Uitspraak · Socialezekerheidsrecht
Rechtbank Oost-Brabant, 12 november 2026 – Wht: Verzoek om overname schuld
ECLI:NL:RBOBR:2026:8059Zaaknummer 26/1169
- Instantie
- Rechtbank Oost-Brabant
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- 26/1169
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Socialezekerheidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 6:7 Awb
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Wht. Verzoek om overname schuld. Bestaan en opeisbaarheid van de schuld onvoldoende aannemelijk. Beroep op hardheidsclausule slaagt niet. Schending hoorplicht. Wettelijke rente over dwangsom.
De rechtbank:
- verklaart het beroep tegen betreden besluit I niet-ontvankelijk;
- verklaart het beroep tegen betreden besluit II ongegrond;
- veroordeelt de minister tot het betalen van schadevergoeding in de vorm van wettelijke rente, berekend op de wijze zoals weergegeven onder 13.1;
- wijst het verzoek om schadevergoeding voor het overige af;
- bepaalt dat de minister het griffierecht van € 54 aan eiser moet vergoeden;
- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser in beroep tot een bedrag van € 1.868.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J. Woestenburg, rechter, in aanwezigheid van
drs. J.G.J. van Geesink, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 12 november 2026.
| griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Algemene wet bestuursrecht
Artikel 4:17
1. Indien een beschikking op aanvraag niet tijdig wordt gegeven, verbeurt het bestuursorgaan aan de aanvrager een dwangsom voor elke dag dat het in gebreke is, doch voor ten hoogste 42 dagen.
3. De eerste dag waarover de dwangsom verschuldigd is, is de dag waarop twee weken zijn verstreken na de dag waarop de termijn voor het geven van de beschikking is verstreken en het bestuursorgaan van de aanvrager een schriftelijke ingebrekestelling heeft ontvangen.
Artikel 4:18
Het bestuursorgaan stelt de verschuldigdheid en de hoogte van de dwangsom bij beschikking vast binnen twee weken na de laatste dag waarover de dwangsom verschuldigd was.
Artikel 4:87
1. De betaling geschiedt binnen zes weken nadat de beschikking op de voorgeschreven wijze is bekendgemaakt, tenzij de beschikking een later tijdstip vermeldt.
Artikel 4:98
1. Het verzuim heeft de verschuldigdheid van wettelijke rente tot gevolg overeenkomstig de artikelen 119, eerste en tweede lid, en 120, eerste lid, van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek.
Artikel 4:100
Indien het bestuursorgaan de beschikking tot betaling van een door hem verschuldigde geldsom niet tijdig geeft, is het wettelijke rente verschuldigd vanaf het tijdstip waarop het in verzuim zou zijn geweest indien de beschikking op de laatste dag van de daarvoor gestelde termijn zou zijn gegeven.
Artikel 6:7
De termijn voor het indienen van een bezwaar- of beroepschrift bedraagt zes weken.
Artikel 6:22
Een besluit waartegen bezwaar is gemaakt of beroep is ingesteld, kan, ondanks schending van een geschreven of ongeschreven rechtsregel of algemeen rechtsbeginsel, door het orgaan dat op het bezwaar of beroep beslist in stand worden gelaten indien aannemelijk is dat de belanghebbenden daardoor niet zijn benadeeld.
Artikel 7:3
Van het horen van een belanghebbende kan worden afgezien indien:
c. de belanghebbende heeft verklaard geen gebruik te willen maken van het recht te worden gehoord,
Artikel 7:15
2. De kosten, die de belanghebbende in verband met de behandeling van het bezwaar redelijkerwijs heeft moeten maken, worden door het bestuursorgaan uitsluitend vergoed op verzoek van de belanghebbende voorzover het bestreden besluit wordt herroepen wegens aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.
Wet hersteloperatie toeslagen
Artikel 4.1
2. De geldschulden die worden overgenomen:
a. zijn ontstaan na 31 december 2005;
b. waren voor 1 juni 2021 opeisbaar; en
c. zijn niet voldaan op het tijdstip waarop de aanvraag wordt gedaan.
