Rechtbank Midden-Nederland, 7 oktober 2026

Op 26 augustus 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. [eiser] is samen met zijn gemachtigde verschenen. Voor [gedaagde] zijn de heren [A] en [B] verschenen. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat er is besproken.

De kantonrechter heeft besloten dat de uitspraak vandaag is.

[gedaagde] heeft betaling gevorderd van € 17.849,30, te vermeerderen met wettelijke rente over € 14.982,24 vanaf 19 februari 2026. Dit bedrag is opgebouwd uit € 31.982,24 in de hoofdsom, wettelijke rente berekend tot 19 februari 2026 en buitengerechtelijke incassokosten minus al verrichte betalingen tot een bedrag van € 17.000,00.

[gedaagde] moet € 8.953,00 aan [eiser] betalen, op grond van de aanneemovereenkomst en een aanvullende opdracht. [gedaagde] heeft geen tegenvordering die zij kan verrekenen.

Tussen partijen staat niet ter discussie dat zij een aanneemsom van € 23.500,00 zijn overeengekomen. Ook zijn zij het erover eens dat zij hebben afgesproken dat [eiser] twee wanden in de grote badkamer zou stucen en dat die werkzaamheden meerwerk zijn.

De factuur met nummer 2024-204 (€ 6.000,00) en een deel van 2025-05 (€ 500,00) zien op de overeengekomen aanneemsom Het staat vast dat [eiser] het werk heeft verricht en daarom moet [gedaagde] deze bedragen in beginsel betalen.

[gedaagde] voert in de eerste plaats aan dat de laatste termijnen van de aanneemsom niet opeisbaar zijn, omdat het werk niet is opgeleverd.[_7f8d5b92-8248-426f-81d9-f8b11cd631c5] De kantonrechter is van oordeel dat de vordering wel opeisbaar is omdat het werk als opgeleverd moet worden beschouwd, ondanks dat partijen niet de opleverprocedure uit de voorwaarden van [gedaagde] hebben gevolgd. Daarbij zijn de volgende omstandigheden relevant:

[gedaagde] voert in de tweede plaats aan dat zij een vordering op [eiser] heeft die zij kan verrekenen met de laatste termijnen van de aanneemsom. De kantonrechter komt – na nadere bestudering van de processtukken – tot de conclusie dat het beroep van [gedaagde] op verrekening niet slaagt, omdat zij geen vordering op [eiser] heeft waarvan zij nu betaling kan vragen. Hierna wordt uitgelegd waarom.

[gedaagde] stelt dat er gebreken zijn aan het werk, dat zij die door derden heeft laten herstellen en dat zij daardoor kosten heeft moeten maken. De kantonrechter begrijpt dat [gedaagde] zich op het standpunt stelt dat [eiser] is tekortgeschoten in de nakoming van zijn verplichting om deugdelijk werk te leveren en dat zij daardoor schade ter hoogte van € 6.357,00 heeft geleden.[_719355a8-8503-4085-8cd7-108396becb84][gedaagde] heeft [eiser] meerdere keren aangesproken en verzocht de gebreken te herstellen. [eiser] heeft kennelijk ook herstelwerkzaamheden verricht, maar niet naar tevredenheid van [gedaagde].

Op 6 februari 2025 om ca. 11.56 uur laat een medewerker van [gedaagde] per e-mail aan [eiser] weten dat het stucwerk niet naar behoren is opgeleverd en dat de wanden die zijn hersteld, niet zijn zoals het hoort. De medewerker van [gedaagde] zegt dat zij [eiser] al een keer of vijf de mogelijkheid heeft gegeven om het op te lossen, maar dat [eiser] daar niet in slaagt en dat zij daarom een andere stucadoor zullen vragen een en ander te herstellen. De medewerker van [gedaagde] somt hierna de kosten op en zegt dat [gedaagde] de laatst ontvangen facturen niet gaat betalen, zolang er geen creditfactuur voor die kosten door [eiser] is opgemaakt.

