Uitspraak · Belastingrecht

Rechtbank Gelderland, 6 november 2026 – Artikel 30a Wet WOZ

ECLI:NL:RBGEL:2026:8556Zaaknummer ARN 25/4607

Instantie
Rechtbank Gelderland
Datum uitspraak
6 november 2026
Publicatiedatum
17 november 2026
Zaaknummer
ARN 25/4607
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Belastingrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 7:15 Awb
Zittingsplaats
Arnhem
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Artikel 30a Wet WOZ; gemachtigde geen bijzonder geval.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. L.Y. Gramsbergen, rechter, in aanwezigheid van mr.S. Metin, griffier. Uitgesproken op 6 november 2026. De uitspraak is aan partijen bekendgemaakt op de datum vermeld in de brief waarmee deze uitspraak aan partijen ter beschikking is gesteld.

griffierrechter

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt.

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (belastingkamer), Locatie Arnhem, Postbus 9030, 6800 EM Arnhem.

Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. Inleiding
  2. Feiten
  3. Beoordeling door de rechtbank
  4. Conclusie en gevolgen
  5. Beslissing
  6. Informatie over hoger beroep

RECHTBANK GELDERLAND

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: ARN 25/4607

uitspraak van de enkelvoudige belastingkamer van 6 november 2026

in de zaak tussen

[bedrijf 1] B.V., uit [plaats] , belanghebbende,

(gemachtigde: [gemachtigde] ),

en

de heffingsambtenaar van Tribuut, de heffingsambtenaar.

Inleiding

In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van belanghebbende tegen de uitspraak op bezwaar van de heffingsambtenaar van 2 september 2025.

De heffingsambtenaar heeft de waarde van de onroerende zaak [adres] 2019 in Klarenbeek op 1 januari 2024 (de waardepeildatum) vastgesteld (de beschikking). Met deze waardevaststelling is aan belanghebbende ook de aanslag onroerendezaakbelastingen van de gemeente Apeldoorn voor het jaar 2025 opgelegd (de aanslag).

De heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende gegrond verklaard. De heffingsambtenaar heeft daarbij de waarde van de onroerende zaak verlaagd en een proceskostenvergoeding toegekend.

De heffingsambtenaar heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 18 maart 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: mr. [persoon 1] namens belanghebbende en [persoon 2] namens de heffingsambtenaar.

Feiten

1. Belanghebbende is eigenaar van de onroerende zaak.

2. Gemachtigde heeft namens belanghebbende op 3 april 2025 bezwaar ingediend tegen de vastgestelde waarde van de onroerende zaak en een verzoek gedaan tot vergoeding van proceskosten conform artikel 7:15 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en het Besluit proceskosten bestuursrecht (Besluit).

3. De heffingsambtenaar heeft uitspraak op bezwaar gedaan en het bezwaar gegrond verklaard. Daarbij is de waarde van de onroerende zaak verlaagd. De heffingsambtenaar heeft met toepassing van artikel 30a van de Wet Waardering onroerende zaken (Wet WOZ) een factor van 0,125 toegepast bij de vergoeding van de proceskosten.

Beoordeling door de rechtbank

4. Tussen partijen is uitsluitend nog in geschil de vraag of sprake is van een bijzondere omstandigheid op grond waarvan de factor van 0,125 van artikel 30a van de Wet WOZ geen toepassing vindt bij het bepalen van de vergoeding van kosten die belanghebbende voor de door gemachtigde verleende rechtsbijstand in verband met de behandeling van het bezwaar redelijkerwijs heeft moeten maken. Belanghebbende beantwoordt deze vraag bevestigend. De heffingsambtenaar beantwoordt de vraag ontkennend. De rechtbank beoordeelt het geschil aan de hand van de beroepsgronden van belanghebbende.

5. De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Wettelijk kader

6. Op grond van artikel 7:15, tweede lid, van de Awb worden de kosten die een belanghebbende in verband met de behandeling van het bezwaar redelijkerwijs heeft moeten maken op zijn verzoek door de heffingsambtenaar vergoed voor zover het bestreden besluit wordt herroepen wegens aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.

7. Het Besluit geeft uitvoering aan artikel 7:15, vierde lid, van de Awb en stelt nadere regels over de kosten waarop de vergoeding uitsluitend betrekking kan hebben en over de wijze waarop het bedrag van de kosten wordt vastgesteld. Het Besluit voorziet onder andere in een forfaitaire vergoeding van kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

8. Ingevolge artikel 30a, eerste lid, van de Wet WOZ, wordt het bedrag dat op grond van het Besluit strekt tot vergoeding van de kosten van bezwaar voor een door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand in WOZ-procedures vermenigvuldigd met een factor van 0,125, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden.

