Uitspraak · Strafrecht

Rechtbank Oost-Brabant, 16 november 2026 – Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan overtreding

ECLI:NL:RBOBR:2026:8262Zaaknummer 01-124151-26

Instantie
Rechtbank Oost-Brabant
Datum uitspraak
16 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
01-124151-26
Rechtsgebied
Strafrecht
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Hoofdwetsartikel
Artikel 5a WVW
Zittingsplaats
's-Hertogenbosch
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan overtreding van artikel 6 WVW. Hij heeft als bestuurder van een motorfiets een ernstig verkeersongeval veroorzaakt door roekeloos te rijden. Het slachtoffer heeft hierdoor zodanig lichamelijk letsel opgelopen dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan. De rechtbank legt op een gevangenisstraf van 3 maanden en een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van 2 jaren. De rechtbank wijst de vordering tot herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling gedeeltelijk toe (90 dagen).

De rechtbank:

- verklaart het ten laste gelegde bewezen zoals hiervoor is omschreven;

- verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij;

Het bewezen verklaarde levert op het misdrijf:

Ten aanzien van feit 1 primair:

overtreding van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994, terwijl de schuld bestaat in roekeloosheid en het een ongeval betreft waardoor een ander lichamelijk letsel wordt toegebracht.

- verklaart verdachte hiervoor strafbaar.

- legt op de volgende straffen:

Ten aanzien van feit 1 primair:

een gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden

en

een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van 2 jaren met aftrek overeenkomstig artikel 179 Wegenverkeerswet 1994.

Herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling (99.000320.25)

- wijst de vordering tot herroeping van de voorwaardelijke invrijheidsstelling gedeeltelijk toe en gelast dat het gedeelte van de vrijheidsstraf dat als gevolg van de toepassing van de regeling voorwaardelijke invrijheidsstelling niet ten uitvoer is gelegd alsnog gedeeltelijk moet worden ondergaan, te weten voor de duur van 90 dagen.

Dit vonnis is gewezen door:

mr. A. Bernsen, voorzitter,

mr. T. Kraniotis en mr. S. van den Akker, leden,

in tegenwoordigheid van mr. N. Slingerland, griffier,

en is uitgesproken op 16 november 2026.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. De tenlastelegging
  2. De formele voorvragen
  3. Het bewijs
  4. De bewezenverklaring
  5. De strafbaarheid van het feit
  6. De strafbaarheid van verdachte
  7. Oplegging van straf.
  8. Herroeping van de voorwaardelijke invrijheidsstelling 99.000320.25
  9. DE UITSPRAAK
  10. De rechtbank:

vonnis

RECHTBANK OOST-BRABANT

Locatie 's-Hertogenbosch

Strafrecht

Parketnummer: 01.124151.26

Datum uitspraak: 16 november 2026

Vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

[verdachte],

geboren te [geboorteplaats] op [1991],

wonende te [adres].

Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 2 november 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie en van hetgeen van de zijde van verdachte/veroordeelde naar voren is gebracht.

De tenlastelegging

De zaak is aanhangig gemaakt bij dagvaarding van 21 oktober 2026.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 4 maart 2026 te Oirschot als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorfiets (merk Aprilia SM, voorzien van het kenteken [kenteken]), daarmede rijdende over de weg, te weten De Loop, zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden door roekeloos, in elk geval zeer, althans aanmerkelijk, onvoorzichtig en/of onoplettend:

- met een motorfiets in een (middels bord G7 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 aangeduide) voetgangerszone te rijden, welke zone verboden is voor gemotoriseerd verkeer en/of

- met zijn motorfiets eenmaal of meerdere malen op het achterwiel te rijden (zijnde het een of meerdere malen maken van een zogenaamde ‘wheelie’) en/of

- met verhoogde snelheid, althans met een hogere snelheid dan ter plaatse verantwoord was, een talud op te rijden en/of in de voetgangerszone te rijden en/of

