Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 16 november 2026 – bewaring, beroep, inleiding, beoordeling, indienen stukken
ECLI:NL:RBDHA:2026:34184Zaaknummer NL26.65911
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 16 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.65911
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep ongegrond
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 6 Vw
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
bewaring, beroep, inleiding, beoordeling, indienen stukken, wettelijke grondslag voor het voortduren van de maatregel, ongegrond.
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. L.J. Helsen, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.
Bijlage 1
Artikel 2, aanhef en onder 2, van de (herziene) Opvangrichtlijn bepaalt dat voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder “verzoeker”: een onderdaan van een derde land of een staatloze die een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend waarover nog geen definitieve beslissing is genomen.
Artikel 3, eerste lid, van de (herziene) Opvangrichtlijn bepaalt dat deze richtlijn van toepassing is op alle onderdanen van derde landen en staatlozen die een verzoek om internationale bescherming doen op het grondgebied, waaronder aan de buitengrens, in de territoriale zee of in de transitzones, van de lidstaten op voorwaarde dat deze onderdanen van derde landen en staatlozen als verzoeker op het grondgebied mogen verblijven.
Artikel 10, vierde lid, aanhef en onder d, van de (herziene) Opvangrichtlijn bepaalt dat een verzoeker in bewaring mag worden gehouden om in het kader van een grensprocedure als bedoeld in artikel 43 van Verordening (EU) 2024/1348 (Procedureverordening) een beslissing te nemen over het recht van de verzoeker om het grondgebied te betreden.
Artikel 3, aanhef en onder 8, van de Procedureverordening bepaalt dat voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder “definitieve beslissing”: een beslissing of een onderdaan van een derde land of staatloze al dan niet de vluchtelingenstatus of de subsidiairebeschermingsstatus wordt verleend uit hoofde van Verordening (EU) 2024/1347, met inbegrip van een beslissing waarbij het verzoek niet ontvankelijk wordt verklaard of wordt afgewezen als een impliciet of expliciet ingetrokken verzoek, waartegen geen rechtsmiddel meer openstaat uit hoofde van hoofdstuk V van deze verordening of dat overeenkomstig het nationale recht definitief is geworden, ongeacht of de verzoeker het recht heeft om overeenkomstig deze verordening te blijven.
Artikel 3, aanhef en onder 13, van de Procedureverordening bepaalt dat voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder “verzoeker”: een onderdaan van een derde land of een staatloze die een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend waarover nog geen definitieve beslissing is genomen.
Artikel 51, tweede lid van de Procedureverordening bepaalt, voor zover van belang, dat de grensprocedure zo kort mogelijk moet worden gehouden, maar tegelijkertijd een volledig en eerlijk onderzoek van de verzoeken mogelijk moet maken. Onverminderd de derde alinea van dit lid wordt de grensprocedure voltooid binnen een termijn van ten hoogste 12 weken vanaf het tijdstip waarop het verzoek wordt geregistreerd totdat de verzoeker niet langer het recht heeft om te blijven en geen toestemming krijgt om te blijven. Na die termijn krijgt de verzoeker toegang tot het grondgebied van de betrokken lidstaat, behalve wanneer artikel 4 van Verordening (EU) 2024/1349 van toepassing is. De lidstaten stellen bepalingen vast betreffende de looptijd van de behandelingsprocedure, in afwijking van artikel 35, van de behandeling door een rechterlijke instantie van een overeenkomstig artikel 68, leden 4 en 5, ingediend verzoek om te blijven en, indien van toepassing, van de beroepsprocedure. De vastgestelde termijn zorgt ervoor dat al deze procedurele stappen binnen 12 weken na de registratie van het verzoek worden afgerond.
Op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw kan de vreemdeling die aan de grens te kennen heeft gegeven een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel als bedoeld in artikel 28 te willen indienen, met inbegrip van de vreemdeling op wie artikel 5, tweede lid, van de Screeningsverordening van toepassing is, zolang hij wordt aangemerkt als verzoeker in de zin van artikel 2, aanhef en onder 2, van de Opvangrichtlijn, worden verplicht zich op te houden in een door de ambtenaar belast met grensbewaking aangewezen ruimte of plaats die kan worden beveiligd tegen ongeoorloofd vertrek, in het kader van een procedure om een beslissing te nemen over de toegang, onderscheidenlijk in het kader van de toepassing van de screeningsprocedure overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 5, 6 en 8, eerste en derde lid, van de Screeningsverordening.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.65911
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [nummer], eiser
(gemachtigde: mr. F.H. Bruggink),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. S.S.H. Orsel).
