Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 19 november 2026 – artikel 59, eerste

ECLI:NL:RBDHA:2026:34251Zaaknummer NL26.67715

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
19 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
NL26.67715
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Hoofdwetsartikel
Artikel 94 Vw
Zittingsplaats
Middelburg
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

artikel 59, eerste lid, van de Vw – vreemdelingenbewaring – kennisgeving – objectieve gronden onderduikrisico.

De uitspraak is bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , eiser
  2. Procesverloop
  3. Beoordeling door de rechtbank
  4. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Middelburg

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.67715

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , eiser

V-nummer: [V-nummer] ,

(gemachtigde: mr. W.P.R. Peeters),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. C.J. Ohrtmann).

Procesverloop

Met het bestreden besluit van 6 november 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.

Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.[_73a5ef49-e844-4384-b88b-c4d6e4787190]

De rechtbank heeft het beroep op 12 november 2026 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder. Als tolk is verschenen mw. [tolk] .

Beoordeling door de rechtbank

Toetsingskader

1. Verweerder kan, als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen.[_1d4c1066-f1a4-4de7-a424-2bf61982ed07] Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.[_32345cd7-85f0-40d2-81fb-58fe3eb0d4f3] Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.[_5a04e251-a188-450b-b056-a19bd5677585] De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.[_a7181fd3-f930-4cf4-be9d-8d7162bda772]

2. Als verweerder een vrijheidsontnemende maatregel oplegt, dient zij de rechtbank hiervan onverwijld in kennis te stellen, ingevolge artikel 94, eerste lid, van de Vw. De Afdeling heeft in haar uitspraak van 17 september 2026[_476880b5-ad22-43e9-8297-d22395190648] bepaald dat “onverwijld”, binnen zes uur betekent. In het geval van eiser is de maatregel op 6 november 2026 om 16.52 uur opgelegd. De kennisgeving is verstuurd op 7 november 2026 om 15.04 uur.

3. De rechtbank constateert ambtshalve dat de kennisgeving niet onverwijld is verstuurd. Dit is een gebrek. Het niet nakomen van de verplichting om de rechtbank onverwijld in kennis te stellen van een vrijheidsontneming maakt de vrijheidsontnemende maatregel alleen onrechtmatig als de maatregel, gelet op de ernst van het gebrek en bij afweging van alle daarbij betrokken belangen, niet meer gerechtvaardigd is.

4. De belangenafweging valt in dit geval in het voordeel van verweerder uit. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat niet is gebleken dat eiser door deze gang van zaken is geschaad in zijn verdediging. De rechtbank kan zonder problemen nog binnen de wettelijke termijn van vijftien dagen na oplegging van de maatregel uitspraak doen over de rechtmatigheid daarvan. Eiser krijgt dus tijdig een oordeel over de rechtmatigheid van de vrijheidsontneming. Ook overigens is niet gebleken dat hij nadeel heeft ondervonden door de niet onverwijlde kennisgeving. De rechtbank ziet daarom in dit gebrek geen reden om de maatregel op te heffen.

De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring

5. Verweerder heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico op onderduiken bestaat.

5.1.

In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:

b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

6. Eiser voert aan dat grond p logica ontbeert. Aangezien de Nederlandse autoriteiten eiser als onrechtmatig in Nederland verblijvend hebben aangemerkt, is het tegenstrijdig om vervolgens van eiser te vragen dat hij zich meldt bij de korpschef van de politie vanwege zijn onrechtmatige verblijf. Eiser voert daarnaast aan dat het niet hebben van een vaste woon- of verblijfplaats geen objectieve grond is. De gronden zouden namelijk het onderduikrisico moeten onderbouwen. Echter, iemand met vaste woon- en verblijfplaats kan net zo goed onderduiken als iemand met een zwervend bestaan. Eiser voert verder aan dat grond s ook geen indicator is van het onderduikrisico. Mensen met veel geld kunnen namelijk net zo goed onderduiken als mensen zonder geld. Eiser verzoekt de rechtbank, in het geval zij het niet eens is met het betoog van eiser, om aan het Hof van Justitie te vragen of de gronden r en s terecht zijn opgenomen in de Nederlandse wetgeving.

7. De rechtbank stelt vast dat de feitelijke juistheid van de gronden niet worden betwist door eiser. De rechtbank overweegt dat verweerder bij de beschikking van 11 augustus 2026 heeft vastgesteld dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft en Nederland binnen een maand moet verlaten. Nadat eiser verzuimd heeft Nederland te verlaten, had hij zich moeten melden bij de korpschef, conform artikel 4.39 van de Vb. Niet gesteld noch gebleken is dat eiser die verplichting heeft vervuld. Grond b is daarmee feitelijk juist. De rechtbank is verder van oordeel dat de gronden h en p ook feitelijk juist zijn en voor zover nodig voldoende zijn gemotiveerd in de maatregel. Eiser heeft immers verklaard niet te willen terugkeren naar Polen en hij heeft van zijn onrechtmatig verblijf geen mededeling gedaan bij de korpschef. De gronden b, h en p zijn voldoende om een onderduikrisico aan te nemen en om de maatregel van vreemdelingenbewaring te kunnen dragen. Wat eiser aanvoert tegen de gronden r en s behoeft daarom geen bespreking meer. De rechtbank ziet geen aanleiding om prejudiciële vragen te stellen.

Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?

8. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door verweerder en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.

Conclusie en gevolgen

9. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan op 19 november 2026 door mr. M.J. Paffen, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Strik, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.

De uitspraak is bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Voetnoten

  1. Dit volgt uit artikel 94, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw).
  2. Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.
  3. Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.
  4. Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb).
  5. Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb.
  6. ECLI:NL:RVS:2026:5462, r.o. 4.6.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.