Dat het werk aanvankelijk niet deugdelijk is verricht, wordt niet betwist. Partijen zijn het er ook over eens dat [eiser] meerdere keren is langs geweest om gebreken te herstellen. De vraag is of het duidelijk is welke gebreken er op 6 februari 2025 nog waren en of [eiser] voldoende in de gelegenheid is gesteld om die gebreken te herstellen.

De kantonrechter is van oordeel dat het onvoldoende duidelijk is welke gebreken er op 6 februari 2025 nog waren. Dat [gedaagde] niet tevreden was of het werk ondermaats vond, is niet concreet genoeg om in een juridische procedure vast te stellen wat op dat moment nog van [eiser] werd verwacht. Ook is [eiser] met het bericht van 6 februari 2025 onvoldoende geïnformeerd over wat er op dat moment nog schortte aan het werk[_9846a6e4-bdb0-405e-a4f3-d8a1b1fadb30] en daarmee is niet gebleken of [eiser] ook voldoende gelegenheid heeft gehad om die concrete gebreken te herstellen. Daardoor is er geen sprake van verzuim ten aanzien van de gebreken die er op 6 februari 2025 waren. Verzuim is één van de vereisten voor toewijzing van een schadevergoeding en omdat die voorwaarde in dit geval niet is vervuld, kan [gedaagde] de door haar gestelde schade van € 6.357,00 niet op [eiser] verhalen.

De kantonrechter heeft begrepen dat [gedaagde] onder tijdsdruk stond door een boeteclausule die zij met haar opdrachtgever was overeengekomen. Hoewel [gedaagde] daardoor in een lastige situatie is terechtgekomen, had zij dit kunnen oplossen door [eiser] eveneens een duidelijke termijn te geven met daarbij een duidelijke instructie wat zij nog van [eiser] verlangde. Dat [gedaagde] hier niet voor heeft gekozen, komt voor haar rekening.

De tweede vordering die [gedaagde] stelt te kunnen verrekenen is een schadevergoeding ter hoogte van € 2.175,00.[_408b2921-1d8f-4136-ae76-6a8ec3e96337] Deze vordering heeft betrekking op kwaliteitsproblemen die [gedaagde] op 19 februari 2025 aan [eiser] heeft gemeld.[_1da57ba4-bc0f-4ee1-b300-47098454a26e] De medewerker van [gedaagde] schrijft dat er een muur niet recht is gestuct. Dit blijkt bij het plaatsen van een stalen pui tegen die muur. [eiser] reageert op diezelfde datum: ‘Vervelend dat na gezamenlijke controle met [D (voornaam)] en [E (voornaam)] dit toch niet blijkt aan te sluiten. Wil je dat wij dit herstelwerk oppakken?’. De medewerker van [gedaagde] laat hierna weten dat zij dat door iemand anders laten doen.

Hoewel [eiser] op zitting heeft gezegd dat dit gebrek hem niet bekend is, blijkt uit zijn e-mail het tegenovergestelde. De kantonrechter gaat ervan uit dat dit gebrek bij [eiser] bekend was. Ook nu is de vraag of [eiser] in verzuim verkeert. De kantonrechter oordeelt van niet en daarbij is het volgende van belang.

Het is duidelijk dat [gedaagde] [eiser] bij haar melding van 19 februari 2025 geen gelegenheid heeft gegeven om het gebrek op te lossen. [eiser] zegt weliswaar niet dat hij het gaat oplossen, maar hij vraagt wel of hij het moet doen en wat later vraagt hij wat de kosten zijn voor herstel door een ander.[_097b1369-47d8-4c35-ae7f-b3fc067c494a] [eiser] stond hij er dus voor open om het zelf te herstellen. Niet is gebleken dat [gedaagde] die kosten heeft opgegeven voordat die zijn gemaakt, zodat zij [eiser] niet de mogelijkheid heeft gegeven om te kiezen of hij het zelf wilde herstellen of nadere afspraken wilde maken. Dat er nadere afspraken zijn gemaakt, is evenmin gebleken. De grondslag voor een vordering tot vergoeding van de schade door [eiser] ontbreekt daardoor. Het bedrag van € 2.175,00 komt niet voor verrekening in aanmerking.

