Uitspraak · Civiel recht

Rechtbank Midden-Nederland, 2 november 2026 – Executiegeschil: Verzoek tot schorsing van vonnis

ECLI:NL:RBMNE:2026:8043Zaaknummer 12384285 \ LV EXPL 26-42

Instantie
Rechtbank Midden-Nederland
Datum uitspraak
2 november 2026
Publicatiedatum
16 november 2026
Zaaknummer
12384285 \ LV EXPL 26-42
Rechtsgebied
Civiel recht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig, Kort geding
Hoofdwetsartikel
Artikel 3 IVRK
Zittingsplaats
Lelystad
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Executiegeschil. Verzoek tot schorsing van vonnis wordt afgewezen.

5 De beslissing

De kantonrechter

5.1

wijst de vorderingen van [eiser] af,

5.2

veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 1.009,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

5.3

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

5.4

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. J.M. van Wegen en in het openbaar uitgesproken op 2 november 2026.

HHt/37278

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 De procedure
  2. 2 De kern van de zaak
  3. 3 De achtergrond
  4. 4 De beoordeling
  5. 5 De beslissing

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Lelystad

Zaaknummer: 12384285 \ LV EXPL 26-42

Vonnis in kort geding van 2 november 2026

in de zaak van

[eiser] ,

wonende te [woonplaats] ,

eisende partij,

hierna te noemen: [eiser] ,

gemachtigde: mr. K. van Polen, mr. F. van Laaren-Öztorun en E.P. de Jong,

toevoegingsnummer: 4RC2650,

tegen

[gedaagde] ,

wonende te [woonplaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde] ,

gemachtigde: mr. G.J.A.M. Gloudi.

1 De procedure

1.1

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van 15 september 2026 met producties 1 tot en met 7;

- de conclusie van antwoord met producties 1 tot en met 21;

- de akte van [gedaagde] met producties 22 en 23;- de akte vermeerdering van eis van [eiser] met producties 8 tot en met 13;

- de antwoordakte van [gedaagde] .

1.2

De zaak is op 19 oktober 2026 bij de kantonrechter besproken. [eiser] is verschenen, bijgestaan door mr. Van Polen, mr. Van Laaren-Öztorun en de heer De Jong. [gedaagde] is verschenen, bijgestaan door mr. Gloudi. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat op de zitting is besproken.

1.3

De kantonrechter heeft besloten dat vandaag de uitspraak is.

2 De kern van de zaak

2.1

In het vonnis van 2 september 2026 is onder andere de huurovereenkomst tussen [gedaagde] en [eiser] ontbonden en is [eiser] veroordeeld om de woning te verlaten en te ontruimen. [eiser] vordert in deze procedure primair schorsing van de tenuitvoerlegging van dat vonnis ten aanzien van de ontruiming totdat in hoger beroep is beslist dan wel totdat in de bodemprocedure over de samenlevingsovereenkomst tussen partijen onherroepelijk is beslist. De vorderingen van [eiser] worden afgewezen. Dit betekent dat de tenuitvoerlegging van het vonnis van 2 september 2026 niet wordt geschorst.

3 De achtergrond

3.1

Partijen hebben een affectieve relatie gehad. Na het einde van hun relatie heeft [gedaagde] de woning aan de [adres] in [plaats] , die op haar naam staat en waarin partijen tijdens hun relatie samen met hun kinderen hebben samengewoond, (hierna: de woning) aan [eiser] verhuurd. [eiser] heeft de huur niet betaald. Vanwege de ontstane achterstand is [gedaagde] een procedure tegen [eiser] gestart, waarin zij onder andere ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van het gehuurde heeft gevorderd (hierna: de huurzaak). Dit heeft geleid tot het vonnis van 2 september 2026.

3.2

Parralel met de huurzaak is [eiser] een kortgeding bij de familierechter (hierna: de familierechtzaak) gestart, waarin [eiser] onder andere een vervreemdingsverbod van de verkoop van de woning door [gedaagde] (hierna: het vervreemdingsverbod) heeft gevorderd. [gedaagde] heeft in die procedure een tegenvordering ingesteld. In het vonnis van 5 augustus 2026 is het vervreemdingsverbod toegewezen en de tegenvordering van [gedaagde] afgewezen.