Artikel 9.1
2. Voor zover toepassing gelet op het belang dat de bepaling beoogt te beschermen, zal leiden tot een onbillijkheid van overwegende aard kan:
a. Onze Minister afwijken van artikel 2.15, 2.15a, 2.15b, 3.13, 4.1, 4.2 of 4.3;
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK OOST-BRABANT
Zittingsplaats 's-Hertogenbosch
Bestuursrecht
zaaknummer: SHE 26/1169
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 12 november 2026 in de zaak tussen
[eiser] , uit [woonplaats] , eiser
(gemachtigde: [gemachtigde] ),
en
de minister van Financiën, de minister
(gemachtigde: mr. J. Rhebergen).
Samenvatting
Deze uitspraak gaat over de afwijzing van eisers aanvraag om een geldschuld op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht) over te nemen. Eiser is het niet eens met de afwijzing. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing in stand kan blijven. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is daarom ongegrond. Eiser heeft wel recht op schadevergoeding, vergoeding van proceskosten en op vergoeding van het door hem betaalde griffierecht. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Onder 2 staat het procesverloop in deze zaak. Onder 3 staan de van belang zijnde feiten. De standpunten van partijen worden onder 4 en 5 benoemd. De redenen voor de beslissing volgen vanaf 6. De rechtbank sluit af met de conclusie, de gevolgen daarvan en de beslissing.
De wettelijke regels die van belang zijn voor deze zaak, staan in de bijlage bij deze uitspraak.
Procesverloop
2. Eiser heeft een aanvraag ingediend voor overname van een geldschuld bij [naam] .
Sociale Banken Nederland (SBN) heeft namens de minister deze aanvraag met het besluit van 7 mei 2025 afgewezen. Eiser heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt.
Met het besluit van 30 januari 2026 (bestreden besluit I) heeft de minister het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard.
Op 4 maart 2026 heeft de minister bestreden besluit I ingetrokken en een nieuwe beslissing op bezwaar genomen (bestreden besluit II). De minister heeft het bezwaar alsnog ontvankelijk en ongegrond verklaard en is bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen de bestreden besluiten I en II.
De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
Eiser heeft nadere stukken ingediend.
De rechtbank heeft het beroep op 27 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Feiten
3. Eiser is erkend als slachtoffer van de toeslagenaffaire. Bij SBN heeft hij een schuld van € 1.011,09 bij [naam] opgegeven, inclusief rente en kosten. SBN heeft bij [naam] informatie over de schuld opgevraagd. [naam] heeft vervolgens (onder andere) de volgende stukken bij SBN ingediend:
- een factuur van 20 juni 2013 aan eiser van € 883,30 (inclusief btw) voor administratieve ondersteuning- en advieskosten;
- een brief van 21 juli 2013 aan eiser met daarin een prestatieoverzicht;
- diverse verzoeken van [naam] aan eiser om het verschuldigde bedrag te betalen;
- een overzicht van 26 maart 2025 van de verrichte werkzaamheden (verbeterd op 7 februari 2026).
De opgave van de schuld heeft geleid tot de besluiten zoals deze staan genoemd onder het kopje ‘Procesverloop’.
[naam] is de handelsonderneming van eisers gemachtigde.
Standpunten van partijen
4. De minister stelt zich op het standpunt dat de schuld niet voor overname in aanmerking komt. Volgens de specificatie van de werkzaamheden hebben de werkzaamheden plaatsgevonden in de periode van 20 juni 2013 tot en met 15 juli 2013. De factuur van 20 juni 2013 omvat dus werkzaamheden die op dat moment nog in de toekomst lagen. Op de factuurdatum was dus nog geen sprake van een daadwerkelijk bestaande en opeisbare vordering. Op de zitting heeft de gemachtigde van de minister daaraan toegevoegd dat hij betwijfelt of de werkzaamheden überhaupt wel hebben plaatsgevonden en de factuur echt is, zodat er nooit een opeisbare vordering is geweest. De minister stelt zich op het standpunt dat er ook geen aanleiding is om de schuld met toepassing van de hardheidsclausule over te nemen. Verder heeft hij het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet geschonden. Eiser heeft volgens de minister ook geen recht op een vergoeding van de in bezwaar gemaakte kosten. Verder is hij van mening dat de hoorplicht in de bezwaarfase niet geschonden is: tijdens een telefoongesprek van 8 januari 2026 heeft eisers gemachtigde aangegeven geen gebruik te willen maken van de mogelijkheid om te worden gehoord.
