Rechtbank Limburg, 20 oktober 2026

Uitspraak van de enkelvoudige kamer van 20 oktober 2026 in de zaak tussen

[eiser], uit [woonplaats], eiser,

en

de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

(gemachtigde: mr. J. Boogaard).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over het beroep van eiser gericht tegen de beslissing op bezwaar van 1 maart 2024. Daarmee handhaaft de minister het besluit waarmee hij aan eiser een boete heeft opgelegd van € 32.500,- wegens overtreding van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag. Eiser is het daar niet mee eens en voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van die beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het beroep.

Inleiding

2. Eiser is eigenaar van een eenmanszaak die zich (onder andere) bezighoudt met de teelt van kleinfruit. Naar aanleiding van verschillende inspecties bij de onderneming van eiser is een onderzoek gestart naar de naleving van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag (hierna: de Wml). De minister heeft op 2 december 2021 aan eiser dat onderzoek aangekondigd.

Beoordeling door de rechtbank

Beroepsgronden van eiser

3. Eiser voert – kort gezegd – aan dat de inhoud van een anonieme melding (die mede aanleiding heeft gevormd om over te gaan tot onderzoek) niet klopt. Daarnaast geeft hij aan dat de meeste van de werknemers bij aankomst geen bankrekening en sofinummer hadden en dat dit lang duurde voordat dit kon worden geregeld. Hij heeft daarom veel (contante) voorschotten aan de werknemers gegeven, zodat zij vervoer en levensmiddelen konden betalen. Hiervan heeft hij geschreven verklaringen die hij aan de rechtbank kan overleggen. Er was ook een periode waarop zijn boekhouder op vakantie was, waardoor hij het loon heeft moeten schatten. Dan heeft er later een nabetaling plaatsgevonden. De lonen van de werknemers zijn altijd via de bank overgemaakt. Het klopt niet dat hij loon zou hebben teruggenomen. Verder wijst eiser erop dat de vraag over het aanleveren van bescheiden in een drukke periode kwam en daardoor mogelijk stukken zijn vergeten. Het lag volgens hem op de weg van de arbeidsinspecteur om hem nog een extra kans te geven om stukken aan te leveren. Niemand heeft tegen hem gezegd dat de bescheiden incompleet waren. Tenslotte geeft eiser aan dat de schuld heel hoog is en dat onvoldoende rekening wordt gehouden met zijn situatie.

Omvang van deze procedure

4. Over de beroepsgronden van eiser merkt de rechtbank als eerste op dat de boete is opgelegd omdat eiser niet de door de minister verzochte bescheiden heeft overlegd. In deze procedure ligt dan ook de vraag voor of het juist is dat hij die bescheiden niet heeft overlegd. Eiser heeft niet betwist dat hij de bescheiden niet volledig heeft overlegd. Hij heeft (met name) aangegeven dat hij wel loonstroken heeft ingestuurd, en dat de uren en betalingen die daarop stonden konden worden gecontroleerd, maar daarmee heeft eiser niet alle verzochte bescheiden overlegd. De overtreding staat dus niet ter discussie. De rechtbank kan zich dan nog uitlaten over de vraag of de minister, vanwege de omstandigheden van het geval, had moeten afzien van het opleggen van een boete of een lagere boete moest opleggen. Daar kan bijvoorbeeld aanleiding voor zijn als eiser niet of verminderd de overtreding te verwijten valt of als de boete onevenredig is.

Had de minister moeten afzien van het opleggen van een boete of de boete moeten matigen?

5. In artikel 5:41 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) is bepaald dat het bestuursorgaan (in dit geval: de minister) geen bestuurlijke boete oplegt voor zover de overtreding niet aan de overtreder kan worden verweten. In beginsel mag, als de gedraging waarvoor de boete is opgelegd zich heeft voorgedaan, van de verwijtbaarheid van de overtreding worden uitgegaan.[_22fe83c0-d4f0-4d8a-8a0b-04c3711484b3] Maar in situaties waarin verwijtbaarheid volledig ontbreekt, bestaat geen grond voor boeteoplegging. Die situatie doet zich in elk geval voor als de overtreder aannemelijk heeft gemaakt dat hij alles wat redelijkerwijs mogelijk was, heeft gedaan om de overtreding te voorkomen. In situaties waarin wel sprake is van verwijtbaarheid, maar in verminderde mate, kan dat aanleiding zijn om de boete te matigen.