4 De beoordeling

Bezwaar tegen de akte vermeerdering van eis

4.1

[eiser] heeft op vrijdag 16 oktober 2026 een vermeerdering van eis ingediend. [gedaagde] heeft bij antwoordakte van 19 oktober 2026 bezwaar gemaakt tegen deze vermeerdering van eis vanwege strijd met de goede procesorde.

4.2

De kantonrechter gaat voorbij aan dit bezwaar van [gedaagde] en zij overweegt daartoe als volgt. De kantonrechter is het met [gedaagde] eens dat [eiser] de vermeerdering van eis eerder had kunnen indienen, omdat het incident (eigenmachtig ontruimen van [eiser] uit de woning) waarnaar [eiser] in zijn eisvermeerdering heeft verwezen al op 2 oktober 2026 heeft plaatsgevonden. Echter, de gemachtigde van [eiser] heeft toegelicht dat hij pas vorige week de dienstdoende officier van dienst politie heeft kunnen spreken over wat er op 2 oktober 2026 is gebeurd. Daar komt bij dat de vermeerdering van eis in het verlengde ligt van wat er bij dagvaarding is gevorderd. De vermeerdering van eis wordt daarom toegestaan.

Aanhouding van de procedure

4.3

[gedaagde] heeft aangevoerd dat, voorzover de vermeerdering van eis wordt toegelaten, zij aanhouding van de zaak wil en een nieuwe dag voor de voortzetting van de behandeling van de zaak wordt bepaald. Redengevend daarvoor is dat zij producties heeft die de vorderingen in de akte vermeerdering van eis kunnen weerleggen. Ook wil zij eventueel getuigen daarover horen. De kantonrechter is van oordeel dat, gelet op wat hierna wordt overwogen over de vorderingen in de akte vermeerdering van eis, dat een aanhouding van deze procedure en een nieuwe dagbepaling voor de behandeling van deze zaak niet nodig is.

Het spoedeisend belang

4.4

[gedaagde] heeft het spoedeisend belang van [eiser] betwist. Volgens [gedaagde] kan [eiser] bij zijn zus, die een woning in [plaats] heeft, wonen. De zus van [eiser] verblijft namelijk feitelijk bij haar vriend in [plaats] . De kantonrechter is evenwel van oordeel dat [eiser] wel een spoedeisend belang heeft en zij overweegt daartoe als volgt.

4.5

Op de zitting is niet vast komen te staan dat [eiser] in de woning van zijn zus verblijft. [eiser] heeft verder gesteld – en [gedaagde] heeft dit niet betwist – dat in het vonnis van 2 september 2026 is bepaald dat hij de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis moet ontruimen en dat die termijn op korte termijn zal gaan verstrijken. Daarin is naar het oordeel van de kantonrechter het spoedeisend belang van [eiser] gelegen.

Het toetsingskader

4.6

Uitgangspunt in een executiegeschil is, dat een uitgesproken veroordeling waartegen een rechtsmiddel is ingesteld of nog openstaat ten uitvoer kan worden gelegd. Afwijking van dit uitgangspunt kan worden gerechtvaardigd door omstandigheden die meebrengen dat het belang van de veroordeelde bij behoud van de bestaande toestand zolang niet op het door hem ingestelde rechtsmiddel is beslist, ook gegeven dit uitgangspunt, zwaarder weegt dan het belang van degene die de veroordeling heeft verkregen bij de uitvoerbaarheid bij voorraad daarvan. Daarbij moet worden uitgegaan van de beslissingen in de ten uitvoer te leggen uitspraak en de daaraan ten grondslag liggende vastgestelde feiten en oordelen. De kans van slagen van het aangewende rechtsmiddel blijft buiten beschouwing, tenzij sprake is van een kennelijke juridische of feitelijke misslag. Wanneer de beslissing over de uitvoerbaarheid bij voorraad in de ten uitvoer te leggen uitspraak niet is gemotiveerd, moet worden aangenomen dat nog geen afweging van de belangen van partijen heeft plaatsgevonden aan de hand van de daarvoor van belang zijnde feiten en omstandigheden.[_36d64035-fedb-4ff7-8728-7283d573ab86]

.