5. Eiser is het niet met de minister eens en voert kort samengevat het volgende aan. Hij stelt zich op het standpunt dat de schuld voldoet aan de voorwaarden voor overname, die in de Wht worden gesteld. Dat in dit geval de facturatie voorafgaande aan de uitvoering van de werkzaamheden heeft plaatsgevonden, maakt de factuur van 20 juni 2013 volgens eiser niet onbetrouwbaar. Factureren kan op verschillende momenten. De facturatie heeft in dit geval plaatsgevonden direct nadat eiser met de opdracht akkoord is gegaan. Ook beroept hij zich op de hardheidsclausule. Verder voert eiser aan dat de minister in de bezwaarfase de hoorplicht heeft geschonden en dat de bestreden besluiten niet zorgvuldig zijn voorbereid en onvoldoende zijn gemotiveerd. Daarnaast heeft de minister de aan eiser toegekende bestuurlijke dwangsom te laat uitbetaald, zodat hij recht heeft op schadevergoeding in de vorm van wettelijke rente. Tenslotte voert hij aan dat hij recht heeft op schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM).
De redenen voor de beslissing van de rechtbank
Het beroep tegen bestreden besluit I
6. Eiser heeft tegen bestreden besluit I op 17 april 2026 beroep ingesteld. Dit is buiten de termijn van zes weken zoals genoemd in artikel 6:7 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Van een goede reden voor termijnoverschrijding is de rechtbank niet gebleken. Het beroep tegen bestreden besluit I is daarom niet-ontvankelijk. Dit betekent dat de rechtbank aan een inhoudelijke beoordeling van het beroep tegen bestreden besluit I niet toekomt.
De rechtbank zal hierna beoordelen of bestreden besluit II in stand kan blijven.
Komt de schuld voor overname in aanmerking?
7. De rechtbank stelt voorop dat het in deze procedure om een aanvraag van een voor eiser begunstigend besluit gaat. In die situatie ligt het in de eerste plaats op de weg van de eiser om aannemelijk te maken dat aan de voorwaarden voor overname van de schuld is voldaan.
De rechtbank is, in navolging van de minister, van oordeel dat er sprake is van gerede twijfel over de vraag of [naam] daadwerkelijk een opeisbare vordering op eiser heeft. Eiser heeft niet genoeg bewijs aangeleverd om die twijfel weg te nemen. De rechtbank legt dit hieronder uit.
Volgens de factuur van 20 juni 2013 is het bedrag van € 730 (exclusief btw) gebaseerd op een uurtarief van € 12 en 60,8 uur aan verrichte werkzaamheden. Uit de bijbehorende urenspecificaties blijkt dat de werkzaamheden in de periode van 20 juni 2013 tot en met 15 juli 2013 hebben plaatsgevonden. De genoemde werkzaamheden zijn (bijvoorbeeld) handelingen als ‘telefonisch gesprek/onderhandeling met de andere partij’, ‘stop de brief in de envelop en breng naar het postkantoor’ en ‘briefing’. Hierbij wordt benoemd hoe lang deze handelingen hebben geduurd. De rechtbank vindt het onwaarschijnlijk dat vooraf met zo’n precisie kan worden ingeschat welke werkzaamheden zullen worden verricht en ook hoe lang deze zullen duren. Op de zitting heeft eisers gemachtigde naar voren gebracht dat hij vooraf met eiser heeft besproken welke handelingen hij zou verrichten en hoe en welke bedragen hij factureert. Dit is echter niet onderbouwd met bewijsstukken. In dit verband valt het op dat eiser wel een opdrachtbon / overeenkomst van 2 december 2015 van een andere cliënt van [naam] heeft ingediend, maar niet van hemzelf.
