Rechtbank Midden-Nederland, 8 juli 2026

Het Uwv heeft, met zijn besluit van 16 juli 2024, de WW-uitkering van eiseres vanaf 3 juni 2024 gewijzigd, omdat eiseres vanaf die datum gedeeltelijk als zelfstandige werkt. Daarin is meegedeeld dat een fictief bedrag aan inkomsten wordt berekend op basis van het aantal uren dat eiseres als zelfstandige per maand werkt. Dit betekent dat de WW-uitkering omlaag gaat. Verder wordt in dit besluit vermeld dat eiseres alle uren die zij besteedt aan haar bedrijf moet opgeven.

Met het besluit van 9 januari 2025 (het primaire besluit) wordt de WW-uitkering van eiseres herzien. Het Uwv heeft vastgesteld dat eiseres te veel uitkering heeft ontvangen over de periode van 22 september 2023 tot en met 31 december 2024. Eiseres hoeft het teveel ontvangen bedrag niet terug te betalen, omdat het niet haar fout was. Het Uwv heeft daarnaast vastgesteld dat de WW-uitkering vanaf 1 januari 2025 wordt verlaagd met een fictief inkomen. Eiseres werkt 18 uur per maand als zelfstandige. Eiseres is het niet eens met het Uwv en maakt bezwaar.

Met het bestreden besluit van 23 april 2025 heeft het Uwv het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard. Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

De rechtbank heeft het beroep op 1 juni 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres en haar gemachtigde en de gemachtigde van het Uwv.

Als de werkloze als zelfstandige gaat werken, wordt per maand beoordeeld of het aantal uren als zelfstandige is toegenomen. Die uren worden in mindering gebracht op de uitkering. Alleen als de werkzaamheden als zelfstandige volledig eindigen, kunnen de uren die in mindering zijn gebracht worden herkregen. Dit is geregeld in het derde lid van artikel 8 van de WW.

De rechtbank is het met eiseres eens dat het bestreden besluit onduidelijk is. Het Uwv heeft dit ook erkend. De standpunten van partijen zijn op de zitting besproken. Het Uwv heeft op de zitting toegelicht dat het bestreden besluit onduidelijk is en dus een motiveringsgebrek heeft. Op de zitting is met partijen besproken dat de rechtbank uiteenzet hoe de WW-uitkering van eiseres is berekend.

Eiseres heeft in de periode 22 september 2023 tot en met 31 december 2024 een WW-uitkering ontvangen op basis van beschikbaarheid voor werk van 28 uur per week. Bij een controle door het Uwv in januari 2025 bleek dat eiseres in verband met een medische urenbeperking niet voor 28 uur maar voor 18 uur per week beschikbaar is. De WW-uitkering is daarop aangepast naar een beschikbaarheid van 18 uur per week. Omdat het een fout van het Uwv betrof, hoeft eiseres het teveel ontvangen bedrag aan uitkering niet terug te betalen. Vervolgens heeft het Uwv vastgesteld dat eiseres vanaf juni 2024 voor 18 uur per maand als zelfstandige werkt. Over deze 18 uur per maand heeft eiseres het werknemerschap verloren. De WW-uitkering wordt vanaf dat moment blijvend voor 18 uur per maand gekort. De uitkering zelf is volgens het Uwv op correcte wijze berekend. De rechtbank kan dat standpunt volgen. De onduidelijkheid betrof het niet of verkeerd noemen van de tijdsaanduidingen ‘week’ en ‘maand’.

De rechtbank is van oordeel dat het bestreden besluit met de aanvullende motivering in beroep en de toelichting op de zitting, pas in beroep is voorzien van een toereikende onderbouwing. Het bestreden besluit berust daarmee niet op een deugdelijke motivering als bedoeld in artikel 7:12 van de Awb. De rechtbank zal in de conclusie van deze uitspraak ingaan op de gevolgen van dit gebrek.

Eiseres heeft aangevoerd dat zij in de maanden januari 2025 en februari 2025 slechts vier uur per maand als zelfstandige heeft gewerkt, in plaats van 18 uur per maand. De uitkering dient daarop aangepast te worden.

Uit artikel 8, derde lid, van de WW volgt dat alleen als de werkzaamheden als zelfstandige volledig worden beëindigd, het recht op uitkering over deze uren kan herleven. Dit betekent dat een gedeeltelijke herkrijging van het werknemerschap niet mogelijk is. Deze bepaling kan, zoals ook hier het geval is, nadelig uitvallen wanneer een werkloze in wisselende omvang werkzaamheden als zelfstandige verricht.

Omdat het om een dwingendrechtelijke bepaling gaat, is er voor het UWV geen ruimte om in voorkomende gevallen aan ongewenste nadelen die aan de toepassing van deze bepaling kleven tegemoet te komen.

Het beroep is gegrond omdat aan het bestreden besluit een gebrek kleeft. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. Maar de rechtbank laat met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder a, van de Algemene wet bestuursrecht de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand.

Omdat het beroep gegrond is moet het Uwv het griffierecht aan eiseres vergoeden en krijgt eiseres ook een vergoeding van haar proceskosten. Het Uwv moet deze vergoeding betalen. De vergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde krijgt eiseres een vast bedrag per proceshandeling. In bezwaar heeft elke proceshandeling een waarde van € 666,-. In beroep heeft elke proceshandeling een waarde van € 934,-. Eiseres heeft in bezwaar gevraagd om vergoeding van de proceskosten. De gemachtigde heeft een bezwaarschrift ingediend, een beroepschrift ingediend en heeft aan de zitting van de rechtbank deelgenomen. De vergoeding bedraagt dan in totaal € 2.534,-.