Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 4 november 2026 – bewaring, grondslag van de maatregel, gronden van de maatregel

ECLI:NL:RBDHA:2026:33845Zaaknummer NL26.64648

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
4 november 2026
Publicatiedatum
16 november 2026
Zaaknummer
NL26.64648
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 5.6 VB
Zittingsplaats
Rotterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

bewaring, grondslag van de maatregel, gronden van de maatregel, voortvarend handelen, lichter middel, ambtshalve toetsing, ongegrond.

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.E. Bos, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Felić, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser], eiser
  2. Procesverloop
  3. Beoordeling door de rechtbank
  4. Conclusie en gevolgen
  5. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.64648

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], eiser

V-nummer: [nummer]

(gemachtigde: mr. H.G.A.M. Halfers),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. M. Smeulders).

Procesverloop

Met het bestreden besluit van 24 oktober 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.

Verweerder heeft de rechtbank van het opleggen van de maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.[_b31a131f-374e-4dd7-ba15-84626fba6780]

De rechtbank heeft het beroep op 29 oktober 2026 op zitting behandeld. Eiser heeft schriftelijk afstand gedaan van zijn recht om aanwezig te zijn bij de zitting. Eiser heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Beoordeling door de rechtbank

Grondslag van de maatregel

1. Eiser voert aan dat verweerder ten onrechte de maatregel van bewaring heeft opgelegd. Volgens eiser is het handelen van verweerder onzorgvuldig en in strijd met het verbod op willekeur. Hij stelt in dit verband dat hij meermalen is uitgezet en vervolgens (toch) weer terugkeert naar Nederland.

1.1.

Voor zover eiser hiermee de grondslag voor de maatregel wenst te betwisten, wordt het volgende overwogen. Verweerder stelt zich terecht op het standpunt dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland, omdat op 23 mei 2024 een besluit aan hem is uitgereikt waarin is vastgesteld dat hij geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland en is bepaald dat hij Nederland binnen een maand moet verlaten, en eiser er nadien geen blijk van heeft gegeven dat hij zijn verblijf in Nederland daadwerkelijk en effectief heeft beëindigd, als bedoeld in het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) van 22 juni 2021 (ECLI:EU:C:2021:506). Eiser is sinds 23 mei 2024 zeven keer uitgezet naar Polen en telkens teruggekeerd naar Nederland. De laatste uitzetting vond plaats op 4 september 2026. Uit politieregistraties is gebleken dat eiser korte tijd later, op 15 september 2026, weer terug was in Nederland. Geconstateerd kan worden dat zijn omstandigheden gelijk zijn aan de omstandigheden waaronder eerder zijn verblijfsrecht is beëindigd; hij leidt nog altijd een zwervend bestaan en heeft geen (uitzicht op) werk en middelen van bestaan. Het is aan eiser om te bewerkstelligen dat hij zijn verblijf in Nederland daadwerkelijk en effectief beëindigt. Dit heeft hij tot op heden niet gedaan. Zolang eiser dit niet doet, blijft het verwijderingsbesluit geldig en is eisers verblijf in Nederland illegaal. Verweerder was dan ook bevoegd eiser op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw in bewaring te stellen. De beroepsgrond slaagt niet.

Gronden van de maatregel

2. In de maatregel van vreemdelingenbewaring heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat het belang van de openbare orde de maatregel vordert omdat er een onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft, met toepassing van artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb), als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

2.1.

Eiser heeft de gronden die ten grondslag zijn gelegd aan de maatregel van bewaring, en de daarop gegeven toelichtingen, niet betwist. De gronden, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, zijn tezamen voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. Er vloeit een onderduikrisico uit voort.

Voortvarend handelen

3. Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan zijn uitzetting. Eiser zit sinds 24 oktober 2026 in bewaring en is nog steeds niet uitgezet. Hij ziet niet in waarom hij niet eerder dan op 4 november 2026, de datum van de geboekte vlucht, zou kunnen terugkeren. Er vertrekken dagelijks meerdere vluchten en (Flix)bussen naar Polen.

3.1.

Eiser is op 24 oktober 2026 in vreemdelingenbewaring gesteld. Op 27 oktober 2026 is een vlucht voor eiser aangevraagd en een vertrekgesprek met eiser gevoerd. Ter zitting heeft verweerder meegedeeld dat op 29 oktober 2026 een vluchtakkoord is ontvangen voor een vlucht naar Polen op 4 november 2026 en dat dit de eerste mogelijkheid is om eiser uit te zetten. Naar het oordeel van de rechtbank werkt verweerder aldus voldoende voortvarend aan de uitzetting van eiser. Daarbij wordt opgemerkt dat het aan de regievoerder is om te bepalen welke uitzettingshandelingen er worden verricht en dat verweerder er terecht op heeft gewezen dat hij bij het boeken van een vlucht afhankelijk is van (de regels van) de luchtvaartmaatschappij. De beroepsgrond slaagt niet.

Lichter middel

4. Eiser voert aan dat verweerder had moeten volstaan met een lichter middel omdat hij zelf kon vertrekken naar Polen. Eiser overlegt daarbij informatie over de FlixBus.

4.1.

Naar het oordeel van de rechtbank stelt verweerder zich terecht en deugdelijk gemotiveerd op het standpunt dat niet met een lichter middel dan de inbewaringstelling kon worden volstaan. Zoals hiervoor is overwogen onder 2.1. volgt uit de gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd dat sprake is van een onderduikrisico. In het licht van dit risico volgt de rechtbank niet dat eiser bereid en in staat is om op eigen gelegenheid naar Polen te vertrekken. De beroepsgrond slaagt niet.

Ambtshalve toetsing

5. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door verweerder en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.

Conclusie en gevolgen

6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.E. Bos, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Felić, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Voetnoten

  1. Dit volgt uit artikel 94, eerste lid, van de Vw.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.