Richtinggevende arresten van de Hoge Raad

9. In het arrest van 17 januari 2025[_278d96c2-69ee-4156-9b3f-e94504eafd0c] heeft de Hoge Raad geoordeeld dat de onder punt 8 genoemde beperking van proceskostenvergoeding ertoe strekt de financiële prikkel weg te nemen en een einde te maken aan de overcompensatie die in geval van onverkorte toepassing van het Besluit optreedt bij het toekennen van proceskostenvergoedingen in het kader van procedures op het gebied van onder meer de Wet WOZ voor zover die procedures worden gevoerd door professionele rechtsbijstandsverleners die daarbij doorgaans optreden op basis van het principe van ‘no cure, no pay’. Met overcompensatie wordt daarbij bedoeld dat een vergoeding wordt toegekend die de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreft. Het doel van de wetgever is dat proceskostenvergoedingen niet meer beogen te zijn dan een tegemoetkoming in de werkelijk gemaakte kosten. De wetgever is daarbij uitgegaan van afspraken tussen de belanghebbende en de rechtsbijstandverlener op grond waarvan de belanghebbende geen financieel risico loopt bij inschakeling van de rechtsbijstandverlener, omdat geen instapvergoeding verschuldigd is noch een percentage van de bespaarde belasting als vergoeding moet worden afgestaan, en de belanghebbende eventuele proceskostenvergoedingen afdraagt aan de rechtsbijstandverlener. De Hoge Raad heeft daarover geoordeeld dat de wetgever met de beperkingen van proceskostenvergoedingen in procedures over onder meer de Wet WOZ het oog heeft gehad op gevallen die zich daardoor kenmerken dat aan de belanghebbende rechtsbijstand wordt verleend door een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, waarvan het bedrijfsmodel eruit bestaat dat:

(i) wordt opgetreden op basis van no cure no pay;

(ii) daarbij zodanige afspraken met de cliënten worden gemaakt dat het bedrag van eventuele proceskostenvergoedingen aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en

(iii) de procedures op een zodanige wijze worden gevoerd dat de daarin toegekende proceskostenvergoedingen de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen.

10. In het arrest van 25 april 2025[_72f9852f-da08-4ebd-bae8-5da91dbc7611] heeft de Hoge Raad vervolgens overwogen dat gevallen die kennelijk niet de in het arrest van 17 januari 2025 genoemde kenmerken hebben, moeten worden aangemerkt als bijzondere gevallen, met als gevolg dat in die gevallen geen aanleiding bestaat tot vermenigvuldiging van de op basis van het Besluit berekende forfaitaire vergoeding met de genoemde factoren. De stelplicht en de bewijslast met betrekking tot feiten die meebrengen dat het om zo’n bijzonder geval gaat, rusten op de belanghebbende. Aangezien het door de belanghebbende te leveren bewijs moet inhouden dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde of het kantoor kennelijk niet alle hiervoor bedoelde drie kenmerken heeft, moet buiten redelijke twijfel komen vast te staan dat diens bedrijfsmodel een of meer van deze kenmerken niet heeft. Bij de beoordeling van het bedrijfsmodel gaat het niet specifiek om de werkzaamheden die de gemachtigde heeft verricht in de procedure waarop de proceskostenvergoeding ziet. Met het bedrijfsmodel is namelijk meer in het algemeen de wijze bedoeld waarop de gemachtigde zijn inkomsten verwerft met het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand.

Standpunt belanghebbende

11. Belanghebbende stelt dat het bedrijfsmodel van haar gemachtigde ( [bedrijf 2] ) vanaf begin 2025, het moment waarop in deze zaak bezwaar werd ingesteld, niet meer gebaseerd is op het principe van no cure no pay. Sinds begin 2025 brengt gemachtigde bij haar klanten voor iedere procedure een instapvergoeding per aanslagbiljet in rekening. Die instapvergoeding blijft de klant verschuldigd aan de gemachtigde, ook als de procedure wordt verloren. Volgens belanghebbende kan daarom niet worden gezegd dat de klant géén risico loopt bij het geven van de opdracht tot het verlenen van rechtsbijstand. Vanaf 2025 zijn er ook veel minder nieuwe zaken bij gemachtigde aanhangig. Bovendien wordt niet (meer) op standaardwijze geprocedeerd. Daarmee is naar de stelling van belanghebbende sprake van een bijzondere omstandigheid in de zin van artikel 30a van de Wet WOZ en heeft zij recht op een proceskostenvergoeding zonder toepassing van een factor van 0,125.

