunnen vallen. De voorzieningenrechter benadrukt dat [gedaagde], indien hij na betekening van het vonnis met één gedraging in strijd handelt met meerdere verbodsbepalingen van dit vonnis, hij slechts voor één keer een dwangsom kan verbeuren.

[gedaagde] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

verbiedt [gedaagde], in contact te treden met [eiser] in persoon, per brief, per poststuk, per e-mail of via elk bekend openbaar elektronisch medium waaronder, maar niet beperkt tot de volgende sociale media platforms: X, LinkedIn, TikTok, Blusky, Instagram, Facebook of op welke andere wijze ook, en/of publiek toegankelijke berichten te publiceren over [eiser] en/of beide kinderen [minderjarige] en [minderjarige], tenzij via haar advocaat, tenzij schriftelijk door Jeugdbescherming Overijssel bij de uitvoering van de ondertoezichtstelling en omgangsregeling anders wordt beslist, op straffe van verbeurte van een dwangsom van € 5.000,00 per overtreding met een maximum van € 100.000,00;

verbiedt [gedaagde] om berichten en meningen over [eiser] en/of beide kinderen openbaar te maken via elk bekend openbaar elektronisch medium, waaronder X, LinkedIn, TikTok, Instagram, Facebook en/of YouTube, waarbij [gedaagde] haar noemt bij haar eigen naam, ‘mijn ex’ of ‘de moeder van mijn kinderen’ of op elke andere wijze waaruit de verwijzing naar [eiser] en de kinderen, direct of indirect kennelijk volgt, op straffe van verbeurte van een dwangsom van € 5.000,00 per overtreding met een maximum van € 100.000,00;

verbiedt [gedaagde] foto’s of berichten over zijn kinderen [minderjarige] en [minderjarige] te plaatsen via elk bekend openbaar elektronisch medium waaronder, maar niet beperkt tot de volgende sociale media platforms: X, LinkedIn, TikTok, Blusky, Instagram, Facebook of op welke andere wijze ook, en/of publiek toegankelijke berichten te publiceren, waarbij [gedaagde] dient te begrijpen dat als een medium niet genoemd wordt, het verbod zich ook over dat niet genoemde medium uitstrekt, op straffe van verbeurte van een dwangsom van € 5.000,00 per overtreding met een maximum van € 100.000,00;

verbiedt [gedaagde] tot het plaatsen van alle berichten, video’s en foto’s over – of van zijn kinderen in elke vorm, ook wanneer dit berichten betreffen die zien op het missen van de kinderen, het trots zijn op de kinderen of ieder andere vorm waaruit vooral genegenheid en liefde blijkt, zonder uitdrukkelijke toestemming van [eiser] via elk bekend openbaar elektronisch medium waaronder, maar niet beperkt tot de volgende sociale media platforms: X. LinkedIn TikTok, Blusky, Instagram, Facebook of op welke andere wijze ook, waarbij [gedaagde] tevens dient te begrijpen dat als een medium niet genoemd wordt, het verbod zich ook over dat niet genoemde medium uitstrekt, op straffe van verbeurte van een dwangsom van € 5.000,00 per overtreding met een maximum van € 100.000,00;

gebiedt [gedaagde] om alle berichten/publicaties te verwijderen over [eiser] of over de kinderen op sociale media, waaronder op onder andere X, LinkedIn, Facebook, Instagram, TikTok, Blusky in het algemeen of specifiek gericht aan haar werkgever of haar collega’s en/of iedere andere persoon uit haar (directe) omgeving, waarbij [gedaagde] tevens dient te begrijpen dat als een medium niet genoemd wordt, het gebod zich ook over dat niet genoemde medium uitstrekt, op straffe van verbeurte van een dwangsom van € 5.000,00 per overtreding met een maximum van € 100.000,00 en bepaalt dat [gedaagde] een dwangsom verbeurt van € 5.000,00 voor iedere dag, met een maximum van € 100.000,00 indien [gedaagde] publicaties over of gericht tegen [eiser] of de kinderen niet heeft verwijderd;

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 1.443,02, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.