4.7

In dit geval is sprake van een vonnis op tegenspraak waartegen hoger beroep openstaat. In dit vonnis van 2 september 2026 is de beslissing over de uitvoerbaarheid bij voorraad niet gemotiveerd.

Kennelijke misslag

4.8

Over een juridische of feitelijke misslag is door [eiser] niets gesteld en daarvan is evenmin gebleken. Een nadere beoordeling op dit punt kan daarom achterwege blijven.

Nieuwe feiten na sluiting van het partijdebat in de huurzaak

4.9

[eiser] stelt dat de kantonrechter in zijn vonnis van 2 september 2026 geen rekening heeft kunnen houden met het vonnis van 5 augustus 2026 in de familierechtzaak, die tussen partijen heeft gespeeld. In die familierechtzaak is [gedaagde] een verbod opgelegd om de woning te verkopen, te bezwaren of anderszins te vervreemden, zolang er nog niet beslist is over de samenlevingsovereenkomst. Die beslissing is volgens [eiser] wel van belang. Het vonnis van 5 augustus 2026 illustreert dat de vraag wie uiteindelijk recht heeft op de woning en dus wie daar behoort te verblijven nog volledig open ligt, aldus [eiser] .

4.10

De kantonrechter gaat hieraan voorbij, omdat voor de beoordeling van de vorderingen tot ontbinding van de huurovereenkomst en de ontruiming van de woning dit niet relevant is. Het verbod op het vervreemden en/of bezwaren van de woning door [gedaagde] laat onverlet dat [eiser] als huurder van de woning huur moet betalen. Ook voor zover de kantonrechter in de huurzaak bekend was geweest met het vonnis van 5 augustus 2026 in de familierechtzaak, had dit dus geen verschil gemaakt voor de uitkomst in het huurgeschil.

Noodtoestand

4.11

[eiser] stelt dat er sprake is van een noodtoestand. Dit, omdat de veroordeling tot ontruiming naar haar aard onomkeerbare gevolgen heeft. Als [eiser] de woning nu moet ontruimen en als gevolg daarvan elders woonruimte moet zoeken, kan de feitelijke situatie achteraf niet meer ongedaan worden gemaakt. Dit geldt volgens hem temeer als het Hof in hoger beroep het vonnis van 2 september 2026 vernietigt dan wel dat de bodemrechter in de zaak over de samenlevingsovereenkomst beslist dat de woning aan [eiser] moet worden overgedragen. In dat geval kan de al geëffectueerde ontruiming niet eenvoudigweg worden teruggedraaid en is daarmee een situatie ontstaan die feitelijk niet meer volledig kan worden hersteld. Dat dit geen hypothetische situatie is volgt ook uit de uitspraak van 5 augustus 2026 in de familierechtzaak waarin [gedaagde] een vervreemdingverbod is opgelegd, aldus [eiser] .

4.12

De kantonrechter volgt dit betoog van [eiser] niet en zij overweegt daartoe als volgt. Naar het oordeel van de kantonrechter is er geen sprake van een noodtoestand. De huurachterstand is aan [eiser] zelf te wijten. [eiser] heeft immers deze achterstand laten ontstaan door vanaf de aanvang van de huurovereenkomst geen enkele huurtermijn aan [gedaagde] te betalen. Hij heeft de toegewezen ontruiming dan ook over zichzelf afgeroepen. Het vonnis van 5 augustus 2026 in de familierechtzaak, waarin [gedaagde] een vervreemdingsverbod heeft opgelegd gekregen, maakt dit oordeel niet anders. Immers, zolang [eiser] in de woning zit die [gedaagde] niet mag vervreemden, moet hij de huurachterstand en de lopende huur betalen. Dat heeft [eiser] niet gedaan.

