Uitspraak · Arbeidsrecht
Rechtbank Noord-Holland, 21 april 2026 – In deze zaak verzoekt de werkgever om ontbinding
ECLI:NL:RBNHO:2026:14069Zaaknummer K/4102/12099463
- Instantie
- Rechtbank Noord-Holland
- Datum uitspraak
- 21 april 2026
- Publicatiedatum
- 2 november 2026
- Zaaknummer
- K/4102/12099463
- Rechtsgebied
- Civiel recht, Arbeidsrecht
- Procedure
- Beschikking
- Uitkomst
- Ontbinding arbeidsovereenkomst
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 6:119 BW
- Zittingsplaats
- Haarlem
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
In deze zaak verzoekt de werkgever om ontbinding van de arbeidsovereenkomst met de werknemer (een vuilnisman). De kantonrechter wijst het verzoek toe, omdat er een redelijke grond is voor ontbinding, te weten verwijtbaar handelen (het structureel onrechtmatig ophalen van afval op een bedrijventerrein). De werknemer krijgt wel de transitievergoeding toegekend. Het tegenverzoek van werknemer tot wedertewerkstelling wordt afgewezen.
6 De beslissing
De kantonrechter:
op het verzoek
ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen met ingang van 1 juni 2026,
veroordeelt de gemeente om aan [verweerder] een transitievergoeding te betalen van € 30.871,19 bruto,
veroordeelt [verweerder] in de proceskosten van € 1.144,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [verweerder] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,
veroordeelt [verweerder] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad[_94e67d9a-1866-4dab-a137-b83c35ff81bd],
wijst het meer of anders verzochte af,
op het tegenverzoek
stelt vast dat de voorwaarde waaronder het verzoek is ingediend niet is vervuld.
Deze beschikking is gegeven door mr. J.J. Dijk en in het openbaar uitgesproken op 21 april 2026.
De griffier De kantonrechter
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK NOORD-HOLLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Haarlem
Zaaknummer / rekestnummer: 12099463 \ AO VERZ 26-22
Beschikking van 21 april 2026
in de zaak van
de publiekrechtelijke rechtspersoon
GEMEENTE LEIDEN
gevestigd te Leiden,
verzoekende partij,
verwerende partij in het tegenverzoek,
hierna te noemen: de gemeente,
gemachtigde: mr. V. Stavleu,
tegen
[verweerder] ,
wonende te [plaats] ,
verwerende partij,
verzoekende partij in het tegenverzoek,
hierna te noemen: [verweerder] ,
gemachtigde: mr. L. van Dijk.
De zaak in het kort
In deze zaak verzoekt de werkgever om ontbinding van de arbeidsovereenkomst met de werknemer (een vuilnisman). De kantonrechter wijst het verzoek toe, omdat er een redelijke grond is voor ontbinding, te weten verwijtbaar handelen (het structureel onrechtmatig ophalen van afval op een bedrijventerrein). De werknemer krijgt wel de transitievergoeding toegekend. Het tegenverzoek van werknemer tot wedertewerkstelling wordt afgewezen.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het verzoekschrift;
- de verwijzingsbeschikking van de rechtbank Den Haag;
- het verweerschrift, met zelfstandig tegenverzoek;
- de aanvullende stukken van de gemeente van 18 maart 2026;
- de mondelinge behandeling van 24 maart 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt. Het verzoek van de gemeente is op deze zitting gelijktijdig behandeld met het verzoek van de gemeente in de zaak tegen [betrokkene 1] (12112517 \ AO 26-28).- de pleitaantekeningen van de gemeente;- de pleitaantekeningen van [verweerder] .
De beschikking is bepaald op vandaag.
2 Feiten
[verweerder] is sinds 1 september 2005 in dienst bij de gemeente. De functie van [verweerder] is Medewerker Inzameling.
[verweerder] heeft als ambtenaar van de gemeente de ambtsbelofte afgelegd. Daarmee heeft hij ook verklaard bekend te zijn met de gedragscode voor ambtenaren van de gemeente en deze als leidraad te zullen hanteren.
