Uitspraak · Civiel recht
Rechtbank Midden-Nederland, 4 november 2026 – Vordering tot voortzetting van de huurovereenkomst afgewezen
ECLI:NL:RBMNE:2026:8088Zaaknummer 12131798 \ UC EXPL 26-2073
- Instantie
- Rechtbank Midden-Nederland
- Datum uitspraak
- 4 november 2026
- Publicatiedatum
- 17 november 2026
- Zaaknummer
- 12131798 \ UC EXPL 26-2073
- Rechtsgebied
- Civiel recht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 7:268 BW
- Zittingsplaats
- Utrecht
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Vordering tot voortzetting van de huurovereenkomst afgewezen; eiser woonde niet duurzaam samen met huurder; gevorderde ontruiming in reconventie wordt (voorwaardelijk) toegewezen.
5 De beslissing
De kantonrechter
in conventie
wijst de vordering van [eiser] af,
veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 217,50, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad,
in reconventie
veroordeelt [eiser] – onder de voorwaarde dat dit vonnis onherroepelijk is geworden – tot ontruiming van de woning aan de [adres] ( [postcode] ) in [plaats] binnen twee weken na de betekening van dit vonnis met alle daarin aanwezige personen en zaken, voor zover die aan hem toebehoren en niet aan Woonin, en om de woning met afgifte van de sleutels geheel ter vrije beschikking van Woonin te stellen,
veroordeelt [eiser] in de kosten van de procedure, aan de zijde van Woonin gevallen, tot op heden begroot op nihil,
in conventie en in reconventie
wijst het meer of anders gevorderde af.
| Dit vonnis is gewezen door mr. F.H. Charbon en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026. |
61312
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Utrecht
Zaaknummer: 12131798 \ UC EXPL 26-2073
Vonnis van 4 november 2026
in de zaak van
[eiser] ,
wonende in [woonplaats] ,
eisende partij in conventie,
verwerende partij in reconventie,
hierna te noemen: [eiser] ,
gemachtigde: mr. R. van Veen,
tegen
STICHTING WOONIN,
gevestigd in Utrecht,
gedaagde partij in conventie,
eisende partij in reconventie,
hierna te noemen: Woonin,
gemachtigde: mr. H.A.J. van Rens.
1 De procedure
De kantonrechter heeft de volgende stukken ontvangen:
- de dagvaarding van 17 februari 2026, met producties, - de conclusie van antwoord in conventie en van eis in reconventie, met producties, - de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald,
- de aanvullende productie van [eiser] .
De mondelinge behandeling vond plaats op 16 september 2026. [eiser] was daarbij aanwezig met gemachtigde mr. R. van Veen. Namens Wooning was [A] ( [functie] ) aanwezig met gemachtigde mr. H.A.J. van Rens. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat er is besproken.
De kantonrechter heeft vervolgens bepaald dat vandaag uitspraak wordt gedaan.
2 De kern van de zaak
[eiser] woont in een woning van Woonin aan de [adres] in [plaats] . De huurder van de woning (mevrouw [B] , hierna ‘ [B] ’) is op [2025] overleden. [eiser] vindt dat hij de huurovereenkomst die [B] met Woonin had mag voortzetten, omdat volgens hem sprake was van een duurzame gemeenschappelijke huishouding tussen hem en [B] . Woonin betwist dit en vordert dat [eiser] de woning ontruimt. De kantonrechter wijst de vordering van [eiser] af, omdat niet is gebleken dat hij duurzaam met [B] samenwoonde. De ontruimingsvordering van Woonin wordt daarom (voorwaardelijk) toegewezen.
3 De achtergrond van de zaak
Op 1 december 1987 is een huurovereenkomst voor de woning aan de [adres] gesloten tussen (een rechtsvoorgangster van) Woonin en [C] en [D] als huurders. Op 7 oktober 1999 heeft [B] zich ook ingeschreven op dit adres. Zij had een relatie met [D] . [D] is in [2014] overleden. [B] bleef daarna in de woning wonen met [C] . In 2015 heeft zij verzocht om medehuurderschap. Dat verzoek is toen afgewezen.
[eiser] is in oktober 2015 met zijn echtgenote, de dochter van [B] , in de woning komen wonen. Op dat moment woonden [B] en [C] ook nog in de woning. Na het overlijden van zijn echtgenote in september 2016 is [eiser] in de woning blijven wonen. Uit het BRP volgt dat [eiser] zich op 29 oktober 2019 op het adres van de woning heeft ingeschreven. [C] heeft zich in oktober 2022 uitgeschreven van het adres. In februari 2023 heeft de bewindvoerder van [B] en [C] aan Woonin verzocht om [B] medehuurder te maken en toestemming gevraagd voor de inwoning van [eiser] . Woonin heeft op 6 april 2023 per brief toestemming verleend dat [B] medehuurder van de woning werd en eveneens per brief onder voorwaarden toestemming gegeven voor de inwoning van [eiser] . In de brief staan als voorwaarden onder meer opgenomen dat [C] zijn hoofdverblijf in de woning moet houden, dat [eiser] geen huurrechten krijgt en dat [eiser] de woning moet verlaten als de huurovereenkomst met [C] beëindigd wordt. Woonin was naar eigen zeggen er niet van op de hoogte dat [C] de woning op dat moment reeds had verlaten en [eiser] al in de woning woonde.
