Rechtbank Noord-Holland, 15 mei 2025

Bij tussenvonnis van 1 februari 2024 (hierna: het tussenvonnis) heeft de kantonrechter de eisende partij in de gelegenheid gesteld zich uit te laten over de (on)eerlijkheid van een beding uit de toepasselijke algemene voorwaarden van de eisende partij. Dit heeft zij gedaan bij akte van 29 februari 2024 (hierna: de akte).

In de akte erkent de eisende partij dat het incassobeding van artikel 13 onder I van de algemene voorwaarden niet voldoet aan de huidige wettelijke regeling. Zij stelt echter dat zij zich in consumentenzaken niet beroept op dit beding maar uitgaat van de dwingendrechtelijke wettelijke regeling. Ook stelt zij dat in de onderhavige zaak gezien de hoogte van de vordering feitelijk geen verschil is tussen het beding en de wettelijke staffel zodat het beding materieel gezien niet als oneerlijk is te beschouwen.

De kantonrechter blijft bij wat in het tussenvonnis is overwogen over de oneerlijkheid van het incassobeding in de algemene voorwaarden (zie r.o. 2.10). Dat de eisende partij zich, zoals zij stelt, in consumentenzaken niet beroept op het beding in de algemene voorwaarden is niet relevant. Het beding moet immers worden beoordeeld naar het moment waarop de overeenkomst is aangegaan en beslissend is daarom niet of en hoe de handelaar het beding heeft toegepast, maar hoe het zou kunnen worden toegepast. Het gaat erom dat de eisende partij op grond van het beding de mogelijkheid heeft meer kosten dan wettelijk is toegestaan in rekening te brengen en dat de bepalingen het evenwicht tussen de rechten en verplichtingen van partijen aanzienlijk kunnen verstoren. De kantonrechter vernietigt daarom het beding in artikel 13 onder I van de algemene voorwaarden. Er bestaat dan ook geen recht op de gevorderde wettelijke vergoeding.

De gevorderde hoofdsom van € 506,65 en rente zijn toewijsbaar, omdat deze vorderingen de kantonrechter niet onrechtmatig of ongegrond voorkomen. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten zijn gelet op het voorgaande niet toewijsbaar.

Artikel 13 onder I van de algemene voorwaarden ziet ook op de proceskosten. Voor zover de eisende partij op grond van dit beding aanspraak kan maken op gerechtelijke kosten die boven het liquidatietarief uitkomen, is dit beding oneerlijk. Dit heeft echter geen gevolg voor de proceskostenveroordeling in deze procedure, omdat de (kanton)rechter op grond van de artikelen 237 en 242 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering ertoe gehouden is om de (grotendeels) in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten te veroordelen en deze proceskosten niet lager mogen worden vastgesteld dan het liquidatietarief

De gedaagde partij wordt in het ongelijk gesteld en zal daarom in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten voor de genomen akte blijven echter voor rekening van de eisende partij, omdat het aan haarzelf te wijten is dat het nodig was deze akte op te stellen.

veroordeelt de gedaagde partij tot betaling aan de eisende partij van € 500,00 te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 25 oktober 2023 tot aan de dag van de gehele betaling;

verklaart de veroordelingen in dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;