De factuur 2025-05 heeft voor € 500,00 betrekking op de oorspronkelijke opdracht. Zoals onder 3.4 is overwogen wordt dit deel van deze factuur toegewezen. Voor het restant (€ 4.103,75 -/- € 500,00 = € 3.603,75) geldt dat de kantonrechter van oordeel is dat [gedaagde] dat niet hoeft te betalen.

[eiser] stelt dat de posten op de factuur zien op kosten die op grond van de aanneemovereenkomst boven op de vaste aanneemsom in rekening gebracht mochten worden. Hij zegt dat dit in de offertebrief staat, maar die heeft [eiser] niet in het geding gebracht. [eiser] heeft ook niet toegelicht hoe de offertebrief zich verhoudt tot de daarna gesloten overeenkomst. [gedaagde] betwist dat deze kosten op grond van de overeenkomst in rekening mochten worden gebracht. De kantonrechter constateert dat in de overeenkomst inderdaad niet staat dat [eiser] nog extra kosten – naast de vaste aanneemsom – in rekening mocht brengen, behalve het meerwerk voor de twee wanden in de grote badkamer.

De kantonrechter is van oordeel dat niet is komen vast te staan dat [eiser] deze kosten op grond van de overeenkomst in rekening mocht brengen en daarom wordt de vordering van [eiser] voor dit deel afgewezen.

Factuur 2025-14 ziet op een bedrag van € 937,19 aan meerwerk. [gedaagde] hoeft deze factuur niet te betalen, omdat niet vast is komen staan dat dit meerwerk is overeengekomen. [eiser] heeft daarvoor gesteld dat hij dit meerwerk mondeling is overeengekomen met [E (voornaam)], een medewerker van [gedaagde]. [gedaagde] betwist dit en heeft verklaard dat [E (voornaam)] niet bevoegd is tot het sluiten van overeenkomsten. Omdat [eiser] het bestaan van deze meerwerk-afspraak op geen enkele manier heeft onderbouwd, wordt [eiser] niet toegelaten tot het leveren van nader bewijs en wordt dit deel van de vordering afgewezen.

[eiser] vordert ook betaling van de kosten (voor het bijwonen) van het deskundigenonderzoek ter hoogte van € 1.488,30 (factuur 2025-59). Als er een grondslag is voor het toekennen van een schadevergoeding, kunnen op grond van de wet[_eccb197e-ab65-422f-8dbe-6bb3fe7947e2] kosten voor deskundigen voor vergoeding in aanmerking komen bij het bepalen van de hoogte van de geleden schade, als die zijn gemaakt ter vaststelling van schade en aansprakelijkheid. [eiser] heeft niet gesteld dat hij deze kosten heeft gemaakt ter vaststelling van schade. Het is niet duidelijk geworden wat [eiser] met het laten opstellen van het rapport wilde bereiken, omdat de deskundige het werk heeft nadat een derde herstelwerkzaamheden heeft uitgevoerd. De deskundige heeft dus niets gezegd en ook niet kunnen zeggen over de kwaliteit van de door [eiser] verrichte werkzaamheden. Er is geen (juridische) reden om deze kosten bij [gedaagde] in rekening te brengen. Ook dit deel van de vordering van [eiser] wordt afgewezen.

De laatste factuur (2025-62) ziet op ‘reparatiewerkzaamheden spotlampen’ en beloopt een bedrag van € 2.453,00. De kantonrechter is van oordeel dat [gedaagde] dit bedrag aan [eiser] moet betalen, omdat deze werkzaamheden niet onder de vaste aanneemsom vallen en wel zijn verricht nadat [gedaagde] daartoe opdracht heeft gegeven.

[eiser] stelt dat hij stucwerkzaamheden heeft verricht aan het plafond en dat ná het uitvoeren van deze werkzaamheden gaten in het plafond zijn gemaakt voor de spotlampen, die nog opgehangen moesten worden. De gemaakte gaten bleken te groot voor de spots en daarom moesten er herstelwerkzaamheden aan het stucwerk op het plafond worden verricht. [eiser] stelt dat hij daartoe opdracht heeft gekregen van [gedaagde] en dat [gedaagde] de maatvoering van de spots heeft doorgegeven, waarna de gaten met kokers zijn verkleind en het plafond op basis daarvan is gestuct.