12. Ter onderbouwing van haar stellingen heeft belanghebbende verwezen naar:

 de getekende overeenkomst met gemachtigde waarin de prijsafspraak voor het verlenen van rechtsbijstand is gemaakt. In de getekende overeenkomst is het volgende over de vergoeding opgenomen:

(…)

De startfee wordt in rekening gebracht voor de administratieve handelingen voorafgaand aan de inhoudelijke behandeling, het verwerken van de aanslagbiljetten, het screenen van de objecten op de aanslagbiljetten en het verzenden van het initiële bezwaarschrift. De besparingsfee is op basis van no cure no pay. Bij een ongegronde procedure zal de besparingsfee niet rekening gebracht worden gebracht, ongeacht onze inspanningen.

Bij een gegronde procedure zal de gemeente onze vergoedingen aan u overmaken. Dit betreft de proceskostenvergoeding, (eventuele) dwangsom en immateriële schadevergoeding. Deze vergoedingen zijn voor gemachtigde: u zal een factuur ontvangen met het verzoek deze vergoedingen aan ons over te maken. U maakt geen kosten: u zal een vergoeding ontvangen dat voor gemachtigde bestemd is.

(...)

(…)

 een blanco ‘standaardofferte’ van gemachtigde. In deze standaardofferte zijn de volgende instapvergoedingen (startfees genoemd) opgenomen:

 de Algemene Voorwaarden (AVW) van gemachtigde behorende bij de standaardofferte en de overeenkomst van belanghebbende. De AVW zijn van toepassing tot en met september 2025. Vanaf oktober 2025 gelden de nieuwe AVW. Deze zijn door gemachtigde niet overgelegd. In de AVW tot september 2025 staat, voor zover relevant:

(…)

Artikel 9 No cure, no pay

1.Opdrachtgever en opdrachtnemer kunnen overeenkomen dat de opdracht, ongeacht de uitkomst ervan, op basis van ‘no cure, no pay’ wordt verricht. Indien een dergelijke afspraak wordt gemaakt, wordt dit bevestigd in de opdrachtbevestiging.

2. Onder een ‘cure’ wordt in dat geval verstaan: de omstandigheid dat er sprake is van een aan het overheidsorgaan te wijten onrechtmatigheid, waaronder (maar niet beperkt tot), de aanpassing van de WOZ-waarde door gegrondverklaring van het bezwaar of (hoger)beroep.

3. Ingeval sprake is van een ‘cure’ op grond van het vorige lid, is opdrachtgever een forfaitaire vergoeding verschuldigd, welke op basis van de wet door de gemeente zal worden betaald aan opdrachtgever of opdrachtnemer. De hoogte van dit bedrag vloeit voort uit de artikelen 7:15 en/of 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht in samenhang met het Besluit proceskosten bestuursrecht en de Wet WOZ, en is gebaseerd op de verrichte proceshandelingen.

4. Wanneer het desbetreffende overheidsorgaan of rechtscollege een proceskostenvergoeding toewijst op grond van de artikelen 7:15 en/of 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht in samenhang met het Besluit proceskosten bestuursrecht en de Wet WOZ, komt deze toe aan opdrachtnemer. Voor het geval het verpandings-/vervreemdingsverbod ex artikel 30a lid 5 Wet WOZ niet van toepassing is, cedeert opdrachtgever deze vergoeding bij voorbaat aan opdrachtnemer. Opdrachtnemer verrekent de proceskostenvergoeding die hij dan rechtstreeks van de gemeente ontvangt, met de vergoeding die opdrachtnemer uit hoofde van het vorige lid verschuldigd is.

5. Indien het desbetreffende overheidsorgaan bovenvermelde proceskostenvergoeding aan opdrachtgever overmaakt, verplicht deze zich het bedrag voor de vergoeding van de proceskosten, zoals bedoeld onder lid 4, en vermeld in de uitspraak met verwijzing naar de artikelen 7:15 Awb en/of 8:75 Awb, onverwijld en in ieder geval binnen twee weken na ontvangst van de uitspraak waarin de vergoeding wordt toegewezen, te storten op een door opdrachtnemer aangewezen bankrekening.