Enige tijd daarna heeft [C] de huur opgezegd en heeft Woonin per brief op 27 juli 2023 bevestigd dat [B] de huurovereenkomst per 20 juli 2023 voortzet. Vanaf dat moment was [B] de enige contractuele huurder van de woning. Op [2025] is [B] overleden. Na haar overlijden heeft Woonin op 4 december 2025 per brief aan ‘de erven van [B] ’ laten weten dat de huurovereenkomst van rechtswege eindigt op 31 december 2025 en dat de woning uiterlijk op die datum moet worden ontruimd. Deze brief is gestuurd naar de [adres] . Op dezelfde datum is ook aan [eiser] een brief gestuurd met dezelfde inhoud en daarnaast is in de brief expliciet vermeld dat [eiser] als inwoner geen recht heeft op de woning en verwijst Woonin naar de verleende toestemming tot inwoning onder voorwaarden van 6 april 2023.
[eiser] vordert in deze procedure dat hij de huurovereenkomst die [B] met Woonin had mag voortzetten, omdat volgens hem sprake was van een duurzame gemeenschappelijke huishouding tussen hem en [B] . Woonin is het daar niet mee eens en vordert dat [eiser] de woning ontruimt.
4 De beoordeling
in conventie en in reconventie
Gelet op de samenhang tussen de vordering in conventie en de vordering in reconventie beoordeelt de kantonrechter deze vorderingen hieronder gezamenlijk.
Duurzame gemeenschappelijke huishouding
In deze zaak gaat het om de vraag of [eiser] de huur mag voortzetten nu [B] is overleden. Op grond van artikel 7:268 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek (BW) kan de persoon die in de woonruimte van de overleden huurder zijn hoofdverblijf heeft én met de overleden huurder een duurzame gemeenschappelijke huishouding heeft gehad, binnen zes maanden na het overlijden van de huurder vorderen dat hij de huur voortzet. Op grond van artikel 7:268 lid 3 BW wijst de rechter de vordering in ieder geval af als:
a. a) [eiser] niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij aan de hiervoor genoemde vereisten voldoet,
b) [eiser] financieel gezien onvoldoende waarborg biedt voor het op tijd betalen van de huur, en/of
c) [eiser] niet een huisvestingsvergunning overlegt als die nodig is.
[eiser] draagt de stelplicht van het bestaan van een duurzame gemeenschappelijke huishouding. Bij de vraag of sprake is van een duurzame gemeenschappelijke huishouding, moeten alle omstandigheden van het geval in onderling verband worden gewogen. Dat betekent dat de kantonrechter niet alleen kijkt naar één enkele factor, maar naar het totaalbeeld. Daarbij zijn zowel objectieve omstandigheden, zoals de duur en de feitelijke inrichting van de gezamenlijke huishouding, als subjectieve omstandigheden, zoals de bedoeling van de betrokkenen ( [eiser] en [B] ), van belang. Pas als al die omstandigheden samen worden beoordeeld, kan worden vastgesteld of er sprake is (geweest) van een duurzame gemeenschappelijke huishouding.
De vordering van [eiser] wordt afgewezen
Hoofdverblijf
Tijdens de mondelinge behandeling is naar voren gekomen dat partijen het erover eens zijn dat [eiser] op dit moment zijn hoofdverblijf heeft in de woning, zodat de kantonrechter hiervan uitgaat.
De kantonrechter gaat ervan uit dat [eiser] al sinds 2015 zijn hoofdverblijf heeft in de woning. Hij heeft dit namelijk voldoende onderbouwd met de overgelegde stukken en verklaringen.
Financiële waarborg
Woonin en [eiser] zijn het erover eens dat [eiser] op financieel vlak voldoende waarborg biedt voor het op tijd kunnen betalen van de huur.
Gemeenschappelijke huishouding
Van een gemeenschappelijke huishouding is doorgaans sprake wanneer woonkosten en/of kosten van levensonderhoud worden gedeeld, huishoudelijke taken gezamenlijk worden uitgevoerd, gezamenlijk huisinrichting of gebruiksvoorwerpen worden aangeschaft, gewoonlijk gezamenlijk wordt gegeten, vrije tijd gezamenlijk wordt doorgebracht en/of de huishouding wederkerig is. Ten aanzien van het bestaan van de gemeenschappelijke huishouding geldt voor de ‘samenwoner’ ( [eiser] ) een verzwaarde stelplicht, in die zin dat voldoende concrete feiten en omstandigheden over de gestelde gemeenschappelijke huishouding moeten worden aangevoerd.