Op de arbeidsovereenkomst is het personeelshandboek van de gemeente van toepassing. Daarin zijn onder meer het integriteitsbeleid, de gedragscode en regels over het gebruik van dienstvoertuigen opgenomen. Voor het gebruik van dienstvoertuigen is daarnaast een aanvullende overeenkomst gesloten.
Feitelijk betroffen de werkzaamheden van [verweerder] het inzamelen van afval in de [wijk 1] en de [wijk 2] van Leiden. [verweerder] werkte daarin nauw samen met zijn collega [betrokkene 1] (hierna: [betrokkene 1] ).
Op 17 augustus 2023 heeft een incident plaatsgevonden, naar aanleiding waarvan [verweerder] en [betrokkene 1] uit elkaar zijn gehaald. [verweerder] was het daar niet mee eens. Op 25 augustus 2023 heeft daarover een gesprek plaatsgevonden tussen [verweerder] en zijn leidinggevende, [betrokkene 2] . In het gespreksverslag staat (onder meer):
“(…) Het is besproken dat we gedrag als tijdens het incident 17-8 niet meer willen, en je hebt aangegeven dit te begrijpen. Vanuit het verleden is hier misschien anders mee omgegaan en werd het getolereerd en/of in stand gehouden. [betrokkene 2] [ [betrokkene 2] ] en [betrokkene 3] [ [betrokkene 3] , Manager Inzameling en Reiniging] hebben aangegeven er definitief vanaf te willen. Niet alleen bij jou en [betrokkene 1] , dit geldt voor de hele groep. Dergelijke incidenten kosten ons allemaal teveel, vaak onnodige energie. Daarom hebben we de volgende afspraak met elkaar gemaakt; we gaan gedragsregels met elkaar opstellen (leiden, [betrokkene 1] en jij), “hoe willen we met elkaar omgaan en prettig werken” en deze communiceren we met de werkvloer. Het idee hierachter is dat we ons naar deze regels gedragen en elkaar aanspreken/bijsturen op het moment dat ze niet worden nageleefd. Door deze regels op te stellen en na te leven nemen we afscheid van het “oude” gedrag en geven we duidelijk naar elkaar aan op zoek e zijn naar de samenwerking, minder energie verspillen door gedoe en meer plezier in het werk.”
Op 29 september 2023 heeft de gemeente in overleg met [betrokkene 1] en [verweerder] aanvullende gedragsregels opgesteld.
Op 10 en 13 september 2024 is met [verweerder] gesproken over een alcoholgeur die hij bij zich droeg. [verweerder] is hier vaker op aangesproken, maar heeft steeds ontkend onder invloed van alcohol te zijn geweest.
Met ingang van 18 maart 2025 is [verweerder] vanwege zorgen om zijn fysieke en mentale gesteldheid tewerkgesteld op de milieustraat.
In het voorjaar van 2025 is door één van de planners een melding gedaan over het illegaal legen van containers op een bedrijventerrein aan de [adres] te Leiden door verschillende werknemers, waaronder [verweerder] .
Naar aanleiding van deze melding heeft de gemeentesecretaris een onderzoek gelast, dat is gestart op 22 april 2025.
[verweerder] heeft daarover via WhatsApp aan [betrokkene 4] (medewerker milieustraat) geschreven:
“(…) Wist je dat [betrokkene 5] [ [betrokkene 5] , planner] op non actief is gezet ? Ze gaan een onderzoek in zetten naar illegale containers die geleegd zijn . Zullen [betrokkene 1] [ [betrokkene 1] ] en ik ook op het matje komen maar : wij hebben NOOIT een euro er voor gehad ! We hebben wel een hele berg screenshots van dat [betrokkene 5] aan ons vroeg on bakken te legen op de [adres] . Maar we gaan het zien …”
“Ik heb er nog 20 en [betrokkene 1] minimaal 60 . En ik ga niet opdraaien voor [betrokkene 5] . Ik wist dat het niet klopte , heb het gedaan maar ! Ik ga er niet voor opdraaien dat hij waarschijnlijk geld aan verdiendt heeft”
Op 9 mei 2025 zijn [verweerder] en [betrokkene 1] in afwachting van het onderzoek geschorst.
Op 12 mei 2025 is [betrokkene 5] op staande voet ontslagen. Dit ontslag is in rechte beoordeeld en heeft stand gehouden.