Verder blijkt uit de factuur van 20 juni 2013 dat eiser het bedrag van € 883,30 vóór 5 juli 2013 moest betalen. Als wordt uitgegaan van de juistheid van de urenspecificaties, dan heeft [naam] ook na het verstrijken van de betalingstermijn nog werkzaamheden voor eiser verricht, terwijl de factuur niet was voldaan. Dit valt niet te rijmen met de opmerking van eisers gemachtigde (tevens de persoon achter [naam] ) over het risico dat een ondernemer loopt op niet-betaling bij een nog onbekende klant. Dit risico liep [naam] ook, gelet op de wijze van facturering. [naam] heeft echter geen zekerheid vooraf ingebouwd, bijvoorbeeld door eiser om een voorschot te vragen. Dat [naam] eiser nadien nog diverse malen heeft aangemaand om de factuur te betalen, doet aan het voorgaande niet af. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het bestaan en de opeisbaarheid van de gestelde schuld hiermee onvoldoende aannemelijk zijn gemaakt.
De hardheidsclausule
8. De hardheidsclausule als bedoeld in 9.1 van de Wht kan worden toegepast in bijzondere situaties, waarbij toepassing van de bepaling zelf gelet op de ratio ervan onbillijk uitpakt of wanneer sprake is van schrijnende omstandigheden waardoor toepassing van de wettelijke bepaling achterwege moet blijven.[_46208e3b-bcb5-4d7e-91ad-a9083be9b0ad] Of het daarbij gaat om een situatie die door de wetgever in algemene zin is of kan zijn voorzien, is daarbij niet van doorslaggevend belang. Bij schrijnende omstandigheden kan bijvoorbeeld worden gedacht aan serieuze en structurele financiële nood, aan ernstige medische omstandigheden, of aan andere ontwrichtende persoonlijke omstandigheden. Daarbij gaat het niet zozeer om omstandigheden die zich hebben voorgedaan in de periode waarin de toeslagaffaire zich voltrok en die vanzelfsprekend in veel gevallen schrijnend zijn geweest en tot schade kunnen leiden en ook vaak hebben geleid en waarvoor de herstelmaatregelen uit de Wht beogen een oplossing te bieden. Het moet gaan om actuele omstandigheden die samenhangen met (de gevolgen van) een weigering om de schulden over te nemen of te compenseren. Met het toepassen van de hardheidsclausule wordt een uitzondering gemaakt op de gebruikelijke toepassing van de regel. Dat betekent dat degene die er een beroep op doet, in ieder geval inzichtelijk moet maken waar de bijzonderheid of schrijnendheid in zijn of haar situatie uit bestaat, en dit zo concreet mogelijk dient te onderbouwen.
De rechtbank is van oordeel dat met wat eiser naar voren heeft gebracht onvoldoende is gebleken dat in zijn geval sprake is van een onbillijkheid van overwegende aard of een schrijnende situatie zoals hiervoor bedoeld. Eiser heeft medische stukken ingediend waaruit blijkt dat hij al jaren met gezondheidsklachten kampt. Uit deze stukken blijkt echter niet dat deze klachten voortkomen uit de weigering om de schuld over te nemen. Verder blijkt uit de ingediende stukken dat eiser een Ziektewetuitkering ontvangt. Dat hij daardoor in een precaire financiële situatie verkeert, is echter niet gebleken. Daarvoor had eiser meer stukken moeten indienen, waaruit een totaalbeeld van zijn inkomsten en uitgaven blijkt.
In wat eiser heeft aangevoerd heeft de minister daarom geen aanleiding hoeven zien om de hardheidsclausule toe te passen.
De in de bezwaarfase gemaakte kosten
9. Het betoog van eiser dat de minister de door hem in de bezwaarfase gemaakte kosten had moeten vergoeden, slaagt niet. Daarvoor is op grond van artikel 7:15, tweede lid, van de Awb (onder andere) vereist dat het primaire besluit van 7 mei 2025 wordt herroepen. Daarvan is hier geen sprake, omdat het besluit in stand is gebleven en blijft.