De kantonrechter is van oordeel dat [eiser] voldoende heeft aangevoerd om aannemelijk te maken dat hij met [B] een gemeenschappelijke huishouding had. De kantonrechter overweegt dat de gemeenschappelijke huishouding tussen [eiser] en [B] in ieder geval vanaf juli 2023 bestond, toen [B] de enige huurder van de woning was na het vertrek van [C] .
[eiser] heeft bankafschriften overgelegd waaruit blijkt dat hij tot aan het overlijden van [B] meebetaalde aan de huur. Dit begon met € 80,00 per maand en vanaf december 2023 betaalde hij € 180,00 per maand mee. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [eiser] ook naar voren gebracht dat hij de maandelijkse kosten voor gas en licht (bij Eneco) betaalde. Uit de brief van de bewindvoerder van [B] in combinatie met de verklaring van de moeder van [eiser] volgt dat [eiser] ook de kosten voor Ziggo en regelmatig de weekboodschappen van hem en [B] betaalde. Daarnaast heeft [eiser] op de mondelinge behandeling toegelicht dat hij spullen voor in het huis heeft gekocht, zoals een salontafel en een wasmachine. Woonin heeft hiertegen aangevoerd dat [eiser] veel betaalde aan de gezamenlijke huishouding. Voor zover Woonin hiermee heeft bedoeld dat [eiser] meer betaalde dan [B] en dat daarom geen sprake was van wederkerigheid, klopt dit naar het oordeel van de kantonrechter niet. Een gelijke verdeling is namelijk niet vereist voor het aannemen van een gemeenschappelijke huishouding.
Daarbij komt dat [eiser] heeft gesteld dat [B] op de dagen dat [eiser] naar zijn werk moest altijd zijn brood smeerde en het avondeten kookte. Daarnaast aten [eiser] en [B] elke dag samen en [eiser] hielp met huishoudelijke taken zoals het in- en uitruimen van de vaatwasser en het doen van de was. Uit de verklaring van de werkgever van [eiser] blijkt verder dat hij zijn middagpauze gebruikte om voor ‘thuishulp’ bij [B] langs te gaan en dat zijn werktijden in samenspraak met zijn werkgever waren aangepast zodat hij dit dagelijks kon doen. De verklaringen van de moeder van [eiser] , [C] en de beste vriendin van zijn overleden echtgenote ( [E] ) onderschrijven daarnaast de stellingen van [eiser] dat hij en [B] de vaste lasten deelden, samen voor het huishouden zorgden en elke dag samen aten. [E] heeft ook verklaard dat zij nog regelmatig bij [eiser] en [B] thuis langsging. Dit duidt erop dat [eiser] en [B] soms ook samen sociale contacten onderhielden. Dit alles heeft Woonin niet voldoende betwist.
Duurzaamheid
De kantonrechter is echter van oordeel dat niet gebleken is dat de samenwoning van [eiser] met [B] blijvend en op de toekomst gericht was en dus als duurzaam aan te merken was. Dat betekent dat [eiser] niet aan de vereisten voldoet om de huur voort te zetten. De vordering van [eiser] wordt daarom afgewezen.
Voor het aannemen van duurzaamheid is nodig dat sprake is van een duurzame samenlevingsvorm, waarbij [eiser] en [B] de bedoeling hadden om blijvend en met een op de toekomst gerichte verwachting gezamenlijk een huishouden te voeren. Het duurzame karakter van de samenwoning tussen [eiser] en [B] ontbreekt naar het oordeel van de kantonrechter allereerst omdat uit de stellingen van [eiser] blijkt dat hij en zijn echtgenote vanwege woningnood ervoor hebben gekozen om bij [B] te gaan wonen. Dit duidt erop dat het samenwonen puur een praktische oplossing voor [eiser] was en niet dat [eiser] en [B] toen de bedoeling hadden om voor altijd een gezamenlijk huishouden te voeren.
Na het overlijden van zijn echtgenote is [eiser] naar eigen zeggen bij [B] blijven wonen om zorg aan haar te verlenen. Dit wijst meer op mantelzorg. Bij mantelzorg ontbreekt de duurzaamheid doorgaans, omdat er dan samen wordt gewoond vanuit praktische zorgredenen en er sprake is van een tijdelijke situatie. De stelling van [eiser] dat hij zijn echtgenote had beloofd om altijd voor haar moeder te zorgen brengt, hoe lovenswaardig ook, niet automatisch mee dat [eiser] voor altijd samen moest en wilde blijven wonen met [B] , ook als hij bijvoorbeeld opnieuw een affectieve relatie zou krijgen. Zorg aan [B] had [eiser] ook kunnen verlenen terwijl hij in een andere woning woonde. [eiser] heeft daarnaast niet onderbouwd wat de noodzaak van de mantelzorg aan [B] was en wat die zorg inhield.
