Uitspraak · Civiel recht
Rechtbank Oost-Brabant, 28 juli 2026 – Toewijzing loonvordering in kort geding
ECLI:NL:RBOBR:2026:8069Zaaknummer K/4801/12264094
- Instantie
- Rechtbank Oost-Brabant
- Datum uitspraak
- 28 juli 2026
- Publicatiedatum
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- K/4801/12264094
- Rechtsgebied
- Civiel recht
- Procedure
- Kort geding
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 7:625 BW
- Zittingsplaats
- Eindhoven
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Toewijzing loonvordering in kort geding. De kantonrechter oordeelt voorshands dat werkgever onterecht een loonstop heeft opgelegd. Werknemer heeft zijn re-integratie niet belemmerd door een gesprek met de werkgever, zonder de aanwezigheid van een mediatior, te weigeren.
5 De beslissing
De kantonrechter
veroordeelt Avanti om aan [eiseres] gerekend vanaf 2 april 2026 het loon van
€ 2.244,41 bruto per maand te betalen vermeerderd met de wettelijke verhoging daarover volgens de staffel van artikel 7:625 BW en voorts vermeerderd met de wettelijke rente over de maandelijkse loonbedragen telkens vanaf de respectieve data van opeisbaarheid daarvan tot de datum van algehele voldoening;
veroordeelt Avanti om aan [eiseres] te betalen een bedrag van € 298,77 aan buitengerechtelijke kosten;
veroordeelt Avanti in de proceskosten van € 1.142,75, te vermeerderen met de kosten van betekening van het vonnis in het geval het vonnis wordt betekend;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;
wijst het meer of anders gevorderde af.
| Dit vonnis is gewezen door mr. J.T.G. Roovers, kantonrechter, en in het openbaar uitgesproken op 28 juli 2026. |
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK OOST-BRABANT
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Eindhoven
Zaaknummer: 12264094 \ CV EXPL 26-4575
Vonnis in kort geding van 28 juli 2026
in de zaak van
[eiseres] ,
wonende te [woonplaats] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eiseres] ,
gemachtigde: mr. P. Kap,
tegen
AVANTI KAPPERS B.V.,
gevestigd te Helmond,
gedaagde partij,
hierna te noemen: Avanti,
gemachtigde: mr. L.V. Claassens.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding- de conclusie van antwoord- de mondelinge behandeling van 14 juli 2026
2 De feiten
[eiseres] is sinds 1 december 2020 bij Avanti werkzaam op basis van een arbeidsovereenkomst, laatstelijk als topstylist voor 30 uur per week tegen een basisloon van € 2.244,41 bruto per maand.
Op de arbeidsovereenkomst is de cao voor het kappersbedrijf van toepassing. Daarin is onder meer geregeld dat bij ziekte het loon van de werknemer gedurende de eerste 52 weken volledig wordt doorbetaald.
[eiseres] is (laatstelijk) arbeidsongeschikt sinds 1 november 2025. De bedrijfsarts van Arboned heeft [eiseres] in verband daarmee op 22 december 2025 tijdens het spreekuur gesproken. In de Probleemanalyse en advies naar aanleiding daarvan staat dat [eiseres] op dat moment verminderd belastbaar is voor haar werk als gevolg van ziekte.
De beperkingen van [eiseres] zijn als volgt omschreven:
"Mevrouw [eiseres] heeft beperkingen in lopen (loopt met hulpmiddel), traplopen, knielen en hurken, tillen en dragen, duwen en trekken, veel en langdurig reiken, boven schouderhoogte werken. Daarbij heeft ze beperkingen voor werken onder hoge (tijdsdruk), deadlines, stress en grote verantwoordelijkheden. Er is sprake van minder energie, waardoor langdurige inspanning slechts beperkt wordt volgehouden."
Omdat volgens de bedrijfsarts in de beperkingen werkgerelateerde zaken een rol spelen heeft hij [eiseres] en Avanti geadviseerd met elkaar in gesprek te gaan in aanwezigheid van een derde partij zoals bijvoorbeeld een mediator.
[eiseres] en Avanti hebben het advies van de bedrijfsarts opgevolgd en zij hebben daadwerkelijk een mediation gevolgd door elk een afzonderlijk gesprek met de mediator te voeren en een gezamenlijk gesprek. Na dat laatste gesprek is de mediation op 23 februari 2026 geëindigd.
Op 16 maart 2026 heeft [eiseres] opnieuw met de bedrijfsarts gesproken. Op basis daarvan heeft de bedrijfsarts op 18 maart 2026 een Periodieke evaluatie opgesteld waarin staat dat [eiseres] een lichte verbetering van de medische situatie doormaakt maar nog steeds verminderd belastbaar is voor haar werk als gevolg van ziekte. In de evaluatie staat ook:
"Ik begrijp dat er nog geen plan van aanpak is opgesteld. Ik adviseer werkgever en werknemer om samen een plan van aanpak op te stellen. Hiervoor acht ik mevrouw [eiseres] belastbaar. Ik begrijp dat er nog geen oplossing gevonden is voor de werkgerelateerde factoren. Ik adviseer daarom nogmaals aan werkgever en werknemer om mediation in te zetten en te zoeken naar een gezamenlijk gedragen oplossing. [..] Op dit moment is werkhervatting nog niet passend als er geen oplossingen voor de werkgerelateerde factoren omdat dit het herstel niet zal bevorderen."