De hoorplicht in de bezwaarfase
10. Op grond van artikel 7:3, aanhef en onder c, van de Awb kan van het horen worden afgezien als de belanghebbende heeft verklaard geen gebruik te willen maken van het recht om te worden gehoord. Eiser heeft in de bezwaarfase om een hoorzitting verzocht. Eiser bestrijdt dat hij op 8 januari 2026 heeft verklaard dat hij niet hoeft te worden gehoord. De minister heeft geen stukken laten zien waaruit blijkt dat eiser dit wel heeft verklaard. Dit leidt tot de conclusie dat de minister de hoorplicht heeft geschonden.
De rechtbank zal dit gebrek met toepassing van artikel 6:22 van de Awb passeren, omdat aannemelijk is dat eiser door dit gebrek niet is benadeeld. Eiser heeft zijn standpunten op de zitting namelijk ten volle naar voren kunnen brengen.
Schending motiveringsbeginsel en zorgvuldigheidsbeginsel
11. Het betoog dat de minister deze beginselen heeft geschonden, slaagt niet. De minister heeft in bestreden besluit II naar vermogen uitgelegd waarom de schuld niet voor overname in aanmerking komt. Verder heeft de minister naar vermogen de voor de besluitvorming noodzakelijke gegevens ingewonnen.
Over de dwangsom en de verzoeken om schadevergoeding
12. Eiser heeft verzocht om de door de minister te betalen dwangsom vast te stellen op € 4.326 (drie maal € 1.442). De rechtbank volgt eiser hierin niet. De minister hoefde in deze procedure slechts éénmaal een dwangsom te betalen, namelijk wegens het niet tijdig beslissen op het bezwaar tegen het besluit van 7 mei 2025. De minister heeft dat ook gedaan.
13. Eiser voert wel terecht aan dat de minister aan eiser wettelijke rente had moeten vergoeden, omdat de dwangsom te laat is uitbetaald. De rechtbank licht dit als volgt toe.
Eiser heeft op 7 mei 2025 bezwaar gemaakt tegen het besluit van die datum. Op 28 oktober 2025 heeft eiser bij de minister een ingebrekestelling ingediend. De minister heeft op grond van artikel 4:17, eerste en derde lid, van de Awb vanaf 12 november 2025 een dwangsom verbeurd voor ten hoogste 42 dagen, ten bedrage van € 1.442. De laatste dag waarover de minister een dwangsom heeft verbeurd, is 23 december 2025. Gelet hierop had de minister op grond van artikel 4:18 van de Awb uiterlijk op 6 januari 2026 bij beschikking de hoogte en de verschuldigdheid van de dwangsom moeten vaststellen en had hij op grond van artikel 4:87, eerste lid, van de Awb uiterlijk op 18 februari 2026 de verbeurde dwangsom aan eiser moeten voldoen. Eiser stelt dat dit pas is gebeurd op 19 maart 2026 en de minister bestrijdt dit niet. Op grond van artikel 4:100 van de Awb moet eiser de over de periode van 18 februari 2026 tot 19 maart 2026 de over de dwangsom verschuldigde wettelijke rente aan eiser vergoeden. Ook over dat bedrag is de minister wettelijke rente verschuldigd, tot de dag van de algehele voldoening.
14. Eiser verzoekt ook om een immateriële schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. De rechtbank wijst dit verzoek af, omdat die termijn niet is overschreden. De minister heeft het bezwaarschrift van eiser op 7 mei 2025 ontvangen en de rechtbank doet vandaag uitspraak. De redelijke termijn van in totaal twee jaar voor de afdoening van bezwaar en beroep is dus nog niet verstreken.