- niet in staat te zijn het voertuig adequaat te besturen en/of onder controle te houden en/of

- niet voldoende aandacht voor overige verkeersdeelnemers op De Loop te hebben gehad en/of te hebben gehouden en/of

- de door hem, verdachte, bestuurde motorfiets niet gecontroleerd tot stilstand te kunnen brengen binnen de afstand waarover die weg vrij was en/of (vervolgens)

- tegen een voetganger, te weten [slachtoffer], aan te botsen/rijden,

waardoor aan een ander, te weten voornoemde [slachtoffer], zwaar lichamelijk letsel werd toegebracht en/of zodanig letsel dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden ontstond, te weten een hoofdwond, een gebroken rib, meerdere blauwe plekken op beide bovenbenen, een ontsierend litteken op het hoofd en een delier, althans een zodanige verstoring van de geestelijke vermogens waardoor die [slachtoffer] permanent geheugenproblemen heeft opgelopen en hulpbehoevend is geworden;

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 4 maart 2026 te Oirschot opzettelijk zich zodanig in het verkeer heeft gedragen dat de verkeersregels in ernstige mate werden geschonden, door verkeersregels van soortgelijk belang als bedoeld in artikel 5a, eerste lid, onder m Wegenverkeerswet 1994 te overtreden, te weten:

- met een motorfiets in een (middels bord G7 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 aangeduide) voetgangerszone te rijden, welke zone verboden is voor gemotoriseerd verkeer en/of

- met zijn motorfiets eenmaal of meerdere malen op het achterwiel te rijden (zijnde het een of meerdere malen maken van een zogenaamde ‘wheelie’) en/of

- met verhoogde snelheid, althans met een hogere snelheid dan ter plaatse verantwoord was, een talud op te rijden en/of in de voetgangerszone te rijden en/of

- niet in staat te zijn het voertuig adequaat te besturen en/of onder controle te houden en/of

- niet voldoende aandacht voor overige verkeersdeelnemers op De Loop te hebben gehad en/of te hebben gehouden en/of

- het niet gecontroleerd tot stilstand kunnen brengen van de door hem, verdachte, bestuurde motorfiets binnen de afstand waarover die weg vrij was en/of

- het in de richting van een voetganger, te weten [slachtoffer], rijden, welke voetganger in de voetgangerszone liep,

terwijl daarvan levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor een ander te duchten was;

meer subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of

zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 4 maart 2026 te Oirschot als bestuurder van een voertuig (een motorfiets, merk Aprilia SM, voorzien van het kenteken [kenteken]), daarmee rijdende op de weg, te weten De Loop,

- in een (middels bord G7 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 aangeduide) voetgangerszone te rijden, welke zone verboden is voor gemotoriseerd verkeer en/of

- een of meerdere malen op het achterwiel te rijden (zijnde het een of meerdere malen maken van een zogenaamde ‘wheelie’) en/of

- met verhoogde snelheid, althans met een hogere snelheid dan ter plaatse verantwoord was, een talud op te rijden en/of in de voetgangerszone te rijden en/of

- niet in staat te zijn dat voertuig adequaat te besturen en/of onder controle te houden en/of

- niet voldoende aandacht te hebben gehad/gehouden voor overige verkeersdeelnemers op De Loop en/of

- de door hem, verdachte, bestuurde motorfiets niet gecontroleerd tot stilstand heeft kunnen brengen binnen de afstand waarover die weg vrij was en/of (vervolgens)

- in de richting van een voetganger, te weten [slachtoffer], is gereden en tegen hem aan is gebotst, terwijl die voetganger in een voetgangerszone (met daarin meerdere omstanders) liep,

door welke gedraging(en) van verdachte gevaar op die weg werd veroorzaakt, althans kon worden veroorzaakt, en/of het verkeer op die weg werd gehinderd, althans kon worden gehinderd;

De vordering tot gedeeltelijke herroeping van de voorwaardelijke invrijheidsstelling

De zaak met v.i. zaaknummer 99.000320.25 is aangebracht bij vordering van 18 september 2026. Deze vordering heeft betrekking op de herroeping van de voorwaardelijke invrijheidsstelling van 365 dagen van de gevangenisstraf van 11 jaren, opgelegd bij vonnis van de meervoudige kamer van de rechtbank Den Haag van 26 november 2015.