Op 25 maart 2026 heeft Avanti [eiseres] uitgenodigd voor het voeren van een gesprek zonder mediator op 1 april 2026 over de door de bedrijfsarts gesignaleerde werkgerelateerde problemen. Deze uitnodiging lichtte Avanti als volgt toe:
"Ik ben benieuwd welke werk-gerelateerde problemen jij dan (nog) ervaart, aangezien voor mij onduidelijk is waarop de bedrijfsarts doelt. We zullen hierover op korte termijn met elkaar moeten spreken, zodat we dit hopelijk voor eens en altijd uit de wereld kunnen helpen. Wat mij betreft doen we dat eerst zonder mediator. Dat traject hebben we immers al bewandeld. Het lijkt mij dat we als volwassenen onder elkaar een gesprek moeten kunnen voeren. [..] Afhankelijk van de uitkomst van het gesprek is er altijd nog de optie van een tweede mediationtraject. Laten we eerst maar eens samen gaan praten. Dat zal toch moeten gebeuren, aangezien we ook een plan van aanpak moeten opstellen. Door dit met elkaar te combineren kunnen we twee vliegen tegelijk slaan."
De gemachtigde van [eiseres] heeft Avanti op 27 maart 2026 laten weten dat [eiseres] het voorstel van Avanti afwijst en in plaats daarvan de uitnodiging voor een afspraak bij de mediator graag tegemoetziet. Ook is Avanti gevraagd het plan van aanpak in te vullen en toe te sturen waarna [eiseres] daarop haar visie zal geven.
Partijen hebben in latere correspondentie vastgehouden aan hun eigen standpunt.
Avanti heeft het loon van [eiseres] stopgezet per 2 april 2026.
Op 21 mei 2026 heeft Avanti bij deze rechtbank een verzoek ingediend strekkende tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst met [eiseres] gegrond op (ernstig) verwijtbaar handelen bestaande uit verschillende omstandigheden, waaronder de omstandigheid dat [eiseres] niet met Avanti wil praten over de constatering dat zij in november 2025 tijdens haar ziekte ogenschijnlijk werkzaam was als coach in een sportschool. Daaraan koppelt Avanti diverse verwijten.
3 Het geschil
[eiseres] vordert doorbetaling van loon vanaf 2 april 2026 vermeerderd met wettelijke verhoging ex artikel 7:625 BW en wettelijke rente, afgifte van loonspecificaties, vergoeding van buitengerechtelijke kosten en proceskosten.
[eiseres] legt aan de vordering ten grondslag dat Avanti voor de loonstop ten onrechte een beroep doet op artikel 7:629 lid 2 sub b en d BW, nu zij haar re-integratie niet heeft belemmerd.
Avanti voert gemotiveerd verweer.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.
4 De beoordeling
Het beroep op niet-ontvankelijkheid van [eiseres] wegens het ontbreken van een deskundigenoordeel van UWV faalt. Het is vaste rechtspraak dat de aanwezigheid daarvan niet is vereist bij een in kort geding gevorderde voorlopige voorziening.
Voor toewijzing daarvan is nodig dat [eiseres] daarbij een spoedeisend belang heeft.
De kantonrechter vormt zich een voorlopig oordeel over de vordering aan de hand van de stukken en de mondelinge behandeling. Of de gevraagde voorziening wordt verleend, hangt ook af van de afweging van de belangen van partijen.
Eenvoudige kwesties moeten niet nodeloos ingewikkeld worden gemaakt.
Het gaat in deze zaak naar het voorlopig oordeel van de kantonrechter enkel om de vraag hoe het advies van de bedrijfsarts van 18 maart 2026 moet worden uitgelegd waarna vervolgens aan de orde komt of partijen zich daarnaar juist hebben gedragen.
In beginsel is er dus geen ruimte voor een beoordeling van de juistheid van het advies, tenzij dat zozeer onbegrijpelijk is dat opvolging daarvan niet mag worden verwacht. In alle andere gevallen moet de partij die het niet eens is met het advies een second opinion van een andere bedrijfsarts aanvragen bij UWV. In dit geval is het advies van de bedrijfsarts niet onbegrijpelijk en stelt de kantonrechter vast dat Avanti geen second opinion heeft gevraagd.