Op 14 mei 2025 heeft in het kader van het onderzoek een gesprek plaatsgevonden met [verweerder] . In het onderzoeksrapport staat daarover: “5.4 verslag van het gesprek met dhr. [verweerder]
Op woensdag 14 mei 2025 heeft een gesprek plaatsgevonden met dhr. [verweerder] ( [verweerder] ) op het Tweelinghuis in Leiden. Daarin geeft [verweerder] het volgende aan:
● dat hij in opdracht van [betrokkene 5] wel eens containers op de [adres] (ter hoogte van nummer 10) leegde. ● [verweerder] geeft aan dat dit adres op de route lag tussen twee wijken in waar hij en [betrokkene 1] voor verantwoordelijk waren, nl. de wijken Professorenbuurt en het NEM wijkje. ● [verweerder] geeft aan dat hij het niet vreemd vond omdat daar (op de [adres] op het bedrijventerrein) ook mensen woonden. ● [verweerder] geeft aan dat al jaren daar bakken geleegd worden, dat het “publiek geheim” was. ● Op de vraag of [verweerder] niet kon weten dat de gemeente daar geen afval hoorde op te halen omdat het een bedrijventerrein is, zegt [verweerder] dat hij er opdracht toe kreeg en dat er ook in Zuidwest bij garageboxen of op de Haarlemmerweg bij garageboxen afval wordt opgehaald. ● [verweerder] geeft aan er nooit iets voor gehad te hebben. [verweerder] geeft aan dat hij in het algemeen geen geld aanneemt, hoogstens een blikje frisdrank. ● [verweerder] geeft aan dat het ophalen van de bakjes op een gegeven moment routine werd en dat hij er verder niet bij stilgestaan heeft of het “in de haak was of niet”. ● [verweerder] geeft verder aan dat hij altijd van [betrokkene 5] opdracht kreeg om de bakken te legen, dat hij verder geen andere opdrachten kreeg, alleen voor de bakjes op de [adres] . ● [verweerder] geeft aan dat deze appjes altijd op zijn privételefoon binnenkwamen en dat ze vergezeld gingen van een aantal emojis met kusjes. [verweerder] geeft aan dat hij de “kusje emoji’s” een beetje vreemd vond en daarom een aantal van deze berichten heeft bewaard (bijlage C). ● Op de vraag waarom [verweerder] nooit gevraagd heeft aan [betrokkene 5] waarom die bakjes daar opgehaald moeten worden, geeft [verweerder] aan dat er een cultuur heerst van horen, zien en zwijgen en verder zegt hij “mijn pakkie aan niet” op de vraag of hij dacht dat [betrokkene 5] er iets voor kreeg. ● [verweerder] bevestigt dat de dochter van [betrokkene 1] op de [adres] heeft gewoond (op het bedrijventerrein), [verweerder] geeft aan dat de dochter achteraan woonde en haar afval in de bedrijfsafvalbak leegde en dat de minicontainers meer vooraan stonden. [verweerder] zegt niet te weten wie die minicontainers gebruikte. ● [verweerder] reageert onduidelijk met antwoorden als “Dat blijkt nu, dat het niet klopte” en “je moet soms meelullen” als hij geconfronteerd wordt met een appgesprek tussen hem en een collega [betrokkene 4], waarin [verweerder] erkent dat hij wist “dat het niet klopte”. (…) ● In datzelfde gesprek geeft [verweerder] aan dat hij nog 20 berichten heeft van [betrokkene 5] , maar tijdens het gesprek kon hij deze niet meer laten zien omdat hij ze misschien wel verwijderd had, iets wat hij regelmatig doet, geeft hij aan.
Bij brief van 14 mei 2025 heeft [verweerder] bezwaar gemaakt tegen de non-actiefstelling.
Op 4 juni 2025 heeft een gesprek plaatsgevonden over ernst van de bevindingen lopende het onderzoek en de meldingen over ongewenst- en pestgedrag. De gemeente heeft tijdens dit gesprek aangegeven dat [verweerder] de grenzen heeft overschreden van wat de gemeente als integer en toelaatbaar gedrag beschouwt, zoals vastgelegd in de gedragscode. De gemeente heeft [verweerder] daarom een vaststellingsovereenkomst aangeboden. [verweerder] heeft dit aanbod afgeslagen.