De veroordeelde is op 21 oktober 2021 voorwaardelijk in vrijheid gesteld onder de algemene voorwaarde dat de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit. De proeftijd van de voorwaardelijke invrijheidstelling is tweemaal verlengd, waarvan voor het laatst op 14 oktober 2026 voor een periode van 365 dagen.

De formele voorvragen

Bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat de dagvaarding geldig is. De rechtbank is bevoegd van het ten laste gelegde kennis te nemen en de officier van justitie kan in zijn vervolging worden ontvangen. Voorts zijn er geen gronden gebleken voor schorsing van de vervolging.

Het bewijs

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd het primair ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen te verklaren in die zin is dat sprake is van roekeloos rijgedrag, waardoor het slachtoffer zwaar lichamelijk letsel is toegebracht.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van verdachte heeft volstaan met het voeren van een strafmaatverweer en heeft zich op het standpunt gesteld dat het primair tenlastegelegde roekeloze rijgedrag kan worden bewezen. Door de verdachte is bij gelegenheid van het laatste woord aangegeven dat zijn rijgedrag roekeloos is geweest. Daarnaast heeft de raadsvrouw erop gewezen dat de tweede ‘wheelie’, waarna verdachte tegen het slachtoffer aanreed, niet de bedoeling was. Deze ‘wheelie’ was volgens verdachte het gevolg van het verlies van controle over de motorfiets.

Het oordeel van de rechtbank

De bewijsmiddelen

De door de rechtbank gebruikte bewijsmiddelen zijn uitgewerkt in de aan dit vonnis gehechte bewijsbijlage. De inhoud daarvan dient als hier herhaald en ingelast te worden beschouwd.

Vaststelling op grond van de bewijsmiddelen

Op basis van de bewijsmiddelen stelt de rechtbank vast dat verdachte, als bestuurder van een motorfiets, tegen slachtoffer [slachtoffer] is aangereden. Het slachtoffer liep op dat moment in een voetgangersgebied en verdachte mocht daar niet rijden. Voorafgaand aan het ongeval heeft verdachte twee zogenaamde ‘wheelies’ gemaakt. Het slachtoffer heeft door de aanrijding letsel opgelopen.

Overwegingen van de rechtbank met betrekking tot roekeloosheid Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat de tweede ‘wheelie’ niet de bedoeling was, maar dat hij de controle over de motorfiets verloor en dat hij daardoor tegen het slachtoffer aan is gereden. De rechtbank acht dit deel van de verklaring van verdachte echter niet aannemelijk. Verdachte heeft direct na het ongeval tegen een verbalisant ter plaatse namelijk verklaard dat hij had geprobeerd om een ‘wheelie’ te maken door het gas open te draaien, maar dit niet helemaal was gelukt, waardoor hij zijn rem niet meer goed kon indrukken en tegen het slachtoffer is aangebotst.

Met het maken van ‘wheelies’ – door middel van het opendraaien van het gas van de op de sportstand staande motorfiets – rondom een op dat tijdstip drukbezocht voetgangersgebied heeft de verdachte zich naar het oordeel van de rechtbank roekeloos gedragen. Deze buitengewoon onvoorzichtige gedragingen van de verdachte hebben immers een zeer ernstig gevaar in het leven geroepen, van welk gevaar de verdachte zich bewust was of had moeten zijn.

Verdachte heeft zich met zijn gedragingen welbewust buiten de orde van het normale verkeer geplaatst en daarmee extreme risico’s voor andere verkeersdeelnemers veroorzaakt. Hij leek met zijn gedrag geenszins de bedoeling te hebben op normale wijze aan het verkeer deel te nemen. De rechtbank ziet voor dit oordeel bevestiging in de verklaring van verdachte dat hij de ‘wheelie’ maakte omdat jongeren hem dat vroegen en dat wilden filmen. Verdachte voerde dus als het ware een show op met zijn motorfiets in plaats van op een min of meer normale wijze aan het verkeer deel te nemen.

