Rechtbank Noord-Holland, 15 juni 2026

In deze uitspraak beslist de voorzieningenrechter op het verzoek om een voorlopige voorziening van verzoeker in verband met een opgelegde verblijfsontzegging. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter.

Omdat het verzoek kennelijk ongegrond is doet de voorzieningenrechter uitspraak zonder zitting. Artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dat mogelijk. De voorzieningenrechter legt hierna uit waarom het verzoek kennelijk ongegrond is.

Naar aanleiding van een door verzoeker op [datum], omstreeks 23.50 uur, gepleegde overtreding van artikel 141 van het Wetboek van Strafrecht, te weten openlijke geweldpleging, heeft verweerder met het besluit van 3 mei 2026 verzoeker een verblijfsontzegging opgelegd voor het centrum van Haarlem voor de duur van 12 weken. De verblijfsontzegging is ingegaan op 3 mei 2026 en eindigt op 26 juli 2026. Dat betekent dat het voor verzoeker verboden is om zich in deze periode in het centrum van Haarlem te bevinden, met uitzondering van het openbaar vervoer, voor zover verzoeker in het bezit is van een geldig vervoersbewijs.

Op 29 mei 2026, aangevuld op 5 juni 2028, heeft verzoeker tegen het besluit bezwaar gemaakt en de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen inhoudende dat de werking van het besluit wordt geschorst.

Verweerder heeft op 4 en 8 juni 2026 schriftelijk op het verzoek gereageerd.

De voorzieningenrechter ziet geen aanleiding voor het treffen van een voorlopige voorziening omdat van een spoedeisend belang niet is gebleken en de verblijfsontzegging naar alle waarschijnlijkheid in bezwaar in stand zal kunnen blijven. Daartoe overweegt hij als volgt.

Op grond van artikel 2:75a, eerste lid, van de Algemene plaatselijke verordening gemeente Haarlem (hierna: de APV) kan de burgemeester in het belang van de openbare orde aan degene die de openbare orde verstoort door een of meer, door de burgemeester nader te bepalen, wettelijke bepalingen te overtreden een verbod opleggen zich gedurende een in dat verbod genoemd tijdvak van ten hoogste 12 weken te bevinden op in dat verbod aangewezen plaatsen, waar of in de nabijheid waarvan de genoemde gedragingen hebben plaatsgehad.

Verweerder heeft afdoende gemotiveerd waarom verweerder verzoeker een verblijfsontzegging heeft opgelegd. Artikel 2:75a, eerste lid, van de APV biedt hiervoor de grondslag. Verweerder heeft naar voorlopig oordeel het belang van de verblijfsontzegging zwaarder mogen laten wegen dan het belang van verzoeker om in het centrum van Haarlem te verblijven.

De verblijfsontzegging is opgelegd wegens een ernstige verstoring van de openbare orde in het centrum in Haarlem door verzoeker. Vooralsnog ziet de voorzieningenrechter in wat verzoeker heeft aangevoerd geen aanleiding voor het oordeel dat verweerder in zijn geval niet tot een verblijfsontzegging over had mogen gaan. Verder staat vast dat verzoeker niet woonachtig is in het centrum van Haarlem en dat de school van verzoeker is gevestigd in [plaats] De door verzoeker overgelegde informatie toont tenslotte onvoldoende de noodzaak voor verzoeker aan om zich voor 26 juli 2026 in het centrum van Haarlem te begeven. De verblijfsontzegging is op 3 mei 2026 aangevangen, terwijl het verzoek om een voorlopige voorziening is gedaan op 29 mei 2026. Eerst in een aanvullend schrijven van 5 juni 2026 heeft verzoeker desgevraagd kenbaar gemaakt dat hij stage loopt en dat hij in dat kader hoofdzakelijk werkzaamheden verricht in de omgeving van het centrum van Haarlem. Of dat ook zo is, is niet voldoende aannemelijk gemaakt, laat staan aangetoond. De voorzieningenrechter vermag dan ook niet in te zien dat er voor verzoeker voor het resterende deel van zijn stage in het geheel geen stage-activiteiten gevonden kunnen worden op locaties buiten het centrum van Haarlem. Daarbij neemt de voorzieningenrechter in aanmerking dat het door verzoeker gestelde nadeel voor hem van de verblijfsontzegging een omstandigheid is die is verdisconteerd in aard en karakter van dit besluit en – behoudens uitzonderlijke omstandigheden welke niet zijn gebleken – voor zijn rekening en risico moeten worden gelaten.