Op 9 juni 2025 heeft de gemeente het onderzoek afgesloten. In het rapport is een verslag/transcriptie opgenomen van het gesprek dat hierover met [betrokkene 5] is gevoerd. Hij benadrukt meermaals dat hij geen opdracht gaf tot het ophalen van vuil op het bedrijfsterrein, maar dat hij dat aan de betreffende medewerkers vroeg, zodat zij zelf konden kiezen. De Whatsapps die [betrokkene 5] hiervoor verstuurde hadden (veelal) de volgende tekst (17 december 2024, 3 januari 2025): Hoi maatje kan jij alsjeblieft vandaag de bakjes op de [adres] doen? gelardeerd met meerdere kus-emoji’s.
In de conclusie van het onderzoeksrapport staat:
6 Conclusie
Het doel van het onderzoek richtte zich op de vraag of sprake is van het legen van (bedrijfs)afval van eigenaren of gebruikers van bedrijfspanden door medewerkers van I&R mogelijk tegen een gunst of vergoeding.
(…)
Bewijs van een vergoeding voor het legen van de minicontainers door eigenaren of gebruikers van de bedrijfspanden op de [adres] is niet gevonden, dit is altijd lastig omdat dit buiten de zichtbare of geregistreerde administratieve stromen omgaat.
Het is echter duidelijk dat het legen van de minicontainers, ophalen van (bedrijfs)afval op een bedrijventerrein niet tot de werkzaamheden van I&R behoort en het is ook duidelijk dat zowel [betrokkene 5] (als opdrachtgever), maar ook [betrokkene 1] en [verweerder] dit wisten. Dit blijkt uit het gesprek dat leidinggevende met [betrokkene 5] hadden alsook de Whatsapp berichten verstuurd door [betrokkene 5] en uit het Whatsappbericht van [verweerder] waarin hij aangeeft dat hij wist dat het fout was.
De volgende bevindingen zijn opvallend:
- Bijna iedereen die de bakken heeft geleegd op de [adres] geeft aan dit in opdracht te hebben gedaan van [betrokkene 5] en geven ook aan dat het niet gebruikelijk was om (overige) opdrachten van [betrokkene 5] te krijgen.
- [betrokkene 1] en [verweerder] hebben het vaakste de bakken geleegd op de [adres] en de overige medewerkers meestal met [betrokkene 1] of [verweerder] als chauffeur. Van de 79 keer sinds januari 2023 dat er wagens op de [adres] zijn gesignaleerd (en naar aannemelijk daar bakken zijn geleegd) is 63 keer [betrokkene 1] en/of [verweerder] betrokken als chauffeur of bijrijder.
- [betrokkene 1] en [verweerder] geven aan dat de [adres] dichtbij of op hun route lag, maar toch werd in alle gevallen er een opdracht gegeven door [betrokkene 5] om de bakken te legen en was het dus officieel geen onderdeel van hun route of in de planning opgenomen.
- [verweerder] geeft in een Whatsappbericht aan dat hij wist dat het niet klopte.
- De dochter van [betrokkene 1] heeft op de [adres] gewoond en, geven zowel [betrokkene 1] als [verweerder] aan, dat dochter verderop in de straat woonde t.o.v. de minicontainers (wat betekent enkele tientallen meters) en dat zij haar afval niet in de minicontainers, maar in een bedrijfsafvalbak deed die door de eigenaar van het pand ter beschikking is gesteld aan haar. Dat is niet helemaal geloofwaardig, de straat is niet erg lang en dat uitgerekend de vader ( [betrokkene 1] ) in het straatje van zijn dochter de afvalbakken komt legen, kan haast geen toeval zijn.
- Ook is het opvallend dat [verweerder] aangeeft dat hij nog zeker 20 en [betrokkene 1] nog wel 60 appjes heeft van [betrokkene 5] met opdrachten voor de [adres] , maar bij de interviews deze niet meer konden reproduceren (bijlage D). [verweerder] geeft aan dat hij ze misschien wel verwijderd heeft omdat hij regelmatig appjes verwijderd.