Overwegingen ten overvloede Ten overvloede overweegt de rechtbank in de eerste plaats dat het gedrag van de verdachte onder het bereik van art. 5a WVW valt. In de tweede plaats merkt de rechtbank – in zoverre ook ten overvloede – op dat zij ook bij het volgen van de verklaring van verdachte – dat de tweede ‘wheelie’ per ongeluk is gegaan – alsnog tot de conclusie was gekomen dat er sprake was van roekeloos rijgedrag.

De rechtbank stelt vast dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan in artikel 5a, eerste lid, WVW genoemde gedragingen, namelijk het met een motorfiets rijden in een voetgangerszone (vgl. sub e), het niet te allen tijde onder controle hebben van de motorfiets en het adequaat kunnen reageren op gebeurtenissen op de weg (sub m). Door zich zo te gedragen in een winkelgebied waar op dat moment veel mensen aanwezig waren, die niet beducht hoefden te zijn op een motorrijder, heeft verdachte de verkeersregels in ernstige mate geschonden. Of hij daarbij bedoeld of onbedoeld de tweede ‘wheelie’ maakte, doet niet af aan het feit dat hij met verhoogde snelheid het voetgangersgebied inreed en daarbij zijn motorfiets niet onder controle had. De rechtbank concludeert dat er door het overtreden van de verkeersregels gevaar was te duchten voor het leven van anderen of van gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor een ander.

Het voorgaande leidt tot de conclusie dat de gedragingen van verdachte moet worden aangemerkt als een overtreding van artikel 5a WVW 1994. Ingevolge artikel 175, tweede lid, van de WVW 1994 is hiermee de schuldgradatie van roekeloosheid gegeven.

Letsel als bedoeld in art. 6 WVW 1994

Het slachtoffer heeft door het ongeval een gebroken rib, meerdere grote blauwe plekken en een hoofdwond opgelopen. Aan de hoofdwond heeft het slachtoffer een permanent litteken overgehouden. Daarnaast heeft het slachtoffer door het ongeval last gekregen van een delier, waardoor hij hulpbehoevend is geworden. Het slachtoffer is niet geopereerd.

De vraag die de rechtbank moet beantwoorden, is of dit letsel in juridische zin kan worden aangemerkt als zwaar lichamelijk letsel. Volgens de rechtspraak van de Hoge Raad moet bij de beoordeling hiervan (in ieder geval) worden gekeken naar de aard van het letsel, de noodzaak en de aard van medisch ingrijpen en het uitzicht op (volledig) herstel.

De rechtbank is van oordeel dat op grond van de bewijsmiddelen, mede gezien het ontbreken van de noodzaak van medisch ingrijpen, niet kan worden vastgesteld dat er sprake is van zwaar lichamelijk letsel. Wel kan worden vastgesteld dat sprake is van zodanig lichamelijk letsel dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan, dat is voor een bewezenverklaring van art. 6 WVW voldoende.

Conclusie

Verdachte heeft zich zodanig gedragen dat sprake is van schuld in de zin van artikel 6 WVW. De schuldgradatie betreft roekeloosheid. Als gevolg van zijn gedraging heeft het slachtoffer zodanig letsel opgelopen dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan.

Gelet op de bewijsmiddelen en hetgeen hiervoor is overwogen, acht de rechtbank het primair ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen.

