Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 11 november 2026 – Bewaring; 59 Vw 2000; maatregel berust op juiste grondslag

ECLI:NL:RBDHA:2026:34214Zaaknummer NL26.65671

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
11 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
NL26.65671
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 59b Vw
Zittingsplaats
Arnhem
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Bewaring; 59 Vw 2000; maatregel berust op juiste grondslag; gronden a en h kunnen de maatregel dragen; beroep ongegrond

De rechtbank:

  • verklaart het beroep ongegrond;
  • wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.J.M. Verhoeven, rechter, in aanwezigheid van mr. L. Beijerinck, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , v-nummer: [x] , eiser
  2. Samenvatting
  3. Procesverloop
  4. Beoordeling door de rechtbank
  5. Conclusie en gevolgen
  6. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.65671

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 11 november 2026 in de zaak tussen

[eiser] , v-nummer: [x] , eiser

(gemachtigde: mr. G.A. Dorsman),

en

de minister van Asiel en Migratie

(gemachtigde: mr. P.A.L.A. van Ittersum).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daar een aantal beroepsgronden tegen aan. Aan de hand van wat eiser aanvoert en ambtshalve beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.[_74fbe1e8-12df-4a4e-a44c-7a3a428f4368]

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring niet onrechtmatig is. De maatregel berust op een juiste grondslag en op voldoende gronden. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.

Procesverloop

2. De minister heeft op 29 oktober 2026 de maatregel van vreemdelingenbewaring aan eiser opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.[_c66ed47f-a0d7-4aa9-ad7d-3246231c0d2d]

2.1.

De rechtbank heeft het beroep met behulp van een beeldverbinding op 6 november 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.

Beoordeling door de rechtbank

Is de maatregel gebaseerd op een juiste grondslag?

3. Eiser betoogt dat de minister de maatregel op een verkeerde grondslag heeft gebaseerd. Omdat eiser in het bezit stelt te zijn van een Italiaans verblijfsrecht, had de minister (bij twijfel) navraag moeten doen naar dat verblijfsrecht bij de Italiaanse autoriteiten en eiser vervolgens moeten aanzeggen om naar Italië te vertrekken. Gelet op dit Italiaanse verblijfsrecht was artikel 59, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw 2000 volgens eiser de juiste grondslag voor de maatregel van vreemdelingenbewaring.

3.1.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Uit navraag van de minister bij de Italiaanse autoriteiten voorafgaand aan het opleggen van de maatregel blijkt dat eiser sinds mei 2019 geen verblijfsrecht meer heeft in Italië. De minister heeft hiermee voldoende onderzoek gedaan naar het gestelde verblijfsrecht van eiser. Voor zover eiser van mening is dat hij wél rechtmatig verblijf in Italië heeft, ligt het op zijn weg om die stelling te onderbouwen. Dat heeft hij niet gedaan. Omdat eiser op 28 juni 2025 een terugkeerbesluit heeft ontvangen en dit terugkeerbesluit door de minister op de voorgeschreven wijze is bekendgemaakt,[_e5ef1bfe-52c3-4451-8194-bc8586fa6949] is artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000 de juiste grondslag voor de maatregel.

Kunnen de door de minister vermelde gronden de maatregel dragen?

4. In de maatregel van bewaring staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat een onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. In de maatregel heeft de minister ter onderbouwing hiervan als gronden vermeld dat eiser:

  • (a) Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij hij zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
  • (b) eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
  • (c) niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
  • (h) heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;
  • (p) zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vreemdelingenbesluit 2000 heeft gehouden;
  • (r) geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
  • (s) niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
4.1.

Eiser heeft grond b betwist. Omdat het besluit van 29 juni 2025 (waarin een terugkeerbesluit is vervat) nooit aan eiser is bekendgemaakt, heeft hij hier pas op 27 oktober 2026 – vlak voor zijn eerdere inbewaringstelling op grond van artikel 59b van de Vw 2000 – kennis van genomen, zodat de rechtsgevolgen van dit besluit pas toen zijn ingegaan. Omdat hij echter op die datum een (opvolgende) asielaanvraag heeft gedaan en sinds dat moment rechtmatig verblijf had, heeft hij nooit gevolg hoeven geven aan dit terugkeerbesluit. Hem kan daarom niet worden tegengeworpen dat hij geen gevolg heeft gegeven aan dit terugkeerbesluit.

4.2.

Naar het oordeel van de rechtbank zijn voldoende gronden aanwezig om de maatregel van bewaring te kunnen dragen, omdat de minister de onbetwiste gronden a en h terecht heeft tegengeworpen.[_b7d79055-aa70-442e-8b91-b5417ef79d5d] Grond a is feitelijk juist, omdat eiser Nederland is ingereisd zonder dat hij in het bezit was van een geldig paspoort en na het doen van een asielaanvraag met onbekende bestemming is vertrokken. Ook is grond h feitelijk juist. Eiser heeft tijdens het gehoor voorafgaand aan zijn inbewaringstelling en ook op de zitting verklaard dat hij naar Italië zou gaan als hij vrijgelaten wordt. Eiser moet echter naar Ghana terugkeren. Dat eiser ook heeft verklaard dat hij liever naar Ghana wil dan dat hij in het detentiecentrum wil zijn en dat hij inmiddels contact heeft opgenomen met de IOM in verband met zijn terugkeer doet hier niet aan af, alleen al omdat eiser dit laatste niet heeft onderbouwd. Wat eiser over grond b heeft aangevoerd, behoeft daarom geen bespreking.

Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?

5. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.[_4f60fcf3-6604-4d94-9dee-ade1b3080f86]

Conclusie en gevolgen

6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

  • verklaart het beroep ongegrond;
  • wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.J.M. Verhoeven, rechter, in aanwezigheid van mr. L. Beijerinck, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Voetnoten

  1. Op grond van artikel 106, eerste lid, van de Vw 2000 kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel tot vreemdelingenbewaring beveelt, aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen.
  2. Dit volgt uit artikel 94, eerste lid, van de Vw 2000.
  3. Zie het rapport van bevindingen van 28 juni 2025 en paragraaf C1/2.13 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (zoals deze gold tot 12 juni 2026).
  4. Vergelijk artikel 5.6, eerste lid, van het Vb 2000.
  5. Vergelijk HvJEU 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647 (Adrar) en HvJEU 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 (C, B en X).

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.