Rechtbank Gelderland, 16 oktober 2026

Omdat het verzoek kennelijk ongegrond is doet de voorzieningenrechter uitspraak zonder zitting.[_d120904e-61af-4528-a566-c293309dbfe4] De voorzieningenrechter legt hierna uit waarom het verzoek kennelijk ongegrond is.

In de uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State is het volgende opgenomen:

Als gevolg van de getroffen voorlopige voorziening door de voorzieningenrechter van de Afdeling verstrijkt de begunstigingstermijn op dit moment op 22 oktober 2026. Verzoeker heeft het college per mail van 21 september 2026 verzocht om de begunstigingstermijn van last 1 verder te verlengen. Het college heeft dit verzoek bij besluit van 29 september 2026 (het bestreden besluit) afgewezen. Verzoeker heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt en de voorzieningenrechter gevraagd om een voorlopige voorziening te treffen. Er loopt bij de rechtbank nog een zaak (zaaknummer: 26/1919) over de geweigerde (legaliserende) vergunning. Verzoeker verzoekt de voorzieningenrechter concreet om de begunstigingstermijn bij wijze van voorlopige voorziening te verlengen tot zes weken na de uitspraak in de zaak met zaaknummer 26/1919.

De voorzieningenrechter ziet hier geen aanleiding voor. Daarvoor is het volgende van belang.

Zoals in rechtsoverweging 2.1 is weergegeven, heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling uitdrukkelijk overwogen een termijn van acht weken na verzending van de uitspraak van 27 augustus 2026 een redelijke termijn te vinden om aan de last te kunnen voldoen, waarbij dit een termijn is die niet wezenlijk langer is dan nodig om aan de last te kunnen voldoen. Kortom: de hoogste bestuursrechter heeft reeds geoordeeld dat acht weken in dit geval een redelijke begunstigingstermijn is. Het college heeft daarom in redelijkheid kunnen besluiten om de begunstigingstermijn niet nog verder te verlengen. Een begunstigingstermijn is er tenslotte niet op gericht om de mogelijke legalisering van niet vergunde activiteiten af te wachten, maar strekt ertoe om een termijn te stellen waarbinnen de overtreder de last onder dwangsom kan voorkomen door aan de last te voldoen.

Omdat het college in redelijkheid heeft kunnen besluiten om de begunstigingstermijn niet verder te verlengen en het bestreden besluit daarmee naar voorlopig oordeel rechtmatig is, wijst de voorzieningenrechter het verzoek om een voorlopige voorziening af.

Voor een proceskostenveroordeling of een vergoeding van het griffierecht bestaat dan ook geen aanleiding.