De bewezenverklaring

Op grond van de feiten en omstandigheden die zijn vervat in de uitgewerkte bewijsmiddelen komt de rechtbank tot het oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte:

Ten aanzien van feit 1 primair:

op 4 maart 2026 te Oirschot als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorfiets (merk Aprilia SM, voorzien van het kenteken [kenteken]), daarmede rijdende over de weg, te weten De Loop, zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden door roekeloos:

- met een motorfiets in een (middels bord G7 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 aangeduide) voetgangerszone te rijden, welke zone verboden is voor gemotoriseerd verkeer en

- met zijn motorfiets meerdere malen op het achterwiel te rijden (zijnde het meerdere malen maken van een zogenaamde ‘wheelie’) en

- met verhoogde snelheid een talud op te rijden en in de voetgangerszone te rijden en

- niet in staat te zijn het voertuig adequaat te besturen en onder controle te houden en

- niet voldoende aandacht voor overige verkeersdeelnemers op De Loop te hebben gehad en gehouden en

- de door hem, verdachte, bestuurde motorfiets niet gecontroleerd tot stilstand te kunnen brengen binnen de afstand waarover die weg vrij was en vervolgens

- tegen een voetganger, te weten [slachtoffer], aan te rijden,

waardoor aan een ander, te weten voornoemde [slachtoffer], zodanig letsel werd toegebracht dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden ontstond, te weten een hoofdwond, een gebroken rib, meerdere blauwe plekken op beide bovenbenen, een ontsierend litteken op het hoofd en een delier, althans een zodanige verstoring van de geestelijke vermogens waardoor die [slachtoffer] geheugenproblemen heeft opgelopen en hulpbehoevend is geworden.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad.

De strafbaarheid van het feit

Het bewezenverklaarde levert op het in de uitspraak vermelde strafbare feit. Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten.

De strafbaarheid van verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. Verdachte is daarom strafbaar voor hetgeen bewezen is verklaard.

Oplegging van straf.

De eis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 4 maanden en een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van 2 jaren. Een kopie van de vordering van de officier van justitie is aan dit vonnis gehecht.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van verdachte heeft erop gewezen dat verdachte door een gevangenisstraf alle stabiliteit in zijn leven zal verliezen. De raadsvrouw heeft de rechtbank verzocht daarmee rekening te houden, zodat verdachte verder kan met het traject om zijn leven op de rit te krijgen.

Het oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de straf die aan verdachte dient te worden opgelegd, heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van het door verdachte gepleegde strafbare feit betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met de persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte. De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

De ernst van het feit

Verdachte heeft als bestuurder van een motorfiets een ernstig verkeersongeval veroorzaakt door roekeloos te rijden. Hij heeft op de parkeerplaats een ‘wheelie’ gemaakt en is daarna omgedraaid en het talud naar het voetgangersgebied opgereden, waar op dat moment veel winkelend publiek liep. Verdachte heeft nog een ‘wheelie’ gemaakt, kreeg zijn motor niet onder controle en is tegen slachtoffer [slachtoffer] aangereden. Het slachtoffer heeft hierdoor vervelend letsel opgelopen. Zo had hij een gebroken rib, blauw plekken en een hoofdwond. Aan de wond heeft het slachtoffer een permanent litteken aan heeft overgehouden. Ook zijn de geestelijke vermogens van het slachtoffer zodanig verstoord dat hij geheugenproblemen heeft. Van een zelfstandige man op leeftijd is hij verworden tot een hulpbehoevende man. Uit de slachtofferverklaring van de schoonzoon van het slachtoffer blijkt dat de gevolgen van het ongeval niet alleen op het slachtoffer zelf maar ook op diens familie een behoorlijke impact hebben.

De persoon van verdachte

Uit de justitiële documentatie van verdachte blijkt dat hij in 2023 een strafbeschikking opgelegd heeft gekregen voor een snelheidsovertreding.

Ter terechtzitting heeft de rechtbank een berouwvolle verdachte gezien, die zijn excuses heeft aangeboden aan de aanwezige familie van het slachtoffer.