Conclusie en gevolgen
15. Het beroep tegen bestreden besluit I is niet-ontvankelijk.
16. Het beroep tegen bestreden besluit II is ongegrond. Dat betekent dat de weigering van minister om de gestelde schuld over te nemen in stand blijft. Vanwege de schending van de hoorplicht moet de minister wel het griffierecht aan eiser vergoeden. Eiser krijgt ook een vergoeding van zijn proceskosten. Deze worden begroot op € 1.868 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor de deelname aan de zitting, waarde per punt € 934). De gevorderde reiskosten komen niet voor vergoeding in aanmerking, omdat het gaat om reiskosten van eisers gemachtigde en niet van eiser zelf.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep tegen betreden besluit I niet-ontvankelijk;
- verklaart het beroep tegen betreden besluit II ongegrond;
- veroordeelt de minister tot het betalen van schadevergoeding in de vorm van wettelijke rente, berekend op de wijze zoals weergegeven onder 13.1;
- wijst het verzoek om schadevergoeding voor het overige af;
- bepaalt dat de minister het griffierecht van € 54 aan eiser moet vergoeden;
- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser in beroep tot een bedrag van € 1.868.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J. Woestenburg, rechter, in aanwezigheid van
drs. J.G.J. van Geesink, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 12 november 2026.
| griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Algemene wet bestuursrecht
Artikel 4:17
1. Indien een beschikking op aanvraag niet tijdig wordt gegeven, verbeurt het bestuursorgaan aan de aanvrager een dwangsom voor elke dag dat het in gebreke is, doch voor ten hoogste 42 dagen.
3. De eerste dag waarover de dwangsom verschuldigd is, is de dag waarop twee weken zijn verstreken na de dag waarop de termijn voor het geven van de beschikking is verstreken en het bestuursorgaan van de aanvrager een schriftelijke ingebrekestelling heeft ontvangen.
Artikel 4:18
Het bestuursorgaan stelt de verschuldigdheid en de hoogte van de dwangsom bij beschikking vast binnen twee weken na de laatste dag waarover de dwangsom verschuldigd was.
Artikel 4:87
1. De betaling geschiedt binnen zes weken nadat de beschikking op de voorgeschreven wijze is bekendgemaakt, tenzij de beschikking een later tijdstip vermeldt.
Artikel 4:98
1. Het verzuim heeft de verschuldigdheid van wettelijke rente tot gevolg overeenkomstig de artikelen 119, eerste en tweede lid, en 120, eerste lid, van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek.
Artikel 4:100
Indien het bestuursorgaan de beschikking tot betaling van een door hem verschuldigde geldsom niet tijdig geeft, is het wettelijke rente verschuldigd vanaf het tijdstip waarop het in verzuim zou zijn geweest indien de beschikking op de laatste dag van de daarvoor gestelde termijn zou zijn gegeven.
Artikel 6:7
De termijn voor het indienen van een bezwaar- of beroepschrift bedraagt zes weken.
Artikel 6:22
Een besluit waartegen bezwaar is gemaakt of beroep is ingesteld, kan, ondanks schending van een geschreven of ongeschreven rechtsregel of algemeen rechtsbeginsel, door het orgaan dat op het bezwaar of beroep beslist in stand worden gelaten indien aannemelijk is dat de belanghebbenden daardoor niet zijn benadeeld.
Artikel 7:3
Van het horen van een belanghebbende kan worden afgezien indien:
c. de belanghebbende heeft verklaard geen gebruik te willen maken van het recht te worden gehoord,
Artikel 7:15
2. De kosten, die de belanghebbende in verband met de behandeling van het bezwaar redelijkerwijs heeft moeten maken, worden door het bestuursorgaan uitsluitend vergoed op verzoek van de belanghebbende voorzover het bestreden besluit wordt herroepen wegens aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.
Wet hersteloperatie toeslagen
Artikel 4.1
2. De geldschulden die worden overgenomen:
a. zijn ontstaan na 31 december 2005;
b. waren voor 1 juni 2021 opeisbaar; en
c. zijn niet voldaan op het tijdstip waarop de aanvraag wordt gedaan.
Artikel 9.1
2. Voor zover toepassing gelet op het belang dat de bepaling beoogt te beschermen, zal leiden tot een onbillijkheid van overwegende aard kan:
a. Onze Minister afwijken van artikel 2.15, 2.15a, 2.15b, 3.13, 4.1, 4.2 of 4.3;
Voetnoten
- Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 12 februari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:456.
Wetsartikelen in deze uitspraak
- Artikel 6:7 Awb meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 7:15 Awb meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 6:22 Awb meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 4:17 Awb meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 4:18 Awb meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 4:87 Awb meer uitspraken over dit artikel
- Artikel 4:100 Awb meer uitspraken over dit artikel
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.