6. Indien een opdracht door opdrachtnemer op basis van ‘no cure, no pay’ wordt uitgevoerd, worden door opdrachtgever zonder voorafgaande uitdrukkelijke instemming van opdrachtnemer, géén beslissingen genomen dan wel mededelingen gedaan betreffende ingestelde bezwaar-/beroepsprocedures bij een overheidsorgaan, die van invloed kunnen zijn op (de uitkomst van) de ingestelde procedures. Hieronder dient onder meer te worden verstaan het doen van uitlatingen of nemen van beslissingen inzake het treffen van schikkingen of het intrekken van ingestelde procedures.

(…)

 een memo van gemachtigde met daarin onder meer overzichten van door gemachtigde aangenomen zaken en de daarbij in rekening gebrachte instapvergoedingen. In het memo staat de volgende tabel:

 een Question & Answer blad (Q&A) van gemachtigde over de werkwijze;

 de nota van gemachtigde aan belanghebbende voor de verrichte werkzaamheden ad € 394,11;

 de volmacht van belanghebbende, zoals gemachtigde die vanaf 2025 standaard bij aangenomen zaken gebruikt waarin staat:

(…)

De kosten ter vergoeding van onze werkzaamheden komen neer op het totaal van vergoedingen die op grond van art 7:15, 8:75, 4:17 en 8:88 Awb aan u in een uitspraak worden toegewezen.**** Zodra de vergoedingen in een uitspraak zijn opgenomen, zijn dit opeisbare vorderingen en zullen deze door [bedrijf 2] BV bij u in rekening worden gebracht. Voor het geval het cessieverbod ex art. 30a lid 4 en 5 Wet WOZ onverbindend blijkt, draagt ondergetekende de vorderingen zoals hiervoor omschreven bij voorbaat over aan [bedrijf 2] BV. De (proceskosten)vergoedingen dienen overgemaakt te worden op rekening ... t.n.v. [bedrijf 2] BV.

(…)

Beoordeling optreden op basis van het eerste criterium (no cure no pay)

13. De rechtbank begrijpt het primaire standpunt van belanghebbende aldus dat gemachtigde weliswaar fee-afspraken heeft gemaakt die deels resultaat afhankelijk zijn, maar dat de instapvergoeding (vaste startfee) die klanten daarnaast sinds 2025 verschuldigd zijn, maakt dat geen sprake meer is van ‘no cure no pay’ in de zin van de hiervoor aangehaalde arresten.

14. De rechtbank overweegt allereerst dat de Hoge Raad op 26 september 2025[_ef745b5b-8131-4cc8-af23-89d6097590ab] heeft geoordeeld dat niet aan het eerste criterium (no cure no pay) wordt voldaan indien buiten redelijke twijfel wordt bewezen dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde, beoordeeld naar de situatie op het moment waarop het rechtsmiddel wordt ingesteld, zodanig was ingericht dat niet langer werd gewerkt op basis van no cure no pay, of op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld. Ook indien een instapvergoeding is verschuldigd, kan het om afspraken gaan die worden aangemerkt als afspraken op basis van no cure no pay. Daarbij moet worden gedacht aan de betaling van een zodanig laag bedrag dat die betaling als een pro forma of symbolische bijdrage moet worden beschouwd.

15. De rechtbank heeft op basis van de stukken en de toelichting ter zitting vastgesteld dat de in de stukken genoemde fee-afspraken zien op werkzaamheden in de voorfase (“administratieve handelingen voorafgaand aan de inhoudelijke behandeling, het screenen van de objecten en het verzenden van het initiële bezwaarschrift”) en de bezwaarfase. Ter zitting is gebleken dat ook werkzaamheden (en dus inkomsten) voor de beroepsfase onderdeel uitmaken van het bedrijfsmodel van gemachtigde. Hiervoor worden maatwerkafspraken gemaakt die niet in de Q en A en overige overgelegde stukken zijn opgenomen. Reeds daarom ontbreekt een deel van de onderbouwing van het bedrijfsmodel. Gemachtigde heeft daarnaast ter zitting bevestigd dat de fee altijd bestaat uit de toegekende proceskostenvergoeding, dwangsom en immateriële schadevergoeding. Ook deze inkomsten acht de rechtbank van belang voor de beoordeling van het bedrijfsmodel (eerste criterium). Deze inkomsten zijn ook niet opgenomen in de Q en A. Uit de stukken en de toelichting ter zitting volgt verder dat de fee-afspraken van gemachtigde met haar klanten bestaan uit een startfee, een besparingsfee of een combinatie daarvan. De startfee, indien al overeengekomen, is onverkort verschuldigd ook als het niet tot een bezwaarprocedure komt. Daarmee moet de startfee mogelijk worden beschouwd als inkomsten voor de, niet voor vergoeding in aanmerking komende, werkzaamheden in de voorfase. Zodat de werkzaamheden in bezwaar mogelijk alsnog volledig op basis van no cure no pay worden uitgevoerd. Ter zitting heeft gemachtigde bovendien verklaard dat verschillende afspraken worden gemaakt per klant, zoals bijvoorbeeld een startfee van € 1.750 exclusief btw voor de behandeling van 190 biljetten. Als de rechtbank er al van uitgaat dat voor elk van die biljetten bezwaar wordt ingediend en dat per biljet slechts één object is beschikt dan nog geldt dat het bedrag per object dermate beperkt (minder dan € 10 per object) is dat het in dat geval gaat om een symbolisch bedrag.