[gedaagde] voert aan dat dit niet een logische gang van zaken is, maar zij is er ook niet zeker van hoe het wel is gegaan. Dat maakt dat de kantonrechter uitgaat van de feitelijke gang van zaken zoals [eiser] die heeft beschreven. In dat geval is er geen sprake van herstel van gebrekkig werk of werk onder garantie, zoals [gedaagde] aanvoert, maar van een nadere overeenkomst/meerwerk op grond waarvan [eiser] de problemen oplost die door een derde zijn veroorzaakt. [eiser] mag daarvoor een redelijke prijs in rekening brengen, ook als dat niet expliciet van tevoren is afgesproken. [gedaagde] had onder deze omstandigheden immers moeten begrijpen dat zulke werkzaamheden nadere kosten met zich meebrengen. [gedaagde] heeft niet gesteld dat de kosten onredelijk zijn. De vordering tot betaling van deze factuur wordt daarom toegewezen.

[eiser] vordert [gedaagde] te veroordelen tot betaling van wettelijke handelsrente over een bedrag van € 14.982,24 vanaf 19 februari 2026. Dit bedrag is het totaal van de facturen waarvan [eiser] in deze procedure betaling heeft gevorderd. Niet gesteld is dat eerdere in rekening gebrachte facturen niet zijn tijdig zijn betaald. De door [eiser] gevorderde hoofdsom wordt toegewezen tot een bedrag van € 8.953,00. Dit bedrag bestaat uit de facturen met nummers 2024-204, 2025-05 (tot het bedrag van € 500,00) en 2025-62. Omdat [gedaagde] deze facturen niet op tijd heeft betaald, is zij de wettelijke handelsrente verschuldigd met ingang van de vervaldata van de facturen tot de voldoening.

[eiser] vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit). [eiser] heeft voldoende gesteld en onderbouwd dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht. [eiser] heeft daarom recht op een vergoeding voor de kosten van die werkzaamheden. Daarom zal een bedrag van € 822,65 worden toegewezen.

[gedaagde] is in overwegende mate in het ongelijk gesteld. [eiser] moest deze procedure beginnen om betaling van zijn facturen te kunnen krijgen. [gedaagde] moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. Dat [eiser] haar aanvankelijk heeft gesommeerd voor een ander (hoger) bedrag maakt dat niet anders. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

[gedaagde] vordert betaling van € 5.765,75. Dat bedrag is het resultaat van de kosten die [gedaagde] volgens haar berekening aan [eiser] moet betalen, minus de (eerder besproken) schadeposten van [gedaagde] en de betaling die ze al deed. Ten aanzien van de schadeposten ter hoogte van € 6.357,00 en € 2.175,00 verwijst de kantonrechter naar de overwegingen onder 3.7 tot en met 3.14 De andere schadeposten van [gedaagde] zijn:

Voor toewijzing van deze posten bestaat geen grondslag. [eiser] is niet in de gelegenheid gesteld om de huidige scheuren in het stucwerk te herstellen. Dat [gedaagde] geen vertrouwen meer heeft in de kwaliteit van het werk van [eiser], maakt niet dat er direct een verbintenis is ontstaan tot vergoeding van schade in plaats van herstel en evenmin voor het afkopen van de garantieverplichting. Dit betekent dat de vorderingen van [gedaagde] worden afgewezen.

[gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:

veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 8.953,00, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente als bedoeld in artikel 6:119a BW over het toegewezen bedrag, vanaf de respectieve vervaldata van de onderliggende facturen, tot de dag van volledige betaling,

veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 822,65 aan buitengerechtelijke kosten,

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 1.779,65, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

wijst het meer of anders gevorderde af,

wijst de vorderingen van [gedaagde] af,

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 180,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan (één van) de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis wat betreft de onder 4.1 tot en met 4.4, 4.7 en 4.8 genoemde beslissingen uitvoerbaar bij voorraad.