De kantonrechter volgt de uitleg van [eiseres] van het advies omdat daarin eenvoudig staat wat er staat: voor het oplossen van de werk gerelateerde factoren, die in de weg staan aan werkhervatting, is het nodig om opnieuw mediation te beproeven. Het mag wellicht voor volwassen mensen redelijk lijken dit eerst over te slaan en pas in tweede instantie als hulpmiddel van stal te halen, maar zo staat het nu eenmaal niet in het advies. Er staat ook niet in dat het wel praktisch zou kunnen zijn om het gesprek over de werk gerelateerde factoren te combineren met overleg over de invulling van het plan van aanpak. Voor de voorstellen van Avanti geldt daarmee dat deze op zichzelf best gedaan mochten worden, maar omdat deze niet overeenkomen met het advies van de bedrijfsarts en [eiseres] ze afwees, mocht Avanti er niet halsstarrig aan vasthouden en de zaak daarmee op de spits drijven. Aan te nemen valt dat de bedrijfsarts er een gegronde reden voor had en heeft om [eiseres] , die naar zijn beoordeling volgens de opgestelde probleemanalyse mede beperkt is door stress, niet zonder de bescherming van een deskundige derde zoals een mediator bloot te stellen aan het voeren van een gesprek met Avanti over een voor haar als beladen ervaren onderwerp. Dat de bedrijfsarts dit onderdeel van het advies niet nader kan en mag verklaren, heeft uiteraard te maken met afscherming van de medische gegevens van [eiseres] . Het is ook daarom dat Avanti daar niet zomaar overheen mag stappen door haar eigen koers te varen. Daarmee miskent Avanti ook nog eens het verschil in machtspositie tussen haar en [eiseres] en laadt zij tenslotte de verdenking op zich dat zij de arbeidsrechtelijke verwijten die zij maakt aan het adres van [eiseres] , die intussen hebben geleid tot het indienen van een verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst, vermengt met de beoordeling van de re-integratieverplichtingen van [eiseres] .
De kantonrechter komt op grond van al deze overwegingen tot de voorlopige conclusie dat [eiseres] haar re-integratie niet heeft belemmerd door een gesprek met Avanti buiten de aanwezigheid van een mediator af te wijzen. Evenmin is het verwijt op zijn plaats dat [eiseres] niet heeft meegewerkt aan het opstellen van een plan van aanpak. Nu de gegronde vrees bestond dat een gesprek daarover door Avanti zou worden gecombineerd met haar behoefte om te spreken over de werk gerelateerde factoren was het begrijpelijk dat [eiseres] heeft voorgesteld overleg over het plan van aanpak schriftelijk af te wikkelen. Niet valt in te zien waarom Avanti die route niet kon bewandelen. [eiseres] is in elk geval steeds bereid geweest daaraan mee te werken, zo is genoegzaam gebleken.
De voorlopige conclusie is dan ook dat er voor Avanti geen gegronde reden is geweest voor het instellen van een loonstop. Daarmee is de loonvordering van [eiseres] toewijsbaar. Gezien de halsstarrige opstelling van Avanti kan de kantonrechter geen billijke grond bedenken om de eveneens gevorderde wettelijke verhoging over het onbetaald gelaten loon af te wijzen of te beperken. Ook de wettelijke rente is toewijsbaar.
Waarom Avanti ook veroordeeld zou moeten worden om op straffe van verbeurte van dwangsommen loonspecificaties af te geven, valt niet in te zien nu [eiseres] in dat opzicht in het verleden geen hiaat kan aanwijzen en daarom te verwachten is dat Avanti de volgens dit vonnis te verrichten loonbetalingen correct zal vergezellen van loonspecificaties.
[eiseres] vordert tenslotte vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten.
De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit). [eiseres] heeft voldoende gesteld en onderbouwd dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht. [eiseres] heeft daarom recht op een vergoeding voor de kosten van die werkzaamheden. Daarom zal een bedrag van € 298,77 worden toegewezen.
Avanti is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiseres] worden begroot op:
| - kosten van de dagvaarding | € | 156,75 | |
| - griffierecht | € | 265,00 | |
| - salaris gemachtigde | € | 577,00 | |
| - nakosten | € | 144,00 | (plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) |
| Totaal | € | 1.142,75 |
5 De beslissing
De kantonrechter
veroordeelt Avanti om aan [eiseres] gerekend vanaf 2 april 2026 het loon van
€ 2.244,41 bruto per maand te betalen vermeerderd met de wettelijke verhoging daarover volgens de staffel van artikel 7:625 BW en voorts vermeerderd met de wettelijke rente over de maandelijkse loonbedragen telkens vanaf de respectieve data van opeisbaarheid daarvan tot de datum van algehele voldoening;
veroordeelt Avanti om aan [eiseres] te betalen een bedrag van € 298,77 aan buitengerechtelijke kosten;
veroordeelt Avanti in de proceskosten van € 1.142,75, te vermeerderen met de kosten van betekening van het vonnis in het geval het vonnis wordt betekend;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;
wijst het meer of anders gevorderde af.
| Dit vonnis is gewezen door mr. J.T.G. Roovers, kantonrechter, en in het openbaar uitgesproken op 28 juli 2026. |
Wetsartikelen in deze uitspraak
Samenhangende uitspraken
- ECLI:NL:RBOBR:2026:8091 (tussenuitspraak)
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.