4.13

Ook is de kantonrechter van oordeel dat van een onomkeerbare situatie geen sprake is voor zover in hoger beroep in de huurzaak het vonnis van 2 september 2026 wordt vernietigd of in de bodemprocedure in de familierechtzaak wordt beslist dat [gedaagde] de woning op grond van de samenlevingsovereenkomst aan [eiser] moet overdragen. [gedaagde] zit thans in de woning en mag de woning vanwege het opgelegde vervreemdingsverbod niet verkopen en/of bezwaren. De woning is dus niet weg. In het geval dat in hoger beroep in de huurzaak of in de bodemprocedure in de familierechtzaak ten voordele van [eiser] wordt beslist dan kan [eiser] altijd terug naar de woning. [gedaagde] moet in dat geval de woning verlaten.

De belangenafweging

4.14

[eiser] meent dat zijn belangen zwaarder moeten wegen dan de belangen van [gedaagde] . Door de ontruiming wordt niet alleen [eiser] in zijn woonbelang geraakt, maar ook zijn gezins- en zorgsituatie en de continuïteit van zijn medische zelfzorg worden daardoor geraakt. Verder doet [eiser] een beroep op artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (hierna: IVRK) als het aankomt op de belangen van hun minderjarige dochter, die bij hem verblijft op basis van de zorgregeling.

4.15

De kantonrechter is van oordeel dat de belangen van [gedaagde] in dit geval zwaarder wegen dan de belangen van [eiser] en zij overweegt daartoe als volgt.

4.16

De kantonrechter stelt voorop dat beide partijen op zich evenveel belang hebben om in de woning te blijven wonen. Gelet op de huidige situatie op de woningmarkt, zal het voor beiden lastig zijn een passende woning elders in de omgeving van [plaats] te vinden. Dat één van partijen concreet zicht heeft op andere woonruimte is niet gebleken. Of [gedaagde] of [eiser] zal in het geval hij of zij de woning moet verlaten en ontruimen, dakloos raken. Tot dusver staan beide partijen daarin gelijk.

4.17

Van doorslaggevend belang acht de kantonrechter in dit kader de overige door [gedaagde] aangevoerde omstandigheden. [gedaagde] heeft onweersproken gesteld dat zij nog altijd maandelijks de hypotheeklasten (inclusief verzekeringen en belastingen) van meer dan € 1.500,00 betaalt, zodat de woning niet kan worden verkocht door de hypotheekverstrekker vanwege een mogelijke achterstand in de hypotheeklasten. [gedaagde] kan de lasten van de woning dragen. [eiser] heeft daarentegen nooit huur betaald. [eiser] heeft als het ware al die tijd ‘gratis’ in de woning gewoond. Niet is gesteld of is gebleken dat [eiser] deze hypotheeklasten kan dragen. Ook is onduidelijk wat het inkomen van [eiser] is, zodat niet vast te stellen is óf [eiser] deze lasten wel daadwerkelijk kan dragen. Uit de zorgregeling tussen partijen volgt verder dat [gedaagde] het merendeel van de zorg over hun minderjarige dochter heeft en hun minderjarige dochter veelal bij haar verblijft.

4.18

Omdat in deze zaak een minderjarige kind (de dochter van partijen) betrokken is, moeten de belangen van het minderjarige kind meegewogen worden. Op grond van artikel 3 IVRK is het een plicht van de kantonrechter om de belangen van de kinderen zwaar te laten meewegen. De kantonrechter is van oordeel dat de belangen van de minderjarige dochter van partijen voldoende zijn gewaarborgd als [eiser] de woning moet verlaten en ontruimen. Immers, [gedaagde] heeft gezegd dat hun minderjarige dochter en ook hun meerderjarige zoon bij haar mogen komen wonen. Hiermee wordt voorkomen dat hun minderjarige dochter uit haar vertrouwde omgeving wordt gehaald en dakloos raakt. Daarmee zijn de belangen van hun minderjarige dochter voldoende gewaarborgd. Dat de ontruiming door [gedaagde] uitsluitend is ingegeven door een financieel belang, zoals [eiser] stelt, is door [gedaagde] betwist en is de kantonrechter verder ook niet gebleken.

