Rechtbank Gelderland, 30 juli 2026

Het verloop van de procedure blijkt uit:

Hierna is vonnis bepaald.

[gedaagde 1] en [bedrijf 2] B.V. te [vestigingsplaats] (hierna: [bedrijf 2]) zijn ondernemingen die zich bezig houden met de vervaardiging van brood en vers banketbakkerswerk. [gedaagde 2] is een zustervennootschap van [gedaagde 1] en is, net als [gedaagde 1], een dochtervennootschap [bedrijf 1] B.V.

[eiser] is op 18 februari 2018 bij [bedrijf 2] in dienst getreden op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd. Deze overeenkomst is meermaals verlengd, waarna er per 1 februari 2021 een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd is ontstaan. [eiser] vervulde in dat kader de functie van [functie] voor 24 uur per week tegen een laatstelijk basissalaris van € 1.902,95 bruto per maand.

Op 5 maart 2026 heeft [persoon 1], eigenaar van [bedrijf 2] (hierna: [persoon 1] ), mondeling laten weten dat hij [bedrijf 2] had verkocht aan [gedaagde 1] en dat alle werknemers hun gebruikelijke werkzaamheden daar zouden kunnen voortzetten.

Na het WhatsAppbericht van 18 maart 2026 heeft [persoon 1] op 19 maart 2026 gesprekken gevoerd met zijn werknemers en zijn door hem nieuwe arbeidsovereenkomsten aangeboden op basis waarvan zij per 1 april 2026 bij [gedaagde 2] in dienst konden treden. De aangeboden arbeidsovereenkomsten gelden voor bepaalde tijd, bevatten een proeftijdbeding en een andere (minder gunstige) regeling voor reiskostenvergoeding. Op de aangeboden arbeidsovereenkomsten is het huisreglement van [gedaagde 1] van toepassing verklaard. [eiser] heeft de aangeboden arbeidsovereenkomst niet getekend.

Op 25 maart 2026 zijn alle op dat moment werkzame medewerkers van [bedrijf 2] in [vestigingsplaats] naar de [plaats] van [gedaagde 1] gegaan voor een kennismaking met de directeur [persoon 2] (hierna: [persoon 2]) en aldaar aanwezig personeel. Hierna is een rondleiding gegeven op de werklocatie van [gedaagde 1] in [vestigingsplaats] aan de medewerkers van [bedrijf 2].

Vanaf 30 maart 2026 verricht [eiser] werkzaamheden op de locatie van [gedaagde 1].

Op 14 april 2026 ontvangt [eiser] een e-mail van [gedaagde 1] waarin [gedaagde 1] aan [eiser] mededeelt dat zij niet meer hoeft te komen werken nu zij niet is overgegaan tot ondertekening van een nieuwe arbeidsovereenkomst. [eiser] laat op dezelfde dag weten dat zij beschikbaar is om werkzaamheden te verrichten en dat zij de volgende dag op werk zal verschijnen.

[eiser] heeft op 15, 16 en 20 april 2026 haar reguliere werkdagen volgens planning gewerkt bij [gedaagde 1].

[bedrijf 2] is op 21 april 2026 failliet verklaard.

Vanuit de planningsapp Dish ontvangt [eiser] op 21 april 2026 een e-mail met het verzoek om een kopie van haar identiteitsbewijs en het ingevulde loonheffingsformulier aan te leveren in verband met de verloning.

Namens [eiser] stuurt haar gemachtigde op 21 april 2026 een brief aan [gedaagde 1] waarin zij [gedaagde 1] verzoekt het salaris tijdig over te maken en waarin zij stelt dat sprake is van een overgang van onderneming en dat niet van haar verwacht hoeft te worden dat zij een arbeidsovereenkomst tekent met slechtere voorwaarden.

Op 21 april 2026 bericht [gedaagde 1] aan [eiser] dat van overname van onderneming geen sprake is en dat zij niet zal overgaan tot betaling van het loon.

Op 22 april 2026 is [eiser] tijdens haar werktijd van de werkvloer gehaald door [persoon 1] en naar huis gestuurd omdat zij de aangeboden arbeidsovereenkomst(en) niet heeft getekend. Op dezelfde dag wordt de arbeidsovereenkomst van [eiser] met [bedrijf 2], voor zover deze nog zou bestaan, door de curator opgezegd en wordt zij doorverwezen naar het UWV voor betaling van haar loon.

Op 25 mei 2026 ontvangt [eiser] van het UWV bericht dat zij geen recht heeft op een faillissementsuitkering nu er sprake is van overgang van onderneming naar [gedaagde 1] te [vestigingsplaats].

[eiser] vordert - samengevat – om [gedaagde 1] te veroordelen tot:

[gedaagde 1] voert gemotiveerd verweer en concludeert tot afwijzing van de vorderingen van [eiser].

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

De kantonrechter is van oordeel dat [eiser] een voldoende spoedeisend belang heeft bij de gevorderde voorzieningen. Zij heeft haar salaris over de maanden april, mei en juni 2026 en het opgebouwde vakantiegeld niet ontvangen, terwijl zij voor haar levensonderhoud afhankelijk is van tijdige betaling daarvan. Daarmee is het spoedeisend belang voldoende gegeven.

