Rechtbank Oost-Brabant, 28 oktober 2026

Het verloop van de procedure volgt uit:

Ten slotte is vandaag vonnis bepaald.

De scheepswerf heeft zich in het verleden beziggehouden met de bouw en reparatie van binnenvaartschepen. Haar bedrijfslocatie is gelegen in de binnenstad van Grave in de voormalige gemeente Grave (inmiddels opgegaan in de gemeente Land van Cuijk). Op 26 september 1995 heeft het college van Gedeputeerde Staten van de provincie Noord-Brabant (hierna: "de provincie") een milieuvergunning voor de activiteiten van de scheepswerf verleend. Op grond van deze vergunning mocht de scheepswerf schepen bouwen met een maximale lengte van 1 10 meter.

Op 16 juli 2010 heeft de Scheepswerf een aanvraag voor een revisievergunning bij de provincie ingediend met als doel schepen met een lengte van maximaal 135 meter (in plaats van 110 meter) te mogen bouwen. De gemeente heeft in een brief van 20 augustus 2010 ten onrechte aan de provincie laten weten dat er mogelijk planologische belemmeringen bestaan voor het toekennen van de revisievergunning. De gemeente ging er namelijk vanuit dat het ging om een uitbreiding van de activiteiten van de scheepswerf. De provincie heeft de revisievergunning vervolgens niet verleend.

1n 2010 is de gemeente begonnen met het voorbereiden van het bestemmingsplan 'Centrum Grave'. Het ontwerpbestemmingsplan is op 28 februari 2012 ter inzage gelegd. Onderdeel hiervan was het voorschrift dat ter plaatse van de werf uitsluitend het aanmeren van schepen tot 110 meter is toegestaan.

Op 1 7 april 2012 is aan de scheepswerf voorlopig surseance van betaling verleend en op 8 mei 2012 is de scheepswerf failliet verklaard.

Op 26 maart 2013 heeft de gemeente het bestemmingsplan 'Centrum Grave' vastgesteld, zónder dat daarin een lengtebeperking was opgenomen.

De onderhavige schadestaatprocedure vormt een vervolg op een eerder doorlopen hoofdprocedure tussen partijen. De curator heeft in 2015 de gemeente in rechte betrokken ter afwikkeling van het faillissement van de scheepswerf. Na het doorlopen van de procedure in eerste aanleg, heeft het hof in het arrest voor recht verklaard dat de gemeente onrechtmatig heeft gehandeld jegens de scheepswerf en aansprakelijk is voor de als gevolg

Partijen verschillen van mening over wat het hof als onrechtmatig handelen heeft beoordeeld in de hoofdprocedure. Omdat dit het uitgangspunt is in deze schadestaatprocedure (welke schade is door dit onrechtmatig handelen veroorzaakt), zal de rechtbank hier eerst een oordeel over geven.

Tussen partijen is niet in geschil dat op basis van het arrest van het hof vaststaat dat de gemeente onrechtmatig heeft gehandeld jegens de scheepswerf door op 28 februari 2012 een ontwerpbestemmingsplan ter inzage te leggen.waarin een voorheen niet bestaande lengtebeperking was opgenomen. Het hof heeft in r.o. 6.17 van zijn arrest overwogen dat deze handelswijze van de gemeente onzorgvuldig en onrechtmatig is geweest tegenover de scheepswerf:

Tussen partijen is wel in geschil of dit ook geldt voor de op 20 augustus 2010 verstuurde brief van de gemeente aan de provincie. Het hof overweegt hierover in r.o. 6.17:

De rechtbank is van oordeel dat het hof de brief van 20 augustus 2010 niet als zelfstandige onrechtmatige daad heeft gezien. Hiervoor is van belang dat de vorderingen van de curator zagen op het ontwerpbestemmingsplan en niet op de brief van 20 augustus 2010. Het hof overweegt in r.o. 6.6:

Het hof heeft weliswaar in r.o. 6.17 overwogen dat de gemeente de provincie een verkeerde voorstelling van zaken heeft gegeven in haar brief van 20 augustus 2010, maar dit betekent niet automatisch dat de gemeente door het versturen van deze brief op dat moment ook onrechtmatig heeft gehandeld. De verkeerde voorstelling van zaken is kennelijk een omstandigheid geweest die het hof heeft meegewogen bij zijn oordeel dat de gemeente op 28 februari 2012 onrechtmatig heeft gehandeld, maar het hof heeft niet geoordeeld dat de brief van 20 augustus 2010 een zelfstandige onrechtmatige gedraging is.

Het voorgaande betekent dat, anders dan de curator meent, op basis van de hoofdprocedure slechts vaststaat dat de gemeente onrechtmatig tegenover de scheepswerf heeft gehandeld vanwege het opnemen van een lengtebeperking in het ontwerpbestemmingsplan van 28 februari 2012. De gemeente is dan ook alleen aansprakelijk voor de hierdoor ontstane schade.