4.19

Al met al wegen de belangen van [eiser] bij behoud van de bestaande toestand niet zwaar genoeg om af te wijken van het uitgangspunt dat [gedaagde] een uitvoerbaar bij voorraad verklaard vonnis direct ten uitvoer mag leggen. De kantonrechter zal dan ook zowel de primaire vordering als de subsidiaire vordering van [eiser] afwijzen. Dit betekent dat de tenuitvoerlegging van het vonnis van 2 september 2026 niet wordt geschorst.

De onrechtmatige ontruiming en de vorderingen in de vermeerdering van eis

4.20

[eiser] heeft tijdens de zitting groot belang gehecht aan de omstandigheid dat [gedaagde] eigenmachtig, dus zonder tussenkomst van de gerechtsdeurwaarder, hem uit de woning heeft gezet.

4.21

Echter, deze omstandigheid is niet van belang voor de beoordeling of de tenuitvoerlegging van het vonnis van 2 september 2026 geschorst moet worden. Ook heeft [eiser] hieraan geen gevolgen verbonden.

4.22

De enkele omstandigheid dat de ontruiming niet goed is gegaan, zoals door [eiser] is gesteld, is geen reden om te oordelen dat [eiser] terug moet kunnen keren in de woning. Hiervoor is immers overwogen dat de tenuitvoerlegging van het vonnis van 2 september 2026 niet wordt geschorst. Op grond van het vonnis van 2 september 2026 moet [eiser] de woning ontruimen en verlaten. Niet valt in te zien in het licht van het vonnis van 2 september 2026 waarom aan [eiser] , nu hij de woning uit is, de toegang weer moet worden verleend en [gedaagde] eruit moet. Als gevolg hiervan worden de vorderingen in de vermeerdering van eis onder I, II en III afgewezen.

4.23

Ook de vordering onder punt IV van de akte vermeerdering van eis, dat [gedaagde] de spullen en huisdieren die in eigendom toebehoren aan [eiser] en/of de kinderen, moet afgeven wordt afgewezen om hierna volgende redenen. [gedaagde] heeft in reactie op de akte vermeerdering van eis aangevoerd – hetgeen door [eiser] onvoldoende is weersproken – dat zij alle eigendommen van [eiser] (al eerder) aan hem ter beschikking heeft gesteld. [gedaagde] heeft in dat kader ook aangeboden dat hun meerderjarige zoon de spullen kan komen brengen. Echter, is het [eiser] zelf geweest, die dit heeft geweigerd. Volgens [gedaagde] zijn de spullen van [eiser] , anders dan [eiser] stelt, vervolgens niet weggegooid. [gedaagde] heeft de spullen van [eiser] gestald in dozen en bewaard. Naar het oordeel van de kantonrechter houdt het daarom geen pas dat [eiser] in deze procedure nu de afgifte van deze spullen en huisdieren vordert, terwijl hij kennelijk zelf heeft nagelaten en/of geweigerd de spullen op te halen of door een derde op te laten halen en/of te laten brengen.

De proceskostenveroordeling

4.24

[eiser] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op:

- salaris gemachtigde€865,00
- nakosten€144,00(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)
Totaal€1.009,00

Uitvoerbaar bij voorraad verklaring

4.25

Het vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard (artikel 233 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering). Dat betekent dat deze uitspraak meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen

5 De beslissing

De kantonrechter

5.1

wijst de vorderingen van [eiser] af,

5.2

veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 1.009,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

5.3

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

5.4

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. J.M. van Wegen en in het openbaar uitgesproken op 2 november 2026.

HHt/37278

Voetnoten

  1. Hoge Raad 20 december 2019, ECLI:NL:HR:2019:2026.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.