(…)”
Partijen hebben mediation betracht, maar dit heeft niet tot een oplossing geleid.
Bij verzoekschriften van 24 december 2025 heeft de gemeente om ontbinding van de arbeidsovereenkomsten van [verweerder] en [betrokkene 1] verzocht.
3 Het verzoek, het verweer en het tegenverzoek
De gemeente verzoekt de arbeidsovereenkomst met [verweerder] te ontbinden, - primair vanwege verwijtbaar handelen (de e-grond), - subsidiair vanwege een verstoorde arbeidsverhouding (de g-grond) en- meer subsidiair vanwege een combinatie van omstandigheden die zodanig zijn dat van de gemeente redelijkerwijs niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren (de i-grond).
De gemeente heeft aan het verzoek ten grondslag gelegd – kort weergegeven – dat [verweerder] (structureel) met gebruikmaking van een dienstvoertuig van de gemeente (bedrijfs)afval heeft opgehaald op de [adres] bij (een) partij(en) van wie het afval niet behoorde te worden ingezameld. Daarmee heeft [verweerder] in strijd gehandeld met de normen van goed ambtenaarschap en goed werknemerschap. Daarnaast heeft [verweerder] verschillende keren ontoelaatbaar (pest- en intimiderend)gedrag (jegens andere medewerkers) vertoond waardoor hij heeft bijgedragen aan een negatieve cultuur en onveilige sfeer op de werkvloer. Ten slotte keerde hij zich tegen zijn leidinggevenden, althans ondermijnde hij hun gezag.
[verweerder] verweert zich tegen het verzoek en stelt dat de verzochte ontbinding moet worden afgewezen. [verweerder] is al bijna 21 jaar bij de gemeente in dienst en heeft altijd goed gefunctioneerd. Hij betwist dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan pesten, informeel leiderschap en/of andere vormen van ongewenst gedrag. Hoewel hij inderdaad containers op de [adres] heeft geleegd, was hij zich er niet van bewust dat dit niet mocht; hij volgde (net zoals andere collega’s) gewoon de instructies van de werkplanner op. Voor het geval de arbeidsovereenkomst toch wordt ontbonden, verzoekt [verweerder] om toekenning van een billijke vergoeding. [verweerder] heeft daarnaast een zelfstandig tegenverzoek tot wedertewerkstelling gedaan.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4 De beoordeling van het verzoek
Het gaat in deze zaak om de vraag of de arbeidsovereenkomst tussen partijen moet worden ontbonden. In het geval van ontbinding moet ook worden beoordeeld of aan [verweerder] een transitievergoeding en een billijke vergoeding moet worden toegekend.
Een arbeidsovereenkomst kan alleen worden ontbonden als daar een redelijke grond voor is. In de wet is bepaald wat een redelijke grond is.[_a64ffaef-27e2-4f54-825d-c32adcf3766e] Ook is voor ontbinding vereist dat herplaatsing van de werknemer binnen een redelijke termijn niet mogelijk is of niet in de rede ligt.[_820e7407-40a9-4604-a054-51ae34bb2e91]
De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden op de e-grond
De gemeente heeft primair aan haar verzoek ten grondslag gelegd dat sprake is van verwijtbaar handelen door [verweerder] . Volgens de gemeente is uit het onderzoek naar het legen van containers op het bedrijventerrein aan de [adres] naar voren gekomen dat [verweerder] in de periode van ruim één jaar in totaal 34 keer op de [adres] is geweest. Ter onderbouwing daarvan verwijst de gemeente naar de overgelegde track & trace gegevens van de vuilniswagens. [verweerder] had moeten weten dat het legen van containers op de [adres] verboden is, aangezien de gemeente al sinds vele jaren geen bedrijfsafval meer ophaalt. Door de containers desondanks te legen, heeft [verweerder] in strijd gehandeld met de binnen de gemeente geldende integriteitsregels en werkinstructies. Dat is (ernstig) verwijtbaar.
