Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 11 november 2026 – bewaring, beroep, verlengingsbesluit, gegrond
ECLI:NL:RBDHA:2026:33824Zaaknummer NL26.66548
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Publicatiedatum
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.66548
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep gegrond
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 59 Vw
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
bewaring, beroep, verlengingsbesluit, gegrond.
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.240,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;
- beveelt de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring met ingang van vandaag;
- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. F. van der Zanden, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.66548
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [V-nummer], eiser
(gemachtigde: mr. M.E. Muller),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. S.S.H. Orsel).
Procesverloop
Bij besluit van 2 november 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Verweerder heeft de rechtbank hiervan in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.[_0c5acca3-424c-4103-bd7a-61877c0e5872]
De rechtbank heeft het beroep op 10 november 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen [naam tolk]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
Verlengingsbesluit
1. Eiser voert aan dat het verlengingsbesluit, zoals opgenomen in de maatregel van bewaring, onrechtmatig is. Daartoe voert eiser aan dat het verlengingsbesluit niet zorgvuldig is genomen aangezien niet is aangekondigd dat een verlengingsbesluit zou worden genomen en hij hierover niet is gehoord.
2. De rechtbank overweegt dat in artikel 59, vijfde lid, van de Vw is bepaald dat de bewaring (in beginsel) niet langer duurt dan zes maanden. In artikel 59, zesde lid, van de Vw is vervolgens bepaald dat die bewaring ten hoogste met nog eens twaalf maanden kan worden verlengd indien de uitzetting, alle redelijke inspanningen ten spijt, wellicht meer tijd zal vergen, op grond dat de vreemdeling niet meewerkt aan zijn uitzetting of de daartoe benodigde documentatie uit derde landen nog ontbreekt. Verder vloeit uit het arrest Aroja[_073321c3-fa0a-442d-b626-3c18a9a80a9f] voort dat verweerder een verlengingsbesluit moet nemen wanneer de duur van de verschillende periodes van bewaring op grond van hetzelfde terugkeerbesluit bij elkaar opgeteld zes maanden bedraagt.
De rechtbank stelt vast dat in de maatregel van bewaring een verlengingsbesluit met ten hoogste twaalf maanden is opgenomen. Tussen partijen is niet in geschil dat eiser reeds 332 dagen in vreemdelingenbewaring heeft gezeten in Nederland, ter uitvoering van hetzelfde terugkeerbesluit van 30 augustus 2016, welk besluit is aangevuld op 20 februari 2024. Hiermee zijn de toegestane zes maanden (180 dagen) al voor het opleggen van de huidige maatregel verstreken. Uit het proces-verbaal van gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling blijkt echter niet dat eiser op de hoogte is gesteld van het voornemen van het opleggen van een verlengingsbesluit. Evenmin blijkt uit de overige stukken in het dossier dat eiser voorafgaand aan het nemen van het verlengingsbesluit hierover is geïnformeerd of in de gelegenheid is gesteld zijn zienswijze daarover kenbaar te maken.
De rechtbank is van oordeel dat het enkele opnemen van het verleningsbesluit in de maatregel van bewaring niet voldoende is om aan de procedurele waarborgen te voldoen. Het had op de weg van verweerder gelegen om eiser voorafgaand aan het nemen van het verlengingsbesluit over de voorgenomen verlening te informeren en hem in de gelegenheid te stellen daarop te reageren. Dat de verlenging gelet op de duur van de eerdere inbewaringstelling noodzakelijk was, maakt dit niet anders. De rechtbank volgt verweerder niet in zijn standpunt dat eiser had moeten begrijpen dat de maatregel tevens een verlengingsbesluit inhield, omdat de termijn van zes maanden reeds was verstreken. De enkele omstandigheid dat eiser langer dan zes maanden in bewaring verbleef betekent niet dat hij ervan op de hoogte moest zijn dat verweerder voornemens was de bewaring met maximaal twaalf maanden te verlengen.
Nu het bestreden besluit niet tevens kan worden gezien als een rechtmatig verlengingsbesluit, betekent dit dat de maatregel bij het opleggen daarvan, dus per 2 november 2026, onrechtmatig was. De maximale bewaringstermijn van zes maanden was immers al verstreken. De beroepsgrond slaagt.
Gelet op het voorgaande behoeven de overige beroepsgronden dan ook geen nadere bespreking meer.
Conclusie en gevolgen
3. Het beroep is gezien het voorgaande gegrond en de maatregel van bewaring is vanaf het moment van opleggen daarvan (2 november 2026) onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van de maatregel van bewaring met ingang van vandaag (11 november 2026).
4. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 10 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vreemdelingenbewaring ten bedrage van 1 x € 160,- (verblijf politiecel) en 9 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.240,-.
5. Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.240,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;
- beveelt de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring met ingang van vandaag;
- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. F. van der Zanden, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.
Voetnoten
- Dit volgt uit artikel 94, eerste lid, van de Vw.
- Hof van Justitie van de Europese Unie 5 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:148.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.