16. Het bewijsaanbod van belanghebbende om de cijfers genoemd in de Q en A te onderbouwen met facturen en getekende offertes, wijst de rechtbank, af, omdat ook met die gegevens de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen. Uit de tientallen facturen en offertes die gemachtigde in andere procedures bij deze rechtbank heeft ingebracht, is de rechtbank gebleken dat naast de overeengekomen besparingsfee (van 25% tot 40%) de startfee varieert van nihil tot veelal rond de € 1.000 en betrekking kan hebben op tientallen biljetten met daarop mogelijk weer tientallen WOZ-objecten. Zodat de startfee zodanig laag is dat die betaling als een symbolische bijdrage moet worden beschouwd waarbij klanten (nagenoeg) geen financieel risico lopen bij het verstrekken van de opdracht aan gemachtigde tot het verlenen van rechtsbijstand. Dit is niet anders dan het voorbeeld dat gemachtigde op de zitting heeft genoemd.

17. Om voornoemde redenen heeft belanghebbende met de overgelegde stukken niet buiten redelijke twijfel bewezen dat het bedrijfsmodel van gemachtigde, beoordeeld naar de situatie op het moment waarop het rechtsmiddel wordt ingesteld, zodanig was ingericht dat klanten van gemachtigde een financieel risico lopen. Niet buiten redelijke twijfel is komen vast te staan dat gemachtigde in het belastingjaar waar deze procedure op ziet niet heeft gewerkt op basis van no cure no pay, of op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld.

Beoordeling optreden op basis van het derde criterium (wijze van procederen)

18. Naar de rechtbank begrijpt beroept belanghebbende zich met de stelling dat door gemachtigde niet op standaardwijze wordt geprocedeerd ook op het derde criterium, te weten dat de procedure op een zodanige wijze wordt gevoerd dat de daarin toegekende proceskostenvergoedingen de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen. Daartoe moet belanghebbende een vergelijking maken tussen enerzijds het totale bedrag aan proceskostenvergoedingen dat aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en anderzijds het totale bedrag van de kosten van de gemachtigde of van het kantoor die kunnen worden toegerekend aan het voeren van de procedures waarop die proceskostenvergoedingen betrekking hebben. Het komt dus erop aan of het totale bedrag van de afgedragen proceskostenvergoedingen het totale bedrag van de zojuist bedoelde kosten verre overtreft.[_aea9216d-bbf1-4592-9677-eaa120ef301d] Belanghebbende heeft haar stelling op geen enkele wijze onderbouwd, zodat belanghebbende niet slaagt in de op haar rustende bewijslast.

19. Met hetgeen belanghebbende aan gegevens en toelichting heeft verstrekt, is zij niet geslaagd in het leveren van het bewijs dat hier sprake is van een bijzonder geval als hiervoor bedoeld.

Conclusie en gevolgen

20. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat belanghebbende geen gelijk krijgt. Belanghebbende krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. L.Y. Gramsbergen, rechter, in aanwezigheid van mr.S. Metin, griffier. Uitgesproken op 6 november 2026. De uitspraak is aan partijen bekendgemaakt op de datum vermeld in de brief waarmee deze uitspraak aan partijen ter beschikking is gesteld.

griffierrechter

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt.

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (belastingkamer), Locatie Arnhem, Postbus 9030, 6800 EM Arnhem.

Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Voetnoten

  1. Hoge Raad 17 januari 2025, ECLI:NL:HR:2025:46.
  2. Hoge Raad 25 april 2025, ECLI:NL:HR:2025:670.
  3. Hoge Raad 26 september 2025, ECLI:NL:HR:2025:1382.
  4. Hoge Raad 25 april 2025, ECLI:NL:HR:2025:670 en Hoge Raad 18 juli 2025, ECLI:NL:HR:2025:1175.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.