[verweerder] heeft aangevoerd dat hij slechts de planning heeft uitgevoerd. Het kwam regelmatig voor dat hij van de werkplanner het verzoek kreeg om buiten zijn standaard route ergens een extra container te legen wanneer hij toch in de buurt was. Het ging daarbij vaker om containers op een bedrijventerrein. De opdracht(en) om containers op de [adres] te legen kwam(en) [verweerder] daarom niet vreemd voor. Bovendien ging het niet echt om bedrijfsafval, maar om huisafval van de bewoners van het bedrijventerrein dat in containers van de gemeente zat. In totaal zijn er meer dan tien medewerkers op de [adres] geweest. [verweerder] heeft er net als zijn collega’s geen kwaad in gezien om de containers te legen. [verweerder] vindt dat hij en zijn collega [betrokkene 1] ten opzichte van de andere collega’s die ook op de [adres] zijn geweest ongelijk worden behandeld en disproportioneel worden gestraft. De omstandigheid dat zij relatief vaak op de [adres] zijn geweest, is volgens hem te verklaren doordat de [adres] vlakbij hun ‘eigen wijk’ (de [wijk 2] ) ligt en zij er (dus) vaak in de buurt waren. Het legen van de containers aan de [adres] is op een gegeven moment een vast onderdeel van de routine van het duo geworden, aldus [verweerder] .
Vaststaat dat [verweerder] veelvuldig afval heeft opgehaald van het bedrijventerrein aan de [adres] , welke locatie niet behoort tot de vaste ronde van [verweerder] . Voor dat bedrijventerrein betalen degenen die daar afval aanbieden, geen afvalstoffenheffing. Indien en voor zover het gaat om huisvuil van bewoners, geldt dat die bewoners illegaal op het bedrijventerrein wonen en dus ook geen afvalstoffenheffing betalen. De gemeente heeft hierdoor kosten gemaakt en opbrengsten gemist. De werkplanner die de opdrachten tot het legen van de betreffende containers heeft gegeven – [betrokkene 5] – is daarvoor op staande voet ontslagen. [verweerder] kan zich niet met succes beroepen op zijn stelling dat hem als ‘uitvoerder’ geen verwijt kan worden gemaakt. Daarmee miskent hij namelijk dat hij als ambtenaar een eigen verantwoordelijkheid heeft om na te gaan of een ontvangen opdracht wel of niet deugt. Dat de gemeente al jaren geen afval meer ophaalt op bedrijventerreinen, was hem bekend. Daarbij is van belang dat de manier waarop de opdrachten werden gegeven (via WhatsApp met veel ‘kus’-emoji’s) op zijn minst opvallend is te noemen en niet past binnen een normale werkplanning Op grond van het personeelshandboek en zijn jarenlange ervaring, wist of in ieder geval had [verweerder] moeten weten dat hij zich had moeten onthouden van het legen van de containers waarvoor de gemeente niet werd vergoed. Bovendien heeft hij in een WhatsApp-bericht aan een collega van de milieustraat laten weten dat hij ‘wist dat het niet klopte’ en dat hij ‘het heeft gedaan’, maar dat hij ‘niet voor [betrokkene 5] [ [betrokkene 5] ] gaat opdraaien’. De stelling van [verweerder] dat hij dit bericht (naar aanleiding van het ingestelde onderzoek en de geruchten over het ontslag van [betrokkene 5] ) in ‘emotie en blinde paniek’ heeft geschreven, maakt de inhoud daarvan niet minder waar.
Van alle medewerkers die op de [adres] zijn gesignaleerd, zijn [verweerder] en [betrokkene 1] daar het vaakst geweest. Dat is enerzijds te verklaren (omdat de [adres] dichtbij hun vaste route ligt), maar brengt anderzijds mee dat juist zij stil hadden moeten staan bij de (on)rechtmatigheid van het legen van de containers. Veel van de in het onderzoek genoemde namen zijn uitzendkrachten of medewerkers die slechts incidenteel (en vaak samen met [betrokkene 1] of [verweerder] die dan als chauffeur fungeerden) op de [adres] zijn geweest. Van hen kan in veel mindere mate worden verwacht dat zij zich van de (on)rechtmatigheid van hun handelen bewust waren. Weliswaar zijn ook de namen van (de vaste medewerkers) [betrokkene 6] en [betrokkene 7] veel naar voren gekomen in het onderzoek, maar ook hun situaties zijn niet vergelijkbaar met die van [betrokkene 1] en [verweerder] : [betrokkene 6] is inmiddels overleden. [betrokkene 7] werkt al geruime tijd op de milieustraat en is blijkens het onderzoek sinds 9 december 2023 niet meer op de [adres] geweest, terwijl [betrokkene 1] en [verweerder] daar tot en met februari 2025 zijn geweest. Van een onrechtmatige ongelijke behandeling is dan ook geen sprake.