Voordat toegekomen wordt aan de vorderingen van [eiser], dient eerst te worden beoordeeld of sprake is van een overgang van onderneming tussen [gedaagde 1] en [bedrijf 2], op grond waarvan de rechten en verplichtingen uit de arbeidsovereenkomst tussen [eiser] en [bedrijf 2] van rechtswege zijn overgegaan op [gedaagde 1].

Op grond van artikel 7:662 BW is sprake van een overgang van onderneming bij de overgang, ten gevolge van overeenkomst, fusie of splitsing, van een economische eenheid die haar identiteit behoudt. Daarnaast bepaalt artikel 7:663 BW dat door de overgang van een onderneming de rechten en verplichtingen die op dat tijdstip voor de werkgever in die onderneming voortvloeien uit de arbeidsovereenkomst tussen hem en een daar werkzame werknemer van rechtswege overgaan op de verkrijger.

De kantonrechter is voorshands van oordeel dat voldoende aannemelijk is dat sprake is van een overgang van onderneming van [bedrijf 2] naar [gedaagde 1] in de zin van artikel 7:662 BW. Daartoe is het volgende redengevend.

De hiervoor genoemde omstandigheden leiden tot het oordeel dat in een bodemprocedure naar alle waarschijnlijkheid zal worden geoordeeld dat sprake is van een overgang van onderneming. Dit brengt mee dat de rechten en verplichtingen uit de arbeidsovereenkomst tussen [eiser] en [bedrijf 2] van rechtswege zijn overgegaan op [gedaagde 1], zodat [gedaagde 1] gehouden is tot betaling van het achterstallig loon over de periode van 1 april 2026 tot en met 1 juni 2026 aan [eiser]. [gedaagde 1] heeft geen inhoudelijk verweer gevoerd tegen de (hoogte van de) vorderingen van [eiser] zodat deze zullen worden toegewezen.

Omdat [gedaagde 1] het loon vanaf april 2026 en het vakantiegeld niet tijdig aan [eiser] heeft betaald, is zij de wettelijke verhoging verschuldigd als bedoeld in artikel 7:625 BW. De wettelijke verhoging wordt dan ook toegewezen, met dien verstande dat de wettelijke verhoging voor wat betreft de maand juni 2026 en het vakantiegeld wordt vastgesteld op 25%.

De niet betwiste wettelijke rente zal worden toegewezen zoals gevorderd (vanaf de datum van de dagvaarding).

Op grond van artikel 7:626 BW is [gedaagde 1] gehouden bij iedere loonbetaling een deugdelijke loonstrook te verstrekken. Nu de loonvordering wordt toegewezen, heeft [eiser] tevens belang bij verstrekking van de daarbij behorende salaris- en vakantiegeldspecificaties, zodat ook deze vordering zal worden toegewezen. De gevorderde dwangsom zal worden gematigd en gemaximeerd op de wijze zoals in de beslissing vermeld.

[eiser] maakt aanspraak op vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. Zij heeft voldoende onderbouwd gesteld dat buitengerechtelijke incassokosten zijn verricht. De vordering tot betaling van buitengerechtelijke incassokosten van € 751,78 (inclusief btw) zal dan ook worden toegewezen.

[gedaagde 1] krijgt jegens [eiser] ongelijk en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:

[eiser] heeft ter zitting toegelicht dat zij [gedaagde 2] uitsluitend in rechte heeft betrokken omdat de haar aangeboden arbeidsovereenkomst op naam van [gedaagde 2] stond en zij wilde voorkomen dat haar vorderingen zouden stranden indien niet [gedaagde 1], maar [gedaagde 2] als werkgever zou moeten worden aangemerkt. Uit het voorgaande volgt echter dat voorshands voldoende aannemelijk is dat de rechten en verplichtingen uit de arbeidsovereenkomst van [eiser] als gevolg van de overgang van onderneming op [gedaagde 1] zijn overgegaan. De vorderingen jegens [gedaagde 2] zullen daarom worden afgewezen. Omdat [gedaagde 2] vertegenwoordigd is door dezelfde bestuurder als [gedaagde 1], zullen die proceskosten worden vastgesteld op nihil.

wijst de vorderingen jegens [gedaagde 2] af;

veroordeelt [gedaagde 1] om aan [eiser] te betalen het achterstallig loon over de periode van 1 april 2026 tot en met 1 juni 2026 van € 10.371,09, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 25 juni 2026 tot de dag van volledige betaling,

veroordeelt [gedaagde 1] en tot maandelijkse betaling van het loon van [eiser] totdat de arbeidsovereenkomst rechtsgeldig zal zijn beëindigd,

veroordeelt [gedaagde 1] tot betaling van de buitengerechtelijke incassokosten van € 751,78 (inclusief btw),

veroordeelt [gedaagde 1] om binnen veertien dagen na betekening van dit vonnis aan [eiser] deugdelijke bruto/netto-specificaties te verstrekken van het onder 5.2 toegewezen loon en vakantiegeld, op straffe van een dwangsom van € 100,00 per dag, met een maximum van € 5.000,00,

veroordeelt [gedaagde 1] in de proceskosten van € 1.435,56, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als zij niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.