Procesverloop
Verweerder heeft op 24 september 2026 aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 6, derde lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
Eiser heeft op 30 oktober 2026 tegen het voortduren van de maatregel beroep ingesteld en daarbij verzocht om schadevergoeding.
Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd.
Eiser heeft op 3 november 2026 beroepsgronden ingediend.
De rechtbank heeft het beroep op 10 november 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, de heer Karim als tolk en de gemachtigde van verweerder.
Overwegingen
Inleiding
1. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van vreemdelingenbewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 6 oktober 2026 (in de zaak NL26.56933) volgt dat de maatregel van vreemdelingenbewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek (op 1 oktober 2026) dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek op 1 oktober 2026.
Gelet op het voorgaande loopt de in deze uitspraak te toetsen periode van 1 oktober 2026 tot 10 november 2026.
Beoordeling
Indienen stukken
2. Eiser stelt dat verweerder in strijd met de goede procesorde heeft gehandeld door een niet gepubliceerde uitspraak te bespreken die hij pas tijdens de zitting aan het dossier heeft toegevoegd.
De rechtbank overweegt allereerst dat de bewaringsprocedure zich kenmerkt door zeer korte termijnen. Het komt dan ook vaker voor dat kort voor of tijdens de zitting nog stukken aan het dossier worden toegevoegd. Dit geldt voor beide partijen. Daarnaast overweegt de rechtbank dat verweerder het desbetreffende stuk tijdens de zitting heeft toegelicht en dat aan eiser, gelet op het beginsel van hoor- en wederhoor, de gelegenheid is geboden om hierop te reageren. De rechtbank is van oordeel dat er geen sprake is van strijd met de goede procesorde. De beroepsgrond slaagt niet.
Wettelijke grondslag voor het voortduren van de maatregel
3. Eiser stelt zich op het standpunt dat de grensdetentie sinds 6 oktober 2026 onrechtmatig is, omdat deze op grond van een onjuiste wettelijke grondslag voortduurt. Zijn asielaanvraag is op 6 oktober 2026 afgewezen als kennelijk ongegrond. Hierdoor heeft hij sindsdien op grond van artikel 68 van de Procedureverordening geen recht meer om op het grondgebied van de lidstaat te blijven, en valt hij niet meer onder de (herziene) Opvangrichtlijn. Hierdoor bieden artikel 10, vierde lid en onder d, van de (herziene) Opvangrichtlijn in samenhang met artikel 6, derde lid, van de Vw geen wettelijke grondslag meer. Ook artikel 3 van de (herziene) Opvangrichtlijn is niet meer van toepassing. Ter motivering van zijn standpunt wijst eiser op de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Roermond, van 20 oktober 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:30872) en op een brief van de rechtbank van 2 november 2026 waaruit blijkt dat zij voornemens is om op dit punt prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: het Hof) (in de zaak NL26.50665).
De rechtbank overweegt dat artikel 10, vierde lid, aanhef en onder d, van de (herziene) Opvangrichtlijn de mogelijkheid biedt om een verzoeker in bewaring te houden om in het kader van een grensprocedure een beslissing te nemen over het recht om het grondgebied te betreden. Uit artikel 2, aanhef en onder 2, van de (herziene) Opvangrichtlijn, gelezen in samenhang met artikel 3, aanhef en onder 8 en 13, van de Procedureverordening, volgt dat een vreemdeling als verzoeker wordt aangemerkt zolang geen definitieve beslissing op zijn verzoek om internationale bescherming is genomen. De rechtbank stelt vast dat de asielaanvraag van eiser weliswaar kennelijk ongegrond is verklaard, maar dat de beslissing daarover nog niet definitief is. Eiser heeft immers beroep ingesteld en een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend.
De rechtbank onderkent dat eiser op grond van artikel 68, derde lid, aanhef en onder a, van de Procedureverordening geen recht heeft om gedurende de beroepsprocedure op het grondgebied te blijven. Dat eiser op grond van het vijfde lid, onder d, van die bepaling niet mag worden verwijderd zolang nog niet op zijn verzoek om een voorlopige voorziening is beslist, doet daaraan niet af. Dit betekent echter niet dat de grensprocedure reeds met de afwijzende beslissing van verweerder is geëindigd. De grensprocedure omvat blijkens artikel 51 van de Procedureverordening niet alleen de behandeling van het asielverzoek door de bevoegde autoriteit, maar ook de eventueel daaropvolgende behandeling door een rechterlijke instantie van een overeenkomstig artikel 68, vierde of vijfde lid, ingediend verzoek om te blijven en, indien van toepassing, van de beroepsprocedure. Nu het beroep en het verzoek om een voorlopige voorziening nog aanhangig zijn, is de rechterlijke beoordeling van de grensprocedure nog niet afgerond. De rechtbank verwijst in dit verband naar de uitspraken van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 4 september 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:26232) en van deze rechtbank, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch, van 6 november 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:33406).
Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat de omstandigheid dat de asielaanvraag inmiddels is afgewezen, niet betekent dat de grondslag van de maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw 2000 is komen te vervallen. De beroepsgrond slaagt niet.
Ambtshalve toetsing
4. Ook los van de door eiser aangevoerde beroepsgronden, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de grensdetentie tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was (vgl. het arrest van het Hof van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858).
Conclusie en gevolgen
5. Het beroep tegen het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. L.J. Helsen, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.
Bijlage 1
Artikel 2, aanhef en onder 2, van de (herziene) Opvangrichtlijn bepaalt dat voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder “verzoeker”: een onderdaan van een derde land of een staatloze die een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend waarover nog geen definitieve beslissing is genomen.
Artikel 3, eerste lid, van de (herziene) Opvangrichtlijn bepaalt dat deze richtlijn van toepassing is op alle onderdanen van derde landen en staatlozen die een verzoek om internationale bescherming doen op het grondgebied, waaronder aan de buitengrens, in de territoriale zee of in de transitzones, van de lidstaten op voorwaarde dat deze onderdanen van derde landen en staatlozen als verzoeker op het grondgebied mogen verblijven.
Artikel 10, vierde lid, aanhef en onder d, van de (herziene) Opvangrichtlijn bepaalt dat een verzoeker in bewaring mag worden gehouden om in het kader van een grensprocedure als bedoeld in artikel 43 van Verordening (EU) 2024/1348 (Procedureverordening) een beslissing te nemen over het recht van de verzoeker om het grondgebied te betreden.
Artikel 3, aanhef en onder 8, van de Procedureverordening bepaalt dat voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder “definitieve beslissing”: een beslissing of een onderdaan van een derde land of staatloze al dan niet de vluchtelingenstatus of de subsidiairebeschermingsstatus wordt verleend uit hoofde van Verordening (EU) 2024/1347, met inbegrip van een beslissing waarbij het verzoek niet ontvankelijk wordt verklaard of wordt afgewezen als een impliciet of expliciet ingetrokken verzoek, waartegen geen rechtsmiddel meer openstaat uit hoofde van hoofdstuk V van deze verordening of dat overeenkomstig het nationale recht definitief is geworden, ongeacht of de verzoeker het recht heeft om overeenkomstig deze verordening te blijven.
Artikel 3, aanhef en onder 13, van de Procedureverordening bepaalt dat voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder “verzoeker”: een onderdaan van een derde land of een staatloze die een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend waarover nog geen definitieve beslissing is genomen.
Artikel 51, tweede lid van de Procedureverordening bepaalt, voor zover van belang, dat de grensprocedure zo kort mogelijk moet worden gehouden, maar tegelijkertijd een volledig en eerlijk onderzoek van de verzoeken mogelijk moet maken. Onverminderd de derde alinea van dit lid wordt de grensprocedure voltooid binnen een termijn van ten hoogste 12 weken vanaf het tijdstip waarop het verzoek wordt geregistreerd totdat de verzoeker niet langer het recht heeft om te blijven en geen toestemming krijgt om te blijven. Na die termijn krijgt de verzoeker toegang tot het grondgebied van de betrokken lidstaat, behalve wanneer artikel 4 van Verordening (EU) 2024/1349 van toepassing is. De lidstaten stellen bepalingen vast betreffende de looptijd van de behandelingsprocedure, in afwijking van artikel 35, van de behandeling door een rechterlijke instantie van een overeenkomstig artikel 68, leden 4 en 5, ingediend verzoek om te blijven en, indien van toepassing, van de beroepsprocedure. De vastgestelde termijn zorgt ervoor dat al deze procedurele stappen binnen 12 weken na de registratie van het verzoek worden afgerond.
Op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw kan de vreemdeling die aan de grens te kennen heeft gegeven een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel als bedoeld in artikel 28 te willen indienen, met inbegrip van de vreemdeling op wie artikel 5, tweede lid, van de Screeningsverordening van toepassing is, zolang hij wordt aangemerkt als verzoeker in de zin van artikel 2, aanhef en onder 2, van de Opvangrichtlijn, worden verplicht zich op te houden in een door de ambtenaar belast met grensbewaking aangewezen ruimte of plaats die kan worden beveiligd tegen ongeoorloofd vertrek, in het kader van een procedure om een beslissing te nemen over de toegang, onderscheidenlijk in het kader van de toepassing van de screeningsprocedure overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 5, 6 en 8, eerste en derde lid, van de Screeningsverordening.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.