De conclusie van het voorgaande is dat [verweerder] zich niet heeft gedragen zoals van hem verwacht had mogen worden. [verweerder] heeft zodanig verwijtbaar gehandeld dat van de gemeente in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Omdat de arbeidsovereenkomst zal worden ontbonden op de e-grond, behoeven de overige aan het ontbindingsverzoek ten grondslag gelegde redenen geen bespreking meer en ligt herplaatsing van [verweerder] niet in de rede.
De transitievergoeding is verschuldigd
Vervolgens moet de vraag beantwoord worden of de gemeente de transitievergoeding aan [verweerder] moet betalen. Uitgangspunt is dat een werknemer recht heeft op een transitievergoeding en daarop alleen uitzondering geldt als het eindigen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werknemer.[_bf6fe5aa-f0fb-4742-a53b-525e2d6e914f] Deze uitzonderingsgrond heeft een beperkte reikwijdte en moet terughoudend worden toegepast.[_7b6f5616-8209-4fe3-a8c2-c545987badda] Uitsluitend in uitzonderlijke gevallen kan hiervan sprake zijn, waarin evident is dat het handelen of nalaten van de werknemer niet slechts als verwijtbaar, maar als ernstig verwijtbaar moet worden aangemerkt. Het verwijtbaar handelen van [verweerder] haalt die hoge drempel niet. Daarvoor zijn de volgende omstandigheden van belang:- niet is komen vast te staan dat [verweerder] een rol heeft gehad in de organisatie van het illegaal legen van de bakken in kwestie: hij handelde op instigatie van [betrokkene 5] :- niet is komen vast te staan dat [verweerder] voor zijn werkzaamheden is betaald of op een andere manier is gecompenseerd;- [verweerder] is bepaald niet de enige medewerker van de gemeente geweest die zich hiermee heeft bezig gehouden;- [verweerder] heeft een lang dienstverband met de gemeente gehad en is ongeschoold.
De gemeente zal worden veroordeeld tot betaling van € 30.871,19 bruto. Dit is het bedrag dat door [verweerder] is verzocht en waartegen de gemeente geen afzonderlijk verweer heeft gevoerd.
Ontbindingsdatum
Omdat geen sprake is van ernstig verwijtbaar handelen van [verweerder] zal het einde van de arbeidsovereenkomst worden bepaald op 1 juni 2026. Dat is de datum waarop de arbeidsovereenkomst bij regelmatige opzegging zou zijn geëindigd, verminderd met de duur van deze procedure.[_8fc123b8-b883-4c6b-8286-d45df3c3c5c2] Er bestaat geen aanleiding om aftrek van de proceduretijd achterwege te laten, aangezien (hierna zal worden overwogen dat) van ernstige verwijtbaarheid aan de zijde van de gemeente geen sprake is.
[verweerder] heeft geen recht op een billijke vergoeding
De kantonrechter ziet geen aanleiding om aan [verweerder] een billijke vergoeding toe te kennen. Een billijke vergoeding kan worden toegekend als de ontbinding van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever.[_3e2980a7-4ba5-47b5-9598-d771e76f3b8f] Dat zal zich alleen voordoen in uitzonderlijke gevallen en als een werkgever de verplichtingen uit de arbeidsovereenkomst in ernstige mate schendt. Bij de beoordeling of de ontbinding het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever, moeten alle omstandigheden van het geval, in onderling verband en samenhang, in aanmerking worden genomen.[_1d7a9dcd-b713-4b22-88a6-25b191a1b782] In dit geval is geen sprake van dergelijk ernstig verwijtbaar handelen of nalaten. Dat wordt als volgt toegelicht.