De op te leggen straf

Bij haar beslissing over de strafsoort en de hoogte van de straf heeft de rechtbank aansluiting gezocht bij de binnen de rechtspraak ontwikkelde oriëntatiepunten. De oriëntatiepunten dienen als vertrekpunt bij het bepalen van de straf. Roekeloosheid is de zwaarste schuldvorm die de Wegenverkeerswet kent. Er bestaat geen oriëntatiepunt voor het veroorzaken van een ongeval met de schuldgradatie roekeloosheid. Voor de daaronder liggende schuldgradatie (zeer hoge mate van schuld), geldt bij lichamelijk letsel een uitgangspunt van twee maanden gevangenisstraf en één jaar ontzegging van de rijbevoegdheid.

De rechtbank is van oordeel dat er in dit geval niet kan worden volstaan met het opleggen van een andersoortige of geringere straf dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank zal een gevangenisstraf opleggen voor de duur van 3 maanden. Daarnaast zal de rechtbank aan verdachte een ontzegging van de rijbevoegdheid opleggen voor de duur van 2 jaren. Voorzover het rijbewijs van verdachte op grond van artikel 164 WVW ingevorderd of ingehouden is geweest, zal de duur hiervan in mindering worden gebracht op de rijontzegging.

De rechtbank zal hiermee een lichtere straf opleggen dan de door de officier van justitie gevorderde straf, omdat de rechtbank van oordeel is dat de straf die de rechtbank zal opleggen de ernst van het bewezenverklaarde voldoende tot uitdrukking brengt.

Herroeping van de voorwaardelijke invrijheidsstelling 99.000320.25

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie het ter terechtzitting gevorderd de voorwaardelijke invrijheidstelling te herroepen voor een periode van 6 maanden.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft geen verweer gevoerd tegen de vordering van de officier van justitie.

Het oordeel van de rechtbank

De vordering voldoet aan alle wettelijke eisen. Krachtens de wettelijke bepalingen is de rechtbank bevoegd tot behandeling van deze vordering. Uit onderzoek ter terechtzitting zijn geen omstandigheden gebleken die aan de ontvankelijkheid van de officier van justitie in de weg staan. Verder is gebleken dat de veroordeelde zich gedurende de proeftijd aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt. In hetgeen ter terechtzitting aan de orde is gekomen en in de persoon van de veroordeelde, ziet de rechtbank geen aanleiding om niet tot gedeeltelijke herroeping van de voorwaardelijke invrijheidsstelling over te gaan. Gelet op de straftoemeting in de hoofdzaak acht de rechtbank het passend om de voorwaardelijke invrijheidstelling gedeeltelijk te herroepen voor de duur van 90 dagen.

Toepasselijke wetsartikelen

De beslissing is gegrond op de artikelen 6, 175 en 179 van de Wegenverkeerswet 1994.

DE UITSPRAAK

De rechtbank:

- verklaart het ten laste gelegde bewezen zoals hiervoor is omschreven;

- verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij;

Het bewezen verklaarde levert op het misdrijf:

Ten aanzien van feit 1 primair:

overtreding van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994, terwijl de schuld bestaat in roekeloosheid en het een ongeval betreft waardoor een ander lichamelijk letsel wordt toegebracht.

- verklaart verdachte hiervoor strafbaar.

- legt op de volgende straffen:

Ten aanzien van feit 1 primair:

een gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden

en

een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van 2 jaren met aftrek overeenkomstig artikel 179 Wegenverkeerswet 1994.

Herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling (99.000320.25)

- wijst de vordering tot herroeping van de voorwaardelijke invrijheidsstelling gedeeltelijk toe en gelast dat het gedeelte van de vrijheidsstraf dat als gevolg van de toepassing van de regeling voorwaardelijke invrijheidsstelling niet ten uitvoer is gelegd alsnog gedeeltelijk moet worden ondergaan, te weten voor de duur van 90 dagen.

Dit vonnis is gewezen door:

mr. A. Bernsen, voorzitter,

mr. T. Kraniotis en mr. S. van den Akker, leden,

in tegenwoordigheid van mr. N. Slingerland, griffier,

en is uitgesproken op 16 november 2026.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.