Al met al is de kantonrechter van oordeel dat er in deze zaak onvoldoende aanknopingspunten zijn om te kunnen oordelen dat er sprake was van een tussen [eiser] en [B] bestaande gemeenschappelijke huishouding met een duurzaam karakter.
Huisvestingsvergunning
Er is geen discussie over dat de woning waar [eiser] nu woont een sociale huurwoning is, waarvoor een huisvestingsvergunning nodig is. Vast staat dat [eiser] geen huisvestingsvergunning heeft overgelegd. [eiser] heeft wel een huisvestingsvergunning aangevraagd, maar deze is geweigerd door de gemeente omdat [eiser] geen huurovereenkomst heeft en ook geen bereidheidsverklaring van Woonin kan laten zien. In dit kader heeft Woonin onbetwist gesteld dat [eiser] niet in aanmerking komt voor een huisvestingsvergunning voor deze woning, omdat niet wordt voldaan aan de passendheidscriteria uit de Huisvestingsverordening gemeente Utrecht. De 4-kamerwoning met een oppervlakte van meer dan 60m2 is op basis van de passendheidscriteria geschikt voor drie of meer personen en [eiser] is alleenstaand. Daarnaast valt [eiser] buiten de inkomenscategorie die op basis van de huisvestingsverordening voorrang krijgt op dit soort woningen.
Ook omdat [eiser] geen huisvestingsvergunning heeft overgelegd, en evenmin is gebleken dat hij daarvoor in aanmerking komt, moet de kantonrechter op grond van artikel 7:268 lid 2 sub c BW de gevorderde voorzetting van de huurovereenkomst afwijzen.[_573adc3c-226c-4251-a055-ebdd339cc8ea]
De ontruiming wordt voorwaardelijk toegewezen
Aangezien de vordering van [eiser] in conventie wordt afgewezen, is voldaan aan de voorwaarde waaronder de tegenvordering van Woonin is ingesteld.
De tegenvordering wordt hieronder behandeld.
Woonin vordert ontruiming omdat [eiser] volgens haar zonder recht of titel in de woning verblijft, maar dit is onjuist. [eiser] ontleent aan artikel 7:268 lid 2 BW het recht om de woning te gebruiken totdat onherroepelijk op zijn vordering tot het voortzetten van de huur is beslist. Van een onherroepelijke beslissing is nog geen sprake omdat [eiser] nog hoger beroep kan instellen tegen deze beslissing. Zolang het huurrecht nog wordt voortgezet is er geen grond voor ontruiming. Of en in hoeverre de vordering van [eiser] in hoger beroep kans van slagen heeft is niet van belang. De gevorderde ontruiming wordt daarom voorwaardelijk toegewezen, namelijk binnen twee weken na betekening van het vonnis en onder de voorwaarde dat dit vonnis onherroepelijk is geworden.
Niet uitvoerbaar bij voorraad
Vanwege het bovenstaande zal deze veroordeling niet uitvoerbaar bij voorraad worden verklaard.
[eiser] moet de proceskosten betalen
[eiser] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. In reconventie zullen de proceskosten worden begroot op nihil, omdat de reconventie geen noemenswaardig meerwerk oplevert voor Woonin vanwege de nauwe samenhang met de conventie. De proceskostenveroordeling in conventie wordt wel uitvoerbaar bij voorraad verklaard, zoals dat door Woonin is gevorderd.
De proceskosten van Woonin in conventie worden begroot op:
| - salaris gemachtigde | € | 174,00 | (2 punten × € 87,00) |
| - nakosten | € | 43,50 | (plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) |
| Totaal | € | 217,50 |
5 De beslissing
De kantonrechter
in conventie
wijst de vordering van [eiser] af,
veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 217,50, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad,
in reconventie
veroordeelt [eiser] – onder de voorwaarde dat dit vonnis onherroepelijk is geworden – tot ontruiming van de woning aan de [adres] ( [postcode] ) in [plaats] binnen twee weken na de betekening van dit vonnis met alle daarin aanwezige personen en zaken, voor zover die aan hem toebehoren en niet aan Woonin, en om de woning met afgifte van de sleutels geheel ter vrije beschikking van Woonin te stellen,
veroordeelt [eiser] in de kosten van de procedure, aan de zijde van Woonin gevallen, tot op heden begroot op nihil,
in conventie en in reconventie
wijst het meer of anders gevorderde af.
| Dit vonnis is gewezen door mr. F.H. Charbon en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026. |
61312
Voetnoten
- Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 6 juni 2023, ECLI:NL:GHARL:2023:4748.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.