De curator heeft een primaire, subsidiaire en meer subsidiaire schadevergoedingsvordering ingesteld. Hoewel de drie vorderingen op verschillende manieren zijn berekend, zijn ze allemaal gestoeld op de stelling dat de scheepswerf verschillende orders van VRC is misgelopen door de lengtebeperking en daardoor failliet is gegaan. De schade wordt dus telkens anders berekend, maar ziet op dezelfde causaliteit. Het

De rechtbank is van oordeel dat 28 februari 2012 als peildatum voor de schadeperiode geldt, omdat dat de datum is waarop de gemeente onrechtmatig heeft gehandeld (zie r.o. 4.2 tot en met 4.6). In dat kader is het zogenaamde "Project 1973" van belang. Dit project houdt in de bouw van tweemaal twee schepen van 135 meter. De curator meent dat de scheepswerf deze order van VRC is misgelopen door toedoen van de gemeente. Zonder de lengtebeperking van 110 meter had de scheepswerf de order van VRC namelijk kunnen accepteren, aldus de curator. Hier gaat de rechtbank niet in mee. Dat er een door de scheepswerf te accepteren order lag, is namelijk niet komen vast te staan.

De scheepswerf heeft voor Project 1973 op I augustus 2011 een eerste formele offerte uitgebracht aan VRC voor de bouw van twee schepen van 135 meter. Een reactie op deze offerte vanuit VRC ontbreekt in het dossier. In november 2011 volgt een gewijzigde aanvraag van VRC voor de bouw van twee schepen met een optie van twee extra schepen, waarna nog enkele door de scheepswerf uitgebrachte offertes volgen. De laatste offerte dateert van 14 december 2011.

Van belang is dat de scheepswerf op 9 december 2011 het verzoek aan VRC deed om de offerte in december 2011 te tekenen. Dit correspondeert niet met het verhaal van de curator dat het juist de scheepswerf was die de order afhield vanwege de spelende vergunningsproblematiek. De gemeenteraadsvergadering van 13 december 2011 - waarin een gedoogconstructie werd voorgesteld - had toen namelijk nog niet plaatsgevonden. Bovendien was VRC op dat moment nog niet op de hoogte van de lengtebeperking. De bestuurder van de scheepswerf heeft dit namelijk welbewust niet met VRC willen delen. De lengtebeperking is in correspondentie tussen de scheepswerf en VRC dan ook nergens terug te vinden, tegenover VRC heeft de scheepswerf gecommuniceerd de schepen te kunnen bouwen en op verschillende momenten in 2013 op te kunnen leveren. Met andere woorden: de lengtebeperking kon op 9 december 2011 geen rol hebben gespeeld bij het al dan niet accepteren van de offerte door VRC. In de offerte van 14 december 2011, dus na de raadsvergadering, heeft de scheepswerf opnieuw bij VRC het (dringende) verzoek neergelegd om voor het eind van december 201 I (zelfs voor de kerstdagen) mondeling akkoord te geven, zodat de scheepswerf aan de werkzaamheden kon beginnen.

Anders dan de curator stelt, was dus juist VRC aan zet om de offerte van de scheepswerf al dan niet te accepteren. Een reactie van VRC op de laatste offerte van 14 december 20 I I ontbreekt echter. In het dossier is enkel een in een email vervatte verklaring van een tussenpersoon van VRC uit 2016 te vinden, waaruit volgt dat de lengtebeperking "een van de redenen" was om niet met de scheepswerf in zee te gaan. Hoe zich dat verhoudt tot het feit dat VRC in december 2011 (toen zij nog niet op de hoogte was van de lengtebeperking) de offertes van de scheepswerf niet heeft geaccepteerd, heeft de curator niet uit kunnen leggen. De rechtbank heeft [A] (de voormalige bestuurder en eigenaar van de scheepswerf) tijdens de mondelinge behandeling meermaals gevraagd wie de stekker uit het offertetraject heeft getrokken en waarom de order niet is doorgegaan, maar een duidelijk antwoord bleef uit. Omdat de curator geen stukken heeft overgelegd die zien op de periode tussen 14 december 2011 en 28 februari 2012, is onmogelijk vast te stellen waarom de order uiteindelijk niet is doorgegaan.

Gelet op het voorgaande kan de rechtbank op geen enkele manier vaststellen dat er in de tweede helft van 2011 of in 2012 een te tekenen opdracht was waarvan het in de macht van de scheepwerf lag om die al dan niet aan te nemen. VRC was aan zet en zij heeft, ondanks het uitdrukkelijke verzoek van de scheepswerf, niet getekend. Hiermee is niet komen vast te staan dat de onrechtmatige lengtebeperking, opgenomen in het ontwerpbestemmingsplan van 28 februari 2012, heeft gezorgd voor het mislopen van Project 1973. De curator heeft op dit punt evenmin een concreet bewijsaanbod gedaan tot het horen van (medewerkers van) VRC. Dit betekent dat het causaal verband tussen het onrechtmatig handelen van de gemeente en de gevorderde schade niet is komen vast te staan en dat alle vorderingen van de curator moeten worden afgewezen. De rechtbank begrijpt dat dit voor de curator (en vanzelfsprekend ook de scheepswerf) een lastige boodschap is en heeft hier ook begrip voor. De rechtbank moet het echter doen met de stukken die in het dossier aanwezig zijn en op basis van die stukken is geen ander oordeel mogelijk.

Gelet op het voorgaande komt de rechtbank niet toe aan een beoordeling van de overige standpunten. Deze kunnen namelijk niet tot een andere uitkomst leiden.

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

wijst de vorderingen van de curator af,

veroordeelt de curator in de proceskosten van€ 19.639,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met€ 98,00 plus de kosten van betekening als de curator niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis wat de proceskostenveroordeling betreft uitvoerbaar bij voorraad.