De stelling van [verweerder] dat de gemeente hem zonder enig bewijs en zonder concrete voorbeelden te noemen ten onrechte beschuldigt van pest- en intimiderend gedrag op de werkvloer en dat hij daarom recht heeft op een billijke vergoeding, slaagt niet. Zelfs als zou worden vastgesteld dat de gemeente op dit punt niet als goed werkgever heeft gehandeld, ontbreekt het causaal verband met de ontbinding. Het gaat bij de (toegewezen) ontbinding van de arbeidsovereenkomst op de e-grond namelijk niet om de bijdrage die [verweerder] wel of niet heeft geleverd aan de (gestelde) cultuur op de werkvloer, maar om het (herhaaldelijk) onrechtmatig ophalen van (bedrijfs)afval waarvoor de gemeente geen vergoeding ontving. Het door de gemeente geuite vermoeden dat [verweerder] daarvoor geld (of een andere vergoeding) zou hebben ontvangen, ligt evenmin aan de ontbinding ten grondslag. Voor zover [verweerder] heeft gesteld dat de gemeente ernstig verwijtbaar heeft gehandeld door hem verantwoordelijk te houden voor het legen van de containers en daarbij (ongeoorloofd) onderscheid te maken tussen [verweerder] en [betrokkene 1] enerzijds en de andere collega’s die op de [adres] zijn geweest anderzijds, heeft de kantonrechter hiervoor al overwogen dat die verwijten ongegrond zijn. Ten slotte heeft [verweerder] zijn stelling dat de gemeente hem geen inzage zou hebben gegeven in stukken en/of het beginsel van hoor- en wederhoor zou hebben geschonden niet (althans onvoldoende) onderbouwd.
De gemeente hoeft geen gelegenheid te krijgen het verzoek in te trekken, omdat aan de ontbinding geen billijke vergoeding wordt verbonden.
De proceskosten komen voor rekening van [verweerder] , omdat [verweerder] overwegend ongelijk krijgt. De proceskosten aan de zijde van de gemeente worden begroot op € 1.144,00 (€ 135,00 aan griffierecht, € 865,00 aan salaris gemachtigde en € 144,00 aan nakosten), plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing.
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
5 De beoordeling van het tegenverzoek
Op het voorwaardelijk zelfstandig tegenverzoek van [verweerder] tot wedertewerkstelling, hoeft niet te worden beslist. De voorwaarde waaronder [verweerder] dat verzoek heeft gedaan, is namelijk niet vervuld omdat hiervoor is beslist dat het ontbindingsverzoek van de gemeente wordt toegewezen.
6 De beslissing
De kantonrechter:
op het verzoek
ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen met ingang van 1 juni 2026,
veroordeelt de gemeente om aan [verweerder] een transitievergoeding te betalen van € 30.871,19 bruto,
veroordeelt [verweerder] in de proceskosten van € 1.144,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [verweerder] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,
veroordeelt [verweerder] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad[_94e67d9a-1866-4dab-a137-b83c35ff81bd],
wijst het meer of anders verzochte af,
op het tegenverzoek
stelt vast dat de voorwaarde waaronder het verzoek is ingediend niet is vervuld.
Deze beschikking is gegeven door mr. J.J. Dijk en in het openbaar uitgesproken op 21 april 2026.
De griffier De kantonrechter
Voetnoten
- Artikel 7:669 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW).
- Artikel 7:669 lid 1 BW.
- Artikel 7:673 lid 7, aanhef en onder c, BW.
- Zie de uitspraak van de Hoge Raad van 8 februari 2019, te vinden op www. rechtspraak.nl, onder nummer ECLI:NL:HR:2019:203 (Woondroomzorg).
- Artikel 7:671b lid 9, onder a, BW.
- Artikel 7:671b lid 9, onder c, BW.
- Zie de uitspraak van de Hoge Raad van 21 januari 2022, te vinden op www.rechtspraak.nl, met nummer ECLI:NL:HR:2022:63 (Juridisch secretaresse).
- Uitvoerbaar bij voorraad betekent dat de veroordelingen in de beschikking uitgevoerd moeten worden, ook als eventueel in hoger beroep wordt gegaan.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.