6. Naar het oordeel van de rechtbank is niet is gebleken van een verminderde mate van verwijtbaarheid op basis waarvan de minister de boete had moeten matigen. Op eiser rust de verantwoordelijkheid dat de bedrijfsvoering van de onderneming aan de wettelijke vereisten voldoet. Het is aan eiser om stukken die betrekking hebben op de naleving van de Wml in de administratie op te nemen, te bewaren en verstrekken wanneer dat door inspecteurs gevraagd wordt. Eiser heeft dit onvoldoende gedaan en hieruit kan worden afgeleid dat hij niet alles wat mogelijk was heeft gedaan om de overtreding te voorkomen. De omstandigheden die eiser noemt leiden niet tot de conclusie dat de overtreding eiser in mindere mate te verwijten is. De manier waarop eiser de werknemers uiteindelijk heeft uitbetaald, en de omstandigheid dat de werknemers pas laat een bankrekening en sofinummer zouden krijgen, wat daar ook van zij, staat los van het feit dat eiser op grond van de Wml bepaalde stukken moet hebben en verstrekken wanneer daarom wordt gevraagd. Van werkgevers wordt daarbij een grote mate van verantwoordelijkheid verwacht. In die zin lag het op de weg van eiser om (tijdig) de bescheiden in te leveren en na te gaan of de bescheiden compleet zijn. Dat eiser stelt dat het verzoek om bescheiden in een drukke periode kwam, maakt eiser ook niet minder verwijtbaar. Hoewel de rechtbank aan wil nemen dat eiser zich ten tijde van het verzoek in een drukke periode bevond, wijst de minister er in dat kader terecht op dat – op verzoek – uitstel is verleend en dat eiser daarna, en nu nog niet, heeft voldaan aan de verplichtingen die voor hem gelden. Verder is het de rechtbank ook niet gebleken dat eiser (uit eigen beweging en zo snel mogelijk) achteraf na de overtreding inspanningen heeft verricht die moeten leiden tot matiging.[_4a7d7a8f-c8b5-4a70-ada3-4cb041e87194] Of er sprake is van onderbetaling of overtreding van bijvoorbeeld regels die gelden voor (maximale) arbeidstijden kan zonder de benodigde gegevens namelijk niet worden vastgesteld.

Overschrijding van de redelijke termijn

7. De rechtbank stelt ambtshalve vast dat de redelijke termijn[_d08d7517-0a5f-4bec-a49a-dfca4a1cccb6] is overschreden. Voor een zaak zoals deze is in beginsel een termijn van twee jaar, gerekend vanaf het moment dat de minister naar eiser toe een handeling heeft verricht waaraan eiser in redelijkheid de verwachting kon ontlenen dat de minister een boete zou opleggen (in dit geval: met de brief van 2 augustus 2022). Als de redelijke termijn (zoals in dit geval) met meer dan een anderhalf jaar is overschreden, handelt de rechtbank voor het vaststellen van de consequenties daarvan dan naar bevind van zaken. In dit geval acht de rechtbank het redelijk om vanwege de overschrijding van de redelijke termijn het oorspronkelijke boetebedrag (€ 32.500,-) te matigen met 25%.

Conclusie en gevolgen

8. Uit voorgaande volgt dat de minister de boete terecht heeft opgelegd maar dat de boete moet worden gematigd wegens het overschrijden van de redelijke termijn. Het beroep is gegrond en de rechtbank vernietigt de beslissing op bezwaar voor zover dat ziet op de hoogte van de boete en herroept in zoverre ook het boetebesluit. Op grond van artikel 8:72a van de Awb voorziet de rechtbank zelf in de zaak door de hoogte van de boete vast te stellen op € 24.375,-. Zij bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde deel van de beslissing op bezwaar.

9. De rechtbank ziet geen aanleiding te bepalen dat de minister of de Staat aan eiser het door hem betaalde griffierecht vergoedt, omdat het beroep uitsluitend gegrond is verklaard vanwege de overschrijding van de redelijke termijn. Verder is de rechtbank niet gebleken van gemaakte proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen.

Beslissing

De rechtbank:

• verklaart het beroep gegrond;
• vernietigt de beslissing op bezwaar voor zover het de hoogte van de boete betreft;
• herroept het boetebesluit voor zover het de hoogte van de boete betreft;
• stelt de hoogte van de boete vast op € 24.375,-;
• bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde gedeelte van de beslissing op bezwaar.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.E.J. Sprakel, rechter, in aanwezigheid van mr. B.A.E.I. van Hooff, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 20 oktober 2026

De rechter is verhinderd

om de uitspraak te ondertekenen.

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: 20 oktober 2026

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.